Jump to content
Lyre Lennox

[1837/1838] Homerun a way to my heart

Recommended Posts

Posted (edited)

21 juni 1838 - Een leeg, verlaten zwerkbalstadion - rond een uurtje of 15.30

 

Nu het schooljaar langzaam tegen het einde liep en de zwerkbalcompetitie van het jaar was afgesloten, was het eens zo feestelijke oord, vol van gejoel en gejuich, vervallen in een bijna doodse stilte. De ploegen trainden niet meer en genoten van een welverdiende tussenstop. Vele studenten namen niet meer de moeite om hun bezems te pakken voor vrije partijtjes zwerkbal, iedereen was een beetje klaar met school en wilde graag dat de vakantie zou beginnen. Wel gebeurde het nog eens dat er groepjes studenten andere spellen speelden, iets wat minder moeite kostte om voor te bereiden en wat minder bijbehorende spullen nodig had. Ook dreuzelse sporten werden gespeeld, zoals hardloopwedstrijdjes, lummelen en townball. Hoe dan ook, welke sportieve activiteit er ook werd gedaan, Lyre was altijd in de buurt. Het was een heel sportief meisje, dol op bewegen en lichtelijk verslaafd aan het beoefenen van zo veel mogelijk verschillende sporten en spellen. Dit keer deed ze echter (nog) niet mee. Ja, ik heb nog genoteerd tussen haakjes, want het was wel de bedoeling dat ze mee zou doen. Maar ze was afgeleid. Enorm afgeleid... door de 'liefde van haar leven'. 

 

Daar was hij, de sportieveling. Het spel dominerend tijdens een potje townball. Zijn haren dansten terwijl hij zo snel mogelijk van honk naar honk ging, na een goede rechterswing. Het zonlicht schitterde in zijn ogen en toen Lyre hem breeduit zag glimlachen, slaakte ze een diepe, zwijmelende zucht. Wat was hij knap... En wat was hij sportief... en stoer en... en... en... Ah... Zucht. Dromerig dwaalde Lyre's blik af naar de lucht, waar haar dagdromen hoogtij vierden en prachtige beelden voor haar ogen afspeelde. Ze had niet door dat een vriendinnetje uit Ravenklauw haar vroeg mee te doen met het volgende potje, ze was te ver weg in haar ideaal gevormde fantasiewereld. Hij zei haar naar over en over... Lyre... Lyre... Lyre! "LYRE!"

 

Lyre schok op.

"Lyre! Ik vraag je al tien keer of je meedoet met het volgende potje! Waar zit jij met je hoofd!" Het meisje schudde verwoed haar hoofd en stamelde. "Ehhh, ik eh..." "Nou, kom op! Sta op en ga staan, we gaan teams maken! Ik wil dat je bij mij komt, dus je moet even achter wat lange mensen gaan staan, dan zien ze je niet met kiezen! Jij bent heel goed en ik wil winnen, let's go!" Bereidwillig stond Lyre op en knikte, waarna ze zich haastte naar de meute lachende en vrolijk kakelende mensen. Oh... hij was maar op een meter afstand van haar... Ze kon de zon zien glanzen in zijn donkere haren... "JA LYRE JA JIJ KOMT BIJ MIJ!" Lyre lachte en ging braaf naast haar nu jubelende vriendinnetje staan. Mafkees... Maar haar lach verdween een beetje van haar gezicht, toen de volgende persoon werd genoemd. Je jongen verplaatste zich naar de plek naast haar en gaf haar een vriendelijke knik. Lyre voelde haar knieën knikken en wriemelde nerveus een plek haar achter haar oor, met een lief, klein glimlachje. Hij was naast haar. NAAST HAAR. Zucht...

 

Iedereen vond zijn of haar plek in het spel. Lyre was de volgende in de rij, gevolgd door haar geheime geliefde. Na een enkele keer een blik uit te hebben gewisseld (na 5 minuten doodstil van de zenuwen te hebben bedacht of ze wel naar hem moest glimlachen) was het Lyre's beurt om te slaan. Wat moest ze nou doen?! Moest ze zich uitsloven en alles laten zien wat ze had om indruk op hem te maken? Hij kon immers alles zien wat ze deed en hij wilde vast en zeker winnen! Maar wat als ze een foute move zou maken, of een enorme flater zou slaan door op haar gezicht te gaan? Kon ze niet gewoon beter doen alsof ze onwijs slecht was? Oh... Wat moest ze nou... 

 

Ze besloot om een deuk in een pakje boter te slaan, alsof ze SUPERSLECHT was... Dat was wel een beetje dom en eigenlijk helemaal niet Lyre-ish, maar mensen doen soms domme dingen als ze tot over hun oren verliefd zijn en niet meer helder kunnen nadenken. Zelfs de slimste ravenklauwers... Ze sloeg op haar sufst, haar slechtst en allerzachtst, waarna ze een enorm gejoel vanaf de bank hoorde. "VERDORIE LYRE! GA SLAAN! JE SLAAT BAGGER!" Beschaamd keek ze van haar schoenen naar de jongen op de bank, die als enige niet aan het joelen was. Dit was haar kans!!!! 

 

"K-kun je mij een beetje... helpen?"

Edited by Lyre Lennox

Share this post


Link to post
Share on other sites

Noah had altijd energie voor tien gehad. Als kind had hij nooit stilgezeten, als tiener net zo min eigenlijk, en nu moest hij dan wel zitten omdat er niet veel anders opzat, maar dat betekende niet dat het stil moest zijn. Sinds Bobbie hem geadopteerd had, was het een stuk eenvoudiger om aan allerlei magische snufjes te komen die het gemakkelijker maakten om toch nog actief te blijven, ondanks het jammerlijke feit dat zijn benen niet meer werkten, nog steeds gevangen in de greep van een mislukt ritueel. Maar hij was het type niet om daarin te blijven hangen — hij was meer het type om andere wegen te zoeken naar zijn bestemming (soms letterlijk — echt heel vervelend, al die trappen op Zweinstein en smalle gangetjes waar zijn rolstoel helemaal niet doorheen kon), of het hem nu een beetje meer tijd kostte of niet.

 

Zijn energie nu kwijtraken was iets, iets lastiger, maar omringd met de juiste mensen die enige flexibiliteit bezaten, lukte het heus wel. Niemand die zei dat je moest stoppen met oude hobby’s, puur omdat je in een rolstoel was beland, toch? De mogelijkheden waren eindeloos. Al helemaal voor dreuzelkinderen die nog altijd enigszins verbouwereerd stonden te kijken bij wat er allemaal mogelijk was.

 

Een beetje jammer dat iemand een beetje uitlachen om hoe ze sloeg ook tot die mogelijkheden behoorde, maar hé, het leren en het zo oplossen was ook één van die mogelijkheden, dus zo kwam het vast alsnog weer goed. Hij was vast een geweldige leraar. Hij glimlachte naar haar, vrolijk – hij kende haar niet goed, maar dat had hij ook niet nodig, ze leek hem lief en dat betekende vast dat ze dat ook gewoon was. Onaardige mensen konden het nooit zo goed verbergen, vond hij. ‘Natuurlijk wel!’ Waarom zou hij niet? ‘Heb je een slechte dag vandaag?’ vroeg hij een beetje plagend, voor hij zich naast haar manoeuvreerde. ‘Hoe kan ik helpen?’

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now


  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×