Jump to content
Claire Bennett

[1837/1838] And for a moment, I forget to worry

Recommended Posts

Vrijdag 25 mei 1838 - einde van de middag - vlak voor de ingang van de universiteit

 

Als Claire wist dat haar vader in de buurt was zou ze zich misschien anders hebben gedragen. Misschien dat ze dan ietwat minder lang met haar klasgenoot zou praten, ietwat minder uitbundig had gelachen, hem niet een kus op zijn wang had gedrukt toen ze afscheid namen. Maar al die dingen had ze wel gedaan, zonder er ook maar enigszins over na te denken, zelfs toen ze zich omdraaide en plotseling haar vader zag staan.

 

"Oh, hallo!" begroette ze hem vrolijk. Ja, hij keek een beetje duister, maar je wist maar nooit hoe Daniel Bennett zich voelde en daarbij dacht Claire niet dat ze iets mis had gedaan, dus trippelde ze vrolijk naar hem toe en drukte ze hem een kus op de wang. Precies op dezelfde locatie als haar klasgenoot, ach. "Ik wist niet dat je langs zou komen, wat leuk!" 

 


 

Privé! 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Claire had niet kunnen weten dat Daniel langs zou komen – het was een impulsief besluit geweest, ontstaan uit frustraties omtrent zijn werk en mensen die niet genoeg meewerkten naar zijn zin, die eeuwige collectieve illusie dat Daniel te veeleisend was en dat hij het niet zou merken als hij niet kreeg wat hij wilde, maar nu hij hier was, was het alleen maar een bijkomende herinnering aan het eenvoudige feit dat soms, soms de wereld niet draaide op een tempo dat hem gezind was. Hij haatte hoe dicht ze bij die jongen stond, hoe overdreven ze lachte en het lef had om een kus op zijn wang achter te laten en hij haatte nog meer dat ze nog niet eens het fatsoen had om haar fout zonder zijn input in te zien. Moest hij haar echt gaan uitleggen dat ze zich gedroeg alsof ze haar kost verdiende in een bordeel?

 

Hij nam de kus op zijn wang in ontvangst, maar zijn ogen volgden de rug van de jongen met wie Claire had zitten flemen. Moest hij haar echt constant in de gaten houden om er zeker van te zijn dat ze niet naar huis ging met de eerste de beste? Had hij haar niet beter opgevoed dan dat? Ze was twintig, bijna afgestudeerd zelfs… Ugh. In ieder geval zou ze snel weer thuis wonen, zodat ze dit niet meer zou kunnen doen omdat hij toevallig het merendeel van de tijd in Londen zat.

 

‘Wie was dát?’ informeerde hij, koeltjes, niet de moeite doend om haar gedag te zeggen of om haar vrolijk te gaan vragen over hoe haar dag was geweest, blablabla, hij wist blijkbaar toch al wel hoe die dag was geweest. Als ze zo tegen iedereen deed, was het een wonder dat ze dit jaar gehaald had, dat ze daar überhaupt de tijd voor had gehad, maar ah, had hij het sowieso niet al opvallend gevonden dat ze de afgelopen jaren zo vaak moeilijk deed over wanneer hij langskwam? Had hij haar niet betrapt, meerdere malen? Had hij haar niet van een verloofde moeten helpen? Waarom was hij zelfs nog verbaasd? ‘Gedraag je je altijd zo als ik er niet ben?’

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now


  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×