Jump to content
Sign in to follow this  
Armand Foulkes-Davenport

[1838/1839] What can I do, except watch you in pain

Recommended Posts

1 juni 1838

 

Perron 9 3/4e

 

“Vandaag haal ik hem even op - dan is het niet nodig,” sprak Armand over een kopje koffie tegen de lange, knappe Schouwer die tegenover hem zat in het keurige cafétje aan de London Road. “En later van de zomer gaan we een tijdje naar de States, Canada, drie weken, ik zal de exacte data doorgeven...”

“Leuk, Canada,” glimlachte de Schouwer vaagjes, Armand vermoedde simpelweg om de stilte in het gesprek op te vullen, een stilte die gevallen was omdat hij zich ergens afvroeg over of hij nog wel met Jude naar de States moest afreizen of of dat geen opvoeding was, een reis als beloning terwijl hij geen beloning had verdiend. Maar eigenlijk wilde hij zijn broer helemaal niet opvoeden, en misschien ging hij er dus ook maar gewoon niet aan beginnen. 

Overigens wist hij dat de ander in Canada was opgegroeid evenals de broers, maar Azure wist niet dat hij dat wist en dus ging hij er niet op in. Sowieso deed het er niet toe. “Verder gewoon standaard, ik laat het weten als ik hem los laat lopen. Hij kan natuurlijk wel Verdwijnselen nu...” 

“Ik ook,” zei Felix rustig. “Maar ik heb wel -“ 

Armand knikte. “Ja, ik weet het, je werk en de Waterford jongen. Laat Yoshi maar de rest doen.” 

Felix haalde een hand door zijn haar, knikte vervolgens. “Zoals je wil.”

Hij wachtte een seconde.

“Ik ga ook op vakantie.” 

Armand trok een wenkbrauw op. 

“Wat? Je vriendendienst vrienden gaan me echt niet ruïneren omdat ik een paar weken wil wandelen. Ik ga op vakantie, ik geef de data wel door en je verzint er maar wat op.” 

Hij had een punt.

Armand had ook eigenlijk geen zin in discussie. Want die had wel een beetje sympathie voor dat punt.

Hij glimlachte daarom, legde wat munten op tafel en stond op. “Fijne vakantie vast, Azure.” 

En toen ging hij naar het station om daar te wachten. 

 

Jude was blijven zitten. Niet met dramatische cijfers, maar net met hier en daar een klein drama toch teveel. Armand had het zien aankomen - natuurlijk had hij het zien aankomen, hij had ook een goed stel hersens in zijn hoofd en in tegenstelling tot zijn kleine broertje spendeerde hij niet het grootste deel van zijn tijd, geld en hersencapaciteit aan die hersencellen minder nuttig maken. Toch was hij teleurgesteld. Want ergens had hij toch wel een beetje gehoopt dat Jude het nu onder controle had, dat hij het fijn had, dat hij gelijk had wanneer hij zei dat het wel meeviel... nou, nee, dus. En nu moest hij het jaar overdoen.

 

Misschien was het maar goed ook. Straks moest die jongen naar de universiteit en daar was Armand noch Jude echt al klaar voor.  

 

Maar het kon zo natuurlijk niet door blijven gaan...

 

Hij begroette zijn broer met een halve omhelzing, zwaaide naar Moraine die na hen de trein uitkwam, draaide zich weer naar Jude en nam diens koffer, tikte erop om hem alvast naar Catsfield te sturen. “Goed je te zien. Hoe gaat ie?” Hij haalde een hand door zijn krullen. “Zin om ergens een hapje te gaan eten? Diner in Catsfield komt morgen wel weer.”

Share this post


Link to post
Share on other sites

Tja, Jude was blijven zitten. Dat was een dingetje... Dat moest hij straks nog aan zijn broer gaan vertellen. Hij had er niet echt heel erg veel zin in, want het was niet alsof het kwam omdat het te moeilijk was geweest of omdat hij er niets van snapte. Hij had er gewoon te weinig aan gedaan. Hij had zich laten afleiden. In totaal wel door vier vrouwen, waarbij het voor twee van de meisjes leek alsof het serieuzer was dan... gewoon casual? Dus daar moest hij in de vakantie ook nog wel wat aandacht aan besteden, maar subtiel, want met post en een te opvallend handschrift, was het natuurlijk veel makkelijker om door de mand te vallen en had hij er veel minder controle over. Oh ja, en hij was nog steeds verslaafd aan drugs. Maar Jude dacht dat nou ook weer niet de belangrijkste oorzaak was van alles, per se... Het was gewoon een samenloop van afleidende omstandigheden. Alleen dat was toch wat moeilijk uitleggen aan Armand. 

 

Hij kwam met zijn koffer de trein uit en liep met een glimlach naar zijn broer toe, zwaaide ook Moraine nog even uit... En wuifde naar de tweeling -en dan zo dat ze het allebei konden opvatten alsof hij naar hen persoonlijk zwaaide, door gewoon naar een punt precies tussen hun hoofden in te kijken- en hij knipoogde nog even naar Tabitha toen hij haar passeerde. Hij had het druk gehad hoor, met de dames. 

 

Jude knuffelde Armand terug en knikte met een lachje. "Ja, gaat goed hoor... Blij dat ik vakantie heb. En met jou?" Hij knikte weer. "Oh, goed idee... Je mag best zeggen dat je me hebt gemist en me even helemaal voor jezelf wilt hebben," plaagde hij zijn broer. 'Wilde Toto je niet vanavond? Zij heeft toch ook de laatste schooldag achter de rug?" Hoewel misschien was die wel al gisteren naar huis gekomen en dan per Verschijnselen. Professoren hoefden natuurlijk niet perse met de trein te gaan. 

 

"Hoe is het met de kleine draak?"

Share this post


Link to post
Share on other sites

Armand lachte. “Ik heb je ook gemist,” gaf hij toe, luchtig maar toen hij het zei merkte hij pas hoe waar het was. Het was veel, hoor, een half jaar op twee weken samen, zeker als dat je eerste twee weken samen ooit waren geweest met je kleine broertje. Natuurlijk voelde vast iedereen die familie had die naar Zweinstein ging zich een beetje zo en ergens was het natuurlijk zelfs zo dat hij Jude minder zou moeten missen omdat hij niet aan hem gewend was en nog geen gewoontes om hem heen had geplooid, en inderdaad had hij dat verwacht, in januari. Ook was hij opgelucht geweest ergens toen hij hem veilig op de trein zette, want hij had Armands gemakkelijke leventje met Thomasin en Gabriel en hun relatie er niet minder risicovol op gemaakt. Jude zag veel, wanneer sober en uit de problemen bleef hij nou ook niet bepaald. Bovendien was hij in het meeste mogelijke Thomasins antithesis. Armand ook, natuurlijk, maar die kon heel redelijk doen alsof dat niet zo was, zo goed in elk geval dat Thomasin het nooit zou merken zonder hulp. Van Jude. 

 

Hij had zich al zorgen gemaakt over wat Irwin over hem zou vertellen, laat staan iemand die net zo snugger was, bij hem in huis woonde en ook nog eens met het inlevingsvermogen en de risico inschattingen van een puber belast was.

 

Maar toch had hij hem gemist. “Ik ben bang dat ik de volgende keer je af en toe in Zweinsveld op ga zoeken,” grinnikte hij. “Al is dat wel een heel erge cliche om in te vervallen, maar ik kan altijd doen alsof het gewoon is zodat Thomasin minder hoeft te reizen, de inn daar schijnt heel prima te zijn.” Hij haalde een hand door zijn krullen. “Maar laten we eerst maar eens kijken of we samen een bar meal doorkomen. Zie je iets leuks? Nog speciale wensen?” Hij wist hier genoeg plekken inmiddels, dankzij zijn werk en zijn natuur, en hij had zin om Jude te laten kiezen. Als een soort traktatie, ofzo. Vanzelfsprekend was dat waarschijnlijk de moeite niet waard want een mening geven was te dichtbij ergens om geven en daar deed z’n broer niet zo aan, maar dan had hij het althans geprobeerd.

 

“En gaat heel goed. Heel blij dat je komt...” Hij lachte. “We hebben de fout gemaakt om te vertellen dat dat vandaag was, dus hij was om drie uur vannacht wakker, stond bij ons bed, wilde naar het station. Dusseh, hij slaapt nu, anders had ik hem meegenomen...” Maar dit kwam overigens wel beter uit. 

 

Ze moesten praten, op de een of andere manier.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Het was best druk zo in het station en ook in de eerstvolgende straten. Waarschijnlijk hadden meer ouders, of voogden, het idee eerst nog wat te gaan eten, drinken of winkelen voordat ze naar huis toe zouden gaan. Jude liep dus ook nog wat verder door. “Weet je ergens een redelijk rustig tentje?”, want iedereen zou zien dat Armand en hij familie waren en hij had een beetje een schimmig achtergrondverhaal en hij vond het niet een heel prettig idee als klasgenoten toevallig meer op zouden vangen dan dat hij wilde dat ze zouden weten. Niet dat hij direct plannen had om het over zijn ouders en dat soort aanverwante onderwerpen te gaan hebben.

 

“En ik heb anders nog wel een leuk idee voor je als je me vaker wil zien…” Jude trok een mondhoek op en schopte ondertussen een steentje over de tegels. “Ik vind de huidige literatuurclub echt helemaal niets…” Sorry mrs. Priest, maar Jude wilde gewoon boeken lezen en bespreken en daar niet allerlei originele afspraken bij uitvoeren in het bijzijn van zenuwachtige eerstejaars. “Dus als je die zou kunnen overnemen…” Of een andere creatieve oplossing daarvoor zou kunnen bedenken. “Dan kom ik wel bij je les of clubje, hoor.” Dat zou dan nog best gezellig kunnen zijn. En Jude had redelijk wat vertrouwen in Armands literaire vaardigheden.

 

“Goh, straks is het drie maanden ‘high dining’. Dus zullen we kijken of we ergens iets van hamburgers kunnen vinden?” Armand kwam ook uit Canada en was vast ook wel eens in Amerika geweest. Hij kende dat principe dan vast al, tenzij het Britse voedsel zijn brein had aangetast. Zeker van dreuzels had de Britse keuken een nogal grimmige reputatie. Inmiddels  waren ze ook al wat verder in de magische winkelstraten en Jude wees een tentje aan wat nog niet overvol leek en waar ze ‘fast food’ leken te serveren. “Die doen?”

 

Met een lachje keek hij opzij. “Ach, arme Gabriel. Ja, ik heb de kleine rakker ook wel gemist. Als het mag zal ik hem straks wel even gedag zeggen als we thuis zijn? Ontvoer ik hem naar mijn bed…” Of hij ging er bij de peuter naast liggen. “Maar leerpuntje voor de volgende vakantie…Niet zeggen wanneer ik kom.” Jude grijnsde breed. “Hebben jullie nog plannen voor de vakantie?”

Share this post


Link to post
Share on other sites

Redelijk rustige tentjes wist Armand wel te vinden in London, die had je vaak genoeg voor van alles nodig in elke stad waar je regelmatig kwam en evenals Jude vond hij het vaak prettiger om ergens heen te gaan waar hij geen mensen tegenkwam die hij kende - als hij dat wilde, dan wilde hij het expres doen en weten van te voren wie het zou zijn en wat hij uit een dergelijke ontmoeting wilde halen. Van fast food wist hij ook nog wat het was, vanzelfsprekend, hij had ook gestudeerd, op een redelijk krap budget zelfs (voor Foulkes-Davenport begrippen omdat hij toen nog niet om meer had willen vragen, alsof hij nog geen recht had op het geld uit de kluis van de familie, geld ook waarvan hij zoveel mogelijk voor zijn zusjes had willen bewaren) en hij kon niet koken. Sowieso was campus in Canada niet zo van de high cuisine. Dus de burgers en frietjes en noedels waren hem allemaal welbekend. En als dat was waar Jude nu trek in had of zin in had, dan had hij daar geen enkel probleem mee.

 

Daar zouden ze zeker geen bekenden tegenkomen en al helemaal niet die van Thomasin. 

 

Hij lachte, knikte en ze liepen het tentje in, bestelden vrijwel direct - de fast food plek deed zijn naam wel eer aan - en kregen ook al direct grote glazen limonade met eruit borrelende bubbels waar je ook naar kon happen. Mierzoet, natuurlijk. Ja, beetje kinderachtig zouden dit soort plekken blijven, fine dining was het inderdaad niet. Armand dacht maar niet aan de koppige rode wijn die hij anders bij een avondmaal had genoten en probeerde zo waardig mogelijk uit zijn rietje te drinken. “Nee, ze kan niet aan je eisen voldoen?” informeerde hij met een licht lachje. “Ik ben gevleid dat je denkt dat mij dat wel zou lukken...” Al had Jude natuurlijk wel ontzettend veel boeken van hem althans zien staan, want hij leende er soms wat als z’n plaatjesverhalen op waren. Maar hij wist toch niet wanneer hij had prijsgegeven dat hij ook echt iets met literatuur zou kunnen, of willen. “Wat voor lessen zouden meer in je stijl zijn?”

 

Zijn glimlach werd fractioneel breder bij Judes volgende woorden en hij knikte. “Ik vind het prima hoor. Niet aan Thomasin vragen als die nog wakker is - die kan er minder over stressen als ze er pas morgen achterkomt.” Hij trok een mondhoek op, prikte in een bubbel en hun burgers werden voor hen neergezet. 

 

“Zin in Canada?”

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Nee man, ze is echt zo kinderachtig. Echt een juffrouw, geen professor." Hij bromde. "Alsof ik papieren hoedjes wil vouwen en in een windrichting wil gooien om zo te duiden welk boek ik wil lezen... Of wat voor een andere onzin ze dan ook verzonnen had..." Hij wist het niet meer heel letterlijk, maar hij kon er niet echt heel ver vanaf zitten. Waarschijnlijk was zijn zojuist helemaal zelf verzonnen voorbeeld nog beter dan de originele les ook. "Goh, gewoon, wat meer de diepte in, over de werelden of de beweegredenen van de personages?" Hij haalde zijn schouders op. "Gewoon... Een beetje de boeken afgaan die je echt gelezen moet hebben... Daar heb jij vast een veel duidelijkere mening over... meer ervaring enzo." Want Armand was ook een stuk ouder dan hij, haha. Hij grijnsde een beetje.

 

Jude dronk weinig elegant uit het rietje en kuchte een moment door de bubbels die heel fanatiek doortrokken naar boven en zo zijn neus uit plofte. "Merlijn..." Het moest ongeveer zo voelen als cola door je neus krijgen. De tranen sprongen hem dan ook in de ogen, keek lachend naar zijn broer. "Niet lachen."

 

Na een hap genomen te hebben, knikte Jude. "Ja," zei hij met volle mond. "Best wel. Mooi land. Met zijn tweeën toch?" Hij duwde de deels gekauwde burger in zijn wang, keek Armand even peinzend aan en leek hiermee op een ernstige hamster. "Als het doorgaat..." Hij slikte de hap door, nam er nog een slok drinken achteraan en haalde diep adem. "Ik eh... ben blijven zitten." Jude vermeed het nu zijn broer aan te kijken en keek wat ongemakkelijk naar zijn hamburger.

 

En ergens, nog steeds, verwachtte hij dat nu het moment kwam dat Armand hem op straat zou zetten, want..

Hij was een lastpak..

Hij kostte moeite...

Hij faalde in wat hij deed...

Hij zorgde voor problemen...

Hij was een teleurstelling...

Hij zou nog een jaar langer afhankelijk zijn...

Hij was onmogelijk om van te houden...

 

Zijn hand trilde lichtjes. Jude liet zijn hamburger los en bewoog zijn hand naar onder de tafel, opdat Armand het niet zou zien. Hij kauwde op zijn onderlip. "Gewoon net niet... Niet alsof ik alleen maar overal een Zwakzinnig voor had gehaald..." Al wist hij niet echt of deze informatie het beter maakte... Vast niet.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Bevestigend knikte Armand op Judes woorden, niets dan een opgetrokken mondhoek die slechts heel subtiel verraadde dat hij wel had moeten lachen om de bubbelinvasie, en dat hij de hamster look ook wel kon waarderen overigens. De mondhoek was expres, al leek het dat niet, leek het alsof hij zijn beet deed om niet te lachen terwijl hij in feite zijn best deed om wel een heel klein beetje te lachen. Het maakt dit alles luchtiger, was een manier van interactie waarvan hij wist dat Jude er heel comfortabel mee was of zo comfortabel althans als hij kon worden in interactie met een ander, zeker met een familielid, en daarom had Armand besloten om er maar op in te steken. Het was belangrijk dat dit alles nog niet te zwaar werd. Heel belangrijk. Want zie je... tegen zwaar waren ze nu eenmaal nog niet opgewassen. Zij hadden niet onderling de vertrouwensband die bepaalde dat je een potje bij elkaar kon breken, dat je door moeilijkheden heen kon komen. Ze hadden de Kerst, en een paar brieven, en het idee dat ze elkaar niet opzettelijk kwaad zouden doen hoogstens... en hij was bang dat als hij het heftiger maakte, als hij teveel zou eisen, hij Jude kwijt zou raken voordat hij hem goed en wel gekregen had.

 

Dat was verder helemaal geen patroon bij de broers, he, nee hoor. 

 

“Vanzelfsprekend gaat het door,” sprak hij met een glimlachje, en hij nam een hap van zijn burger. Hij was blij dat Jude hem dit vertelde. Tegelijk vroeg hij zich af hoe weinig vertrouwen zijn broer in hem had: dacht hij waarlijk dat armand niet eens afdoende geïnteresseerd zou zijn om van zijn schoolresultaten op de hoogte te blijven? ‘t Was niet alsof dat een gigantische moeite was. Zijn vrouw werkte er zelfs. Maar... oh ja, gezien hun ouders snapte hij eigenlijk wel dat Jude er niet vanuit was gegaan dat hij het wist. En het kwam hem ook absoluut niet slecht uit als Jude niet wist hoe goed precies Armand een oogje in het zeil gewoon was te houden. Dat zou maar weer verkeerd opgevat kunnen worden, nietwaar. 

 

“En ik hoorde het...” Hij humde, legde zijn slablaadje wat beter en hapte weer van de burger. “Een vakantie lijkt me dan juist bij uitstek geschikt, inderdaad alleen jij en ik. Luister... met wat het afgelopen halfjaar voor je is geweest vind ik het nog maar wat knap dat je het zover hebt geschopt. Je hebt aan alles moeten wennen...” al had hij wel heel snel nieuwe drugs connecties kunnen maken en hielp dat vast niet. “Je moet alleen oppassen dat je je nu niet komend jaar zo stierlijk verveelt dat je weer zakt.” Hij grijnsde.

 

Hij deed het niet zoals Thurion het zou hebben gedaan.

 

Hij wist niet of het beter was.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Voor een seconde keek hij heel verbaasd vermengd met ongelovig en het volgende moment was het vooral opluchting op zijn snoet. Het ging door, Armand leek eigenlijk niet eens boos en zei dat hij het zelfs allemaal wel vond meevallen met alles wat er het afgelopen half jaar was gebeurd. "Echt?", flapte hij eruit, voordat hij er erg in had. Het klonk ook te gemeend om het af te doen als een standaard reactie... Ja, dat Jude het eigenlijk niet geloofde, was waarschijnlijk wel duidelijk. Hij haalde een hand door zijn haar. Zelf was hij namelijk niet echt heel erg onder de indruk van wat hij had gepresteerd, niet wat betreft school...

 

Wat betreft andere veroveringen had hij het best wel prima gedaan... Drie meisjes...in een half jaar... Hij had zijn record van op Ilvermorny verbroken. 

"Dat valt heus wel mee, dat vervelen... Ik vermaak me wel, hoor." Ook met extracurriculaire bezigheden, dus.

 

"Ga je je lieve Toto niet missen als je zolang met mij op stap bent?", vroeg hij, in een poging om weer terug te schakelen op licht en luchtig, misschien een beetje plagend zelfs. Dat werkte beter dan...zware onderwerpen en ingaan op wat een jaar het was geweest en wat dat misschien wel allemaal niet had gedaan met Jude. Zo ging hij er op school ook mee om; hij was het liefst zo luchtig mogelijk, ging niet al te serieuze en diepgaande contacten aan, zocht een hoop afleiding en hij deed dus domme dingen... En dat allemaal bedekt met een laagje bedwelmende middelen om het allemaal weg te dringen en zo nog een stukje dragelijker te maken. "En gaan we gewoon... eh... leuke dingen doen? Of ook... de zussen ontmoeten?" En nu klonk het net alsof dat niet leuk was, wat hij niet bedoelde, maar het viel niet meer onder licht en luchtig en dat was het punt waarop hij een beetje begon te disfunctioneren. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ah, kon hij Jude maar net zo makkelijk overtuigen als verrassen, kon hij maar een manier vinden om die duidelijke angst dat hij hem uiteindelijk ook in de steek zou laten weg te nemen; want gebruiken kon hij het niet, ook al zou dat misschien zijn eerste instinct zijn, het maakte hem niet meer in staat om hard te werken en beter zijn best te doen zoals het bij Armand wel had gedaan maar juist minder, het maakte hem destructief en onvoorspelbaar. En hij wist ook niet of hij het zou willen ook hoor, want hij mocht zijn broertje, en hij kon zich teveel voorstellen bij diens pijn om het gemakkelijk voor zijn eigen doeleinden aan te wenden. Zelfs al was het absoluut voor Jude’s eigen bestwil. Zelfs al zou hij er misschien, in alle eerlijkheid, beter zijn best voor moeten doen want wat Jude ook uit zijn verslaving zou trekken zou hem er zoveel beter vanaf brengen dan hij nu was... Maar hij wist nog niet wat dat zou oen, en hij durfde het nog niet te riskeren, en hij wilde het nog niet. Wilde nog niet hard zijn. Misschien nooit hard zijn. Het was niet zijn plaats.

 

Het jammere was dat die plaats zodoende dus leeg zou blijven. Want Jude’s ouders, hun ouders moest hij zichzelf even herinneren, want hun connectie met hem zou altijd vager blijven dan hun connectie met zijn broertje voor zijn gevoel, hadden hem in moeten nemen. Maar ja, die deden nooit wat ze zouden moeten doen en Jude, Armand en de tweeling bleven daarmee zitten.

 

“Ja, echt,” bevestigde hij dus maar, zachtjes lachend. “Ik heb me er toch ook op verheugd.” Hij zou normaal zijn eigen mening hier niet bij halen, want daar draaide het normaal niet om maar door te laten zien dat hij dit ook graag wilde hoopte hij Jude weer iets te herinneren dat hij hem aardig vond, of iets dergelijks. “En, mm, ja, haar en ’t kleintje, maar ik zie haar elke dag hoor. Ik ga je wel allemaal winkels in slepen om leuke souvenirs voor ze mee te nemen, wees gewaarschuwd.” Hij verbeterde Jude’s versie van Thomasins naam niet. Waarom zou hij? Thomasin was er niet bij. “Eli en Cece... Dat is aan jou. Ze hebben geschreven, ze vinden ’t leuk en gezellig, maar als het nog teveel is laten we het voor nu zitten. Eli suggereerde een dagje waterskieën... we zien wel.” Anders zou hij z’n zusjes maar opzoeken wanneer Jude weer naar Zweinstein was.

 

Hij ging ‘m echt niet alleen in Canada laten ronddolen.

 

"Waar vermaak je je zoal mee op school?" Of over welke van je bezigheden ben je niet te beschaamd om ze aan je oudere broer te vertellen?

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Ja?" Hij geloofde haast niet dat Armand zich er ook echt op verheugd had. Misschien zei hij dat ook alleen maar, om Jude een plezier te doen. Wat kenden ze elkaar nou? Maar aan de andere kant had zijn broer ook niet echt een reden om te liegen. Als hij er geen zin in had gehad, dan was het blijven zitten van Jude immers het perfecte excuus geweest om de boel af te blazen. Voor nu besloot hij dus maar om Armand het voordeel van de twijfel te geven.

 

Wie zou het kleintje niet missen? De kleine gentleman in een luier. Ha. "Hoe bedoel je dat ze je elke dag ziet? Neem je zo'n spiegel mee?" Daar had hij wel eens iets over gelezen, met name dat ze dat nu in de grote ziekenhuizen gebruikten voor besprekingen tussen specialisten, zonder dat ze daarvoor dan de hele tijd heen en weer hoefden te reizen. Allemaal heel efficiënt enzo. En duur. Maar dat laatste was voor een Foulkes-Davenport uiteraard geen probleem. "Ik kies wel wat uit voor Gabriël, dan mag jij wat kiezen voor Toto. Oh! Hey! Wat vond ze eigenlijk van de verjaardagscadeautjes die ik voor haar had opgestuurd?" Ja, ja, had hij van zijn zakgeld gekocht en ook nog helemaal de moeite genomen om in Zweinsveld rond te kijken, in plaats van een met zijn vriendinnetjes op stap te gaan. Veel moeite dus.

 

"Ennem... Ja, we kijken wel even..." Jude ging weer terug bezig met een beetje in zijn eten prikken. Want ten tijde van zulke gespreksonderwerpen had je toch wat minder eetlust. "Waterskiën klinkt wel leuk..." Maar dat kon hij ook met Armand samen doen. Hij wist nog niet of hij het met de zusjes samen wilde doen. Dat was ook weer lastig, moeilijk en confronterend. En wat moest je zeggen? Hallo, ik ben net zo ongewenst als jullie, maar mij hebben ze wel een kans gegeven en na zestien jaar toch ook maar aan de kant geschoven. De tweeling kon ten minste niet denken dat het aan hen had gelegen. Zelfs Armand misschien niet, want die was ook nog heel jong geweest. Maar Jude? Die was gewoon te lastig geweest.

 

Jude nam nog maar een slok van de bubbellimonade om de nare smaak in zijn mond weg te spoelen. Gelukkig hadden ze het nu ergens anders over, maar dat was op zijn minst ook een onderwerp met de nodige valkuilen. Hij ging in ieder geval niets zeggen over drugs. "Oh. Ik heb een vriendinnetje." Hij trok een mondhoek op. "Twee eigenlijk. Een tweeling." Goed geregeld. "En nog een derde scharrel ernaast." Hij lachte, want eigenlijk was het wel heel erg als je dat zo hardop toegaf. En dan was er nog een vierde... Maar daar gingen ze het niet over hebben.

Share this post


Link to post
Share on other sites

“Ja, natuurlijk,” lachte Armand luchtig. “Rondreizen door een mooi land in goed gezelschap. What’s not to like?” Wat moest hij zeggen om Jude ervan te overtuigen dat hij graag wat tijd met hem door zou brengen? Het was niet eens onwaar. Hij wilde graag hem wat beter leren kennen, en hij wilde dat graag doen buiten de context van Thomasins manieren en verwachtingen, die zo moeilijk te rijmen vielen met alles wat Jude was. Hij wilde er voor hem zijn, en dat kon alleen als hij wist op welke plekken Jude een tweede persoon behoefde, maar kon ook alleen als Jude dat een beetje begon te tolereren. Zie je, idealiter was dit niet gebeurd. Idealiter was zijn leven broertjesloos en perfect gebleven. Niet omdat hij Jude niet mocht, maar omdat Jude niet in zijn plannen paste. Maar nu het was gebeurd, nu was Armand niet meer koud genoeg om hem weg te wensen en nu wilde hij het goed doen. Echt.

 

Het zat er niet in dat hij het niet goed wilde doen, maar dat hij niet wist of en hoe hij dat voor elkaar kon krijgen.

 

Hij wist het met Gabriel ook niet, overigens, voordat je dacht dat zijn issues beperkt waren tot per ongelukke broers, maar met Gabriel was het vooralsnog makkelijker te doen alsof. Jude zou zich toch sneller realiseren dat je hem bullshit zat te verkopen dan het kleintje dat nog geloofde dat hij in de jungle dinosauriërs tegen zou komen. “Mm, en ik bedoelde eerder dat ik ze in het normale leven elke dag zie, dus ik kan best wel eventjes zonder... maar ik heb ook wel zo’n spiegel, ja.” Hij glimlachte, maakte korte metten met zijn burger terwijl hij verder naar Jude luisterde, grinnikte toen. “Oh jee. Drie meiden... allemaal niet echt interessant? Gewoon voor de leuk?” Daar was niets mis mee op je zeventiende. Armand althans zou daar niets van zeggen. Was Jude een meisje geweest, dan had hij er anders commentaar op gehad, want dan maakte het voor je reputatie zo uit... “Pas je wel op? Voordat je ergens meer aan vast zit dan je graag zou willen?” Hij dronk zijn beker leeg. “Wil je nog dessert of iets?”

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Dat is zo, dat is zo," moest Jude toch maar toegeven en sloot Armand maar het voordeel van de twijfel te geven. "En het wordt leuk." Moest wel. "Wat wil je daar als eerste doen? Als je uit dat strenge tehuis met Rust, Reinheid en Regelmaat bent ontsnapt?" Hij grijnsde half en stak nog een frietje in zijn mond. "We kunnen daar wel naar kroegen gaan? Of een club? 'What happens in Canada, stays in Canada?'." Hij lachte. Hij verwachte half dat hij het restant van Armands bubbellimonade over zich heen zou krijgen, want Jude kende zijn broer misschien niet zo heel goed, maar de suggestie dat Armand ook vreemd zou kunnen gaan op vakantie, zou hem vast niet in dank worden afgenomen. 

 

"Nee, die drie zijn allemaal niet echt leuk. Eentje is echt gewoon, die biedt zichzelf aan hoor. Ik probeer dan nog een beetje galant te doen, maar ze neemt overal initiatief mee... Ik dacht dat ze graag aandacht hadden en dat je deed alsof het speciaal is, maar zij niet hoor... Zij wil gewoon zo snel mogelijk..." Jude trok een wenkbrauw op. "Snap je dat? En de andere twee is vooral spannend, een spelletje, maar daarmee loop ik niet zoveel risico hoor." Hij grijnsde. "Niet op het gebied van ergens aan vastzitten." 

 

 Hij knikte. "Nog een ijsje doen?" Jude pakte de kaart weer en bekeek wat ze hier allemaal in de aanbieding hadden. "Ijsdrankje?" Met een flinke dot room erbovenop. "Maar hoe wist jij dan? Dat Toto de ware voor je is?" Hij keek vragend. "Want ik zou nu nog echt niet weten waar een meisje aan zou moeten voldoen om dat gevoel te bereiken."

Share this post


Link to post
Share on other sites

Armand grinnikte. “Kroegen, clubs, prima, ik zal je wat van m’n oude trouwe haunts laten zien van toen ik er studeerde. Kun jij nu indruk maken.” Hij haalde een hand door zijn krullen. Aan zijn studietijd had hij echt goede herinneringen, de beste herinneringen waarschijnlijk die hij bezat, nadat hij door alle moeilijkheden heen was, voordat hij echt moest beginnen te werken. Heerlijke herinneringen en zijn favorieten, behalve die die hij nu maakte. Thomasin die eerste nacht samen, kleine Gabriel die voor het eerst erachter kwam dat hij kon lachen. Dat waren de herinneringen die in één oogverblindende flits alle rest uitwisten, maar herinneringen die dat meer dan waard waren. Een persoonlijke favoriet was ook toen Gabriel een beetje kon lopen en altijd naar verschillende plekken liep en dan niet meer terug kon komen. Dat was wat het verschil maakte, herinneringen die je wilde vasthouden... in plaats van herinneringen die niet om de herinneringen gingen maar alleen waardevol waren in het moment.

 

Maar Jude was daar nog te jong voor en onbezonnen. En een klein beetje stupide. Hij lachte zachtjes. “Oh, dan heb je inderdaad wel nodig dat alles in Canada in Canada blijft, als je er hier al drie hebt rondrennen.” Hij ruimde de tafel een beetje op, bestelde ijsdrankjes voor hen allebei al zou hij op dit moment een moord doen voor een espresso. “Mm, en er moeten ook meiden zijn met weinig... ah... finesse, nietwaar. Net zoals dat er ook genoeg mannen zijn die zich keurig kunnen kleden.” En het leek hem een verspilling van Jude’s tijd maar zijn broer was zeventien, dus hij had zat tijd.

 

Slapen met een meisje was veel gezonder dan drugs.

 

“Mm... ik weet niet of ik het wist. Ik weet niet of je dat kan weten. Maar ik wist dat ik het wilde? Haar waard zijn.” Hij grinnikte. “Vanaf een bepaalde leeftijd is het kwaliteit over kwantiteit, broertje.”

Share this post


Link to post
Share on other sites

Jude knikte. "Ja, ging je veel uit toen je studeerde? Want je lijkt nu best wel een brave borst, eigenlijk." Hij trok een mondhoek op en grijnsde half. "Niet erg hoor, maar als ik je zo als brave werkende vader zie, dan komt wild partydier niet echt bij me op als associatie." En hij durfde erom te wedden dat dat beeld van zijn broer nog zou kloppen ook. Armand was vast een streber geweest, die alleen op vrijdagavond één biertje of whisky of iets dergelijk dronk... Nee, een rode wijn en dan zijn haartjes daarbij netjes naar achteren had gekamd en een net iets te keurig jasje droeg, om te laten zien dat hij rijk was en altijd goedgekleed was. Hij grinnikte bij het beeld wat hij inmiddels in zijn hoofd gekregen had. 

 

"Rondrennen, rondrennen... die ene is dus echt strikt casual, hoor. Die beschouw ik niet als de mijne. Die andere twee... Ja..." Hij lachte. "Die moet ik ook een kaartje gaan sturen en alles... Wel het perfecte vriendje spelen, niet." Hij trok een engelachtig gezicht en at het laatste frietje van zijn bord, terwijl Armand de ijsdrankjes begon te bestellen. "Ah, dat was lekker." Hij knikte. "Ja, ik heb ook niets tegen die meissies hoor...," Die met weinig finesse, "maar je wilt er niet mee moeten trouwen, nee." Want daarvoor wilde je dan wel een meisje met een beetje klasse en niet een waarvan de hele afdeling wist hoe ze was in bed. 

 

Jude humde, knikte. "Ja, dat geloof ik wel, maar nu nog even niet. Maar wat maakte dan dat je wist dat je het wilde? Ik bedoel... Kan je dat moment ook missen? Of is het zo overduidelijk?" Hij dacht niet dat hij dat al echt had gehad... Nee... Of wel, maar hij wilde er nu gewoon nog niet aan, nog lang niet. Dat was allemaal veel te ingewikkeld. 

 

De ijsdrankjes zweefden naar hun tafel en de jongen nam een slok. "Zo maar eens naar huis? Naar de draak?" Of zouden er nog dingen zijn die Armand wilde bespreken?

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now

Sign in to follow this  

  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×