Jump to content
Tabitha Fox

[15+][1838/1839] If only you chose to run

Recommended Posts

Dinsdag 12 juni 1838 - 's avonds laat - achter haar ouders hun winkel

 

Het was niet moeilijk om ervoor te zorgen dat Raine hier naar toe was gekomen, in alle eerlijkheid, het enige wat ze hoefde te doen was voor de zoveelste keer weer bedreigen dat ze iemand zou laten weten dat ze zogenaamd zwanger van hem was en er waren meer dan genoeg mensen waarvan Raine niet wilde dat ze erachter zouden komen. Elara, natuurlijk, maar ook zijn baas op het Ministerie, de Silvershore-jongedame van het Zomerhuis en zijn kleine zusje. Heerlijk, als er zoveel mensen waren met wie je kon dreigen! Dat was eigenlijk veel beter dan haar eigen zusje.

 

"Ah, daar ben je," zei ze vrolijk, toen ze hem herkende in het licht van de lantaarn waar hij onder stond. Ze was expres een beetje luid, zodat hij hopelijk nerveus werd dat andere mensen het konden horen en op onderzoek zouden gaan. "Kijk, ik heb een cadeautje voor je!" En glunderend trok ze een pet tevoorschijn, met daarop het woord Daddy geborduurd. "Is dit niet schattig?" 

 

En zonder op een antwoord te wachten, hopte ze op haar tenen zodat ze het ding op zijn hoofd kon duwen. 

 

 


 

 

Privé! 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Het was helemaal niet zo leuk om te realiseren hoe makkelijk je te chanteren was. Tabitha had verzocht om zijn aanwezigheid en hij had in zijn eerste uil terug wel wat tegengesputterd, maar zodra Tabitha was begonnen met dreigen, was hij vrij snel gezwicht. En tada... Nu stond hij hier... Op de afgesproken locatie, onder een lantaarnpaal. Hij had een lange werkdag achter de rug gehad en tegen zijn zusje gezegd dat hij een borrel had met collega's (voor het geval dat ooit iemand zou vragen wat Raine op deze bewuste dinsdagavond was gaan doen).

 

Hij stond met zijn handen in de zakken nors naar de grond te kijken, toen hij een veel te vrolijke stem hoorde. Raine keek op en bromde. "Ja, dat hadden we toch afgesproken." Feitelijk had zij het geëist, maar goed... Dat zeggen was iets teveel een aanslag op zijn trots en druiste ongeveer tegen al zijn overtuigingen in. Hij fronste. "Moet het zo luid?" Wat had hij een spijt dat hij haar ooit tot zijn vrienden had gerekend en dat hij in haar verleidingen was getrapt. Zo'n spijt, maar hij kon er, behalve met Raspberry, met niemand over praten. Het aan Elara bekennen en daarna Tabitha laten stikken was ook geen optie. Hij zou Elara dan zo goed als kwijt zijn en een zwangere vrouw aan haar lot overlaten deed een reputatie weinig goed.

 

Met verbazing keek Raine naar het cadeautje. "Daddy?', vroeg hij, en hij kon een ondertoon van afschuw niet uit zijn stem houden.

 

Maar voor hij het wist had hij de pet op zijn hoofd. "Niet doen!," siste hij en trok het ding met de snelheid weer van zijn hoofd. "Ik ben er nu toch. Wat wil je van me?" Ze kon haar eisen vast ook kenbaar maken zonder hem verder te vernederen!

Share this post


Link to post
Share on other sites

Oh jee, meneer Salisbury was wel chagrijnig, hoor. Alsof hij daar recht op had! Was het niet Tabitha die 's ochtends misselijk was, last had van haar rug, zo vermoeid was, blablabla, al die zwangerschapssymptomen die ze ooit had opgezocht in een boek om dit een beetje goed te spelen. Ze gokte er eerlijk gezegd op dat Raine nauwelijks iets begreep van het vrouwelijk geslacht, al helemaal niet van hun geslachtsdelen, zo'n gevaarlijk woord, en dat hij daardoor niet al te erg twijfelde aan haar verhaal, maar het punt was: zij had veel meer recht om ontevreden te zijn dan hij.

 

"Wat is er?" pruilde ze naar hem, terwijl ze haar armen over elkaar sloeg en hem een gekwetste blik toewierp. "Vind je het niet stiekem een heel klein beetje leuk om vader te worden? Kun je je het voorstellen?" Ze liet snel één hand naar beneden drijven, om over haar buik te wrijven. Het bolde natuurlijk totaal niet op, er zat ook niets in dat op kon bollen, en mocht hij ooit toch denken dat ze was aangekomen zou Tabitha enorm verontwaardigd zijn, maar nu had ze even iets dat ze duidelijk wilde maken. "Een mini-Raine! Het wordt vast een prachtig kind." Zou het ook wel worden, als ze echt zwanger waren geweest, ze waren allebei niet lelijk.

 

"Ik dacht dat je zo onderhand wel een beetje blij zou zijn," zuchtte ze dramatisch. "Ook al wil je het zo graag verborgen houden." 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Met een gepijnigde blik wreef Raine met zijn hand door zijn gezicht. Hij had het gevoel alsof er meerdere stenen op zijn maag lagen. Hij humde en schudde zijn hoofd. "Nee, ik kan het me nog niet voorstellen..." Helemaal niet, zelfs. Hij was er gewoon niet aan toe. "En ik kan er niet van genieten, ik wil er niet van genieten, Tabby... Je dreigt het steeds maar aan iedereen te vertellen! Hoe kan ik er dan van genieten! Het geeft me alleen maar stress... Volgens mij zag ik in de spiegel zelfs een eerste grijze haar..." Om maar even aan te tonen hoe ernstig het allemaal wel niet was. 

 

"Maar ik denk wel dat het een knap kind.... Wat? Een mini-Raine?" Hij keek Tabitha met grote ogen aan. "Wordt het een jongen?" Een erfgenaam... Een zoon... Phew.... Hij hield zich voor de zekerheid maar even extra aan de lantaarnpaal vast. "Sjonge..." Hij wist niet wat hij moest zeggen. 

 

"Heb je al over een naam nagedacht?" Als het maar niet Raine Junior werd, want dat zou moeilijke vragen oproepen. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ach gut hoor, hij had stress. Alsof zij geen stress zou hebben als ze daadwerkelijk zwanger zou zijn geweest! Zij was degene die elk moment uit huis geschopt kon worden! Tenminste, ze ging er gewoon vanuit dat haar ouders dat zou doen. Bij Wren en Aviana vast niet, maar dat waren ook de lievelingetjes van de familie en daarbij had perfecte Wren toch al een huis en perfecte Aviana haar geld dat ze had gekregen op dat lot. En Tabitha? Tabitha had niets! Behalve een jongen die gestresst was. "Ach, lieverd toch," suste ze hem wel een beetje, want het was niet alsof ze wilde dat hij zou sterven aan een hartaanval. 

 

Voorlopig, dan. 

 

Eh, werd het een zoon? Blijkbaar wel, dus enthousiast knikte Tabitha. "Ja, dat heeft de heler me gisteren verteld! Ik kon niet wachten tot ik je gezicht kon zien met het blije nieuws, is het niet fantastisch?!" Beetje enthousiaster kijken, Raine. "Oh, ik wilde het met zijn tweeën besluiten," ging ze luchtig verder. "We doen dit nou eenmaal samen! Ook al wil je er niets mee te maken hebben..." Ze zuchtte diep en leunde wat naar voren. "Welke naam vind je leuk? Heb je een tweede naam?" Dan konden ze die geven! 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hij was haar lieverd niet. Maar Raine hield wijselijk zijn mond. Het had weinig zin om zoiets erin te wrijven. Het viel allang mee dat ze niet weer ging herhalen aan wie ze allemaal de penibele situatie waarin ze zat zou kunnen mededelen.

 

“Samen beslissen? Maar dat kan toch niet altijd? Straks ben ik aan het studeren en dan moet je het ook zelf doen.” Daarbij wilde hij dus niet ‘de vader’ zijn, want dat zou op den duur toch gaan opvallen. Raine zocht in zijn zak en drukte een paar knoeten in Tabby haar hand. “Dit heb ik over van mijn toelage van afgelopen maand.” Was zij ook weer blij. Hij schudde zijn hoofd op haar vraag. “Nee, ik heb geen tweede naam. Ik kom uit een eenvoudige familie… Maar mijn oudere broer heet William?” Al had hij daar geen contact meer mee. “We zouden die wel kunnen vernoemen? Mijn vader heet ook Raine. Dus dat schiet niet op.” En William was ook een veel algemenere naam dan Raine, minder opvallend. Dus dat was wel prettig.

 

“Wat ga je straks zeggen als je een zichtbare buik hebt?”

Zie, hij dacht wel na over de belangrijke dingen.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ugh, Raine, zo dramatisch! Oh nee, hij zou straks gaan studeren en dan moest ze alles in haar eentje doen!!! Wel fijn dat ze nu niet echt zwanger was, eigenlijk, want nee, ze keek er niet echt naar uit om achttien jaar lang luiers te verschonen, of wat ouders ook deden, geen idee, ze lette nooit zo op de hare. Ervoor zorgen dat je kinderen eten kregen, waarschijnlijk. Nou, veel te veel moeite, dus mocht Tabitha dan ooit daadwerkelijk zwanger raken, dan ging ze dat kind echt niet zelf opvoeden, ugh. Misschien kon ze hem dumpen bij Wren, die leek toch zo dol op babies.

 

"Dank je wel," zei ze, zogenaamd opgelucht, terwijl ze snel haar hand sloot met de munten er nog in. Niet veel, zeg nou zelf, kon ze net zo goed zelf voor gaan werken. "Ik ben je wel echt dankbaar, Raine... En ik weet dat we niet alles samen kunnen beslissen, maar je wilt toch niet helemaal niets met het kind te maken hebben? Het is jouw zoon!" Als er daadwerkelijk iets in haar buik zat zou ze Raine er een hand op laten leggen, maar misschien beter om dat even over te slaan. "William," herhaalde ze romantisch. "William Fox. Ja, perfect." Zie je, Raine, ze zou het kind niet eens zijn achternaam geven. Was ze niet lief? 

 

"Oh, ik verzin wel wat," zei Tabitha luchtig. "Misschien dat ik iemand anders de schuld kan geven." Ze glimlachte liefjes naar Raine. "Nog een aartsvijand die je wel wat aan wilt doen?" 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Nu Tabitha zo dankbaar leek, zelfs even wat liever was, moest Raine toch een beetje glimlachen. Hij voelde zich haast schuldig dat hij haar eerder niet echt had geloofd of had gedacht dat ze er alleen maar een slaatje uit probeerde te slaan. Ze leek echt omhoog te zitten en als hij er wat beter over nadacht, dan had ze natuurlijk ook wel veel kosten die eraan zaten te komen, zoals een wiegje en kleertjes en... dat soort dingen. "Ik kan wel kijken of ik misschien via-via wat spullen voor je kan regelen? Dan zeg ik dat het voor een nichtje is." Een waterdicht alibi, natuurlijk. 

 

Hij deed echt zijn best! Hij zuchtte. "Nou, jawel, maar... Ik hou van Elara en als die hierachter komt..." Dan was hij toast. Daarom moest hij niet teveel met Tabitha gezien worden en moest al helemaal niemand hem in verband brengen met haar zwangerschap. Waarom begreep ze dat nou niet. Raine keek even moeilijk. "Ik doe mijn best, okay, ik kan jullie denk ik wel één keer per maand zien?" Ze waren ook gewoon vrienden geweest. Dan zou het ook niet teveel opvallen, toch? 

 

"William Fox, klinkt haast als een karakter uit een boek. Ik vind het wel mooi klinken. Jij?" Het had natuurlijk wel iets dat hij de naam zelf had bedacht... 

 

Nu ze het zo benoemde... Eigenlijk was er wel iemand waar Raine een appeltje mee te schillen had... "Kan je James Graham niet de schuld geven? De schoolinspecteur?" Want dat die man een schandaal op zijn dak kreeg, beviel hem eigenlijk wel. "Die heeft me ooit in elkaar geslagen, wist je dat? Hij is helemaal niet zo netjes als hij lijkt."

Share this post


Link to post
Share on other sites

Wat moest ze nou met babyspullen? Afgedankte babyspullen ook nog eens, je weet wel, van die lelijke kleding die al tien jaar oud was en door minstens drie mensen was gedragen en een babybedje dat alleen maar in de weg zou staan. Dat zou ze echt niet aan haar ouders kunnen uitleggen, dus dan moest ze er op de één of andere manier vanaf, dat was echt teveel moeite. "Oh, babyspullen heb ik niet nodig," zei ze dus ook maar snel. "Mijn ouders hebben wat dingen liggen. Het gaat alleen om de praktische dingen, zoals luiers en eten, daar heb ik geld voor nodig." 

 

We zullen maar doen alsof ze niet heel andere plannen had voor dat geld.

 

"Maar ik wil echt niet tussen jou en Elara komen!" loog Tabitha soepel. Oh, Elara maakte haar weinig uit, wie was dat überhaupt, maar ze vond het altijd leuk om te stoken, in elke situatie. "Ze komt hier echt niet achter, beloofd." Tenminste, zolang Tabitha het geen grappig idee vond om het Elara te vertellen. Ze glimlachte onschuldig. "William Fox is geweldig. Echt de beste naam voor een kind, misschien zelfs een toekomstige Minister van Toverkunst! Net zoals zijn papa." Zou dat niet hilarisch zijn? Als Raine Minister zou worden? Dan kon Tabitha alles maken wat ze wilde! Geen wet zou nog in haar weg staan!

 

Hmm, James Graham... "Oh ja, hij is knap," knikte Tabitha. "Maar denk je dat hij niet nogal... preuts is? Hij valt vast flauw als je al suggereert dat hij een affaire heeft gehad, al helemaal met een schoolmeisje!" Ze giechelde, want dat klonk eigenlijk best grappig. "Echt?" vroeg ze geschokt. "Ach, arme Raine toch!" Ze pruilde naar hem en sloeg haar armen om hem heen. "Doet het nog ergens zeer? Zal ik het beter maken?" 

Share this post


Link to post
Share on other sites

[ooc: warning, lichtelijk homofobe uitspraak] 

 

Luiers en eten dus. Misschien kon Raine dat soort dingen ook wel regelen. Dat was misschien makkelijker. Hij ging wel even kijken wat hij kon doen en dan zou ze dat als wijze van verrassing zien en dan helemaal blij zijn dat hij onverwacht zoveel voor haar had gedaan en misschien kwam hij er dan mee weg haar de volgende keer wat minder geld te geven... En als het niet lukte, tja, dan wilde ze de volgende keer vast minstens evenveel geld als dat ze vandaag had gekregen. "En kleertjes? Je hebt alleen maar zussen. Als het een jongen wordt, dan moet het wel een paar leuke jongenspakjes aan, hoor. Niet alleen maar roze. Dan wordt het straks een mietje." En daar zat hij dus echt niet op te wachten. Eh... hij zat er sowieso niet op te wachten, hoor! Maar anders zou hij zich er gewoon nog meer voor schamen... Dieper kon je niet zinken als vader. 

 

Het was een meevaller dat Tabitha niet tussen Elara en hem wilde komen te staan. Ze zou er niet achter komen. Hij keek misschien net iets opgeluchter dan hij wilde. "Dank je, Tabitha. Dat waardeer ik echt heel erg." Het was een beetje gênant haar zo te moeten bedanken. maar ze wilde hem vernederen, toch? Dus dat dat dan nu een beetje was gelukt, vond ze dan vast alleen maar prettig om te merken. 

 

Raine lachte wat ongemakkelijk. "Ja, nou, voor nu werk ik er alleen nog..." Prima dat ze tegen hem opkeek en dacht dat hij het geweldig zou doen hoor, maar stel dat hij nu dan nooit Minister van Toverkunst werd, dan was dat toch een beetje beschamend, alsof hij had gefaald. Daarom eh... moest hij dit misschien maar een béétje temperen. 

 

"Nou, dat preuts valt vast wel mee... Hij doet denk ik alsof..., want hij lijkt ook zo keurig dat je denkt dat hij nooit iemand in elkaar gaat slaan. Nou, dat valt dus mooi tegen." Dat was vast een strategie. Zo zou niemand het geloven als je hem dan een keer ergens voor aanklaagde. Misschien als genoeg mensen het deden, dat hij er dan op een gegeven moment niet meer mee wegkwam. "Kan je het niet proberen voor me?" Kon ze toch wel even doen? In het beste geval kreeg ze dan geld van een adellijke familie en was James zijn baan kwijt. In het slechtste geval... kwam het via James bij Elara en had hij een probleem... Mm.

 

Euh.

 

Voorzichtig aaide Raine over Tabby's rug en schudde zijn hoofd. "Het is al een tijdje geleden, he... Dus nee, dat doet nu geen pijn meer..." Maar hij had niet echt het idee dat ze anders zin had gehad zijn verbanden te wisselen. "Zijn je borsten nou groter geworden?" Wat?! Hij voelde ze tegen zich aan, okay... Dan moest hij daaraan denken. Kon toch gebeuren...

Share this post


Link to post
Share on other sites
Posted (edited)

Uuuugh, mannen met hun domme aversie tegen roze. Stel je voor, een man mocht geen roze aanraken, oh nee! "Komt wel goed," zuchtte ze verveeld. "Een buurvrouw heeft een paar jaar geleden een jongen gehad en krijgt binnenkort een meisje, ik ruil wel wat dingen, oké?" Die hele buurvrouw bestond niet, maar gezien Tabitha niet echt zwanger was, zag ze hier geen probleem in. Het was een nepbaby, wat maakte het uit wat voor kleding hij droeg. 

 

Maar dat hij haar bedankte, dat mocht wel vaker, hoor. Tabitha glimlachte zoet. "Zie je wel, ik ben best aardig! Je hoeft niet zo bang voor me te zijn." Nou ja... Een klein tikje wel. Of eigenlijk een hele hoop. 

 

"Ik zal erover nadenken, oké?" beloofde ze wat James betrof. Ze wist het nog niet zeker, want Raine bedriegen was tot daar aan toe, en ook hilarisch makkelijk, maar James Graham zou wel doorhebben dat ze niet zwanger was, omdat hij eh... het kon zien. Ze wilde niet dat hij op haar ging letten... "Maar ik beloof niets, ik wil niet in de problemen raken." 

 

Nee, haar borsten waren niet echt groter geworden, maar hey, als Raine dat dacht... "Ja," glunderde ze dus ook. "Dat krijg je als je zwanger bent!" Ze gluurde even om zich heen, maar er was toch niemand in de buurt... "Wil je ze voelen?" Ze begon al met de knoopjes van haar jurk los te maken, voor hij echt een antwoord had gegeven. 

 

Dit was niet de eerste keer dat ze in deze steeg naakt zou zijn. 

Edited by Tabitha Fox

Share this post


Link to post
Share on other sites

[OOC: 15+ seksuele handelingen]

 

"Ja, dat is wel een goed idee...", gaf Raine toe. "Ga dat maar regelen en laat het vooral maar lijken of die buurvrouw jou dankbaar moet zijn..." Dus niet alsof Tabby zwanger was en in nood, maar alsof zij die buurvrouw dus een gunst zou doen dat zij in ruil voor andere babykleertjes alle oude spullen mocht hebben van de drie zussen. Het was altijd beter als mensen niet het idee hadden dat je bij ze in het krijt stond.

 

"Ik ben niet bang!", ontkende hij meteen die beschuldiging. Want hij was dus wel bang, maar dat ging hij niet toegeven en alle angst bij elkaar meegenomen en afgewogen, ging hij een dergelijk insinuatie nog steeds niet accepteren, hoor... "Maar je bent wel aardig, hoor.." Kwam hij haar maar snel wel weer tegemoet, want hij wilde haar niet boos maken. Ze was zwanger en iedereen wist dat je bij zwangere vrouwen nu eenmaal eerder dat punt van krankzinnige woede kon bereiken.

 

Voelen?! Wow... Wacht... Eh... Elara zou dat vast niet goed vinden... Maar oh... Nu was ze haar knoopjes al aan het losmaken. Raine lachte half en keek even naar Tabitha. Hoeveel zou het kwaad kunnen? "Ze zijn vast erg gevoelig...", bracht hij er nog een beetje tegenin, maar hij begon al uitzicht te krijgen op haar mooie blanke boezem en ook hij had door dat er niemand in de buurt was. En ze was al zwanger... Dus wat was het ergste wat er nu kon gebeuren? Hij wist voor zichzelf dat hij Elara leuker vond dan Tabitha? En dat hij van de een wel hield en van de ander niet... Dan maakte het toch niet zoveel uit? "Zal ik ze dan maar een beetje voor je masseren?" En daar zou hij het echt bij houden hoor... Hij kende zijn grenzen... zei hij tegen zichzelf.

Ondertussen gleed hij met zijn handen in haar jurk en begon haar haar borsten eerst voorzichtig, later wat gulziger, te bevoelen, te strelen en te betasten. En oh, oops, had hij nou ook al een tepel gevonden om mee te spelen?

Share this post


Link to post
Share on other sites

Tabitha rolde met haar ogen, want dank je wel, Raine, ze wist heus wel hoe ze dingen voor elkaar kon krijgen en daar had ze zijn hulp niet bij nodig. Ze had maar liefst al drie mensen gechanteerd, inclusief Raine, en hoeveel mensen had hij gechanteerd? Hm, daar was ze eigenlijk wel nieuwsgierig naar, maar beter om dat nu maar niet te vragen, anders werd hij vast nerveus. "Dank je wel voor je fantastische advies," dreunde ze maar verveeld op. Konden ze niet wat leukers doen?

 

Oh, Tabby was aardig? Ze kon het niet laten maar moest even lachen, want ja joh, natuurlijk was hij niet bang voor haar en natuurlijk vond hij haar aardig. "Je bent niet zo goed in liegen, he?" zei ze zoetjes. 

 

Zij wel, hoor. Bijvoorbeeld in dat ze het hier best bij zouden laten en dat haar borsten gevoelig waren en blah, blah, blah. "Oh, je bent hier zo goed in," zuchtte ze, een tikje dramatisch, want dat vond Raine wel leuk, als je echt liet merken dat je hem fantastisch vond. "Mijn borsten zijn niet het enige wat heel gevoelig is," giechelde ze en ze begon haar rokken al omhoog te trekken. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Was het positief of negatief wanneer je slecht was in liegen? Op dit moment voelde het alsof hij was betrapt en dat was nooit goed. Raine lachte wat ongemakkelijk en hoopte maar dat ze dat momentje snel zou vergeten. Of nee, ontkennen was gewoon altijd beter. "Oh, dat valt toch wel mee? Ik loog niet hoor! Ik ben alleen wat gespannen, daarom komt het er misschien wat stroef uit." Dat klonk best geloofwaardig toch. Hij deed zijn best om nonchalant te glimlachen naar Tabby, maar dat was behoorlijk lastig als je dus alles behalve ontspannen was. 

 

In haar borsten masseren was hij dan wel weer goed. Raine kon het niet helpen daar toch een beetje trots om te lachen. En misschien...als hij haar hiermee tevreden stelde, dat ze hem dan verder wel wat meer met rust zou laten? Een tevreden vrouw betekende immers minder problemen, niet waar? Dat zou Elara ooit wel begrijpen...eh..nee...want hij had Tabby bezwangerd en nu had hij voorspel met haar zodat Elara het niet zou ontdekken. Nee, die zou dat niet begrijpen. Nou ja... het was dan maar een extra geheimpje op de stapel. Tabitha had er zin in, want de rokken gingen ook al omhoog. Raine lachte half. "Oh, eh..." Dat ging wel echt te ver, niet waar? "Daar helpt een massage vast niet bij?" Zei hij het zo voorzichtig genoeg dat hij haar niet boos zou maken? Hij wilde haar ook niet afwijzen, hoor, nee, want dan had hij vast juist wel weer een probleem. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ja joh, Raine, natuurlijk loog je niet en Tabitha geloofde je ook helemaal. Ze liet het maar vallen, hoor, het had toch weinig zin om een hele discussie te gaan houden over of hij wel kon liegen of niet, vooral niet als ze elk moment seks konden hebben.

 

Moest Raine wel meewerken dan. Tabitha zuchtte geërgerd. "Raine," zei ze, nog vriendelijk, terwijl ze een hand op zijn wang legde. "Je wijst me toch niet af, he? Want daar dacht je eerder ook niet aan." Dus als het was dat hij niet vreemd wilde gaan, had hij het allang voor zichzelf verpest. "Je vindt het ook leuk, dus schiet nou maar gewoon op." 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Euhm. Shit. Oh. Okay. Afwijzen was dus géén optie. Raine lachte half, wilde Tabitha natuurlijk niet boos maken. Een boze Tabitha was angstaanjagend én behoorlijk problematisch. Hij schudde snel zijn hoofd. "Nee... Nee..., natuurlijk niet." Hij trok een mondhoek op. "Ha... Hoe zou ik jou nou kunnen weerstaan. Onmogelijk." Raine glimlachte vluchtig, hoopte dat dit een beetje een acceptabele redding was. 

 

De jongen ging met zijn handen onder haar rokken, vond haar billen en kneep er stevig in. Tabitha leek zo'n meisje te zijn wat van een beetje hardhandig hield. Snel maakte hij toen zijn riem los, deed zijn broek niet verder naar beneden dan nodig was om het functioneel te laten zijn... Ehm.. Ja, moesten de andere onderdelen ook wel functioneel zijn. Goed, hij ging natuurlijk niet toegeven dat het hem niet lukte om hard genoeg te worden. "Je praat wel erg veel, voor iemand die hier zin in heeft... Ik weet wel een andere plek waar je mond nu zinvol werk kan verrichten." Zou ze het erg vinden? Op haar knieën in een vieze steeg? Als aanmoediging begon hij haar al naar beneden te sturen.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Oh nee hoor, vond Tabitha helemaal niet erg. Het was niet de eerste keer dat ze op haar knieën in deze steeg had gezeten, laten we daar eerlijk in zijn, en dus ging ze al snel aan de slag met haar mond.

 

Huh. Ze had het gevoel dat het wel eens sneller was gegaan bij Raine. Ergens was ze er wel verontwaardigd over, want hallo, zij was hier degene die haar best deed om er nog wat van te maken en hij moest per se moeilijk doen! 

 

"Is er iets mis?" vroeg ze dus eigenlijk, terwijl ze met haar handen het even overnam.

 

Ietwat hardhandig. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Auw! Nee....ahh...Tabby...dat is gevoelig..", kreunde hij. Moest ze nou echt zo hardhandig doen? Goed misschien was het voor haar ook een beetje vervelend dat zijn... dat hij niet zo enthousiast was als de vorige keer. "Sorry... gewoon..veel aan mijn hoofd. Dat heeft niets met jou te maken... Echt niet..." En nu gewoon niet meer zo hard aan zijn leuter trekken, alsjeblieft, dankjewel. Raine aaide Tabitha door haar haren en haalde diep adem. Hij probeerde gewoon aan alles te denken wat hem op kon winden. Zoals bijvoorbeeld Elara in haar ondergoed en al dat soort vergelijkbare dingen. Het hielp wel een beetje. 

 

Moesten ze nu wel snel doorpakken. 

 

"Kom hier..." Met een beetje geluk was hij dan nog hard genoeg om naar binnen te kunnen en eenmaal daar dan kwam het altijd vanzelf wel goed, want ongeacht het meisje was het daar altijd erg aangenaam. Zo dacht hij er niet over wanneer hij dit met Elara deed hoor! Maar wel een beetje met Tabitha. Maar Tabitha was ook zo'n meisje waarmee je dat mocht denken... Ze werd dan alleen wel weer de moeder van zijn eerste kind. Dus eigenlijk moest hij positiever over haar denken... Deed hij wel weer zodra ze eenmaal moeder was, of iets dergelijks. Zou ze dit nou nog steeds met veel andere mannen doen? Wilde hij niet weten. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Tabitha was een ster in slechte seks hebben, laten we daar eerlijk over zijn, want dat was zo'n beetje de enige seks die ze had, maar de meeste mannen die zo gretig bij haar naar binnen stootten, leken wel enthousiaster te zijn dan Raine. Raine was... afwezig? Afgeleid? Niet zo gretig als normaal? Ze vond het niets, eigenlijk, want verdorie, ze had seks zodat ze het gevoel had dat iemand haar wilde hebben! Kon hij daar niet tenminste mee werken?

 

Dus beloot Tabby hem maar te testen. "Weet je wat," zuchtte ze, terwijl ze hem zachtjes wegduwde. "Laat maar. Ik heb toch geen zin meer." Alle normale jongens (in haar ogen dan) zouden gewoon beginnen te zeuren of gewoon negeren dat ze het niet meer wilde, dus Raine.. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Het ding was dat als je eenmaal was begonnen, dat je het dan ook wel af wilde maken. Eenmaal binnen begon de opwinding toch wel te werken en met dat proces in gang was getreden, ging Raine vanzelf minder nadenken en daarmee werd het dan ook minder ongemakkelijk. (En misschien was het toch ook wel een beetje dat 'nu hij hier toch mee bezig was'. Het was niet alsof het Elara uitmaakte of hij er nu wel of niet van had genoten). En dat je als man seksueel misbruikt kon worden kwam in ieder geval niet in die bewoording in hem op. Dat was toch een onmogelijke gedachte, ook al voelde het op sommige momenten misschien wel zo...zonder dat hij er die betekenis aan kon of durfde te geven, zelfs niet voor zichzelf. 

 

"Geen zin meer?", vroeg hij een beetje van zijn stuk gebracht, want dit kwam onverwacht. En hallo, als Tabitha geen zin meer in je had, dan deed je als jongen wel iets heel erg verkeerd. "Hoezo niet?" Hij ging niet verder, maar hield haar nog wel vast. "Sinds wanneer heb jij geen zin meer?"

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now


  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×