Jump to content
Hawk Dickson

[1837/1838] Fool in the light

Recommended Posts

Vrijdag 18 mei 1838 - einde van de middag - de gymzaal

 

Jongens, zoals Hawk en Chase, spendeerden natuurlijk heel wat tijd in de gymzaal, want hallo, het was belangrijk dat ze er goed uitzagen, niet waar? Iedereen wist namelijk dat vrouwen altijd het meeste onder de indruk waren van goedgespierde lichamen en al hadden ze de rest van hun leven al met zich mee zitten (ze waren knap, populair en rijk), betekende niet dat het niet nog wat beter kon. Dus, de gymzaal.

 

"Hey, ik hoorde laatst iets," schreeuwde Hawk naar Chase toe, over de gewichten die ze aan het opheffen waren heen. "Dat ze op de universiteit een spel spelen, alleen de stoere mensen doen het, en ik dacht, yo, wat die studenten kunnen kunnen wij ook, niet waar?" 

 

Beter, zelfs. Maar dat was vanzelfsprekend.

 


 

Privé! 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Het was altijd belangrijk om fit te blijven, anders werd je ook maar zo’n schriel scharminkel dat een fles geeneens kon opendoen – oké, non-issue, leuke dingen als magie zorgden ervoor dat je daar nooit moeite voor moest doen, maar daar ging het niet om, het ging over het feit dat hij gelijk had en nu hij erover nadacht, het feit dat hij dat altijd had – en als je het regime kon volhouden samen met een maat, was dat alleen maar des te beter. Hij was gedisciplineerd genoeg om het ook zonder Hawk te doen, hoor, maar toch. Hij was een sociaal wezen en hij had mensen om zich heen nodig. Alleen was maar alleen. Dat soort platitudes die niets zeiden, anders dan wat we al gezegd hebben. Je weet wel. Intelligent overkomen door alles te herhalen, maar dit keer met een verwijzing naar het een of ander!

 

‘Wij kunnen alles wat die studenten kunnen,’ besloot hij wijselijk. Wat was het verschil zelfs? Eén jaar? Pfft. Vorig jaar was hij nog met alle studenten van nú aan het klappen, serieus, ze waren echt niet beter in… ook maar iets eigenlijk (misschien in voorspellend rekenen, maar voorspellend rekenen was gewoon kut), dus in welke wereld zou de groep studenten waar je op het vlak van sociale status ook maar iets aan had, iets kunnen dat hij niet kon? Echt, het idee. ‘Wat is het dan?’

Share this post


Link to post
Share on other sites

Zie je, dit was waarom Chase en Hawk zulke goede vrienden waren, want ze begrepen elkaar gewoon. Op een hele heterosexuele manier, hoor, nohomo, het was niet alsof ze gezellig met zijn tweeën bij een kopje thee over hun gevoelens spraken en af en toe eens flink op elkaars schouders uithuilden, gatverdamme, maar ze dachten gewoon overal hetzelfde over. Wisten precies welke vrouwen knap waren en welke vrouwen niet, wisten hoe je het beste een meisje kon verleiden en dat hun vrouwen kut waren, zo'n beetje.

 

En dat studenten minderwaardig waren. "Nou, het is blijkbaar één of andere test om te kijken of je wel een beetje tegen een stootje kunt. Eén of andere vloek die je moet ondergaan, die alleen stoere mensen kunnen hebben. Anderen zijn mietjes en geven het na een seconde al op, he?" Losers. "En dan krijg je een litteken dat je aan iedereen kunt laten zien zodat ze weten dat je wat kan hebben." 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Chase snoof.

 

Deels was dat omdat studenten een hoop mietjes bijeen waren die zichzelf toch zo veel beter vonden omdat ze studeerden aan de universiteit in plaats van die losers aan Zweinstein, omdat hij zich ergerde aan de idee dat er mensen waren die zich beter achtten dan hem, alsof dat mocht, alsof dat verdomme legaal was. Serieus, wat dachten ze? Dat ze iets konden dat hij niet kon? Dat het diploma aan Zweinstein iets betekende? Zodra hij hier weg was, babbelden ze weer met hem, alsof hij dan die onzinnige rite der volwassenheid had doorstaan en hij het terug waard was om tegen te praten.

 

Deels was dat omdat het blijkbaar een vloek betrof. Een vloek. Chase had elke vloek al eens gevoeld, was opgegroeid op het gevoel dat zijn ledematen van elkaar gerukt werden om te leren hoe het was als je op de juiste manier ineen gepuzzeld werd, een spel om te leren ernstig te zijn. Iemand te zijn die zijn naam waard was. Hij had het allang gespeeld, had allang alle regels uit zijn hoofd geleerd en omgebogen tot iets waar hij wat aan had, werkte allang aan een manier om het tij te keren. Was al iemand. Zou de wereld wel met harde hand aanleren wie dat precies was.

 

‘Dat is bijna geen uitdaging meer,’ antwoordde hij, terwijl hij zich verzette om in Hawks gezicht te kunnen kijken. No homo. ‘Doe dan?’ Hoe moeilijk kon het zijn? En nee, hij hoefde niet te vragen wat voor vloek het was en of hij dood ging of niet, dat merkte hij wel. Voorbereiding was voor mensen die niet wisten wat ze deden. ‘Wil je daarna wedden wie het zoal niet durft?’ Hij grijnsde bij het idee, kon nu al op minstens tien mensen komen die wel zouden proberen, maar het meteen zouden uitkrijsen. Watjes.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Nee he, vond Hawk eigenlijk ook, dat het helemaal geen uitdaging was! Het was vast heel makkelijk. Ja, oké, hij had de spreuk nog niet op zichzelf uitgeprobeerd, hij had het wel gezien en zijn oudere broer had hem de spreuk geleerd, want daar waren oudere broers voor, maar het deed vast niet al te veel zeer. Mensen waren gewoon niets waard, eigenlijk, en Hawk kon het zoals altijd beter.

 

"Pff, ik denk dat Ant het niet durft," grijnsde hij naar Chase, want Ant was gewoon een sukkel. En zijn beste vriend na Chase, hoor, eerlijk waar. "Leadley is ook zo'n sukkel, die kan niet eens lopen." Echt een karaktergebrek. 

 

"Oké, komt ie!" En hij mompelde snel de spreuk, die Chase recht in zijn borst raakte.

 

Dit was leuk. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ja, ja, heel leuk. Chase was op zich gewend aan pijn – deels was dat omdat hij een tienerjongen was en zijn puberteit doorbracht op een kostschool waar hij samen een stel andere puberjongens op één slaapzaal lag en ze er allemaal een punt van maakten om elke week wel iets compleet te vernielen, hetzij iets uit de slaapzaal of de leerlingenkamer (mensen die daarover klaagden, waren zo saai), hetzij één van hen, maar ah, met een tripje naar de ziekenboeg was dat ook wel weer oké. Nu ja. De ernstige dingen dan. De minder ernstige dingen moest je gewoon dragen. Deels was hij eraan gewend omdat hij een Bennett was en dan nog één van de minst geliefde soort.

 

En toch, toch was dit iets, iets heftiger dan wat hij verwacht had. Niet het ergste wat hij ooit al gevoeld had – Chase had op dat punt hoge standaarden, wat een gelukje ook weer – maar toch iets waarbij hij pijnlijk grimaste, koppig wegkeek van Hawk zodat hij het niet al te zeer zou merken. Het was een brandende pijn, een uit de hand gelopen vredesvuur in zijn borstkas dat alles opslokte, de peis en vree vaarwel zei en uitspreidde naar al de rest.

 

En poef, toen was het weg. Hij keek naar zijn handpalm, zag het litteken erop gevormd en kon een grijns niet onderdrukken. ‘Zijn er mensen die dat niet aankunnen?’

 

Zonder op antwoord te wachten gunde hij Hawk meteen dezelfde uitdaging.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now


  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×