Jump to content
Liam Haysward

[15+][1838/1839] Diaper spelled backwards is repaid , think about it.

Recommended Posts

Juni 1838 - Huize Liam Haysward in Londen - Een middag waarop Evita niet huis is. 

"How's the world treating you this morning?'...'Like a baby treats a diaper." 

 

Evita was ergens heen. Waarheen... Weet ik niet, laat ik open als speler om niet teveel te bepalen, Liam wist het waarschijnlijk ook niet, want dat waren nu eenmaal geen dingen waar hij zich heel erg in interesseerde. Wat maakte het hem uit? Als ze maar met etenstijd weer bij hem aan tafel lag, of anders toch minstens in zijn bed als het donker begon te worden... Het enige dingetje was... Evita had dus ook de huiself meegenomen. 

 

Dat was normaal geen probleem. Liam was een grote jongen...

 

Alleen Isabelle was dus nog geen groot meisje. Ze droeg nog luiers. En luiers wilde na verloop van tijd nog wel eens vol raken. Dat merkte Liam omdat er een heel onaangename geur zijn neus was binnengedrongen; Isabelle huilde nog altijd niet. Terwijl Liam wat fanmail aan het beantwoorden was, had hij met een schuin oog op zijn dochter gepast. Het meiske zat heel zoet met houten puzzels te spelen en tot dusver was hij dan ook heel erg trots geweest op zijn oppastalent... Alleen dat had momenteel zijn plafond bereikt.

 

Maar geen Evita? Denk je dan. En geen huiself? Dan moest Liam nu zeker de eerste luier van zijn leven gaan verschonen? Oh nee, wat verschrikkelijk.

Nou. Dat zou inderdaad verschrikkelijk zijn... De gedachte alleen al.

 

Alleen ging Liam dat dus niet doen. Hij had nog een plan C. En dat plan C woonde op zolder.

 

"Julieeeee!!?"

 

[OOC: privé met Gianna :D] 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Julienne mocht dan wel plan C zijn, dat betekende niet dat ze een baby-expert was. Met een zucht gooide ze haar boek aan de kant en klom ze overeind, voor ze zich nog een keer goed uitrekte en toen eindelijk maar naar beneden drentelde, want Liam was het type dat zich na vijf seconden al begon op te winden dat je er nog steeds niet was, dus zo snel mogelijk verscheen ze naast hem. 

 

"Wat is er?" vroeg ze, terwijl ze probeerde rond te kijken of ze kon vinden wat het probleem was, want als Liam iets fijn vond was dat als ze van tevoren wist wat hij wel of niet wilde. Alleen kon ze niets direct zien, maar wel iets... ruiken. Julienne trok haar neus op. "Wat is die geur?" vroeg ze en ze wierp een bezorgde blik op Liam.

 

Ja, wat, wist zij veel! 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Natuurlijk duurde het hem allemaal te lang. Zijn dochter had een poepluier en elke seconde die het langer duurde voordat Julienne beneden was, betekende dus dat hij langer in die lucht moest blijven zitten. Waarom was het leven zo oneerlijk? Waaraan had hij het verdiend met zulke vrouwen opgescheept te zitten in zijn leven. 

 

"Nou, dat is dus precies wat er is," zei Liam een tikkeltje geïrriteerd. Hij wees, op geruime afstand, met een wijsvinger naar Isabelle. "Evita is er niet. De huiself is er niet. En mijn dochter heeft zichzelf bevuild in een luier..." Hij humde. "En jij bent een vrouw." Dat had hij goed gezien. "Dus jij moet haar verschonen."

 

Was niets tegen in te brengen, toch?

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ja, Julienne was een vrouw ja, maar dat betekende niet dat ze alles van luiers af wist! Het was niet alsof vrouwen werden geboren met die kennis, Liam, en zelfs al zou dat wel zo zijn, het was niet alsof Julienne die kennis daadwerkelijk in uitvoering had gebracht tot nu toe. Ze had nog nooit überhaupt een luier gezien! Wel zo'n pak, want ze deed ook wel eens boodschappen, maar niet een echte luier. Dus ietwat geschrokken keek ze naar Isabelle.

 

"Ehm..." En wat nu? Ze kon het arme meisje waarschijnlijk niet rond laten lopen in een vieze luier, maar het was niet alsof ze het allemaal wist! "Heeft Evita soms ergens een boek?" vroeg ze aan Liam, terwijl ze Isabelle maar alvast oppakte. "Of eh... een soort gids?" Oh bah, het stonk echt. Ze deed haar best haar neus niet op te trekken, het was niet Isa's schuld, maar ze kon wel beter de luier zo snel mogelijk weghalen. "Waar liggen alle spullen?" 

 

Jeetje, ze wist echt niets. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Moesten vrouwen uit een boek leren hoe ze een luier moesten verschonen? Liam trok een wenkbrauw op en sloeg vervolgens zijn armen over elkaar? "Are you shitting me?" Wat ik hem even in het Engels laat zeggen, want dat is in de context namelijk een stuk passender. Hij schudde zijn hoofd. "Een instructieboek? Voor een luier? Ha.... Dat geloof je toch zelf niet..." Al zou hij anders ook niet weten hoe vrouwen zulke kennis opdeden? "Heb je dat niet van je moeder geleerd?"

 

Pff, en de vragen bleven maar komen. 

 

"Goh. Ik denk op de kinderkamer?" Hij kwam in ieder geval in zijn badkamer en zijn eigen kamer nooit stinkende luiers tegen of materialen die je leek te kunnen gebruiken voor het verwijderen van deze verschrikkelijke lucht. Hij sprak wat luchtverfrissende spreuken uit en pakte een dure zakdoek om voor zijn neus te houden. Deze geur was echt onmenselijk. "Zou ze verrot zijn van binnen?", vroeg hij zich hardop af. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Nee, Liam, Julienne had dat niet van haar moeder geleerd, want Julienne had nooit een broertje of een zusje gekregen en dus was er nooit gelegenheid geweest om dat te moeten leren. Dat zei ze echter niet tegen Liam, het had totaal geen zin om met hem in discussie te gaan, want Liam was toch zo overtuigd van zijn eigen gelijk, dat hij gewoon haar woorden begon te verdraaien als ze het 'oh nee, sorry, Liam, je hebt helemaal gelijk!' begon uit te stellen. "Ik zoek het wel uit," mompelde ze in plaats daarvan maar, terwijl ze Isabella in haar armen nam, ongemakkelijk probeerde ze de luier te ontwijken wat niet zo makkelijk ging, en er vandoor liep naar de kinderkamer.

 

"Ik hoop maar dat je nooit op je vader zal lijken," fluisterde ze zachtjes tegen Isabella, want je wist maar nooit of Liam je als een verloren puppy achtervolgde of niet, terwijl ze Isabella op de grond zette en even om zich heen keek. Oké, ehm, wat had ze nodig? Een nieuwe luier, iets om Isabella mee schoon te maken... Eigenlijk kon ze dit maar beter in de badkamer doen, dacht ze. Dan kon ze Isabella gewoon direct wassen. En als Evita thuis kwam, zou ze wel om een lesje 'hoe verschoon ik een luier, want Liam is een luie vader' vragen. "Zullen we je maar in bad doen?" kirde ze zachtjes naar Isabella. "Dan ben je straks helemaal schoon!" Ondertussen had ze, na heel wat kastjes en lades open te maken, een luier gevonden en dus verplaatste ze alles naar de badkamer. Ze had nog steeds een hekel aan die plek, was blij dat ze haar eigen kleine badkamer had, en begon het bad te vullen met water.

 

"Oké, en nu die luier maar uit... Liam? Wil jij hem zo weggooien?" 

 

Dat heette teamwork

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ja, daarmee had je het dus mis, Julienne, want Liam vond helemaal niet dat dit een samenwerkingsgroepproject was. Nee, het had te maken met luiers en poep en stank en viezigheid en bah en iew en help en het was een vrouwentaak. De man was dus heel tevreden bezig met zijn teennagels vijlen, in zijn eigen badkamer, want dat was wel heel mannelijk en heel belangrijk. 

Hij keek dan ook heel erg verbaasd bij wat hij even meende te horen vanuit de andere kamer.

 

...

 

Liam kon het niet helpen heel erg hard te moeten lachen. 

 

"Eh nee...." Hij grinnikte. "Wat denk je zelf?" De man kwam wel haar kant op gewandeld om te kijken hoe ze het ervan afbracht.

"Lukt het een beetje....Pfoe...wat een stank... Het wordt alleen maar erger..."

 

Maar Julie zo bezig zien met een vol bad, haalde bepaalde fijne herinneringen naar boven. Dat had zij vast ook. Daarom dat ze hem erbij wilde betrekken. Sluw hoor.  Liam aaide over Julies schouder. "Moeten we ons zo maar even opfrissen in mijn badkamer na al ons harde werk."

Share this post


Link to post
Share on other sites

Natuurlijk wilde Liam de luier niet weggooien, dus in zichzelf vloekend liet Julienne hem maar met haar toverstok verdwijnen. Dat soort dingen kwamen natuurlijk altijd terug, ze verdwenen niet echt, maar op een later moment kon ze het wel terugtoveren, boven een vuilnisbak het allerliefste. Nu moest ze eerst voor Isabelle zorgen, dus snel begon ze het meisje af te wassen.

 

"Ik doe mijn best," zuchtte ze vermoeid, toen Liam klaagde over de stank. Ja, kon zij het helpen! Hij was Isabelle's vader, dus mogelijk dat het genetisch van hem af kwam. Was dat iets dat je genetisch door kon geven? Ze had geen idee, maar op dit moment wilde ze iemand de schuld geven van die vieze geur en gezien Isabelle een hopeloos meisje was, deed ze het het liefste bij Liam.

 

Ze verstijfde toen hij haar plotseling aanraakte en voor een moment kon ze even niets anders doen dan enkel voor zich uit staren, Isabelle haast al helemaal vergeten. Het was gelukkig al een tijd geleden geweest en eigenlijk had Julienne gehoopt dat nu hij eenmaal met Evita getrouwd was, hij helemaal niets met July te maken wilde hebben, maar... hoera. Ze had het dus fout gehad. "Nou, ik denk dat je nu wel schoon bent, denk je niet?" kirde ze snel naar Isabelle en ze plukte het meisje uit het bad, om snel langs Liam te duwen en Isabelle af te drogen. 

 

Als ze het gewoon negeerde, dan zou hij dat ook doen, toch? 

Share this post


Link to post
Share on other sites

[15+; seksuele insinuaties.]

 

“Ja, maar soms is je best doen nou eenmaal niet genoeg, hè,” zei hij onnodig en bewust om haar een beetje te stangen. Ja, sorry hoor, maar ze klonk zo vermoeid dat het voor Liam maar al te duidelijk was dat ze een beetje humor en plagerijtjes nodig had in haar leven. Dan kon ze straks weer lachen en dan kwam ze vast vanzelf in een speelse bui. Dat was ze onderliggend al een beetje, want anders zou ze hem niet de hele tijd op zoeken. Onweerlegbare logica.

 

En hij had gelijk, want het werkte. Hij grijnsde, want hij had heus wel door dat Julienne nu speelde alsof ze ‘hard to get’ was.

 

“Ja, Isa kan zo weer fijn spelen op het kleed…”, zei hij weinig neutraal. Hij probeerde haar spelletje mee te spelen, maar hij kon het niet helpen dat de amusement doorklonk in zijn stem. Dit was weer zo anders dan met Evita en nu Julie zich zo aanbood, had hij het toch wel een beetje gemist. Liam stapte naar achter Julienne en legde zijn handen op haar heupen, duwde haar met haar billen tegen zich aan. “En waar wil jij zo spelen, poes?”

Share this post


Link to post
Share on other sites

Nee, voor Liam zou haar best doen waarschijnlijk nooit genoeg zijn, fijn dat hij daar weer op wees. Julienne glimlachte maar een beetje waterig terug en richtte snel haar blik naar beneden, om zich bezig te houden met Isabella. Nog maar even en dan kon ze vast weer naar boven vluchten, want dan was Isabella schoon en rustig en Liam had haar niet nodig, toch? 

 

Nou, waarschijnlijk wel. Ze kende Liam zo onderhand en als hij haar zo vastgreep en op die manier in haar oog hijgde (alsof ze dat ook maar enigszins aantrekkelijk vond, alsof ze niet doorhad dat hij Evita ook wel eens poes noemde, alsof ze dit wilde), dan wist ze heus wel waar het op zou draaien. "Nou, denk dat we haar eerst maar eens moeten aankleden," lachte ze ongemakkelijk. "Of op zijn minst een luier moeten omdoen." Waarom kon Isabelle niet praten? Ja, je kon moeilijk verwachten dat een driejarige Julienne uit deze situatie zou krijgen, maar toch... een beetje steun zou fijn zijn. 

 

"Dus als je me los zou willen laten, Liam..." 

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Wat ben je zorgzaam," hij lachte en liet haar even los. "Dat leek me vanzelfsprekend dat dat eerst even moest." Want je kon een hoop over hem zeggen, maar hij gaf heus wel om zijn dochter en die moest niet onderkoeld raken straks of dat ze er in haar blote nakie bij moest lopen. Dus deed Liam een stapje achteruit en liet hij Julienne het verschonen van Isabella afronden. Hij had wel een beetje geduld.

 

"Je mag best laten merken dat je me hebt gemist..." Want hij wist dat het zo was. Daar hoefde ze heus niet zo geheimzinnig over te doen. "En we zijn alleen vandaag. Dus waarom zullen we het er niet van nemen?" Hij leunde tegen de muur. "Wat dacht je ervan me te masseren in bed... Beetje olie erbij?" Hij trok een wenkbrauw op. En van het een kwam dan vanzelf het andere en dan hadden ze al wat olie in de buurt en dan zou het vast behoorlijk spannend kunnen worden allemaal. Misschien kon hij haar zelfs wel een blinddoek voor doen. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Het was altijd een opluchting als Liam haar los liet, zelfs al had het op dit moment nauwelijks zin, want het was Liam en Liam mocht dan wel de aandachtsboog van een goudvis hebben, als hij zich eenmaal op één ding gefixeerd had (en waarom was dat altijd seks, Liam), dan liet hij niet los ook. Dus het was enkel uitstel van executie dat Julienne de tijd kreeg om Isabella een luier om te doen en daarna een jurk voor haar uit te kiezen. Deed ze extra lang over, hoor, ze kon het niet laten, en uiteindelijk was Julienne gewoon het type dat dingen liever niet sneller achter de rug had.

 

"Denk je dat Isabelle ons begrijpt?" vroeg ze plotseling, met haar hoofd nog in de kledingkast gestoken, want wauw, hij vond het ook echt niet erg om dat soort dingen gewoon voor zijn dochter te zeggen, he? Ja, blabla, het was allemaal nog redelijk onschuldig, maar toch. "Ik vind het best lastig, eigenlijk, want ze praat niet." Uiteindelijk kon ze het niet langer uitstellen en moest ze toch met een witte jurk naar Isabelle lopen om haar aan te kleden. 

 

"Knipper twee keer met je ogen als je me begrijpt," grapte ze tegen Isa. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now


  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×