Jump to content
Tabitha Fox

[1838/1839] If only you chose to run

Recommended Posts

Dinsdag 12 juni 1838 - 's avonds laat - achter haar ouders hun winkel

 

Het was niet moeilijk om ervoor te zorgen dat Raine hier naar toe was gekomen, in alle eerlijkheid, het enige wat ze hoefde te doen was voor de zoveelste keer weer bedreigen dat ze iemand zou laten weten dat ze zogenaamd zwanger van hem was en er waren meer dan genoeg mensen waarvan Raine niet wilde dat ze erachter zouden komen. Elara, natuurlijk, maar ook zijn baas op het Ministerie, de Silvershore-jongedame van het Zomerhuis en zijn kleine zusje. Heerlijk, als er zoveel mensen waren met wie je kon dreigen! Dat was eigenlijk veel beter dan haar eigen zusje.

 

"Ah, daar ben je," zei ze vrolijk, toen ze hem herkende in het licht van de lantaarn waar hij onder stond. Ze was expres een beetje luid, zodat hij hopelijk nerveus werd dat andere mensen het konden horen en op onderzoek zouden gaan. "Kijk, ik heb een cadeautje voor je!" En glunderend trok ze een pet tevoorschijn, met daarop het woord Daddy geborduurd. "Is dit niet schattig?" 

 

En zonder op een antwoord te wachten, hopte ze op haar tenen zodat ze het ding op zijn hoofd kon duwen. 

 


 

Privé! 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Het was helemaal niet zo leuk om te realiseren hoe makkelijk je te chanteren was. Tabitha had verzocht om zijn aanwezigheid en hij had in zijn eerste uil terug wel wat tegengesputterd, maar zodra Tabitha was begonnen met dreigen, was hij vrij snel gezwicht. En tada... Nu stond hij hier... Op de afgesproken locatie, onder een lantaarnpaal. Hij had een lange werkdag achter de rug gehad en tegen zijn zusje gezegd dat hij een borrel had met collega's (voor het geval dat ooit iemand zou vragen wat Raine op deze bewuste dinsdagavond was gaan doen).

 

Hij stond met zijn handen in de zakken nors naar de grond te kijken, toen hij een veel te vrolijke stem hoorde. Raine keek op en bromde. "Ja, dat hadden we toch afgesproken." Feitelijk had zij het geëist, maar goed... Dat zeggen was iets teveel een aanslag op zijn trots en druiste ongeveer tegen al zijn overtuigingen in. Hij fronste. "Moet het zo luid?" Wat had hij een spijt dat hij haar ooit tot zijn vrienden had gerekend en dat hij in haar verleidingen was getrapt. Zo'n spijt, maar hij kon er, behalve met Raspberry, met niemand over praten. Het aan Elara bekennen en daarna Tabitha laten stikken was ook geen optie. Hij zou Elara dan zo goed als kwijt zijn en een zwangere vrouw aan haar lot overlaten deed een reputatie weinig goed.

 

Met verbazing keek Raine naar het cadeautje. "Daddy?', vroeg hij, en hij kon een ondertoon van afschuw niet uit zijn stem houden.

 

Maar voor hij het wist had hij de pet op zijn hoofd. "Niet doen!," siste hij en trok het ding met de snelheid weer van zijn hoofd. "Ik ben er nu toch. Wat wil je van me?" Ze kon haar eisen vast ook kenbaar maken zonder hem verder te vernederen!

Share this post


Link to post
Share on other sites

Oh jee, meneer Salisbury was wel chagrijnig, hoor. Alsof hij daar recht op had! Was het niet Tabitha die 's ochtends misselijk was, last had van haar rug, zo vermoeid was, blablabla, al die zwangerschapssymptomen die ze ooit had opgezocht in een boek om dit een beetje goed te spelen. Ze gokte er eerlijk gezegd op dat Raine nauwelijks iets begreep van het vrouwelijk geslacht, al helemaal niet van hun geslachtsdelen, zo'n gevaarlijk woord, en dat hij daardoor niet al te erg twijfelde aan haar verhaal, maar het punt was: zij had veel meer recht om ontevreden te zijn dan hij.

 

"Wat is er?" pruilde ze naar hem, terwijl ze haar armen over elkaar sloeg en hem een gekwetste blik toewierp. "Vind je het niet stiekem een heel klein beetje leuk om vader te worden? Kun je je het voorstellen?" Ze liet snel één hand naar beneden drijven, om over haar buik te wrijven. Het bolde natuurlijk totaal niet op, er zat ook niets in dat op kon bollen, en mocht hij ooit toch denken dat ze was aangekomen zou Tabitha enorm verontwaardigd zijn, maar nu had ze even iets dat ze duidelijk wilde maken. "Een mini-Raine! Het wordt vast een prachtig kind." Zou het ook wel worden, als ze echt zwanger waren geweest, ze waren allebei niet lelijk.

 

"Ik dacht dat je zo onderhand wel een beetje blij zou zijn," zuchtte ze dramatisch. "Ook al wil je het zo graag verborgen houden." 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Met een gepijnigde blik wreef Raine met zijn hand door zijn gezicht. Hij had het gevoel alsof er meerdere stenen op zijn maag lagen. Hij humde en schudde zijn hoofd. "Nee, ik kan het me nog niet voorstellen..." Helemaal niet, zelfs. Hij was er gewoon niet aan toe. "En ik kan er niet van genieten, ik wil er niet van genieten, Tabby... Je dreigt het steeds maar aan iedereen te vertellen! Hoe kan ik er dan van genieten! Het geeft me alleen maar stress... Volgens mij zag ik in de spiegel zelfs een eerste grijze haar..." Om maar even aan te tonen hoe ernstig het allemaal wel niet was. 

 

"Maar ik denk wel dat het een knap kind.... Wat? Een mini-Raine?" Hij keek Tabitha met grote ogen aan. "Wordt het een jongen?" Een erfgenaam... Een zoon... Phew.... Hij hield zich voor de zekerheid maar even extra aan de lantaarnpaal vast. "Sjonge..." Hij wist niet wat hij moest zeggen. 

 

"Heb je al over een naam nagedacht?" Als het maar niet Raine Junior werd, want dat zou moeilijke vragen oproepen. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ach gut hoor, hij had stress. Alsof zij geen stress zou hebben als ze daadwerkelijk zwanger zou zijn geweest! Zij was degene die elk moment uit huis geschopt kon worden! Tenminste, ze ging er gewoon vanuit dat haar ouders dat zou doen. Bij Wren en Aviana vast niet, maar dat waren ook de lievelingetjes van de familie en daarbij had perfecte Wren toch al een huis en perfecte Aviana haar geld dat ze had gekregen op dat lot. En Tabitha? Tabitha had niets! Behalve een jongen die gestresst was. "Ach, lieverd toch," suste ze hem wel een beetje, want het was niet alsof ze wilde dat hij zou sterven aan een hartaanval. 

 

Voorlopig, dan. 

 

Eh, werd het een zoon? Blijkbaar wel, dus enthousiast knikte Tabitha. "Ja, dat heeft de heler me gisteren verteld! Ik kon niet wachten tot ik je gezicht kon zien met het blije nieuws, is het niet fantastisch?!" Beetje enthousiaster kijken, Raine. "Oh, ik wilde het met zijn tweeën besluiten," ging ze luchtig verder. "We doen dit nou eenmaal samen! Ook al wil je er niets mee te maken hebben..." Ze zuchtte diep en leunde wat naar voren. "Welke naam vind je leuk? Heb je een tweede naam?" Dan konden ze die geven! 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hij was haar lieverd niet. Maar Raine hield wijselijk zijn mond. Het had weinig zin om zoiets erin te wrijven. Het viel allang mee dat ze niet weer ging herhalen aan wie ze allemaal de penibele situatie waarin ze zat zou kunnen mededelen.

 

“Samen beslissen? Maar dat kan toch niet altijd? Straks ben ik aan het studeren en dan moet je het ook zelf doen.” Daarbij wilde hij dus niet ‘de vader’ zijn, want dat zou op den duur toch gaan opvallen. Raine zocht in zijn zak en drukte een paar knoeten in Tabby haar hand. “Dit heb ik over van mijn toelage van afgelopen maand.” Was zij ook weer blij. Hij schudde zijn hoofd op haar vraag. “Nee, ik heb geen tweede naam. Ik kom uit een eenvoudige familie… Maar mijn oudere broer heet William?” Al had hij daar geen contact meer mee. “We zouden die wel kunnen vernoemen? Mijn vader heet ook Raine. Dus dat schiet niet op.” En William was ook een veel algemenere naam dan Raine, minder opvallend. Dus dat was wel prettig.

 

“Wat ga je straks zeggen als je een zichtbare buik hebt?”

Zie, hij dacht wel na over de belangrijke dingen.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ugh, Raine, zo dramatisch! Oh nee, hij zou straks gaan studeren en dan moest ze alles in haar eentje doen!!! Wel fijn dat ze nu niet echt zwanger was, eigenlijk, want nee, ze keek er niet echt naar uit om achttien jaar lang luiers te verschonen, of wat ouders ook deden, geen idee, ze lette nooit zo op de hare. Ervoor zorgen dat je kinderen eten kregen, waarschijnlijk. Nou, veel te veel moeite, dus mocht Tabitha dan ooit daadwerkelijk zwanger raken, dan ging ze dat kind echt niet zelf opvoeden, ugh. Misschien kon ze hem dumpen bij Wren, die leek toch zo dol op babies.

 

"Dank je wel," zei ze, zogenaamd opgelucht, terwijl ze snel haar hand sloot met de munten er nog in. Niet veel, zeg nou zelf, kon ze net zo goed zelf voor gaan werken. "Ik ben je wel echt dankbaar, Raine... En ik weet dat we niet alles samen kunnen beslissen, maar je wilt toch niet helemaal niets met het kind te maken hebben? Het is jouw zoon!" Als er daadwerkelijk iets in haar buik zat zou ze Raine er een hand op laten leggen, maar misschien beter om dat even over te slaan. "William," herhaalde ze romantisch. "William Fox. Ja, perfect." Zie je, Raine, ze zou het kind niet eens zijn achternaam geven. Was ze niet lief? 

 

"Oh, ik verzin wel wat," zei Tabitha luchtig. "Misschien dat ik iemand anders de schuld kan geven." Ze glimlachte liefjes naar Raine. "Nog een aartsvijand die je wel wat aan wilt doen?" 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Nu Tabitha zo dankbaar leek, zelfs even wat liever was, moest Raine toch een beetje glimlachen. Hij voelde zich haast schuldig dat hij haar eerder niet echt had geloofd of had gedacht dat ze er alleen maar een slaatje uit probeerde te slaan. Ze leek echt omhoog te zitten en als hij er wat beter over nadacht, dan had ze natuurlijk ook wel veel kosten die eraan zaten te komen, zoals een wiegje en kleertjes en... dat soort dingen. "Ik kan wel kijken of ik misschien via-via wat spullen voor je kan regelen? Dan zeg ik dat het voor een nichtje is." Een waterdicht alibi, natuurlijk. 

 

Hij deed echt zijn best! Hij zuchtte. "Nou, jawel, maar... Ik hou van Elara en als die hierachter komt..." Dan was hij toast. Daarom moest hij niet teveel met Tabitha gezien worden en moest al helemaal niemand hem in verband brengen met haar zwangerschap. Waarom begreep ze dat nou niet. Raine keek even moeilijk. "Ik doe mijn best, okay, ik kan jullie denk ik wel één keer per maand zien?" Ze waren ook gewoon vrienden geweest. Dan zou het ook niet teveel opvallen, toch? 

 

"William Fox, klinkt haast als een karakter uit een boek. Ik vind het wel mooi klinken. Jij?" Het had natuurlijk wel iets dat hij de naam zelf had bedacht... 

 

Nu ze het zo benoemde... Eigenlijk was er wel iemand waar Raine een appeltje mee te schillen had... "Kan je James Graham niet de schuld geven? De schoolinspecteur?" Want dat die man een schandaal op zijn dak kreeg, beviel hem eigenlijk wel. "Die heeft me ooit in elkaar geslagen, wist je dat? Hij is helemaal niet zo netjes als hij lijkt."

Share this post


Link to post
Share on other sites

Wat moest ze nou met babyspullen? Afgedankte babyspullen ook nog eens, je weet wel, van die lelijke kleding die al tien jaar oud was en door minstens drie mensen was gedragen en een babybedje dat alleen maar in de weg zou staan. Dat zou ze echt niet aan haar ouders kunnen uitleggen, dus dan moest ze er op de één of andere manier vanaf, dat was echt teveel moeite. "Oh, babyspullen heb ik niet nodig," zei ze dus ook maar snel. "Mijn ouders hebben wat dingen liggen. Het gaat alleen om de praktische dingen, zoals luiers en eten, daar heb ik geld voor nodig." 

 

We zullen maar doen alsof ze niet heel andere plannen had voor dat geld.

 

"Maar ik wil echt niet tussen jou en Elara komen!" loog Tabitha soepel. Oh, Elara maakte haar weinig uit, wie was dat überhaupt, maar ze vond het altijd leuk om te stoken, in elke situatie. "Ze komt hier echt niet achter, beloofd." Tenminste, zolang Tabitha het geen grappig idee vond om het Elara te vertellen. Ze glimlachte onschuldig. "William Fox is geweldig. Echt de beste naam voor een kind, misschien zelfs een toekomstige Minister van Toverkunst! Net zoals zijn papa." Zou dat niet hilarisch zijn? Als Raine Minister zou worden? Dan kon Tabitha alles maken wat ze wilde! Geen wet zou nog in haar weg staan!

 

Hmm, James Graham... "Oh ja, hij is knap," knikte Tabitha. "Maar denk je dat hij niet nogal... preuts is? Hij valt vast flauw als je al suggereert dat hij een affaire heeft gehad, al helemaal met een schoolmeisje!" Ze giechelde, want dat klonk eigenlijk best grappig. "Echt?" vroeg ze geschokt. "Ach, arme Raine toch!" Ze pruilde naar hem en sloeg haar armen om hem heen. "Doet het nog ergens zeer? Zal ik het beter maken?" 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now


  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×