Jump to content
Elena King

[1837/1838] Over the rainbow

Recommended Posts

Vrijdag 25 mei 1838 - 's avonds - Elena en Ellie's geheime plekje na een feestje

 

"Kijk eens wat ik heb," fluisterde Elena enthousiast. Ze hoefde eigenlijk niet te fluisteren, in al die drie jaar dat ze op Zweinstein zaten had nog nooit iemand hen hier betrapt, zo in een raam genesteld waar je door drie verborgen gangen moest komen om er te ... komen, eigenlijk, maar het voelde altijd geheimzinniger als je fluisterde. En dus fluisterde Elena, terwijl ze heel voorzichtig een flesje uit haar binnenzak haalde. Ze wist niet precies wat erin zat, maar iemand had het aan haar gegeven tijdens een feestje en Elena had het toen niet durven innemen, maar nu was ze met Eleanora en voelde het altijd veiliger.

 

"Is het niet mooi?" De vloeistof die erin zat was een beetje stroperig, maar ook lichtgevend en parelmoerachtig. "Ze zeggen dat als je er een slokje van neemt, je je plotseling heel goed gaat voelen. Wil je het uitproberen?" 

 

Ze ging het echt niet in haar eentje doen, hoor, dus ze stak het flesje Ellie's kant op.

 


 

Privé! 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Nieuwsgierig keek Eleanora naar het flesje dat Elena in haar hand had. Ze was niet naïef genoeg om niet te weten wat het was, om niet te weten van de verholen handel op Zweinstein – nee, echt, zelfs Ellie wist ervan, zo subtiel was het – maar ze had nooit de stap durven zetten om het te gaan kopen. Of nu ja, het zelf te proberen. Ze had het wel een keer aangeboden gekregen op een feestje, maar ze had zo lang geaarzeld dat er voor haar beslist werd dat het er niet van kwam op die avond. Het was gewoon eng. Iedereen scheen het te gebruiken en het geweldig te vinden, maar… ja, het was gewoon zo nieuw, iets waar ze eigenlijk niet van had geweten voor ze op Zweinstein was beland. Ze wist niet precies wat het deed, hoe het voelde, hoe je het eigenlijk moest innemen en het leek zoiets delicaats, maar ze was ook wel weer ontzettend nieuwsgierig naar het spul.

 

Gelukkig had Elena het, gelukkig wilde Elena het samen met haar proberen, gelukkig was Elena haar vriendin, want samen met Elena durfde ze wel. Gewoon. Met Elena aan haar zij durfde ze altijd meer, en hoewel saaie mensen vast wel konden discussiëren of dat iets goeds was of niet, wisten niet-saaie mensen zoals Elena en zij dat dat geweldig was. Je deed nooit wat als je overal bang voor was. Ze nam het vast en inspecteerde het van nog dichterbij. ‘Er zit niet zoveel in… Dat moeten dan kleine slokjes zijn, als we allebei proberen.’ Hoe praktisch weer. Net alsof Ellie hier iets van wist. ‘Ik heb dit nog nooit gedaan,’ gaf ze toe, ‘maar echt iedereen doet het!’ Dan kon ze echt niet achterblijven, hoor. ‘Wil jij eerst?’

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ja, iedereen deed het inderdaad! Die feestjes op Zweinstein die ze nu al een aantal keer had bekeken waren zo anders geweest dan de feestjes die ze zelf eigenlijk kende. Die feestjes waren zo braaf, waarbij mensen alleen maar champagne dronken en klaagden over dat ze teveel aan het eten waren terwijl ze gewoon door bleven eten, dat soort feestjes. Feestjes op Zweinstein hadden veel meer drank, veel meer dansen, veel meer drugs. Er was iets chaotisch aan, alsof ze nooit genoeg tijd hadden om alles te proberen en zich dan maar vol probeerden te gooien.

 

"Ik ook nog niet," gaf ze toe, terwijl ze voorzichtig, in een poging om niets te morsen, de dop eraf wupte. Ja hoor, ze wilde wel eerst, want Elena wilde altijd eerst zijn en als Eleanora het zo graag opgaf, dan greep Elena gretig de kans aan om iets als eerste te doen. Ze twijfelde nog één moment en nam toen uiteindelijk, heel voorzichtig, een klein slokje. Het was een rare vloeistof, die ergens in de verte naar vanille smaakte maar ook weer niet, en ze fronste, terwijl ze het flesje doorgaf aan Eleanora. "Ik voel helemaal niets," klaagde ze. "Zou het nep zijn?" 

 

Of misschien duurde het een moment voordat het binnen drong, want plotseling kreeg ze het gevoel dat ze zweefde. "Oh," zei ze, heel klein. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

‘Hopelijk niet…’ antwoordde Eleanora toen ze de vloeistof nogmaals inspecteerde, alsof haar onwetende ogen plots alle antwoorden weerspiegeld zouden zien in de vagelijke schijn van haar gezicht in het flesje. Aan de ene kant vond ze dit doodeng, al was het maar omdat ze geen flauw idee had wat dit eigenlijk was en wat er met haar zou gebeuren, maar aan de andere kant… op het moment ging het prima met Elena, dus het kwam vast wel goed. Voor ze zich kon bedenken, nam ze een slokje. Soms moest je dingen gewoon dóén.

 

‘Alles goed?’ vroeg ze, terwijl ze zich inderdaad begon af te vragen of het nep was en of iedereen stiekem één grote grap met hen uithaalde (op zich zag ze het die ouderejaars nog wel doen, hoor, ze waren zo ongecoördineerd als maar kon zijn totdat één van hen het geweldige idee had om iemand uit te lachen en voor je het vroeg, nee, Ellie leerde nooit wie de gemene types waren, want zo af en toe glimlachten ze naar haar als ze even niet opletten en Ellie was het type om vanaf dat moment verliefd op ze te worden en nee, Henry wilde haar nooit een afspraakje bezorgen en ja, daar had ze al heel veel over gezeurd, wat was hij toch weer gemeen, misschien moest ze erover zeuren bij papa), maar na een moment of één, misschien twee voelde ze dat curieuze gevoel van kriebelende vlinders in de buik en giechelde ze.

 

‘Ik wil echt vliegen!’ besloot ze dromerig. ‘Zullen we onze bezems gaan halen?’

Share this post


Link to post
Share on other sites

Echt vliegen. Over het algemeen was Elena niet zo dol op vliegen, het ging allemaal met een hoog tempo en dan kwamen haar haren in de war en daarbij was het haast onmogelijk om goed te zitten op een bezem, want je rokken zaten bijna altijd in de weg en ja, je kon misschien wel een broek gaan dragen, maar nee??? Maar in ieder geval, normaal gesproken vond ze vliegen dus niets, maar op dit moment leek het haar plotseling het allerbeste op de wereld. "Ja!" riep ze enthousiast en ze greep Eleanora's hand vast, om haar zo de gangen op te trekken. Maar ze waren nog niet eens halverwege de trappen toen Elena zich begon te vervelen. Dit duurde te lang.

 

"Ik heb een beter idee!" zei ze enthousiast, terwijl ze midden in het pad stil bleef staan. "Waarom bezweren we elkaar niet met een zweefspreuk? Dan hebben we geen bezems nodig! Hier, ik doe het wel eerst bij jou. Wingardium Leviosa!" 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ellie dacht niet dat ze zich ooit eerder zo gevoeld had, zo licht, alsof de wereld aan haar voeten lag en ze maar één stap hoefde te zetten om een nieuw universum te ontdekken. Was dit wat alle ouderejaars deden? Ze hadden het eerder met haar moeten delen, bedacht ze zich, maar ach, wat maakte het allemaal nog uit – Elena had het met haar gedeeld en zoals gewoonlijk was Elena de beste vriendin die ze zich kon wensen, evenals de slimste persoon die ze kende, aan haar laatste idee te horen. Ja, dat kon ook! En het zou veel sneller gaan… Zweinstein was zo’n doolhof dat ergens geraken geen sinecure was.

 

‘Goed idee!’ riep ze uit, harder dan ze zelf doorhad, voor ze op zoek ging naar haar toverstok om Elena te laten zweven. Welke toverspreuk was het ook alweer? Haar hoofd voelde leeg, al helemaal toen Elena haar liet zweven. Het was niet zoals ze ergens gehoopt had, niet zo beweeglijk en elegant, maar de kriebels in haar buik maakten veel goed. Na even, heel even, een moment om het gevoel in zich op te nemen draaide ze zich geconcentreerd naar Elena om ook haar te doen zweven. Ze lachte zonder echt te weten waarom toen ze haar eveneens in de lucht zag en kon zich even, heel even niet voorstellen dat het ooit voorbij zou zijn.

 

En ondertussen liet ze haar toverstok vallen die door de ongelukkige val in twee brak, maar dat maakte niet zo uit. Wat wél uitmaakte, was dat ze tegen het plafond stootte (niet zo hard, dus het deed geen pijn) en dat ze naar Elena’s hand reikte. ‘Zullen we naar daar,’ ze wees naar het dichtstbijzijnde venster, ‘gaan? Dit moeten we buiten doen!’

Share this post


Link to post
Share on other sites

Dit alles was een heel slecht idee, eerlijk waar, honderd procent waar, maar Elena en Eleanora waren, laten we eerlijk zijn, sowieso al niet zo goed in het inschatten van wat goede of slechte ideeën waren, bless their hearts, en bij drugs vloog die vaardigheid al helemaal het raam uit. Haha, het raam uit.

 

"Ellie," gilde Elena enthousiast, veel harder dan op dit tijdstip zou moeten, "je hebt een briljant idee!" En om dat te vieren trok ze Eleanora enthousiast naar haar toe en kuste ze haar. Met een giechel duwde ze Eleanora wat naar achteren en begon ze, met moeite, via het plafond naar het raam te kruipen. "Dit is het beste idee ooit!" fluisterde ze nog, voor ze het raam open duwde.

 

Helaas, of gelukkig, bleek ze wat groter te zijn dan het raam en kwam ze al snel vast te zitten. "Help," kermde ze. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Elena had haar gekust! Dat was dan Eleanora’s eerste kus — het was een dag voor nieuwe dingen, bedacht ze zich, dromerig, en waar ze niet zeker wist of dit telde, iets met meisjes die elkaar kusten en hmmmm, vond ze wel dat deze hele dag telde als de start van haar nieuwe leven, een dag die het leven inluidde dat ze altijd had willen hebben — en Eleanora’s voornaamste reactie was een gegiechel dat iets te lang aanhield. Maar was het niet geweldig? Was Elena niet fantastisch? Was vriendschap niet grandioos? Nee, dit hadden ze al veel eerder moeten proberen!

 

‘OH NEE!’ gilde ze toen Elena vast kwam te zitten. Snel zweefde ze naar haar toe om haar eruit te trekken, wat er voornamelijk in resulteerde dat ze Elena’s kleed kapot scheurde. Oh nee, oh nee, oh nee… Prompt begon Eleanora te huilen, intens verdrietig. ‘Sorry! Kan je het me vergeven?’

Share this post


Link to post
Share on other sites

Neeeeee, haar jurk! Elena staarde vol afgrijzen naar de scheur die er ineens in zat. Zoveel jurken had ze niet meer over, dankzij haar stomme vader en zijn stomme nieuwe vrouw met hun stomme regels over hoeveel Elena mocht uitgeven, en ook dankzij haar eigen groeispurt, en oeps, nu was deze ook nog eens kapot. Dus nee, eigenlijk kon Elena het Ellie niet helemaal vergeven.

 

Maar aan de andere kant, Ellie zag er altijd zo verdrietig uit als ze huilde! Zo verdrietig dat Elena mee begon te huilen. "Het leven is zo vreselijk!" hikte ze tussen haar tranen. "Hoe moet ik ooit zonder jurk?" Het lag allemaal aan haar stomme vader! "Ik houd van je, maar mijn jurk!" 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ellie had Elena’s jurk niet willen kapotscheuren, ze had haar niet willen teleurstellen en toen Elena mee begon te huilen, traande ze alleen maar heftiger. Ze wilde Elena niet aan het huilen maken! Ze wilde niet dat Elena ook maar op enig moment verdrietig was, want Elena was een zon zonder dat ze het zelf volledig wist, een stralende ster die de kamer betreden moest om het te doen oplichten. De wereld bestond niet zonder haar, niet echt, niet zoals het bestaan moest, met één lachje van haar glanzende lippen kon ze het leven scheppen in een atmosfeer, het geluk in de homosfeer van Eleanora’s bestaan.

 

‘Niet huilen!’ zei ze paniekerig, hen allebei naar de grond halend. De wereld bovenaan was te complex om nu mee om te gaan. Onelegant duwde ze haar eigen traantjes weg, de jurk inspecterend alsof ze er iets van kende, alsof haar eigen toverstok niet allang kapot was. ‘We zullen gaan shoppen, oké? Je krijgt tien kleedjes van mij!’ Of meer, wat dan ook, het was niet alsof Ellies vader goed was in nee zeggen tegen haar eisen omtrent zakgeld en het was al helemaal niet zo dat hij ooit nee zou zeggen tegen haar behoeftes de mensen rondom haar te helpen. Dat paste bij een dame, niet? En ja, ja, Elena hoefde niet zo dringend geholpen te worden als de reguliere armen, maar wat maakte het uit? Ze wilde haar fout rechtzetten. ‘Is het leven dan minder vreselijk?’ Alsjeblieft? Ze wilde niet dat Elena haar leven leiden verschrikkelijk vond omwille van háár!

Share this post


Link to post
Share on other sites

Elena snikte nog wat na, want ze was het type persoon dat als ze eenmaal begon met huilen, ze ook niet meer op kon houden. Het allerliefste deed ze het dus ook niet, het stond altijd zo dramatisch en ze was altijd meer het type van kille woede en wraak, dan van tranen en dramatisch in een hoek ineen storten, maar af en toe kon je gewoon niet anders. Op de momenten dat haar jurk kapot was en dat Eleanora de beste vriendin ooit was.

 

Waar ze nog harder om moest huilen.

 

"Ik houd zoveel van je," snikte ze, terwijl ze haar armen om Eleanora heen gooide. "Je bent echt mijn beste vriendin! Zie je wel dat Sarah ongelijk had toen ze je haar net als van stro noemde!" Want goede mensen hadden geen haar als stro. "Zolang wij vrienden zijn, is mijn leven perfect!" 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now


  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×