Jump to content
Hawk Dickson

[1837/1838][15+] Fool in the light

Recommended Posts

CW: marteling

 

Vrijdag 18 mei 1838 - einde van de middag - de gymzaal

 

Jongens, zoals Hawk en Chase, spendeerden natuurlijk heel wat tijd in de gymzaal, want hallo, het was belangrijk dat ze er goed uitzagen, niet waar? Iedereen wist namelijk dat vrouwen altijd het meeste onder de indruk waren van goedgespierde lichamen en al hadden ze de rest van hun leven al met zich mee zitten (ze waren knap, populair en rijk), betekende niet dat het niet nog wat beter kon. Dus, de gymzaal.

 

"Hey, ik hoorde laatst iets," schreeuwde Hawk naar Chase toe, over de gewichten die ze aan het opheffen waren heen. "Dat ze op de universiteit een spel spelen, alleen de stoere mensen doen het, en ik dacht, yo, wat die studenten kunnen kunnen wij ook, niet waar?" 

 

Beter, zelfs. Maar dat was vanzelfsprekend.

 

 


 

 

Privé! 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Het was altijd belangrijk om fit te blijven, anders werd je ook maar zo’n schriel scharminkel dat een fles geeneens kon opendoen – oké, non-issue, leuke dingen als magie zorgden ervoor dat je daar nooit moeite voor moest doen, maar daar ging het niet om, het ging over het feit dat hij gelijk had en nu hij erover nadacht, het feit dat hij dat altijd had – en als je het regime kon volhouden samen met een maat, was dat alleen maar des te beter. Hij was gedisciplineerd genoeg om het ook zonder Hawk te doen, hoor, maar toch. Hij was een sociaal wezen en hij had mensen om zich heen nodig. Alleen was maar alleen. Dat soort platitudes die niets zeiden, anders dan wat we al gezegd hebben. Je weet wel. Intelligent overkomen door alles te herhalen, maar dit keer met een verwijzing naar het een of ander!

 

‘Wij kunnen alles wat die studenten kunnen,’ besloot hij wijselijk. Wat was het verschil zelfs? Eén jaar? Pfft. Vorig jaar was hij nog met alle studenten van nú aan het klappen, serieus, ze waren echt niet beter in… ook maar iets eigenlijk (misschien in voorspellend rekenen, maar voorspellend rekenen was gewoon kut), dus in welke wereld zou de groep studenten waar je op het vlak van sociale status ook maar iets aan had, iets kunnen dat hij niet kon? Echt, het idee. ‘Wat is het dan?’

Share this post


Link to post
Share on other sites

Zie je, dit was waarom Chase en Hawk zulke goede vrienden waren, want ze begrepen elkaar gewoon. Op een hele heterosexuele manier, hoor, nohomo, het was niet alsof ze gezellig met zijn tweeën bij een kopje thee over hun gevoelens spraken en af en toe eens flink op elkaars schouders uithuilden, gatverdamme, maar ze dachten gewoon overal hetzelfde over. Wisten precies welke vrouwen knap waren en welke vrouwen niet, wisten hoe je het beste een meisje kon verleiden en dat hun vrouwen kut waren, zo'n beetje.

 

En dat studenten minderwaardig waren. "Nou, het is blijkbaar één of andere test om te kijken of je wel een beetje tegen een stootje kunt. Eén of andere vloek die je moet ondergaan, die alleen stoere mensen kunnen hebben. Anderen zijn mietjes en geven het na een seconde al op, he?" Losers. "En dan krijg je een litteken dat je aan iedereen kunt laten zien zodat ze weten dat je wat kan hebben." 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Chase snoof.

 

Deels was dat omdat studenten een hoop mietjes bijeen waren die zichzelf toch zo veel beter vonden omdat ze studeerden aan de universiteit in plaats van die losers aan Zweinstein, omdat hij zich ergerde aan de idee dat er mensen waren die zich beter achtten dan hem, alsof dat mocht, alsof dat verdomme legaal was. Serieus, wat dachten ze? Dat ze iets konden dat hij niet kon? Dat het diploma aan Zweinstein iets betekende? Zodra hij hier weg was, babbelden ze weer met hem, alsof hij dan die onzinnige rite der volwassenheid had doorstaan en hij het terug waard was om tegen te praten.

 

Deels was dat omdat het blijkbaar een vloek betrof. Een vloek. Chase had elke vloek al eens gevoeld, was opgegroeid op het gevoel dat zijn ledematen van elkaar gerukt werden om te leren hoe het was als je op de juiste manier ineen gepuzzeld werd, een spel om te leren ernstig te zijn. Iemand te zijn die zijn naam waard was. Hij had het allang gespeeld, had allang alle regels uit zijn hoofd geleerd en omgebogen tot iets waar hij wat aan had, werkte allang aan een manier om het tij te keren. Was al iemand. Zou de wereld wel met harde hand aanleren wie dat precies was.

 

‘Dat is bijna geen uitdaging meer,’ antwoordde hij, terwijl hij zich verzette om in Hawks gezicht te kunnen kijken. No homo. ‘Doe dan?’ Hoe moeilijk kon het zijn? En nee, hij hoefde niet te vragen wat voor vloek het was en of hij dood ging of niet, dat merkte hij wel. Voorbereiding was voor mensen die niet wisten wat ze deden. ‘Wil je daarna wedden wie het zoal niet durft?’ Hij grijnsde bij het idee, kon nu al op minstens tien mensen komen die wel zouden proberen, maar het meteen zouden uitkrijsen. Watjes.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Nee he, vond Hawk eigenlijk ook, dat het helemaal geen uitdaging was! Het was vast heel makkelijk. Ja, oké, hij had de spreuk nog niet op zichzelf uitgeprobeerd, hij had het wel gezien en zijn oudere broer had hem de spreuk geleerd, want daar waren oudere broers voor, maar het deed vast niet al te veel zeer. Mensen waren gewoon niets waard, eigenlijk, en Hawk kon het zoals altijd beter.

 

"Pff, ik denk dat Ant het niet durft," grijnsde hij naar Chase, want Ant was gewoon een sukkel. En zijn beste vriend na Chase, hoor, eerlijk waar. "Leadley is ook zo'n sukkel, die kan niet eens lopen." Echt een karaktergebrek. 

 

"Oké, komt ie!" En hij mompelde snel de spreuk, die Chase recht in zijn borst raakte.

 

Dit was leuk. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ja, ja, heel leuk. Chase was op zich gewend aan pijn – deels was dat omdat hij een tienerjongen was en zijn puberteit doorbracht op een kostschool waar hij samen een stel andere puberjongens op één slaapzaal lag en ze er allemaal een punt van maakten om elke week wel iets compleet te vernielen, hetzij iets uit de slaapzaal of de leerlingenkamer (mensen die daarover klaagden, waren zo saai), hetzij één van hen, maar ah, met een tripje naar de ziekenboeg was dat ook wel weer oké. Nu ja. De ernstige dingen dan. De minder ernstige dingen moest je gewoon dragen. Deels was hij eraan gewend omdat hij een Bennett was en dan nog één van de minst geliefde soort.

 

En toch, toch was dit iets, iets heftiger dan wat hij verwacht had. Niet het ergste wat hij ooit al gevoeld had – Chase had op dat punt hoge standaarden, wat een gelukje ook weer – maar toch iets waarbij hij pijnlijk grimaste, koppig wegkeek van Hawk zodat hij het niet al te zeer zou merken. Het was een brandende pijn, een uit de hand gelopen vredesvuur in zijn borstkas dat alles opslokte, de peis en vree vaarwel zei en uitspreidde naar al de rest.

 

En poef, toen was het weg. Hij keek naar zijn handpalm, zag het litteken erop gevormd en kon een grijns niet onderdrukken. ‘Zijn er mensen die dat niet aankunnen?’

 

Zonder op antwoord te wachten gunde hij Hawk meteen dezelfde uitdaging.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Oh, er waren vast mensen die het niet aankonden, maar Hawk was wel wat gewend. Hoe kon het ook anders, met vier broers en heel wat neven en een familie die meer van je eiste, telkens meer, loop gewoon door, het komt vanzelf wel goed, het gaat vanzelf wel goed. Oh, was je arm toch gebroken? Man, zeur niet zo, we gaan al naar de heler. Nee, je krijgt geen pijnstillers, pijnstillers maken je enkel zwak en wie wil er nou zwak zijn? Nee, pijn maakt je scherp.

 

En dit ook, deze pijn. Nou ja, niet in het begin, in het begin was het altijd verdovend, alsof je ineens onder water werd geduwd en je longen om hulp schreeuwden en je moest vechten voor elke ademteug, maar daarna kickte de adrenaline in, leek het alsof de tijd trager ging en toen het voorbij was, wenste hij haast dat het terug zou komen. 

 

"Ach, er zijn altijd mietjes," zuchtte Hawk, terwijl hij even wapperde met zijn hand. "Zullen we iemand anders gaan zoeken die het wilt doen?" Ja, ja, ze waren nog niet helemaal klaar met hun workout, maar ach, kon over een uurtje wel weer verder. Huiswerk was minder belangrijk, niet waar? 

Share this post


Link to post
Share on other sites

‘Prima,’ zei hij, enigszins teleurgesteld dat Hawk niet meer van zich had laten horen. Nee, niet omdat hij zo graag een mietje als beste vriend had gehad, gewoon omdat het al een hele tijd geleden was geweest dat hij iemand onder handen genomen had en het verdomme begon te jeuken. Hoelang zou het nog duren? Hij had geen zicht op de opdrachten die het thuisfront binnenhaalde (dat had hij weleens geprobeerd, maar wauw, als er iets was dat niet goed was aangekomen bij Daniel Bennett, was het door zijn papierhandel snuisteren en… ja), maar zolang hij op Zweinstein zat, kreeg hij toch voor geen meter wat toegewezen. En in zijn vrije tijd op zoek gaan was er nog nauwelijks van gekomen.

 

Jammer, eigenlijk. Hij verdiende meer. Nu ja. Kwam nog wel.

 

‘Moet het per se iemand zijn die het wil doen?’ informeerde hij met een grijns, de gymzaal verlatend. Een moment stond hij stil bij waar de meeste mensen zouden zijn, voor hij die kant opging. ‘Dan is er geen uitdaging meer aan, toch? ‘t Is niet alsof het zo zwaar is.’

Share this post


Link to post
Share on other sites

Kijk, daarom was hij dus bevriend met Chase Bennett, omdat die de beste ideeën had. Natuurlijk hoefden ze het niet te doen bij iemand die het wilde doen! Niet eens bij iemand die ervan wist, als je die grens eenmaal overstak, dus waarom niet een beetje plagen en een beetje de grenzen opzoeken? Wat was het ergste dat er kon gebeuren, nou eenmaal! 

 

Hij knikte dus waarderend naar Chase, want hardop een compliment geven was zo onderhand niet genoeg #nohomo, en met zijn toverstok in de aanslag sloop hij door de gang heen. "Die twee!" knikte hij, naar twee eerstejaars die vrolijk met elkaar stonden te babbelen. "Jij het meisje, ik de jongen?" Was hij niet lief dat hij het vrouwelijke geslacht aan Chase overliet? "Drie, twee, één..." 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Goh, mannelijke eerstejaars waren net zo goed mietjes, dus praktisch meisjes, dus zo groot was het verschil echt niet, hoor! Hawk moest niet denken dat Chase er gemakkelijk vanaf kwam. Nu ja, wel, maar alleen omdat Chase iedereen aankon. Dat Hawk het lastiger zou hebben, was puur, puur omdat Chase beter was hierin en daarmee uit, klaar, alvast bedankt. Goed, dat was geen bewuste gedachte, maar ach, ach, Chase was opgevoed met de mentaliteit dat hij de krachtigste persoon in de ruimte was (mits zijn familie niet in de buurt was, want hij was toch echt de zwakste Bennett, hè, vader?!) en Hawk had het er maar mee te doen.

 

Precies op één vuurde hij de vloek af op het meisje, nauwkeurig richtend. Een moment lang staarde hij naar hoe het kind te creperen lag, gefascineerd. Ja, hij had dit al duizenden keren gezien, maar toch, het bleef iets om te aanschouwen, hoezeer mensen altijd probeerden een alomtegenwoordige pijn te voelen. Ha. Zou niet helpen. Met enige walging besefte hij uiteindelijk dat ze de vloek niet aankonden en het teken niet kregen – wat een lafaards ook alweer. ‘Deze zijn saai,’ klaagde hij, met zijn voet tegen het meisje aanschoppend om te zien of ze nog leefde. ‘Denk je dat we ze naar de ziekenzaal moeten brengen?’

 

Als ze doodging, kreeg hij vast weer huisarrest. Meh.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ergens wist Hawk dat hij zich niet zo goed zou moeten voelen, nu hij zijn slachtoffer zo in elkaar zag storten, maar het was gewoon fascinerend om te aanschouwen, niet waar? Die kreten die ze maakten, de manier waarop hun ledematen heen en weer schudden... Hij kreeg er spijt van dat hij het meisje niet had geraakt, eigenlijk. Misschien moesten ze wisselen en het nog een keer proberen, voor de zekerheid?

 

"Nah," zei Hawk, terwijl hij zijn schouders optrok. "Zo'n klein vloekje... Waarom doen we het niet nog een keer? Dit keer neem ik het meisje wel."

 

En woeps, hij wachtte niet op Chase voor hij de spreuk weer uitsprak. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Kijk, dit was juist zo leuk aan Hawk. De meeste mensen waren wellicht geschrokken, vastbesloten om hun impulsieve actie om te zetten in uiteindelijk iets positiefs voor de ander, maar niet Hawk. Nee, hij besloot enkel en alleen om het nogmaals te doen, alsof dat het zeer verhullen zou, alsof het niet gebeurd was als je het niet dubbel deed. En eerlijk? Het was zo, ergens. Pijn ging voorbij, vloeken vergleden in het niets, niets, niets van het verleden, en Chase had zo’n ontzettende hekel aan de kans dat al zijn daden ooit niets zouden betekenen.

 

Nee, dan kon hij net zo goed lachen bij Hawks voorstel en met een zwierige (maar niet homoachtig!) zwaai vuurde hij de vloek nogmaals af op de mannelijke eerstejaars, terwijl hij met een haast klinische interesse de stuiptrekkingen bekeek. Goh. Hij had ze wel vaker gezien, zulke lichamelijke reacties. Over het algemeen was het geen goed teken, voor hen dan, maar voor hem? Wat maakte het uit! Waar hij zijn familie met alle liefde verachtte, ging er een zekere straffeloosheid met zijn achternaam gepaard en bijgevolg kon hij écht niet zitten met de mogelijkheid dat deze twee hier niet overleefden.

 

‘Wat denk je van een leraar?’ stelde hij voor, met een laatste laatdunkende blik op die twee creperende kleuters. ‘Misschien is dat spannender.’

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hm, een leraar... Hawk had op zich enigszins een gezonde portie vrees voor autoriteit ingedreund moeten krijgen, maar zijn vader had wel op meerdere punten gefaald en dit was er één van. Ja, je kon braaf alles doen wat een leraar van je wilde en je er goed over voelen, of je kon doen wat jij wilde en oh, voelde dat net niet wat beter? En als je wat dat betrof al niet aan leraren wilde denken, wat hadden ze verder nog voor nut? Het enige wat Hawk ervan wilde was goede cijfers. 

 

Of er mee naar bed gaan, was ook leuk.

 

"Ja!" zei hij enthousiast. "Wat dacht je van Astoria? Die zit toch altijd in de kerkers en ze lijkt me wel het type dat haar mond houdt." Daarover gesproken, hij stapte even op de hand van de jongen die Chase nog niet niet in stukken had vervloekt. "Niets zeggen," eiste hij. "Anders doen we dit nog een keer met je en je vriendinnetje." 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now


  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×