Jump to content
Sign in to follow this  
Jude Foulkes-Davenport

[1836/1837] Why did I sign up for this? Because we grow by challenging ourselves.

Recommended Posts

Derde week van mei 1837 - Zweinsveld - In de middag, een half uur nadat ze hadden afgesproken. 

"I'm so good at beginnings, but in the end I always seem to destroy everything, including myself."

 

Met een glimlach en met zijn handen in de zakken, liep Jude naar de ingang van het zwembad. Daar hadden ze afgesproken, om daarna door te kunnen lopen naar hun geheime plek. Ze hadden nu wat vrije dagen, nu iedereen de toetsen en examens had gehad, voordat het jaar officieel was afgelopen. In de ochtend hadden ze vaak dan nog wat afsluitende lessen of nabesprekingen van het jaar en al van dat soort sentimentele toestanden. Gelukkig deden niet alle leraren daar aan mee en zo kwam het dus ook voor dat er hele dagen vrijaf waren... Zoals vandaag dus. 

 

Jude had daar goed en uitgebreid gebruik van gemaakt: het begin van de middag had hij namelijk doorgebracht met Fanny. Hij had met haar afgesproken op een romantische plek, waar alleen zij tweeën vanaf wisten, het was hun geheimpje en daarmee was het dus letterlijk de bedoeling dat ze het niet aan iedereen zou doorvertellen, zeker niet aan Butterfly. Nu leek de tweeling nog steeds niet echt 'on speaking terms' te zijn. Daarom was het voor nu nog wel veilig om gelijktijdig met een tweeling te daten. 

 

Behalve dat hij dan nu dus te laat was voor zijn date met Butterfly... Ah, was het niet heerlijk...? Een even knap meisje dat op hem wachtte, maar weer met een heel ander karakter. Het was het leukst om de verschillen te zoeken en zo te proberen steeds eerder te herkennen wie van de twee hij voor zich had. Dat was ook wel een beetje om goed te kunnen overleven, want, daar was hij zich van bewust, hij speelde een gevaarlijk spel. 

 

"Ah, schoonheid," groette hij haar met een charmante en speelse glimlach. Hij boog lichtjes, pakte haar hand en drukte er vlinderlicht een kus op. "Het spijt me dat ik te laat ben, maar ik wilde er zeker van zijn dat niemand ons zou volgen..." Hij haalde nonchalant een schouder op. "De lente hangt in de lucht en dan wil iedereen maar opeens van alles met groepjes samen doen..." Maar Jude wees dus al deze vriendschappelijke activiteiten af om samen iets te doen met Butterfly, wilde hij maar zeggen.

 

"Zullen we?" Het zachte hooi in de buik van de molen wachtte op hen; de ideale plek om een middagje te zoenen en je niet druk te maken om de rest van de wereld. 

 

[OOC: privé met Margaux] 

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hij was laat. Butterfly was precies op tijd geweest, of tenminste, vijf minuten te vroeg. Hoewel Butterfly graag beweerde dat elke les die ze in haar leven had gekregen zó van haar afgegleden was, was dat niet zo; hoewel ze graag zei van niet, had ze altijd wel onthouden dat meisjes als zij het zich niet konden veroorloven om mensen op haar te laten wachten en dus was ze altijd iets, iets te vroeg bij afspraken, behalve als het juist onbeleefd was om te vroeg te komen. Etiquette was een ingewikkeld iets, Butterfly dacht niet dat ze alles precies onthouden had, maar dit kon ze wel. Jude niet, zo bleek. Maar van Jude was het niet erg, op Jude wachtte ze met alle liefde dagen en nachten. Of zoiets.

 

Het klonk goed, bedacht ze zich, lief en zachtaardig en als het type meisje dat iedereen graag in de buurt zou hebben, iets dat Butterfly nog net niet was, en het klonk als iets dat ze tegen Jude zou willen zeggen, altijd een beetje, een klein beetje op zoek naar de woorden die hij zo gemakkelijk wegnam zodra ze hem zag. Haar hoofd zat altijd vol onuitgesproken woorden die ze wilde schetteren totdat er iemand luisterde, maar iets aan hem zorgde ervoor dat het stil was. Alsof ze allang gehoord was, en die noodzaak allang opgelost was.

 

‘Je bent populairder dan je kan hebben,’ zei ze plagend, terwijl ze een glimlachje niet kon onderdrukken toen hij haar hand kuste, alsof ze één of andere hoofse jongedame was met status, in plaats van toevallig een ongewenst vrouwelijke Dickson. ‘Ik ben echt blij met het weer nu,’ zei ze, ‘die winter begon me echt te lang te duren.’ Al die kou, al die grauwe luchten… Blegh. ‘Als iedereen in Zweinsveld is, moeten we misschien een andere weg pakken? Om niet gezien te worden?’ stelde ze voor. Ze wist niet helemaal waar ze al die moeite voor deden om niet gezien te worden, wat de precieze reden ervan was, maar het was een spel, onderhand. En ze was competitief, altijd al geweest, vond het altijd leuk om het iets verder door te drukken, om nieuwe regels te bedenken om het spannender te maken, en Jude scheen hetzelfde type te zijn. Als ze even niet oplette, verzon ze daar allerlei betekenissen bij. Een eetlepel bij elkaar horen en een theelepel compatibel zijn en een snuifje van dat het zo moest zijn.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Met een lachje keek Jude naar zijn vriendinnetje, geen exclusieve titel, en knikte. "Klopt... Werd ik maar door niemand gezien... Was ik maar een grijze muis... Dan was mijn leven zoveel gemakkelijker." De jongen grinnikte en kon zich niet voorstellen hoe zijn leven dan zou zijn. Hij had er talent voor om dingen mee te maken, om aandacht te trekken, te krijgen en te behouden. Het had er vast mee te maken dat hij het geluk had gehad om knap geboren te worden en hij was ook net iets anders dan zijn omgeving en dat scheen nou precies te zijn waar vrouwen op vielen; mits je natuurlijk niet om de verkeerde redenen afweek van de grijze massa, logisch, maar ze hielden er wel van als er iets was wat je onderscheidde van anderen en als je iets had waarmee je status uitstraalde. Dat laatste was makkelijk te behalen, want blijkbaar behoorde Jude tot een familie met een achternaam die vele deuren opende. 

 

"Ik hou ook meer van het mooie weer, zolang er maar een beetje wind staat,"voegde Jude aan het gesprek toe en hij bood Butterfly zijn arm. "Ik doe graag watersport, weet je... Dat is toch lastig als er ijsschotsen op het meer drijven..", knipoogde hij naar haar en glimlachte even verrast bij haar voorstel om alles nog geheimzinniger aan te pakken dan ze al deden. Het kwam hem alleen maar handig uit en dus knikte hij naar het meisje. Zolang Butterfly en Fanny niet van elkaar wisten, waren ze alleen maar gelukkiger. Dat moest hij dan maar zo proberen te houden, en, goh, dat was voor zijn eigen huid waarschijnlijk ook een stukje beter. 

 

"We kunnen een stukje door de bossen pakken? Of over de velden langs het dorp?" Hij wreef over zijn kin. "Of we kunnen kijken of er nog ergens geheime grotten of gangen zijn..." Daar lag waarschijnlijk geen comfortabel hooi, maar ook daar konden de beoogde activiteiten wel uitgevoerd worden. 

 

"Maar heb je tot dusver een mooie dag gehad, lief?"

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now

Sign in to follow this  

  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×