Jump to content
Raine Salisbury

[1838/1839] Dinner was a comedy of diplomacy.

Recommended Posts

Zomervakantie - 20 juni 1838 - Rond het avondeten - In de gezamenlijke kamer van 'het Zomerhuis'. 

 

“The perfect accompaniment to a lovely dinner is not an ageless wine, but a beautiful woman.”

 

Voor de meesten anderen in het huis was het vakantie, maar voor twee van hen niet; Agatha en Raine waren allebei aan het werk. Agatha werkte ergens als assistente van iemand die een jaar geleden nog in Griffoendor had gezeten en Raine had een bijbaantje bij het ministerie ter voorbereiding op zijn studie en het verworden van een loopjongen voor de familie Silvershore. Op het ministerie bracht hij koffie rond en kopieerde hij magisch belangrijke documenten en verder moest hij op zoek naar zoekgeraakte dossiers en ... Dat kon op heel veel manieren. Saai was het dus niet, maar het was niet echt een baan om over op te scheppen. 

 

Eenmaal thuis wachtte daar nog altijd het onverbiddelijke corvee rooster. Raine nam over het algemeen ook de klusjes over van Summer, zeker na wat er was gebeurd met Ashton in februari, voornamelijk uit schuldgevoel. Vandaag was het zijn beurt om te koken... Samen met Agatha. De boodschappen waren al aanwezig, want daar zorgde Zaira, of een van haar assistenten, wel voor. Koken en afwassen moesten ze echter wel zelf doen, zeker in de vakantie, zeker nu er logees waren die niet meer schoolgaand waren en daarmee geacht werden voor zichzelf -en voor hun huisgenoten- te kunnen zorgen. 

 

Met een zucht begon Raine de aardappelen te schillen. Hij was er niet goed in, zelfs niet magisch. Het was een stom klusje, maar in het Zomerhuis voelde hij zich niet echt vrij genoeg om openlijk te gaan protesteren, zelfs niet als hij dus vrouwentaakjes moest doen; het was immers een vrouw van wie hij afhankelijk was en wie ieder moment zijn geldelijke toelage kon stoppen. De jongeman keek op toen Agatha binnenkwam. Lekker ongemakkelijk. Dit was de eerste keer sinds heel erg lang dat ze zich in dezelfde ruimte begaven en ze niet om elkaar heen konden. Tot nu toe hadden ze blijkbaar het geluk gehad niet tegelijkertijd een taakje te hebben... En op andere momenten (of gewoon lekker op hun eigen kamer) gegeten...

 

"Hey," zei hij wat terughouden en haalde een hand door zijn haar, smeerde daarmee een stuk schil in zijn kapsel. "Hoe is het met je?" Hij liet een korte stilte vallen. "Ik hoorde dat je... Een baan hebt?" Hij trok een mondhoek op. "Gefeliciteerd." 

 

[OOC: Privé met Gianna!] 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Agatha was vanzelfsprekend bereid geweest om klusjes te doen in het Zomerhuis, ze voelde zich sowieso graag nuttig en koken was wel het minste dat ze kon doen (hoewel ze eigenlijk niet kon koken. Bij haar familie was er altijd iemand anders geweest en op Zweinstein waren er nou ook geen kooklessen te vinden, maar gelukkig pikte ze dit soort dingen snel op en zo ingewikkeld was het koken in het Zomerhuis ook nou weer niet) en hoewel ze nu werkte, was het fijn om gewoon nog op de één of andere manier iets in het Zomerhuis te kunnen doen. Maar wel ongemakkelijk dat het met Raine moest. Agatha voelde zich altijd een beetje schuldig richting Raine, hij had het vast niet leuk gevonden dat hij nu met zijn ex opgescheept zat, zelfs tijdens de zomervakanties, maar tja, ze had niet echt een andere keuze gehad.

 

Sorry.

 

"Hallo," glimlachte ze vriendelijk naar hem, terwijl ze een blik op de klok wierp. Oeps, ze was iets te laat... Schuldig trok Agatha zo snel mogelijk haar schort aan en pakte ze een mes zodat ze de broccoli kon snijden. "Oh, wel goed! Ja, ik werk als persoonlijke assistent, voor Caspian Thwaite." Ze glimlachte enthousiast, want na een paar weken was ze nog steeds dolblij met haar baan. "Ehm, er zit een stukje schil in je haar..." Ze knikte naar hem, want geen denken aan dat ze hem er zelf uit zou plukken. Dat zou Raine haar nooit vergeven. "En jij werkt ook, toch? Op het Ministerie van Toverkunst? Dat moet wel interessant zijn!" Want zeg nou zelf, het Ministerie van Toverkunst! Ze kon het echt zien, Raine die ooit Minister van Toverkunst zou worden, hoor.

 

Had ze misschien extra hoge verwachtingen omdat ze niet helemaal objectief over hem dacht? Naaaaah. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Caspian Thwaite?", vroeg hij, een tikkeltje verbaasd. Dat was toch die mooiboy van een jaar boven hem in Zweinstein? Raine trok een wenkbrauw op. "Ik wist niet dat jullie met elkaar omgingen? Hoe ben je aan een baantje bij hem gekomen?" Dat de jongen een Zwerkbalteam had opgekocht had natuurlijk wel in de krant gestaan en daarom dat Raine wel wist dat de jongen überhaupt personeel had kunnen aannemen. "Was het ook altijd al je favoriete team? Of vanaf nu pas?" Of Agatha van Zwerkbal hield, wist hij eigenlijk niet, maar daar ook vraagtekens bij gaan zetten, klonk wel weer erg kritisch en hij wilde ten eerste niet jaloers overkomen, want dat was niet zo. Ten tweede wilde hij ook weer niet Agatha's plezier verpesten, want ze keek zo enthousiast en hij was er nu heus wel weer overheen dat zij hém had gedumpt. Hoor. 

 

Met een frons haalde Raine opnieuw zijn hand door zijn haar en veegde de schil er inderdaad uit. Had hij weer; zat je met je ex te kletsen, zette je jezelf voor schut. Agatha zou hem nu vast stiekem zitten uitlachten...

 

"Ja, ik werk ook. Je moet natuurlijk wel onderaan de ladder beginnen, maar het is echt een eer om rond zulke inspirerende mensen te mogen zijn." Wat vooral bluf was, want op zijn afdeling zaten vooral de stoffige types en hij kon niet direct een anecdote vertellen, die Agatha heel interessant zou vinden, behalve dat iemand misschien na een heftige discussie een bureau had opgeblazen en Raine de hele middag door het gehele kantoor snippers had moeten verzamelen en repareren. 

 

"Maar ben je nou echt gestopt met Zweinstein?"

Share this post


Link to post
Share on other sites

Oké, waarschijnlijk lag het aan haar hoor, eerlijk waar, maar Raine klonk wel een tikje afkeurend over haar baan. Was vast niet zo, het was vast gewoon dat hij het nog niet helemaal kon bevatten en daarom hield Agatha koppig een glimlach op haar gezicht terwijl ze zijn vragen één voor één beantwoordde: "Nee, klopt, ik ken hem ook eigenlijk niet. Nou ja, ik kende hem niet. En ik ben ook niet echt een zwerkbalfan, moet ik toegeven... Maar het was het team die hem graag een persoonlijk assistente wilde geven, dus ze hadden een oproepje in de Ochtendprofeet gezet en daar heb ik op gereageerd!' Ze glunderde wel, want het was echt een goede baan. Misschien met weinig promotiemogelijkheden, of misschien zelfs eigenlijk geen enkele promotiemogelijkheid, maar ze hoopte stiekem dat ze deze baan een paar jaar kon doen en dan een beetje kon sparen om ooit naar de universiteit te gaan. "Maar je hebt gelijk, ik moet natuurlijk nu wel hopen dat ze elke keer zullen winnen." Ook al wist ze verder niet echt veel van Zwerkbal. Het bestond en het had iets met ballen te maken en als de rest van haar afdeling juichte deed zij dat ook braaf.

 

"Oh ja, dat kan ik begrijpen!" knikte ze, blij voor hem, want natuurlijk kreeg Raine een baan op een inspirerende afdeling! "Welke is het eigenlijk?" vroeg ze nieuwsgierig. Geen zorgen hoor, Raine, ze zou daadwerkelijk overal enthousiast over zijn. Het was nou eenmaal Raine die de baan had gekregen en nogmaals, ze verwachtte hele goede dingen van hem in de toekomst. 

 

Oh ja, Zweinstein. Het deed nog steeds een tikje zeer, het idee dat ze na de zomer niet terug zou keren, maar ze wist zeker dat het een goed idee was geweest. "Ja," knikte ze dus maar, terwijl ze de laatste broccoli in de pan gooide en die begon te vullen met water. "Maar ik ga nog wel een thuisstudie doen, hoor. Dat leek me fijner, dan kon ik tegelijkertijd werken." 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Raine kon het niet helpen te grinniken. "En wilde ze hem een assistente geven omdat hij het zo goed doet? Of omdat hij er niets van bakt en nog zijn hoofd zou vergeten als deze niet vast zat?" Hij knipoogde. "Is 'ie een beetje adequaat? Die baas van je?" Vast niet, dacht Raine, hij vond Caspian bij deze al een prutser. "Is hij wel aardig tegen je?" En deed hij geen vunzige dingen, want die stereotype verhaaltjes van bazen met hun assistenten kwam ergens vandaan natuurlijk. "Maar gefeliciteerd. Je klinkt er heel enthousiast over." Dus dat was in ieder geval iets. 

"Wanneer is hun volgende wedstrijd? Je krijgt zeker kaartjes van de baas." Op zijn minst toch wel.... "En dan bonnen voor een drankje en een snack?" Hij lachte. "Zou ik er wel proberen uit te slepen, hoor..." Hij knipoogde. "Ik wil dan wel met je mee, hoor." Och, een beetje aanpappen met je ex om gratis naar een Zwerkbalwedstrijd te gaan, kon geen kwaad, toch? Dat moest Elara toch ook wel begrijpen? Dat hij die kans echt niet kon laten liggen?

 

"Financiën en planning," zei Raine met een halve glimlach. "Ik werk voornamelijk bij het archief om ervoor te zorgen dat alle officiële documenten zorgvuldig worden opgeborgen." Kon hij het zo een beetje belangrijk laten klinken. "Heeft best wat verantwoordelijkheid." Ja, want je zou maar zo per ongeluk het verkeerde formulier kunnen kopiëren. "En ik heb nu natuurlijk toegang tot allemaal geheime informatie..." Niet echt, maar dat klonk wel spannend. "Maar daar mag ik natuurlijk niet meer over vertellen." En zo voorkwam hij moeilijke vragen daarover. 

 

"Ah, goed zo, opleiding is belangrijk, zegt miss Silvershore altijd." Raine pakte een volgende aardappel en hij vroeg zich af hoeveel hij er nog moest schillen voordat het eindelijk genoeg was? Wat een rotklusje. En oneerlijk dat hij dit soort dingen als man ook moest doen. "Niet zwaar? Werken en leren naast elkaar?" Hoeveel kon een vrouw aan?

Share this post


Link to post
Share on other sites

Nu moest ze hem wel een antwoord schuldig blijven, hoor, want hoewel Agatha het niet over haar hart kon verkrijgen, moest ze nou ook weer toegeven dat Caspian misschien niet de meest geschikte persoon was om een zwerkbalteam te leiden. "Hij is nog een beetje onervaren," verdedigde ze haar baas maar. "Dus ik ben er om hem te helpen, zodat hij niet alles zelf hoeft te doen!" Niet dat zij ervaring had met het leiden van een team, maar gelukkig hoefde ze dat soort dingen ook niet te doen. Alleen de basisdingen eigenlijk, ervoor zorgen dat Caspian alles had wat hij nodig had, dat hij belangrijk papierwerk kreeg, et cetera, et cetera. "Maar ja, hij is heel aardig! En hij doet het goed!" Dat had de manager tenminste tegen hem gezegd en die zou nooit liegen tegen zijn nieuwe baas, toch?

 

"Oh, dat weet ik eigenlijk niet," zei Agatha, verbaasd, want daar had ze nooit over nagedacht. "Het is natuurlijk ook de zomerstop, ze zijn bezig met de nieuwe teamleden trainen... De wedstrijden beginnen pas in september, geloof ik." Maar misschien dat ze wel kaartjes kon regelen, ze was zelf nooit naar een echte zwerkbalwedstrijd geweest, natuurlijk wel af en toe op Zweinstein als Huffelpuf in de finale stond en ze mee werd gedwongen door haar vriendinnen, maar dat was iets heel anders dan een echte zwerkbalwedstrijd, leek haar. Veel intenser. In ieder geval glimlachte ze lief, want ze wilde best met Raine naar een zwerkbalwedstrijd, stiekem... 

 

Kon ook dat ze gewoon alles met Raine wilde doen, maar ze sprak zichzelf altijd streng toe dat haar verliefdheid voorbij was en dat ze gewoon vrienden waren.

 

"Dat klinkt echt goed!" zei ze onder de indruk, want stel je voor, je was net uit Zweinstein en je mocht nu al met gevoelige informatie werken! "Daar ben je vast heel goed in," glimlachte ze hem enthousiast toe, want in Agatha's ogen kon Raine alles. Hij was nog net niet het centrum van het universum. "Is het alleen voor tijdens de zomervakantie als stage?" Hoe dan ook, ze was onder de indruk. Hij zou vast snel een promotie krijgen.

 

"Het valt tot nu toe mee," gaf Agatha toe, terwijl ze een blik wierp op de aardappels die hij nog moest schillen. "Zal ik daarmee helpen?" vroeg ze, terwijl ze al een mesje pakte, want het was sneu om hem alles in zijn eentje te laten doen, vooral gezien zij te laat was geweest. "Maar het is ook pas de zomervakantie," babbelde ze vrolijk door, "Dus het werk is tot nu toe nog licht. Het zal wel anders worden straks. Maar gelukkig ben ik goed in plannen." Ze had al eerder twee studies tegelijkertijd gevolgd, de normale vakken op Zweinstein, en daarbuiten de vakken die haar familie graag wilde dat ze leerde. "Daarbij kan ik er altijd wat langer over doen als dat nodig is." Ze hoopte van niet, maar toch, haar werk ging wel voor, hoor. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Ja, precies..." Als je rijk was, dan kon je gewoon mensen inhuren. Misschien kon Raine ooit ook wel een eigen assistente inhuren. Zij zou dan alle saaie klusjes kunnen doen en zijn schouders masseren, drinken voor hem halen...Hij humde. "Op welke manier help je Caspian eigenlijk?" Want dat kon van alles betekenen en hij moest natuurlijk wel zorgen dat vrouwen geen last kregen van foute mannen. Als hij het deed, was het anders. 

 

"Ja, dat is natuurlijk zo. Ergens jammer. Als het in de vakantie was, dan konden veel meer leerlingen en studenten ook wat makkelijker naar de wedstrijden komen..."  Dat was alleen het geval met internationale toernooien, zover Raine wist, maar dan waren het landteams en niet gewone clubs en dat soort wedstrijden vielen dan vast buiten het gewone seizoen. En als dit niet klopt met de lore... dan heeft Raine dat gewoon allemaal fout gedacht. 

 

"Nee, als de studie straks begint, dan blijf ik ook werken. Werkervaring is belangrijk, weet je... En sommige dingen leer je alleen in de praktijk. Dat heb jij vast ook wel al gemerkt." Hij glimlachte. En daarbij was het wel de bedoeling dat ze langzaam zelfstandig werden. Raine was klaar met Zweinstein en boven de zeventien en het was niet de bedoeling dat hij oneindig op de zak van de Silvershores bleef teren. 

 

Raine knikte en gaf de helft van de aardappels aan Agatha. "Ja, thanks..." En het was meteen een reden om zelf minder zijn best te doen. Agatha was misschien te laat geweest, maar had al veel meer voor elkaar gekregen dan hij. Dus ze was nu vast ook sneller. Zijn bijdrage zou vast niet veel uitmaken... "Ja, precies. Komt wel goed dus. Fijn." Hij glimlachte. En wist nu eigenlijk niet meer waar het over te hebben want alle oppervlakkige babbelonderwerpen waren zo wel besproken verder. Raine ging maar een beetje met een doekje wat schillen over de tafel schuiven en keek opzij naar Agatha. "Dus eh..." Denk, denk, denk... "Oh...hoorde ik nou dat je op het eindfeest nog een grote ruzie heb gehad?" Want ze vond het vast leuk om het daarover te hebben...

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Oh, de gebruikelijke dingen," zei Agatha, terwijl ze haar schouders ophaalde. "Je weet wel, koffie voor hem halen, ervoor zorgen dat zijn kalender klopt, dat hij op tijd verschijnt op afspraken, kleine boodschappen voor hem doen als hij zelf geen tijd heeft..." Allemaal geen moeilijk werk, maar de tijden konden best wel eens verschillen, afhankelijk van wanneer hij wat nodig had, en het was niet alsof het allemaal nou zo fantastisch betaalde. Genoeg om van te leven, hoor, en waarschijnlijk beter dan ze zou krijgen in een café. "Gewoon de dingen om het net wat makkelijker voor hem te maken." En helemaal niet de dingen waar Raine nu aan dacht. Niet dat Agatha het wist, zij had een heel onschuldig beeld.

 

"Eigenlijk wel, ja," knikte Agatha naar Raine. "Maar tja, ook zwerkbalspelers hebben hun vakantie nodig..." En er waren inderdaad de landentoernooien, dat kon natuurlijk moeilijk samen gaan, voor zover Agatha wist, was een zwerkbalwedstrijd spelen ontzettend vermoeiend. Verder ging ze er helemaal niet over en ze ging heus niet in haar eentje de suggestie doen om een beetje te schuiven met de maanden. 

 

Ze ging druk verder met het snijden van de aardappels terwijl ze af en toe een blik wierp op de broccoli die kookte en voor de rest naar Raine luisterde. Maar echt, moest hij nou dat gespreksonderwerp naar boven brengen? Ze vertrok haar gezicht. "Ja," zuchtte ze. "een ehm... misverstand met Sara Saint." Ze wilde niets slechts zeggen over Sara, eerlijk hoor... Maar toch. "Ze denkt dat ik zwanger ben en daarom met Zweinstein stop." Agatha rolde met haar ogen en bloosde daarna dieprood: "Van een huiself. Ik wist niet eens dat dat kon!" Dat was toch vies?

Share this post


Link to post
Share on other sites

“Nou, dan boft hij wel,” zei Raine met een knikje, terwijl hij inderdaad constateerde dat de taken die ze noemde best onschuldig waren. Het kon natuurlijk zijn dat Agatha dingen voor hem verzweeg en het ging hem ook allemaal misschien niet aan, maar het meisje leek ontspannen en ze bloosde niet, keek niet zenuwachtig. Ja, ja, Raine was een ware levende leugendetector *kuch*, hij had het altijd zo goed door wanneer vrouwen tegen hem logen… “Ik ken niemand die zo zorgzaam is als jij.” Dat was een compliment, zeker van Raine. “Die functie is je dan zeker wel op het lijf geschreven.” Hij glimlachte vluchtig. “Misschien kan je wel ooit de mijne worden als ik een hoge functie heb. Dan kan je nu vast oefenen op die Caspian.” Hij grijnsde scheef en veegde maar wat aarde van een aardappel om ook nuttig bezig te zijn.

 

“Sara?”, vroeg hij met een frons. “Dat brave bijbelmeisje?” Raine was nu ook weer niet zo bezig met Huffelpuffers dat hij al door had gehad dat ze een nogal enorme karakterverandering had doorgemaakt. Daarbij zat ze ook een paar jaar lager dan hij en was ze daarmee wat minder interessant geweest. “Maar, eh, je bent niet zwanger, toch?” Van Caspian bijvoorbeeld… Of van iemand anders… Niet van hem, gelukkig, maar Agatha zou er vast nooit iemand mee chanteren… In tegenstelling tot sommigen… Onveilig onderwerp dus. Ehm. Iets anders… Maar dit keer kwam dat onderwerp vanzelf.

 

“Een huiself?” Raine trok verbaasd zijn wenkbrauwen op. “Goh, geen idee of dat kan, maar waarom zou iemand dat willen? Of willen proberen?” Iew. “En eh… past dat?” Oh wacht. “Sorry. Je bent een meisje.” Ja, goed gezien jongen. “Dan horen we het daar zeker niet echt over te hebben.” Hij lachte vluchtig.

 

Dus… Moest hij nu weer op zoek naar een nieuw gespreksonderwerp. Pff. Ging niet echt lekker soepel vandaag.

 

“Zouden we  hier een huisdier mogen?”, vroeg hij toen, want Raine was in de veronderstelling dat vrouwen het graag over schattige diertjes hadden. “Een kat of kneazle is misschien wel leuk? En ook te combineren met werk.” En dan kon Summer zich daar ook mee bezig houden overdag, wanneer hij aan het werk was. Misschien voelde ze zich dan wat minder eenzaam.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Zorgzaam... ja, zorgzaam klonk goed, dus Agatha glimlachte warm naar Raine. Ze was graag zorgzaam, ze was het type dat graag wilde dat andere mensen zich op hun gemak voelden, misschien zelfs een beetje te erg tot het punt dat ze haar eigen verlangens opgaf voor die van iemand anders, maar was dat echt slecht? Oké, ja, als iemand anders daarover tegen haar zou praten dan zou Agatha ze het advies geven dat ze zich niet voor anderen moesten opofferen, maar het was altijd simpeler om anderen te vertellen wat ze moesten doen dan er zelf naar te luisteren. "Nou, ik hoop dat ik tegen die tijd toch wel op de universiteit zit," lachte ze even, "maar ik wil je altijd graag helpen." Ja, Raine specifiek, ja. 

 

Laten we het maar niet hebben over waarom ze Raine graag wilde helpen.

 

Braaf bijbelmeisje? Sara? Agatha trok verbaasd haar wenkbrauwen op, want dat was een kant die ze nog nooit van Sara had gezien. Niet dat ze haar goed kende... "Misschien zit er nog een Sara Saint op school..." stelde ze maar een beetje beduusd voor. Ze voelde zich wel schuldig, hoor, want als Sara Saint een braaf bijbelmeisje was, misschien had Agatha dan toch iets verkeerds gedaan. Betekende niet dat Sara zich zo moest gedragen... "Nee, nee," zei ze gehaast en ze schudde driftig haar hoofd, want nee, ze was niet zwanger! Had mogelijk wel gekund... maar tot nu toe had ze gelukkig nog elke maand keurig haar ongesteldheid gekregen. Was ook de bedoeling, ze dronk wel drankjes en ze hopte heus niet van het ene bed naar het andere. "Ik heb geen idee," zuchtte ze, toen ook Raine leek te walgen van het hele idee van een mens die seks had met een huiself. Ze kleurde wel bloedrood toen hij zo vroeg of het paste, daar had ze nog niet eens over na willen denken, Raine! En glimlachte dus dankbaar toen hij van onderwerp wilde wisselen.

 

"Oh, geen idee," zei Agatha, terwijl ze om zich heen keek, alsof er ook maar ergens een antwoord aan de muur hing. "Vast wel, als je het juffrouw Silvershore vraagt..." Of zou ze net zoals haar broer allergisch zijn? Niet dat Agatha dat wist. "Wil je graag een huisdier?" vroeg ze nieuwsgierig, terwijl ze zich Raine probeerde voor te stellen, in slaap gevallen op de bank, met een kat op schoot...

 

Nee, Agatha, niet zwijmelen. 

 

"Heb je het vlees al gemarineerd of zal ik dat ook doen?" vroeg ze, toen ze de laatste aardappel in de pan deed. Misschien dat ze nu iets meer had gesneden dan Raine, maar ach, ze wilde graag helpen! 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Waarom zou iemand nog willen studeren als ze ook bij hem kon werken? Het was toch al heel wat dat hij haar die functie aanbood zonder dat ze had hoeven studeren? Heel gul en dergelijke... Hij paste dan wel een beetje op haar. "Wat zou je willen studeren?", vroeg hij met een lachje. Het was vast iets waarbij ze een man nog meer kon verwennen en plezieren, bijvoorbeeld die studie om te leren koken of... hij wist eigenlijk niet wat andere typisch vrouwelijke studies waren. 

 

"Nee, er zit maar één Sara Saint op school. Ze heeft wel nog een tweelingzus." Maar hoe die heette, daar moest hij dan even wat beter over gaan nadenken hoor. "Misschien haal je die twee door elkaar?" Dat was best realistisch toch. Net als de zusjes Fox, die kon je ook zo met elkaar verwarren. 

"En goed zo... Want anders had je wel echt veel problemen gehad..." Hij glimlachte half. "Dan was ik wel met je getrouwd hoor..." Kon hij makkelijk aanbieden, want het was niet zo. Leek hij toch weer een beetje een held... Nu was het alleen wel te hopen dat ze niets had gehoord over Tabby, want dan viel hij nu wel hard door de mand, maar het leek er niet op. Anders had ze dat onderwerp vast al aangesneden...

 

Raine knikte. "Ja, lijkt me wel gezellig. Ik zal het zaterdag wel vragen. Is wel leuk ook voor de kleintjes, niet? En geen hond, want dat is teveel werk. Een pad is saai... Uilen zijn functioneel en daar hebben we er al één van." Maar die werd door de huiself verzorgd. Dus daar hadden ze verder niet zoveel omkijken naar. "En een rat... Wie wil er nou een rat... Ongedierte... Net als een duif, maar die mag je toch niet op Zweinstein." Hij grijnsde. "Weet je wat ik graag zou willen? Een draak. Maar dat mag nooit." Het was leuk om over te fantaseren. 

 

Het vlees? Oh, oops. "Eh, nee, dat had ik nog niet gedaan..." Hij was niet zo bekwaam in koken. "Kan ik nog iets doen? Ehm... Zal ik ons wat te drinken inschenken?" Dat was ook nuttig en een stuk gezelliger dan je vingers vies maken met olie en kruiden. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Ik heb nog niet helemaal besloten," gaf Agatha toe, maar wie wist ook op haar vijftiende al wat ze wilde worden? Agatha zeker niet. "Maar ik zat te denken aan misschien iets met sociologie, of psychologie..." Ze had wel wat interesse in geneeskunde, maar dacht niet dat ze er verder echt goed in zou zijn, maar ze wilde wel graag mensen helpen en welke manier was beter dan dat? Was dat vrouwelijk genoeg, Raine?

 

Nou, geen tweede Sara Saint dus, maar wel een tweelingzusje. Bezorgd fronste Agatha haar wenkbrauwen, want ze zou zich best schuldig voelen als ze stiekem al die boze dingen over Sara had gedacht, terwijl het eigenlijk de tweelingzus was! Dat zou best naar zijn, voor Sara... Het was toch vooral fijner om boos te zijn op mensen als ze het verdienden. "Mocht ik ze een keer tegenkomen, zal ik het vragen," besloot ze maar, want een brief sturen was ook weer zowat... 

 

Oh Merlijn, hij was met haar getrouwd als ze zwanger zou zijn... Agatha giechelde maar. "Dat zou ik nooit van je hebben gevraagd, hoor!" protesteerde ze direct. "Het is heel lief dat je het aanbiedt, maar vader zijn van een kind dat niet van jou is, lijkt me zo naar." En stiekem vond ze Raine daar het type niet voor. Maar toch, het idee dat hij haar zou hebben gered, was... lief. Heel lief. 

 

Nou, als je alle dieren zo bij langs ging, leek er weinig over te blijven dan een kat, dus misschien kwam haar kleine dagdroom nog wel uit. "Nee, denk niet dat dat ook in de tuin past," grijnsde ze terug. 'Maar misschien een kat? Dat lijkt me wel kunnen. Die zijn redelijk zelfstandig, maar houden wel van aandacht." En op mensen hun schoot kruipen als ze sliepen. 

 

Goed, het vlees moest ook nog gemarineerd worden... Agatha knikte snel naar Raine terwijl ze snel de spullen begon te verzamelen. "Oh ja, lekker." Kijk, hij was lief! En ja, misschien was het een klein beetje stom dat zij bijna alles deed en Raine alleen wat te drinken in wilde schenken, maar Agatha vond het koken niet zo erg en ze had het gevoel dat Raine het niets vond. Dus was het dan echt zo erg? Hij zou vast wel een andere taak oppakken! "Wat voor naam zou je willen voor een kat?" vroeg ze tijdens het werk. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now


  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×