Jump to content
Claire Bennett

[1837/1838] And for a moment, I forget to worry

Recommended Posts

Vrijdag 25 mei 1838 - einde van de middag - vlak voor de ingang van de universiteit

 

Als Claire wist dat haar vader in de buurt was zou ze zich misschien anders hebben gedragen. Misschien dat ze dan ietwat minder lang met haar klasgenoot zou praten, ietwat minder uitbundig had gelachen, hem niet een kus op zijn wang had gedrukt toen ze afscheid namen. Maar al die dingen had ze wel gedaan, zonder er ook maar enigszins over na te denken, zelfs toen ze zich omdraaide en plotseling haar vader zag staan.

 

"Oh, hallo!" begroette ze hem vrolijk. Ja, hij keek een beetje duister, maar je wist maar nooit hoe Daniel Bennett zich voelde en daarbij dacht Claire niet dat ze iets mis had gedaan, dus trippelde ze vrolijk naar hem toe en drukte ze hem een kus op de wang. Precies op dezelfde locatie als haar klasgenoot, ach. "Ik wist niet dat je langs zou komen, wat leuk!" 

 


 

Privé! 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Claire had niet kunnen weten dat Daniel langs zou komen – het was een impulsief besluit geweest, ontstaan uit frustraties omtrent zijn werk en mensen die niet genoeg meewerkten naar zijn zin, die eeuwige collectieve illusie dat Daniel te veeleisend was en dat hij het niet zou merken als hij niet kreeg wat hij wilde, maar nu hij hier was, was het alleen maar een bijkomende herinnering aan het eenvoudige feit dat soms, soms de wereld niet draaide op een tempo dat hem gezind was. Hij haatte hoe dicht ze bij die jongen stond, hoe overdreven ze lachte en het lef had om een kus op zijn wang achter te laten en hij haatte nog meer dat ze nog niet eens het fatsoen had om haar fout zonder zijn input in te zien. Moest hij haar echt gaan uitleggen dat ze zich gedroeg alsof ze haar kost verdiende in een bordeel?

 

Hij nam de kus op zijn wang in ontvangst, maar zijn ogen volgden de rug van de jongen met wie Claire had zitten flemen. Moest hij haar echt constant in de gaten houden om er zeker van te zijn dat ze niet naar huis ging met de eerste de beste? Had hij haar niet beter opgevoed dan dat? Ze was twintig, bijna afgestudeerd zelfs… Ugh. In ieder geval zou ze snel weer thuis wonen, zodat ze dit niet meer zou kunnen doen omdat hij toevallig het merendeel van de tijd in Londen zat.

 

‘Wie was dát?’ informeerde hij, koeltjes, niet de moeite doend om haar gedag te zeggen of om haar vrolijk te gaan vragen over hoe haar dag was geweest, blablabla, hij wist blijkbaar toch al wel hoe die dag was geweest. Als ze zo tegen iedereen deed, was het een wonder dat ze dit jaar gehaald had, dat ze daar überhaupt de tijd voor had gehad, maar ah, had hij het sowieso niet al opvallend gevonden dat ze de afgelopen jaren zo vaak moeilijk deed over wanneer hij langskwam? Had hij haar niet betrapt, meerdere malen? Had hij haar niet van een verloofde moeten helpen? Waarom was hij zelfs nog verbaasd? ‘Gedraag je je altijd zo als ik er niet ben?’

Share this post


Link to post
Share on other sites

Die kille toon van hem had genoeg een waarschuwing moeten zijn, want Daniel deed over het algemeen niet aan kil, behalve als hij boos was en dan had Claire sowieso moeten weten dat ze gevaarlijk bezig was. Daniel die kil was was een waarschuwing, want hoewel je nooit wist hoe hij zou reageren, of hij alleen een standje zou geven of haar een jaar lang in een toren op zou sluiten, was het altijd dom om gewoon door te gaan. 

 

Maar Claire was rebels en Claire wilde gewoon dat haar vader zich eens normaal zou gedragen en Claire wilde dat hij niet zo moeilijk deed. "Hij?" vroeg ze en ze wierp een blik over haar schouder. "Gewoon een klasgenoot. Ik had een vak met hem samen en hij heeft me eens geholpen met een opdracht." Dus doe normaal. "En hoe gedraag ik me dan?" vroeg ze verontwaardigd en als vanzelf zette ze een stap naar achteren. "Mag ik geen vrienden hebben? Is dat wat je nu zegt?" 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Telkens Claire weer eens verontwaardigd was dat hij haar niet zomaar alles liet doen, kon Daniel niets anders dan zich bedenken hoe aanlokkelijk het precies klonk om inderdaad haar al die dingen die ze nu had te ontzeggen. Waar had ze vrienden voor nodig, tenslotte? Waarom zou hij haar in vredesnaam al die vrijheden moeten geven? Ze wist heel duidelijk niet hoe ze ermee om moest springen, en ja, best, Chase had dat ook niet geweten, voor Claire weer met dat argument afkwam (“Maar Chase is al getrouwd en ik mag niet eens vrienden hebben!”, ja, dikke pech, Claire, als het van hem afhing, had hij Chase allang vermoord, maar hij had maar één zoon, om de één of andere reden, en hij had ooit eens in onnadenkende bui aan Camilla beloofd dat hij dat joch niet zou vermoorden, dus hij zat er net zo goed aan vast), maar ugh. Het werd steeds maar slechter… Moest dat niet andersom zijn? Moest haar gedrag niet verbeteren in plaats van steeds maar te verergeren?

 

‘Ja, je hebt hem daar duidelijk uitgebreid voor bedankt,’ antwoordde hij spottend, zijn armen over elkaar slaand. Hij had geen zin in een ruzie op het moment, maar hij had ook nooit zin gehad in een dochter die verder bij hem vandaan stond dan bij “gewoon een klasgenoot” en hij had nog minder zin gehad in dat opgroeien en het besef dat dat kind dat ooit onder de indruk was geweest van haar lengte als hij haar op zijn schouders zette nu zat te zeuren dat hij haar niet genoeg liet doen. ‘Zolang jij je niet kunt gedragen, mag je inderdaad geen vrienden hebben,’ bevestigde hij. ‘Of ga je nu beweren dat je nooit onze afspraken met de voeten hebt getreden, hè?’

 

Vrienden waren nooit zomaar vrienden bij Claire. Hoe dom dacht ze dat hij was? ‘Als ik wist dat ik je kon vertrouwen, hoefde ik niet achter alles iets te zoeken, Claire.’ Hij hield een zucht binnen. ‘Je hebt het aan jezelf te danken dat ik dat niet kan.’

Share this post


Link to post
Share on other sites

Claire wist best dat ze zich niet altijd aan de regels hield, maar was dat echt haar schuld? Het was haar vader die de meest arbitraire regels verzond en vervolgens ook nog eens willekeurig toepaste. De ene dag mocht ze gerust de hele dag weg zijn want hij had andere dingen te doen en dan liep ze hem voor de voeten, de volgende dag moest ze stipt na school thuis zijn, nee, wacht, eigenlijk sloeg het helemaal nergens op dat ze naar school ging, want ze moest thuis blijven want hij had aandacht nodig. Volgens haar vader hoorde haar gehele leven om hem te draaien, precies op de manier zoals hij dat wilde. Ze kon niet voorspellen wanneer hij wat wilde, niemand kon dat voorspellen, maar ze moest zich er wel naar schikken.

 

En dat betekende blijkbaar dat ze niet eens een klasgenoot als vriend kon hebben, want dat maakte haar onbetrouwbaar.

 

"En wat doe ik dan dat zo erg is?" siste ze boos naar haar vader, terwijl ze zijn lichaamstaal kopieerde en ook haar armen over elkaar sloeg. "Ga ik vreemd? Heb ik tachtig buitenechtelijke kinderen? Heb ik een kind met mijn eigen broer?! Misschien moet je eerst eens naar jezelf kijken voordat je alles op mij afreageert! Ik heb niets verkeerds gedaan!" 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Wat deed ze dan dat zo erg was? God, alles wat ze zei, was erg genoeg. Hoe durfde ze? Hoe dacht ze überhaupt dat ze het kon maken om zijn schijnbare zonden op die manier uit te spugen, voor zijn voeten te leggen en er dan mee te gaan pronken dat zíj dat niet had gedaan? Het waren zulke verschillende dingen, verdomme. Hij vond niet eens dat zijn zogenaamde fouten dat waren – zo verkeerd was het niet om kinderen te hebben, niet dan, of hij vreemd ging of niet, was iets tussen Camilla en hem en daar hadden ze al uitgebreide gesprekken over gevoerd, maar Claire had daar verdomme niets mee te maken, en wat hem betrof mocht niemand het onderwerp over zijn band met Aria überhaupt aanraken en al helemaal een kind dat in haar tijd aan de universiteit te veel noten op haar zang had gekregen, niet.

 

Hij staarde haar aan, een kille woede in zijn botten trekkend. ‘Vind je dat echt?’ informeerde hij koud, al zou het antwoord hem verdomme niet boeien, al vroeg hij het meer om over te komen alsof ze nog een uitweg had in deze godsonmogelijke rotzooi die ze zonet in een paar schabouwelijke woordjes veroorzaakt had. Ah, kinderen. Hij kon het zich niet meer voorstellen om ze niet te hebben, hij kon zich niet voorstellen dat Claires veiligheid ooit geen prioriteit zou zijn, maar op het moment wilde hij met alle liefde aantonen hoe het haar precies zou vergaan als hij haar als elk ander zou behandelen dat op die manier tegen hem zou praten, in plaats van lieftallige dochter en alle privileges die daarmee gepaard gingen. ‘Vind je oprecht dat je niets verkeerd doet?’

Share this post


Link to post
Share on other sites

De waarschuwingsbellen in haar eigen hoofd dat ze een grens aan het overschrijden was, hoorde ze heus wel, maar Claire was zo kwaad dat hij dit nu deed, midden op straat, nadat ze hem nog zo vriendelijk had begroet, enkel en alleen omdat ze het aandurfde om een vriend te hebben. Om een klein gedeelte van haar leven voor zichzelf in te richten. Daar was ze sowieso altijd al boos over, maar soms kon ze die woede negeren, of soms voelde ze hem gewoon nauwelijks. Maar elke keer dat Daniel het weer naar boven bracht, werd het moeilijker om het te negeren.

 

"Ja," spuugde ze dus ook koppig naar hem toe. "Ik gedraag me zoals ieder ander meisje van mijn leeftijd en dat jij daar een probleem mee hebt ligt aan jou," zei ze, terwijl ze naar hem wees, "en niet aan mij. Dus misschien moet je eens goed naar jezelf kijken."

 

Het voelde goed om die woorden er eindelijk uit te gooien. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Was ze serieus? Ging ze dit echt doen? IJskoud keek Daniel Claire aan. Hij deed álles voor dat kind, zou dat ook altijd blijven doen, echt, geen moeite was teveel, en toch, toch was het nooit genoeg voor haar. Nu ja. Misschien dat ze tevreden zou zij als hij haar butler werd, misschien werkte dat, maar zolang hij verdomme gewoon een vader was, zou het er naar het schijnt niet van komen. Bezorgd zijn om haar welzijn was een halsmisdaad, blijkbaar. Ook goed. Hij kon best flexibel zijn, hoor. Aanvankelijk had hij haar nog eens willen zien, maar als het zo moest, wel, dan paste hij met alle liefde zijn plannen aan.

 

‘Oh, maak je daar geen zorgen over, dat zal ik zeker doen,’ antwoordde hij, neutraal. Hij wilde prima eens naar zichzelf kijken, hoor, maar hij kon niet beloven dat eruit zou komen waarop Claire hoopte. Over het algemeen draaiden zijn reflectieperioden niet goed uit voor de rest van de bevolking.

 

Met een snel gebaar greep hij haar arm vast en verschijnselde hij richting hun huis, waar hij aan diezelfde arm meesleurde naar de kelder. Toen ze klein was, had hij haar verboden hier ooit te komen, herinnerde hij zich. Niet per se omdat hij vond dat ze niet geconfronteerd mochten worden met wat er in die kelders gebeurde (veel, eigenlijk, in de ene ruimte had hij een wijnkelder geïnstalleerd, in de andere lag er één of andere ambetanterik te creperen, ach, zo gingen die dingen), meer omdat kinderen zo vreselijk praatgraag waren. Het was gemakkelijker om dat fenomeen tegen te gaan als ze geen specifieke informatie konden geven, zoiets. Maar nu, nu was ze verdomme oud genoeg om er geheel zelfstandig voor te kiezen dat dit was waar ze haar dagen wilde slijten.

 

Als ze de vrijheid die ze had niet op prijs wilde stellen, had ze er geen recht op. Zo simpel was dat.

 

‘Hm, ik denk dat dít een goede nieuwe kamer voor je is, niet?’ zei hij luchtig tegen haar, alsof haar mening hieromtrent ook maar íéts zou uitmaken, voor hij haar erin duwde en zelf in de deuropening ging staan, meer om zijn dochter binnen de veiligheid van zijn muren te bewonderen dan omdat hij dacht dat ze moeilijk ging doen.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Daniel mocht haar dan wel ooit verboden hebben om in de kelder te komen, dat betekende niet dat ze er nooit was geweest. Een paar keer uit zichzelf, om om zich heen te kijken, want natuurlijk kon ze iets als een verboden ruimte niet weerstaan, en een paar keer omdat haar lieftallige vader boos op haar was geworden (soms voor iets serieus, soms voor iets kleins, zoals die ene keer dat ze vergeten was om koffiemelk in zijn koffie te doen en die andere keer toen ze haar teen had gestoten en hij vond dat ze te teveel lawaai maakte). De kelder was nog steeds aanwezig in haar grootste nachtmerries, ondanks alles wat ze sindsdien had gezien, en dus werd ze redelijk bleek toen Daniel haar door de gangen heen duwde. 

 

"Nee," smeekte ze, toen hij haar in de kelder gooide en zo snel als ze kon vloog ze naar hem toe. "Nee, doe het niet!" Van haar woede was nog steeds wel wat over, ze voelde het onder haar huid, giftig als een slang, maar ze wilde eruit, nu, voordat de deur dicht kon klappen, voordat hij weg zou lopen en haar voor uren, dagen, maanden achter zou laten. "Ik heb niets gedaan!" 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Oh, kom op, hij had haar duizenden keren gezegd om iets niet te doen en zij, dat koppige kind van hem, had zich daar evenmin veel van aangetrokken. Moest hij het echt beter doen dan zij? Waarom? Ze toonde geen enkel blijk van respect, weigerde hem te gehoorzamen, spuugde op elk sprankje hoop dat hij nog naïef genoeg bezat dat hij haar ooit op haar woord zou kunnen geloven in plaats van zo nu en dan haar woonst hier te controleren en zo vaak te zien dat hij net te laat kwam om zijn afspraken met haar te handhaven.

 

En toch.

 

‘Je hebt niets gedaan?’ herhaalde hij spottend. ‘Je hebt niets gedáán?!’ Dacht ze dit serieus? Dacht ze dat zijn regels vrijblijvend waren? Dat hij het ooit zou toestaan dat ze alles wat hij aan haar oplegde met de voeten kon treden, dat hij daar ook nooit op zou reageren? Hij was haar vader, verdomme, niet één van haar goedgelovige vriendjes. Hij was hier om haar te leren hoe ze in het leven moest staan, niet om zelf te leren hoe hij haar wensen moest opvolgen. ‘Je hebt de afgelopen vier jaar niets anders gedaan dan tegen me te liegen en elke afspraak die we hebben gemaakt, met de voeten te treden!’ Dacht ze dat hij dat niet bijhield? Dat het hem nooit geraakt had dat ze er zo weinig om gaf? ‘Jij blijft hier tot je jezelf kan gedragen.’

 

Hij wist niet of dat ooit zou zijn, eerlijk gezegd. Ze was twintig, al twintig, dat zo lief ogende kindje van toen was nu een vrouw en waar ze nog jong was, zo jong, nog zo veel ruimte om te groeien, leek ze die ruimte niet te willen benutten. Alsof ze zichzelf al volgroeid vond. En jonge mensen vonden dat altijd, hij had zichzelf ook zo wijs als maar kon zijn gevonden op die leeftijd, maar hij wist echt niet meer hoe hij haar het tegendeel kon bijbrengen.

 

Dan maar zo. Misschien leerde ze het zelf als ze lang genoeg met zichzelf opgescheept zat. ‘Geen zorgen, ik laat je heus niet verhongeren.’

Share this post


Link to post
Share on other sites

Natuurlijk had Claire in de ogen van Daniel van alles gedaan, maar het was niet eerlijk als ze zich aan de maatstaven van Daniel zou moeten vergelijken, want dan schoot ze altijd tekort. Hij wilde iemand die keurig op hem zat te wachten, die nooit zeurde, die altijd vriendelijk naar hem glimlachte en ja en amen zei op alles wat hij wilde en geen eigen ambitie had, geen eigen wensen. En Claire was geen robot, Claire had dat allemaal en ze kon het niet trekken om alles af te moeten sluiten.

 

Leek erop dat ze het wel moest doen.

 

"Alsjeblieft," smeekte ze hem, terwijl ze zich wanhopig vastgreep aan zijn gewaad. "Ik zal het proberen, oké? Ik zal alles doen wat je zegt, maar sluit me niet weer op!" Want ze kon er niet op vertrouwen dat hij haar niet liet verhongeren, want ze mocht nu dan wel zijn favorietje zijn, als het aan Daniel lag kon hij elke seconde daar iets anders over beslissen en dan vond hij het heus niet erg om haar voor eeuwig op te sluiten in de kerkers en haar te vergeten. Oeps, wat naar, nou ja, ik maak wel weer een nieuwe.

 

"Papa, ik houd van je..." 

 

Laat dat op dit moment genoeg zijn, laat dat alsjeblieft genoeg zijn. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Spijt kwam altijd te laat, niet? Nu pas, nu hij al lang en breed besloten had om over te gaan tot iets radicalere methoden om te doen luisteren, nu hij wist dat hij er niet meer op ging terugkomen, hoe zielig ze hem ook aankeek, hoe gemeend haar beloften dit keer wel zouden klinken (hij had een mythomaan opgevoed, verdomme, deels bewust – elke Bennett moest het tot op zekere hoogte zijn – en deels zonder al te veel oog te hebben voor alle leugens die hij zelf te verduren zou krijgen), hoe vaak ze ook wilde herhalen dat ze van hem hield, nú pas wilde ze proberen om het nooit meer te doen.

 

Hij geloofde heus wel dat ze van hem hield, hoor, voor het overige. Maar liefde was niet zo moeilijk; het was menselijk instinct om te geven om van wie je ook afhankelijk was, alsof liefde een gunst was, een geschenk, iets concreets dat een ander in leven zou houden – liefde was niet hetgeen waarnaar hij op zoek was.

 

Hij nam hardhandig een van de handen vast die zich zo stevig aan hem vasthield en brak ruw de vingers, voor hij haar van zich op de grond duwde. ‘Je hebt meer dan genoeg kansen gehad,’ beet hij haar toe. Hoeveel geduld dacht ze dat hij had? Hoelang had ze dit nog willen volhouden? Hoelang had ze verwacht dat hij dit alles door de vingers zou zien, al haar zonden met de mantel der liefde zou bedekken alsof ze niet keer op keer het ogenschijnlijk grenzeloze vertrouwen dat hij in haar had, beschaamde? ‘Hoe moeilijker je hierover doet, hoe langer het duurt.’

Share this post


Link to post
Share on other sites

Het was niet de eerste keer dat Claire ooit iets gebroken had, het was niet eens de eerste keer dat Daniel haar vingers brak, dus ergens deed de pijn haar niets, het was maar de zoveelste herinnering dat ze kwetsbaar was, niets wat ze niet eerder had meegemaakt. Het was ook niet de actie zelf, het breken van haar vingers, maar wat het betekende: haar gesmeek was nutteloos geweest. 

 

Ze had het verdomme moeten weten, wist Claire, terwijl de tranen in haar ogen sprongen en haar linkerhand troostend, beschermend, om haar rechterhand sloeg. Ze had verdomme moeten weten dat vanaf het begin dat Daniel haar had gezien, hij zijn conclusies had getrokken en dat er niets was wat Claire had kunnen doen of zeggen om hem van gedachten te laten veranderen. Ze had haar boosheid in moeten slikken, zijn straf moeten ondergaan en dan was alles vanzelf weer goed gekomen, want ging het niet elke keer zo? Behalve dat ze het nooit zo deed, dan. Behalve dat ze nooit direct toegaf, op haar rug rolde alsof ze een hond was die aan de ander moest laten zien dat ze onderdanig was, behalve dat ze altijd van nature moeilijk deed.

 

Omdat ze moeilijk was. 

 

"Ik haat je," spuugde ze dus naar hem toe, terwijl ze nog steeds van de vloer naar hem opkeek. "Dit vergeef ik je nooit!" Het had nooit ook maar enig nut om dat te zeggen, Daniel zou er heus niet minder hard om de deur dichtslaan en de sleutel omdraaien, maar het was het enige wat ze nu over haar lippen kon verkrijgen. 

 

Uiteindelijk kon ze nooit goed liegen tegen haar vader. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ze haatte hem en ze zou het hem nooit vergeven.

 

Iets aan die woorden maakte dat hij een moment stil stond, de precieze hoek van haar vingers en de exacte gelaatsuitdrukking bestudeerde, alsof hij het zich voor eeuwig wilde herinneren, elk detail wilde registreren om het later op een levensgroot doek te schilderen, om haar te vereeuwigen in de kwetsbare staat waarin hij het nodig had dat ze zich bevond. Ze was een gekwetst vogeltje, keer op keer, gillend om onafhankelijkheid op hetzelfde moment dat ze haar geprefereerde versie van aandacht eiste. Altijd zo gebroken. Altijd zo kapotgemaakt door het leven dat ze voor zichzelf gebouwd had, met hem als de schuldenaar.

 

Ze haatte hem. Het was niet de eerste keer dat ze het zei, zou wellicht ook niet de laatste keer zijn, maar… echt? Ze haatte hem? Hij had haar verdomme nauwelijks redenen gegeven om hem te haten. Dacht ze dat hij onredelijk was? Te ver ging? Dacht ze dat hij nú erg was? Had ze hem niet eerder gezien dan? Had ze hem niet bezig met anderen gezien, mensen om wie hij niets gaf, objecten met een hartslag en een nasale angststem, krachteloos? Wie dacht ze dat ze was?

 

Ze haatte hem, ze zou het hem nooit vergeven, ze haatte hem, ze zou het hem nooit vergeven en ze dacht verdomme serieus dat ze daar een recht toe had.

 

Hij zette een paar stappen binnen de ruimte die haar volledige thuis zou worden, knielde bij haar neer en met elk beetje zorgzaamheid dat hij in zichzelf vinden kon, brak hij de vingers langs de andere hand. Hij streek zachtjes een lok uit haar gezicht, liefdevol, heus, voor hij haar toverstok in zijn zak stak en de ruimte zodanig bezweerde dat er een oorverdovend geschreeuw uit de muren kwam en de kamer verliet.

 

Ze haatte hem, ze haatte hem, ze haatte hem, net alsof de woorden hem nooit iets zouden doen. Alsof hij haar niet geholpen had aan een leven in weelde, alsof hij niet met zijn eigen handen elke mogelijkheid, elke opportuniteit die ze had, voor haar geschapen had.

 

Maar ze haatte hem. Misschien moest hij ermee stoppen, misschien moest hij haar die zo gegeerde vrijheid gunnen, bedacht hij zich, terwijl hij Claires nieuwe thuis op slot en grendel draaide. Misschien dat ze dan leren zou.

 

OOC: Uitgeschreven!

Share this post


Link to post
Share on other sites

Voor een moment lang durfde ze niet eens adem te halen, alsof ze de woorden terug kon nemen als ze maar stil genoeg was, niet bewoog, maar Daniel wist het toch altijd weer uit haar te lokken, in de vorm van een hap naar adem en een kreet, toen hij achteloos haar andere vingers brak. Oh, voor zijn doen was het vast liefdevol, maar de pijn in haar handen zei iets anders. Het geschreeuw van de muren duwde het nog even extra naar binnen.

 

Ja, ze haatte hem. Ze haatte hem vanwege de scherven van haar vingers, het gegil dat ze niet kon ontsnappen, zelfs niet als ze zoveel mogelijk oprolde en haar pijnlijke handen over haar oren sloeg. Ze haatte dat hij haar dit aandeed, telkens weer.

 

Ze haatte het dat als hij de deur weer zou openen, haar vingers zou genezen en het gegil zou stoppen, ze hem dankbaar zou zijn. Ze haatte het dat ze op een gegeven moment op zou geven en alles voor hem zou doen.

 


 

Uitgeschreven! 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now


  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×