Jump to content
Belladonna Ryder

[1838/1839] Are we the same

Recommended Posts

Zaterdag 2 juni 1838 - 's middags - op twee stoelen voor de open haard

 

Het was de dag na het einde van het jaar en dus was er eigenlijk geen beter moment om rond te hangen in de leerlingenkamer van Huffelpuf. Alle leerlingen waren weg, alles was netjes schoongemaakt door de huiselven en de stoelen waren behoorlijk comfortabel. Ja, natuurlijk hadden ze zelf allang kunnen vertrekken, maar Bella had eigenlijk nergens om heen te gaan en wat Laurelle allemaal uitspookte wist waarschijnlijk Laurelle niet eens, dus zaten ze hier in de leerlingenkamer, de drank op te drinken die de leerlingen hadden achtergelaten.

 

"Denken ze soms dat niemand dit vindt?" vroeg Belladonna, terwijl ze twee glazen rum inschonk. "Achter een plant is nou eenmaal niet de beste verstopplek, wees nou eerlijk." Domme leerlingen, eigenlijk. Nou ja, zelf was ze vast niet veel slimmer geweest destijds... "Eigenlijk vraag ik me af of iemand een dagboek heeft achtergelaten of zoiets, denk je dat we dat kunnen vinden?"

 

Privacywetgeving bestond nog niet in 1838, oké.

 


 

Privé! 

Share this post


Link to post
Share on other sites

De zomervakantie was altijd Laurelles favoriete tijd van het jaar geweest. Ze had nooit snel genoeg weg van Zweinstein kunnen zijn geweest, als leerling en een klein beetje als lerares ook, maar nu, nu vond ze het eigenlijk wel fijn om hier rond te hangen, samen met Belladonna en voor de rest niet veel meer mensen. Ze wilde Oliver niet zien nu, ze wilde Gabriel niet zien nu, ze wilde Lucas en Stella niet zien nu, ze wilde Leroy en Basil en Amber en Calla niet zien nu, maar Belladonna wel, Bella was vertrouwd en lief en veilig en ook gewoon leuk om in beslag genomen rum mee te drinken.

 

Het was een beetje een raar idee dat haar beide broers dat ook vonden, maar op zich was het niet onoverkomelijk.

 

‘Heb je het niet gehoord? Leraren zijn te dom om achter planten te kijken, weet je wel,’ antwoordde ze, voor ze een slok van de rum achterover sloeg. Goedkope brol, maar ah, beter dan niets. ‘Net zoals we ze absoluut niet horen als ze een feestje geven.’ Het was vreemd, ergens, dat hardnekkige idee dat leerlingen zo subtiel als de pest waren, terwijl het er meer op neerkwam dat ze het gedoogden, precies omdat het de drankvoorraad ná de uren gevuld hield. ‘Hm… vast wel,’ mompelde ze, voor ze om zich heen keek, alsof ze het zo zou zien liggen, en daarna maar haar toverstok nam om mogelijke dagboeken te sommeren. Ze giechelde toen de achtergebleven boeken een kruk nabij omver stootten en gebaarde er vervolgens zwierig naar. ‘Kies maar uit!’ Toch boeiend hoe iedereen hun inboedel hier liet liggen. ‘Maar Bella, heb jij me nog wat te vertellen?’ Of moest ze nog tot de familiefeestjes wachten?

Share this post


Link to post
Share on other sites

Belladonna was niet echt het giechelende type, nooit echt geweest ook. In de tijd dat ze op Zweinstein zat (als leerling) en groepjes meiden 's nachts lagen te giechelen over wie van de jongens hen dit keer had aangesproken, was Bella daar nooit onderdeel van geweest. Ten eerste spraken jongens haar niet aan en ten tweede... ze wist niet eens hoe ze moest giechelen, dacht ze. Dus ondanks dat ze daar nu wel enigszins de neiging toe voelde, glimlachte ze alleen maar terwijl ze een selectie maakte van de dagboeken die nu voor hen lagen. "Ene Ramona," las ze voor, voordat ze het boek opende en er doorheen bladerde. "Oh au, dat meisje mag jou niet."

 

Eh, had zij Laurelle iets te vertellen? Bella gluurde over de rand van het dagboek heen. "Nee, eigenlijk niet, hoezo?" 

 

Spontaan begon ze te denken aan alles wat ze de afgelopen vijf jaar had gedaan. Hoe was Laurelle daar achter gekomen? 

Share this post


Link to post
Share on other sites

‘Waarom mogen al die leerlingen mij niet?!’ verzuchtte Laurelle, zich uitstrekkend in het zeteltje waar ze zich zo parmantig in had geïnstalleerd, voor ze haar drank terug naar haar mond bracht om het in één teug op te drinken. Traag gaan was voor mensen die niet genoeg te doen hadden, niet nu al uitkeken naar het volgende. Savoureren was voor mensen met te veel tijd, uiteindelijk. Laurelle had nooit genoeg tijd, deed altijd twintig dingen tegelijkertijd, deels omdat ze geen geduld had om te wachten en deels, deels gewoon omdat ze anders niet alles gedaan had dat ze wilde doen op een dag, altijd ergens ervan overtuigd dat het anders te laat zou zijn. Alsof er geen volgende dag zou zijn. ‘Ik heb hen echt niets aangedaan!’ Nu ja, afgezien van haar hele carrière, maar kom op.

 

Ze zuchtte, nogmaals. ‘Ja, dat zeiden Leroy en Basil allebei ook.’ Wat wás dat zelfs? Mocht ze niet weten hoe het nu precies zat met haar beste vriendin en haar broers? Hallo? Waarom deed iedereen alsof dit één van de meest normale ontwikkelingen ooit was? Het was niet eens dat ze het erg vond of zoiets, misschien een klein beetje een vaag idee, maar ah, daar kon ze wel mee om, maar ze wilde wel alles, alles, alles erover weten. Ja, ja, haar broers, ew, goor, al die dingen, maar hallo. ‘Ik geloof echt niet dat je gewoon bevriend met ze bent of zo, ik bedoel, je kan niet én bevriend zijn met hen én met mij – zij dóén niets en ik wel. Dus.’

Share this post


Link to post
Share on other sites

Tja, waarom de leerlingen Laurelle niet mochten was eigenlijk niet zo'n moeilijke vraag om te beantwoorden. "Ze zegt hier dat je een antwoord bij haar hebt foutgerekend op een proefwerk terwijl je precies hetzelfde antwoord bij haar buurvrouw hebt goedgekeurd." Bella tsskte zachtjes. "Ik weet niet of je wist dat ze had afgekeken of niet..." Voor zover Bella wist had Laurelle de neiging om gewoon willekeurig een cijfer te bepalen, dat had ze tenminste gezien die ene keer dat Laurelle geen zin had om een hele stapel proefwerken na te kijken en dus alles zomaar becijferde. Niet dat Belladonna zo dol was op proefwerken nakijken... daarom gaf ze ze eigenlijk niet. De leerlingen kregen cijfers gebaseerd op hoe weinig hun ketel ontplofte tijdens een les.

 

Het record was vierendertig keer. 

 

Die idioot had ze verboden om ooit nog een ketel aan te raken.

 

"Je broers doen heus wel wat," verdedigde Belladonna ze, maar op zich, juist het feit dat ze zo weinig deden, dat ze gewoon hun leven leidden en probeerden zich zo braaf mogelijk aan de regels te houden, was precies waarom Bella ze zo heerlijk vond. Ze waren... rustig. Je wist precies wat ze gingen doen. "En misschien is bevriend een beetje een verkeerd woord..." Nou ja, vrienden zag je af en toe ook wel naakt, toch? "Maar het is niet zo interessant allemaal, hoor." 

 

Tenminste, niet zo interessant als dat Bella er plotseling achter was gekomen dat Laurelle ineens verloofd was. Dat was interessant geweest. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Laurelle sloeg de rest van de rum in haar glas achterover en legde zich vervolgens languit in de zetel, haar lange benen over de leuning bungelend. ‘Géén idee,’ zei ze eerlijk. ‘Ik weet niet eens wie die Ramona is.’ Ze haalde haar schouders op, al leek het nergens naar in haar positie. ‘Er zijn zo veel leerlingen — ik snap echt niet dat ze allemaal maar denken dat we een mening hebben over ze allemaal individueel.’ Ja, oké, het was heel duidelijk welke leerlingen ze heel graag had en het was nog duidelijker aan welke leerlingen ze een hekel had, maar alles daartussenin? Eén pot nat.

 

‘Wat is dan wél het goede woord?’ vroeg ze, een stuk meer geïnteresseerd. Hal-lo, hoezo was Bella plots zo gesloten!

 

Wauw, Laurelle.

 

Hoe dan ook, Belladonna wilde niet uit de biecht klappen en dat was tragisch. ‘Doe je ze echt allebei tegelijkertijd?’ Ja, wát, ze viste het er wel uit. Op welke manier dan ook. ‘Hoe begint zoiets zelfs? Dacht je dat ze dezelfde persoon waren — snap ik wel, hoor — en kwam je er later achter dat dat niet zo was, maar wou je niet kiezen?’ Ze dacht even na over de logistiek ervan. ‘Is het sowieso niet ziekvermoeiend om twee mannen tegelijkertijd te daten? Als ik twee Olivers had, werd ik gek.’ Nu ja, dat had ook andere redenen, en oh, ja, ze was zelf getrouwd en had technisch gezien net zo goed iets met twee mannen tegelijkertijd, maar… toch. Dat was anders.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Bella glimlachte heel even, wat eigenlijk nauwelijks gebeurde, als er iemand op Zweinstein een resting bitchface had was het Belladonna wel, maar het was gewoon Laurelle die net iets bij haar naar boven kon brengen wat niemand anders tot nu toe gelukt was. Genoeg om haar in ieder geval even te laten glimlachen, want natuurlijk wist Laurelle niet wie Ramona was. "De meesten zijn ook zo stil," was haar volgende mening, wat op zich waar was. Zijzelf was ook graag zo stil geweest, zo stil dat Bella zich eigenlijk afvroeg waarom ze ooit van mening was geweest dat ze zelf voor de klas moest gaan staan.

 

"Ehm..." Bella bloosde ongemakkelijk, terwijl ze koppig door het dagboek heen bleef bladeren, alsof ze de aandacht daar weer op kon fixeren. Ze wist niet wat het goede woord was, misschien was er gewoon helemaal geen goed woord, en dat had haar eigenlijk best wel bevallen. En toen begon Laurelle ook nog eens daarover te praten en werd Bella al helemaal knalrood. "Nee, nee, ik wist dat het twee verschillende mannen waren..." Ze waren ook best anders, op subtiele wijze, een manier die de meesten niet zouden begrijpen, maar Bella wel. "Oh, zo vermoeiend is het niet... zolang je je agenda maar goed afstemt." En tadaa, waar waren Laurelle's broers sterren in? Oh ja, daarin.

 

"Oh kijk, Ramona is verliefd op professor Evergreen." 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Waarom deed Belladonna zo moeilijk? Ze had zelf toch ook elk detail uit de doeken gedaan! Had op elke vraag geantwoord die haar liefste vriendin had gehad en ook op elke vraag die ze niet had gesteld, maar die Laurelle graag had willen beantwoorden! Ze vertelde haar alles! Behalve de dingen waar ze het niet over wilde hebben, maar die waren toch zo irrelevant als maar kon zijn, dus! Ze was gewoon nieuwsgierig, wilde alles weten wat er in dat hoekje van de wereld precies gebeurde, wilde weten hoe dit überhaupt tot stand was gekomen (en of dit op de één of andere manier mede door haar was gekomen) en of ze uiteindelijk Bella er als zusje bij zou krijgen.

 

Dat op zich zou ze niet erg vinden, trouwens. Alleen maar gezellig! Bella was vast beter in vals te spelen bij de gezelschapspelletjes die haar vader als hij in een Bui™ was, wilde spelen. Zelf was ze daar nooit subtiel genoeg voor.

 

‘Hoe ben je zelfs op het idee gekomen om ze allebei te daten?’ vroeg ze maar door. Als ze alles in vragen moest afvuren om het eruit te sleuren, deed ze dat wel, hoor. ‘En vinden ze het van elkaar best? Ik dacht dat mannen daar altijd zo moeilijk over deden.’ Mannen en zo. Maar misschien had zij er toevallig de ambtetantste uitgekozen. Op zich kon dat nog wel – Laurelle was vreselijk kieskeurig, maar altijd op precies andere vlakken waar anderen hun keuze op baseerden, dus ze vond altijd precies iedereen die een ander niet zou willen hebben om bepaalde redenen. Verder was ze niet bitter.

 

‘Oh, dat snap ik wel, hoor,’ gaf Laurelle mee. ‘Van alle mannen die er hier rondlopen, mag hij míj weleens strafwerk komen geven, vind je niet?’ Ja, getrouwd, ja, ander lief dat hier nog ergens rondliep, blablabla, als ze het nauw nam met dat soort zaken, was ze nooit in een gasthuis terecht geraakt en Laurelle hield niet van uit fouten leren.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Bella zuchtte, vermoeid. Ze hield van Laurelle, echt waar, maar ze hield vooral van de Laurelle die dagenlang over zichzelf kon praten, die zich niet voor kon stellen dat iets in haar leven niet om haar zou draaien. Maar Laurelle was ook het type dat zich met beide handen vastklauwde aan iets als ze het wilde hebben en blijkbaar was dat op dit moment informatie over Bella's relatie met haar broers. "Het was niet echt een plan," mompelde Bella, terwijl ze haar schouders ophaalde. "Het gebeurde gewoon vanzelf." Ze had ze allebei rustig gevonden, fijn om mee samen te zijn. "Ik heb ze er niet over horen klagen." Ze vermoedde eerlijk gezegd dat ze het allebei gewoon negeerden, net zolang tot de ander ooit zou ophouden, waarschijnlijk. 

 

Bella dwong zichzelf om te giechelen over Laurelle's opmerking over professor Silvershore, gewoon omdat het zo hoorde, je hoorde over dat soort dingen te giechelen, niet met een knalrood hoofd proberen om tachtig excuses te hebben zodat je kon wegvluchten uit dit soort gesprekken. "Ik heb wel eens geruchten over hem en een paar leerlingen gehoord, maar dacht nooit dat het serieus was. Nou ja, Romana is het in ieder geval niet gelukt." 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Als Laurelle ergens niet over wilde praten, betekende dat dat er een probleem mee was. Ze wilde het eigenlijk niet zo over Oliver hebben (in tegenstelling tot in het prille begin, toen ze iedereen de oren van het hoofd had gepraat over hoe geweldig hij wel niet was, inclusief elk detail dat niemand had willen horen, maar zij toch had willen delen, ja, Belladonna, als je daar geduldig had kunnen doorheen zitten, kon je een aantal vragen beantwoorden) en dus deed ze dat niet; ze had niet over Gabriel willen praten en dus had ze het geheel aan hem gelaten om het nieuws aan te kondigen (oh, ja, ze was vergeten dat hem ook te vertellen). Zoiets. Ze wist heus wel dat sommige mensen gewoon gesloten waren, dat was allemaal prima, doodsaai, maar prima, maar je blééf niet gesloten, toch? Gereserveerd zijn was voor vreemden! Belladonna was haar beste vriendin, had ze unilateraal besloten, en dus zou ze geen obstakels moeten ondervinden bij het vertellen van haar liefdeshistorie.

 

‘Hoe gebeurt zoiets?’ vroeg ze, voor ze al het bovenstaande had bedacht, wat heus niet zo lang duurde, maar vooraleer Laurelle haar mond opendeed, was er nog minder tijd verstreken, dus. Vandaar. Maar gelukkig: ‘Is er iets of zo?’ Met alle bezorgdheid die Laurelle in zich had, keek ze haar vriendin na op mogelijke tekenen van slecht behandeld worden. Ja, wist zij veel, ze had ook niet gedacht dat Oliver dat type was, wat als Bella er ook aan vast zat? ‘Als je ze eigenlijk niet wil, kan ik je wel helpen met wegkomen, hoor!’ Was ze niet lief?

 

Nu ja, even lief als snel afgeleid. ‘”Geruchten” of geruchten-geruchten?’ vroeg ze. ‘Ik heb hem nooit ergens op kunnen betrappen eigenlijk.’ Ze dacht even na. ‘Misschien moet ik het eens aan de leerlingen vragen. Daar zitten echt te veel snitches bij, ik had er onlangs ene die me kwam vertellen dat er drugs verhandeld werden. Echt geen groepsgevoel hier.’

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hoe gebeurde zoiets? Ja, geen idee, Bella wist het ook niet, ze had ze gewoon allebei op een ander moment ontmoet en allebei zo aardig gevonden dat ze gewoon met ze was blijven afspreken en ondanks dat ze broers waren, had Bella niet echt een reden gezien om ermee te stoppen. Dat soort dingen gebeurden toch? Nou ja, misschien niet, maar... ook weer wel. Wist zij het. 

 

"Nee," zei ze verbaasd. "Er is helemaal niets, ik wil ze!" Dat voelde raar om te zeggen, zo hardop, maar met Basil en Leroy was er helemaal niets mis, juist het tegenovergestelde. "Hoezo denk je dat er iets is?" Ze fronste haar wenkbrauwen. "Hebben ze iets tegen je gezegd?" 

 

Laurelle, je moest er niet vanuit gaan dat Bella het verschil wist tussen 'geruchten' en geruchten-geruchten, dus ze keek Laurelle alleen niet begrijpend aan en trok even haar schouders op, want nee, ze had hem ook niet betrapt. "Volgens mij heeft hij een verloofde," was haar nutteloze toevoeging.

 

Oh nee, haar nutteloze toevoeging pas echt was dat ze begon te blozen toen Laurelle het ineens had over drugshandel. "Op Zweinstein?" vroeg ze, in een poging om eruit te zien alsof ze nergens wat mee te maken had. "Goh, wat raar. Wie verkoopt er nou drugs aan tieners?" Zij.

 

Tieners hadden veel zakgeld, oké. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ze wilde ze… Laurelle snapte niet waarom, maar goed, wie weet hadden ze verborgen talenten die ze absoluut nooit aan haar mochten laten zien, ze hoopte het maar, maar gelukkig was Laurelle Laurelle en liet ze dit niet meteen los, driemaal hoezee! Ze fronste. ‘Basil en Leroy die iets tegen me zeggen? Kom op, zeg.’ Pfah, ze wilden haar niet eens meer geld geven. Onredelijk gedoe. Werken voor de kost sloeg nergens op. ‘Je wil er precies niet over praten,’ verklaarde ze zich met een zuchtje nader. ‘En… gewoon.’ Moest ze dit echt zeggen? ‘Als je er geen goed gevoel bij hebt, moet je bij ze weg. Dus…’

 

Dat had zíj moeten doen, dus waarom haar “wijsheden” niet doorgeven? Iemand moest er gebruik van maken!

 

Maar oké, andere zaken waren aan de orde. ‘Waarom niet?’ vroeg ze. ‘Er zijn altijd al drugs geweest op Zweinstein.’ Ze haalde haar schouders op, wat… niet zo eenvoudig ging als ze neerlag eigenlijk. ‘In elk geval wel toen ik hier studeerde…’ En zij was maat van alle dingen, klaar. ‘Echte brol eigenlijk, maar tieners slikken alles om stoer te zijn.’ Zij kon het weten. ‘Maar nu is het beter spul, heb ik de indruk? Een paar nerdjes hebben me onlangs wat in beslag gegeven en het is niet half de bullshit die ik had op Zweinstein.’ Ze slaakte een zucht. ‘Het leven is oneerlijk.’

Share this post


Link to post
Share on other sites

Nee, Bella wilde er inderdaad niet over praten, Bella wilde nooit over zichzelf praten. Was iets dat ze nooit al goed had gedaan, maar sinds Jacob al helemaal niet meer. Hij had het soms expres gedaan, haar uren over zichzelf laten praten, voor de lol waarschijnlijk, want ze begreep het nut er echt niet van. Hij had al wat hij wilde, toch? Waarom moest hij dan altijd meer grijpen? "Oh, oké," knikte ze maar. "Gelukkig." Of zoiets.

 

Goh, had ze toch liever dat Laurelle maar over de drugs sprak. "Ik heb het nooit gehad op Zweinstein," gaf ze toe. "Wel eens op de uni..." Alweer: bedankt Jacob. Nou, het was in ieder geval een compliment, dat Laurelle haar drugs beter vond... "Waren ze vast niet blij mee, dat je het zo afpakte, als het zo goed spul is..." Meest nutteloze opmerking ooit? Alles wat Bella aan dit gesprek toe had te voegen. 

 

"Probeer je alles uit wat je in beslag neemt?" 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Goh, had Laurelle door dat Belladonna niet veel bijdroeg aan het gesprek? Niet per se. Ze was op haar hoede wat relaties betrof, inspecteerde elk mogelijk teken van onraad, wilde haast pathologisch maken dat Bella niet in dezelfde val trapte als zij, of ze daar nu elke man voor moest wantrouwen of niet (dat, op zich, was niet moeilijk voor haar: Laurelle vertrouwde als het erop aankwam alleen zichzelf), maar verder? Laurelle was haar eigen wereld en haar eigen conversatie. Ze praatte graag met mensen, zeker met Bella, lieve vriendin die ze was, maar kom op, ze wende snel aan dynamieken, en Laurelle installeerde overal de dynamiek waarbij Laurelle taterde en al de rest maar moest luisteren.

 

‘Oh, je hebt weinig gemist, hoor,’ antwoordde Laurelle. ‘Echt, waar wij het mee deden op Zweinstein…’ Ze maakte een spottend geluidje. ‘En ons maar stoer voelen, hoor. Serieus, ik kan echt niet geloven hoe serieus we onszelf namen.’ Tja. Dat soort dingen kon je ook altijd maar achteraf indenken. Dat was met wel meer zo in haar leven. ‘Ach, het zijn tieners – die zijn nooit tevreden met ook maar iéts wat je doet.’ Moest ze er echt veel om geven? De meningen van een stel pubers gingen haar echt niet raken. ‘Zo veel neem ik nu ook weer niet in beslag… Maar het meeste wel, ja. Als ik het toch al heb? Maar niet als het er echt vreselijk spul uitziet, dat doe ik mezelf niet aan.’ Was ze niet ontzettend goed in voor zichzelf zorgen? ‘Hoezo? Wil je wat?’

Share this post


Link to post
Share on other sites

Oh Laurelle. Alsof je op het oog kon zien welke drugs geschikt waren en welke niet. Haar eigen natuurlijk wel, die maakte ze zelf en dus wist Bella precies wat erin ging en hoe goed het wel niet was, goed genoeg voor de prijs die ze ervoor eiste tenminste, het was wel Zweinstein, dus het was niet alsof ze de meest fantastische drugs ooit zou ontwikkelen, dan kwam je er qua kosten echt niet uit en al deed ze dit als hobby, betekende nog niet dat je het als liefdadigheid moest doen.

 

En sowieso, liefdadigheid was honger en armoede bestrijden, niet een stel verveelde kinderen zich een beetje beter over hun leven laten voelen. 

 

"Oh, nah," zei Bella en ze haalde haar schouders op. "Maar als je wilt, kan ik je wel een toverdrankje brouwen waarmee je drugs kunt testen? Dan kun je tenminste van tevoren zien of het een beetje goede kwaliteit is." 

 

Misschien zou ze iets meer haar best moeten doen om ervoor te zorgen dat alles oké ging met Laurelle, maar dit was prima, toch? 

Share this post


Link to post
Share on other sites

‘Oh, zou je dat willen doen? Fijn!’ Laurelle was op het vlak van drugs redelijk verwend – waar Oliver nog met moeite een goede geliefde te noemen viel (net iets te egocentrisch, net iets te agressief, net iets te gewend aan dat alles op zijn manier gebeurde, maar ergens, ergens, ergens trok je mensen aan die met dezelfde zwaktes worstelden als jij en ergens, ergens, ergens worstelde Laurelle voor geen meter met die zwaktes), wist hij op dat vlak wel goed wat hij deed. En ach, Laurelle was rijk, haar huwelijk met Gabriel had de financiële beperkingen opgeheven (hoewel Basil scheen te denken dat Gabriel haar tegenhouden kon, ha), dus het was niet alsof ze met lage kwaliteit tevreden moest zijn.

 

Maar op zich zei dat niets. Als puntje bij paaltje kwam, wilde Laurelle gewoon high worden en al de rest kon haar niet bommen.

 

‘Hoe doe je dat eigenlijk?’ vroeg ze, half en half geïnteresseerd. ‘Ik heb je nog nooit iets zien gebruiken, maar…’ Waarom zou ze in vredesnaam weten hoe ze drugs moest testen als ze het wereldje met geen vinger wilde aanraken? Laurelle vond niet per se dat je er niets mee te maken kon hebben als je niet zelf gebruikte, maar ah, dat was allemaal zo theoretisch bedacht – ze zou het zelf niet kunnen zien liggen zonder het te willen gebruiken. Ja, ja, niet iedereen was vast zo, maar op een gegeven moment werd je nieuwsgierig.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ja, nee, Laurelle had Bella inderdaad nooit iets zien gebruiken, want Bella gebruikte over het algemeen ook niet veel. Haar eigen drugs had ze wel eens uitgetest, gewoon omdat ze het door iemand moest laten testen en ze had nog niet gedurfd om daar iemand anders voor te gebruiken, en het was altijd erg verleidelijk om maar meer te gebruiken. Als er namelijk iemand was die wist hoeveel ze wel of niet kon gebruiken, was Bella het wel, toch? Maar toch, Bella wist dat er fouten gemaakt konden worden en... liever niet. 

 

"Oh, ik weet er gewoon wel wat vanaf," zei ze, terwijl ze haar schouders ophaalde. "Ik heb hier jaren les in gekregen." En ze had zichzelf van alles aangeleerd, altijd gretig naar meer, meer, meer. Meer kennis, meer vrijheid, meer afleiding. "Maar wil je dat ik je een recept geef of wat voor je maak?" Een recept leek haar niet zo'n goed idee, Laurelle was vast het type dat halverwege afgeleid raakte en het dan alsnog innam, want 'het kon erger, toch?' 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ze wist er wat vanaf. Nu já. Laurelle wist ondertussen ook wel wat van drugs af, hoor! Goed, nee, als het erop aankwam, dacht ze er niet genoeg over na om er iets van te weten. Ze had nog nooit zelfs iets moeten gaan kopen, zelfs, zou eigenlijk niet weten waar ze iemand zou moeten vinden, het enige wat ze wist, was hoe het eruitzag en hoe ze elk specifiek ding het best moest nemen om er het meeste uit te halen. Klaar. Maar dat was alles wat ze nodig had, toch?

 

‘Testen lijkt me weleens een goed idee,’ zei ze vaagjes. Als ze eerlijk was tegenover zichzelf, wist ze dat ze het uiteindelijk niet zou doen. Daar was ze het type niet voor – zulk geduld bezat ze niet, ze wilde nú, nú, nú als het voor haar neus lag en als er iemand de instant gratification niet kon weerstaan, was het Laurelle wel. Ach. Zo erg was dat nu ook weer niet als gebrek. (Toch?) ‘We zouden het eens samen kunnen maken? Dan weet ik meteen hoe het moet!’

Share this post


Link to post
Share on other sites

Bij het gebrek aan enthousiasme had ze eigenlijk al moeten weten dat Laurelle er geen heil in zag, maar Belladonna was op zich wel goed in dat soort dingen negeren. Ze wilde in ieder geval dat Laurelle de optie had en negeerde ze het dan alsnog, dan tja, was er weinig wat Bella eraan kon doen, maar ze had wel haar geweten gesust, voor zover dat mogelijk en nodig was. Ja, de kans was groot dat Laurelle ooit dood in een goot zou eindigen na een drugsoverdosis, maar hey, Bella had haar aangeboden om een drugstest te doen, dus!

 

"Wanneer wil je dat doen?" vroeg ze vriendelijk. "Nu of later? Ik heb toch nog niet alles opgeruimd op kantoor." 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Móést dit? Ja, ja, weten hoe ze een drugstest maakte was ongetwijfeld heel handig en al die dingen, maar ze kon zich niets vervelenders voorstellen dat het elke keer te moeten testen, dan zulke voorzichtigheid voor het geval dat, terwijl statistisch gezien het tot nu toe echt niet vaak misging. Dat was goed genoeg, toch? Ze wilde niet al te veel nadenken over alle implicaties van haar gewoontes, wilde geen gevaren zien, slechts de gevolgen eenmaal ermee geconfronteerd, en die confrontatie was op dit moment perfect vermijdbaar.

 

Dat was een hint.

 

‘Later, misschien,’ zei Laurelle vaagjes. ‘We hebben net vakantie! Dan moet je niet meteen terug beginnen aan lesgeven.’ Uhu. Dat was het probleem hier. Ze schonk Belladonna een plagerig lachje, niet alsof het veel betekenis had. ‘Heb je ontwenningsverschijnselen van het schooljaar of zoiets?’ Konden ze hier dan nu over ophouden?

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now


  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×