Jump to content
Seneca Damarcus

[1837/1838] Eindfeest

Recommended Posts

Butterfly wist niet zo goed of ze onder de indruk was van haar waarde schoolhoofd toen die van het podium donderde en iets niet voor haar oren verstaanbaar kermde. Nu ja. Butterfly had de dingen waar ze van onder de indruk was en de dingen waar ze principieel niet van onder de indruk wilde zijn en ze had ook de dingen waarvan ze het niet kon helpen om er licht, licht, licht van onder de indruk te zijn, ook al was het vast Cooler™ om dat niet te zijn. Zo een van die dingen was dit eindfeest. Het kwam veel beter over om Zweinstein te haten en elk evenement dat ze deden, maar helaas, helaas vond Butterfly dit oprecht leuk.

 

Ze hield van de zon, ze hield van het strand, ze hield van haar snoet in de zonnestralen te steken tot ze sproeten had en ze hield van het thema van dit eindfeest. Kon dat evenmin verbergen, lachte vrolijk naar de mensen om zich heen.

 

Een dier dat ze nog nooit eerder had gezien, een krokodil met name, maar Butterfly kwam qua dieren niet verder dan vlinders en mieren en haviken en spinnen en qua de rest van het eindfeest kwam ze niet verder dan giechelend een glas iets te snel achterover slaan en enthousiast iemand meesleuren om de krokodil te volgen. ‘Wat is dat?’ vroeg ze, zachtjes, alsof het dier haar anders zou kunnen horen en boos zou wegrennen. ‘Kan je erop zitten? Ik wil erop zitten. Het gaat best snel, toch? Lijkt me leuk! Kom!’

Share this post


Link to post
Share on other sites

Lyre was niet de enige die verliefd was op dit eindfeest, Desmond was het ook! Niet dat hij wist van Lyre's gevoelens of dat Lyre wist van zijn gevoelens, dat waren van die dingen die je echt nog niet deelde als het allemaal nog zo nieuw was. Dit was de eerste keer dat hij verliefd was en hij vond het eerlijk gezegd behoorlijk verwarrend. Plotseling waren zijn gedachten gevuld door haar en hij was een paar weken geleden zelfs vergeten zijn huiswerk te maken omdat hij met haar een spelletje had gedaan. Ja, zij had hem gevraagd en hoe had hij nee kunnen zeggen? En sindsdien kon hij echt niets anders dan aan haar denken, aan de manier waarop ze lachte, hoe zenuwachtig hij zich voelde als hij bij haar in de buurt was en hoe mooi ze was. 

 

Dus, Desmond had zichzelf heel netjes aangekleed vandaag (volgens advies van Heaven Priest, hoor, niet volgens zijn eigen advies, dus alles matchte goed bij elkaar) en zijn haar netjes achterover gekamd met behulp van een beetje olie en hij zag er echt op zijn allerbest uit toen hij op het eindfeest terecht kwam. Zijn blik viel op Lyre en hij zwaaide even vrolijk naar haar.

 

En liep toen door om naast Theresa te gaan staan. "Hallo," zei hij, een klein tikje ademloos want hij vergat haast hoe hij adem moest halen. Wat had Caspian hem ook alweer verteld toen hij om advies vroeg? Oh ja, geef haar complimentjes. "Je ziet er echt heel mooi uit vandaag!' En laat zien dat je veel geld hebt. "Wil je dat ik iets voor je koop?" 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Het was alweer in oktober geweest dat Maia en Henry elkaar voor het eerst hadden gekust. Inmiddels was het alweer mei. De ongemakkelijkheid van die eerste verkeerde kus was nu wel weer naar de achtergrond gezakt. Het was ook in oktober geweest dat ze hun eerste 'goedgekeurde' kus hadden, volgens Henry in ieder geval. Dat deze ze nu af en toe wel vaker, vooral wanneer ze samen piano speelden en ze de muziekkamer voor hen alleen hadden. Kussen in het openbaar was namelijk echt not done en dat was ook niet wat Maia zomaar zou durven. Daarbij durfde ze haar hand ervoor in het vuur te steken dat Henry dat vast ook ongepast en niet voor een dame van haar stand zou vinden.

 

Het schooljaar was alweer afgelopen. Volgend jaar zou Maia naar het vijfde jaar gaan! Het jaar van de S.L.I.J.M.B.A.L.-examens! De tijd ging zo snel, het was duizelingwekkend, maar ze keek er wel naar uit. Stel dat ze dat nou heel erg goed deed, misschien had ze dan een goede aanleiding om eindelijk met Henry bespreekbaar te maken dat ze wilde studeren, want ja, dat had ze inderdaad nog steeds niet gedaan...

 

Deze zomervakantie zou Maia weer doorbrengen bij Henry's familie, want zeker nu ze wist dat de akelige dreuzel niet haar biologische vader was, had ze minder behoefte om daar heen te gaan. Misschien zouden ze ergens in de vakantie wel langsgaan voor een paar dagen, als tussenstop op een klein koetsreisje door Frankrijk en Luxemburg, maar dat waren tot dusver ideeën geweest. Of het daadwerkelijk door zou gaan, dat zouden ze ergens de komende weken wel horen.

 

Het enige wat hen nog restte dit schooljaar was het eindfeest. Dat klonk vrij gemakkelijk, maar Zweinstein zou Zweinstein niet zijn als een mannelijke professor er weer eens voor zou zorgen dat het een grote chaos werd. Met grote ogen, van verbazing en een tikkeltje afkeuring, luisterde Maia naar de speech van het nieuwe schoolhoofd. Ze stond naast Henry en keek dan ook naar hem op, nadat professor Damarcus van het podium was gevallen. Ze wilde er haast iets over zeggen, toen er vlak boven hun hoofd een grote vogel met een vleugelspanwijdte van wel drie meter heen scheerde. Maia gaf een kreetje en uit schrik deed ze ook een stap weg van de vogel, maar dat was dan net toevallig recht in Henry's armen, alsof ze bij hem bescherming zocht.

 

Oh.

 

Maia lachte wat ongemakkelijk naar Henry, want ze wilde niet als bange muis overkomen. Ze was gewoon geschrokken. "Zullen we een drankje halen?", stelde ze voor. "En dan onder het genot van dat drankje de dieren bekijken?" Wel op een veilige afstand, dankuwel. "Ik weet van de helft denk ik niet eens wat het zijn... Jij?" Die bijvoorbeeld. Ze wees naar een heel wollig dier, met een beetje lange nek... En hele warme bruine ogen.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Dit was haar laatste dag op Zweinstein en eigenlijk had Agatha er de pest in dat ze morgen zou vertrekken en nooit meer terug zou keren. Genoeg dat ze er eigenlijk over na zat te denken om toch Zaira's aanbod aan te nemen om te blijven en de rest van haar schooljaren af te maken zodat ze daarna naar de universiteit kon, zoals Raine deed. Tijdens de zomers zou ze wel kunnen werken, toch? Dat zou misschien genoeg moeten zijn... 

 

Maar toch wist ze dat ze het niet zou doen. Ze had alles al geregeld en ja, ze zou Zweinstein missen maar ze was wel van plan naar een avondschool te gaan en misschien dat ze dan alsnog naar de universiteit kon gaan, wanneer het haar uit kwam, op haar kosten, zonder dat ze iemand ook wat verschuldigd was. Dat was wat ze wilde, wat ze echt wilde, meer dan op Zweinstein blijven, meer dan haar vriendinnen dagelijks zien, meer dan leuke feestjes. 

 

Maia had ze wel even gezien, maar ze zwaaide alleen maar even naar de Ravenklauwer gezien Henry Paget ernaast stond en verder was ze op zoek naar Butterfly of Fanny, maar geen van tweeën kon ze zo snel vinden. Ze slenterde wat rond, bekeek wat dieren, had kleine gesprekjes met iemand en toen ze plotseling tegen Sara Saint opbotste en een klein vlekje wijn morste op haar jurk voelde ze ergens een slecht gevoel van genoegen. 

 

"Sorry," zei ze, toch wel, en ze zocht direct een zakdoek op om die aan Sara te geven. "Ik deed het niet expres." Want Sara dacht vast van wel, kreng dat het was. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hawk was een pestkop, dat was eigenlijk al algemeen bekend. Als hij geen meisjes lastig viel of zijn dronken schoolhoofd uitlachte (was echt hilarisch! Hij viel zo, splatsch, naar beneden!), struinde hij rond op zoek naar iemand om een beetje te pesten. Was lachen, hoor, de meesten op Zweinstein konden echt niets hebben, vooral die eerstejaars! Die begonnen al te gillen als je ze een beetje als doelwit gebruikte om een vloek te oefenen en als je ze sloeg gingen ze al helemaal tekeer. Die zou hij missen, hoor, als hij van Zweinstein af zou gaan, maar gelukkig had hij nog een heel jaar om iedereen het leven zuur te maken.

 

En dus zocht hij vandaag ook weer een slachtoffer en gelukkig vond hij er al snel één: een domme eerstejaars die aan de rand van het zwembad bleef staan en daar een beetje met zijn voeten in het water zat te poedelen. Die kon vast niet zwemmen, bedacht Hawk zich tevreden. Tijd om hem eens een lesje te leren! 

 

Dus met een grote brul rende hij plotseling naar voren en gaf hij Rory Duncliffe een flinke duw. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ja, hun schoolhoofd... het was een type, hoor, en Henry was er niet helemaal over uit of hij het een goed type vond. Oh nee, dat was eigenlijk beleefd, want Henry wist best wel wat hij van hun schoolhoofd vond, maar dat waren allemaal hele lelijke dingen om te zeggen en dus zei hij maar eigenlijk niets. Of nee, eigenlijk zuchtte hij een beetje en rolde hij met zijn ogen en wilde hij net iets mompelen over dat ze die oudere generatie ook echt niet hadden opgevoed, toen er een vogel langs vloog en Maia in zijn armen dook. Hij glimlachte naar haar en wreef even troostend over haar arm heen, want het was echt niet zo erg, hoor. Die vogel deed haar niets.

 

Dacht hij, hij was niet van plan lang rond te blijven hangen. 

 

"Goed idee," glimlachte hij goedkeurend naar haar en hij wilde al een weg banen door de mensenmassa op zoek naar de drankjestafel (hiervoor had je dus bedienden nodig, Zweinstein), toen Maia naar een dier wees dat hem enigszins bekend voorkwam. "Ik weet het niet zo goed, kan het niet zo snel plaatsen..." Hij fronste naar het dier. "Komt uit Amerika, geloof ik." Leek wel een beetje op een ezel, maar dan veel... wolkeriger. Voorzichtig deed Henry een stap naar voren en toen zijn vingers niet afgebeten werden begon hij enthousiast het dier te aaien. "Oh, kom eens voelen! Voelt best wel zacht!"

 

En toen werd hij in zijn gezicht gespuugd. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Natuurlijk dacht Sara wel dat Agatha het expres deed, want het was Agatha en sinds Sara een hetze tegen haar was begonnen, was het niet zo heel vreemd dat het meisje -een beetje laat- met een tegenactie was begonnen. Ging ze niet van school? "Laf hoor... Dit nog even je laatste dag op Zweinstein doen en dan straks hard wegrennen." Ze keek het meisje kwaad aan. "Maar geen zorgen, vanaf hier kan ik je leven nog steeds kapot maken..." Een briefje was snel naar de L&L geschreven. Of naar de H&H als ze een wat beter onderbouwd verhaal had. 

 

"Je bent zeker zwanger?", lacht Sara. "Dat je daarom met school stopt?" Had ze nou echt gedacht dat de afdeling het niet ter oren zou komen; er moest weer een nieuwe KO komen het nieuwe schooljaar. Natuurlijk wisten ze er dan van. Misschien zou Sara wel haar stokje overnemen. Dat was pas zoete wraak. "Geen wonder dat je familie je in de steek heeft gelaten..." Wat de precieze reden was dat Agatha in het Zomerhuis van de Silvershores verbleef, wist Sara natuurlijk niet, maar roddels gingen snel en de wildste verhalen deden de ronde, maar het meest voorkomend was natuurlijk dat de dreuzelfamilie te dom en te arm was om nog voor haar te kunnen zorgen. "Ze hebben je precies op tijd opgegeven..."

 

"En welke jongen was het?" Ze keek triomfantelijk rond. "Zeker een Dickson..." Want die waren niet zo moeilijk te verleiden, wist ze zelf uit ervaring met Hawk... "Of nee... een meisje als jij... Dat was zeker met een huiself." Iew. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Het viel mee. Ze kreeg geen preek over te nerveus en te angstig zijn, maar in plaats daarvan een glimlach en een aai over haar arm. Maia glimlachte terug naar Henry en pakte maar zo nonchalant mogelijk zijn arm en besteedde verder zo min mogelijk aandacht aan haar schrikmomentje van zojuist. Kuch. Goed. Het voelde nou ook weer niet zo onaangenaam om tegen Henry aan te botsen. 

 

"Uit Amerika helemaal?" Wauw. Het schoolhoofd had dan, toegegeven, wel heel erg veel moeite gedaan voor de aankleding van dit feest. Maia bleef iets achter Henry, terwijl hij dapper op het beest afstapte. In de magische wereld kon iets wat er heel schattig uitzag het volgende moment zomaar je strot doorbijten of je bewusteloos doen neervallen. Ze was dus nog niet zomaar overtuigd door de grote warme ogen van het dier. 

 

Het leek echter allemaal mee te vallen. 

 

Maia wilde net een stap naar voren doen om het aaien ook uit te proberen, toen er een dikke klodder spuug in Henry's gezicht landde. Het dier had waarschijnlijk net gegeten, want de klodder was groenig van kleur. Maia lachte half, met haar gezicht vol afgrijzen, want ew ew ew.... Ze sloeg haar hand voor haar mond, want Henry leek er niet echt van te houden als je om hem lachte en dat niet was omdat hij een grapje maakte. "Henry... Gaat het?" Met een vlug spreukje liet ze de klodder Verdwijnen en een schone, witte zakdoek vloog uit de zak van haar gewaad en veegde zijn neus en wang weer helemaal schoon en droog. 

 

"Misschien is het een mannetje en vind hij het niet leuk dat je hem zacht vindt?"

Share this post


Link to post
Share on other sites

Oh echt, Agatha werd gewoon chagrijnig van Sara. Het enige wat ze deed was per ongeluk tegen haar opbotsten en Sara besloot weer zo'n hele toespraak te houden over dat Agatha een slet was. Echt, Agatha geloofde er heel erg in dat meisjes extra aardig tegen elkaar moesten doen vanwege alle misvattingen waar mannen voor zorgden, maar als er iemand het bloed onder haar nagels vandaan wist te halen was het Sara wel! 

 

"Ik ben niet zwanger," zei ze koppig, hoewel ze wist dat het toch geen zin had om tegen Sara in te gaan. "En al helemaal niet van een huiself, doe niet zo vies!" Kon dat überhaupt? Dat was toch zielig, die huiselven waren helemaal geen mensen! Agatha vond ze al zielig zat met dat ze niet betaald kregen, ook al deden ze zoveel hun best, maar om er nou mee naar bed te gaan was nog eens iets heel anders ook. Gatver. "Ik stop met school zodat ik kan werken, maar dat vind je zeker weer te saai om het over te hebben." Ugh, stomme Sara, stomme wijnvlek op haar jurk, Agatha wilde eigenlijk gewoon weglopen en haar ermee laten stikken, maar dat was ook weer zo gemeen.

 

"Ik denk dat ik wel een spreuk weet voor die vlek." Sara wist die vast niet, ze leek Agatha niet zo'n huishoudelijk type, en dus trok Agatha haar toverstok al tevoorschijn, als Sara haar vertrouwde, tenminste. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Henry was nog nooit in zijn gehele leven in zijn gezicht bespuugd en eigenlijk vond hij het absoluut niet voor herhaling vatbaar, want hij kon niets anders doen dan wat achteruit stuiteren en zijn ogen zoveel mogelijk dicht knijpen voordat het erin droop! Gelukkig was Maia paraat met een zakdoek en een toverspreuk, maar zijn ego was wel gekwetst. Want hij had die giechels wel gehoord, hoor </3

 

"Ja, misschien," zei hij chagrijnig, terwijl hij zijn jas goed trok en de lama een duistere blik toewierp. "Typisch weer de humor van professor Damarcus, kiest hij een beest uit dat er wel een beetje leuk uit ziet, spuugt het in je gezicht!" Hij wierp een boze blik in de richting van het podium. "Ik zou bijna verhaal willen halen." Maar dan niet, want professor Damarcus was wel een tikje angstaanjagend... 

 

Vooral als hij dronken was.

 

"Kom, we lopen verder," zei hij maar, terwijl hij zijn arm aan Maia aanbood. "Kijk, daar staat een giraffe! Die spuugt niet." Vooral omdat dat nogal een afstand zou zijn... Wel knap, als hij dat kon raken. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Oh, nu deed Sara opeens vies… Het meisje trok een wenkbrauw op en keek Agatha een tikkeltje spottend aan. “Dat komt voor, hoor… En jij leek me er wel het type voor…” Ze glimlachte wat vals. “Je leek me nou niet echt héél kieskeurig.” Ja, Agatha deed vast alles voor ieder brokje aandacht mogelijk.

 

“Om te werken?” Alsof Sara dat zou geloven. “Waarom zou je dat nou weer doen? Je zit toch onder de pannen bij die rijke familie?” En als het niet nodig was, waarom zou je dan in Merlijns naam gaan werken? Dan ging je het jezelf alleen maar moeilijker maken. “En wat voor baantje heb je dan?” Ze lachte hol. “Dame van plezier zeker?” Was op zich wel ene verbetering, want dan kon ze tenminste geld voor die hobby van haar vragen.

 

“Echt niet dat ik jou mij laat bespreuken! Straks verklein je m’n borsten…” Sara greep meteen ook naar de staf in haar zak.  “Waag het… En ik maak je af.”

Share this post


Link to post
Share on other sites

Bijna zou Henry verhaal gaan halen, maar toch niet helemaal? “Dat is misschien wel verstandig? Want er zitten ook wel hele gevaarlijke dieren met hele grote tanden bij.” Maia wees naar een olifant aan de andere kant van de Grote Zaal en die had wel echt hele grote slagtanden. “Al ziet die er wel vriendelijk uit…” maar wederom zei voorkomen niet alles. “We zouden ook naar een afdelingshoofd kunnen?” Maia had nog wel vertrouwen in de professoren op de school.

 

Met lichte bewondering keek het meisje naar de giraffe. Ze pakte Henry’s arm en wandelde met hem mee. “Ongelooflijk hoe lang die nek is. Is het ook een magisch dier?” Dat moest haast wel, want hoe bleef die nek anders zo fier recht staan? Als het niet magisch was, dan zou het toch zomaar in tweeën moeten knakken?

 

“Heb je een beetje zin in de vakantie?”, vroeg Maia om de conversatie verder gaande te houden. Zij stond er dubbel in. Ze vond het wel heel leuk om haar moeder weer te zien, maar in haar vader had ze minder trek. Als ze daar alleen al aan dacht, dan voelde ze meteen al de spanning in haar buik borrelen. “Ik ben heel benieuwd wat je van het kasteel vindt.”

Share this post


Link to post
Share on other sites

Dat kwam voor? Bah! Agatha trok een vies gezicht, want ze kon zich helemaal niet voorstellen dat iemand met een huiself naar bed wilde. Dat was hetzelfde als... naar bed willen gaan met een aap! Hoewel een aap dan weer niet kon spreken, maar toch, het was gewoon verkeerd. "Nou, ik ben dus niet naar bed geweest met een huiself," spuugde ze geërgerd terug. Bah, ze had zo'n hekel aan Sara, vervelend kind dat het was... "En ik ben niet zwanger," voegde ze er weer aan toe.

 

Ja hoor. Agatha rolde met haar ogen. "Ik wil werken omdat ik niet afhankelijk wil zijn van iemand." Was toch logisch? Oké, waarschijnlijk niet, er waren vast veel andere mensen die heel iets anders hadden gedaan, maar Agatha wilde haar eigen leven leiden, dus pfuh. "En ik word geen dame van plezier! Ik ga werken voor een zwerkbalteam. Als assistente van de eigenaar." Als alles goed ging, tenminste. En anders zou ze wel serveerster worden, er waren meer dan genoeg plekken die iemand nodig hadden. En met dat alles had Sara überhaupt niets te maken.

 

"Oh stel je niet zo aan," zuchtte Agatha. "Maar prima! Doe het dan zelf!" En snel stopte ze haar toverstok weer weg, want als Sara geen hulp wilde, lag dat aan haar. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Eh, Maia... Henry keek een tikje ongemakkelijk, want hij wilde niet voor paal staan bij Maia, eerlijk waar niet, maar tegen professor Damarcus zeggen dat hij alles fout deed, vooral als hij zo dronken was, was gewoon... dom, eigenlijk. Henry had nog wel behoefte om de rest van zijn leven te leiden en vooral met dat hij al zijn lichaamsdelen nog had, wat een beetje te betwijfelen was als hij iets tegen Damarcus zei. "Oh, die zijn niet zo gevaarlijk," zei hij een beetje sussend, toen hij haar naar een olifant zag wijzen. "In India rijden mensen er op!" Wilde hij ook wel eens proberen... of eigenlijk wilde hij wel eens naar India toe. 

 

"Nah, laten we het maar laten vallen," probeerde hij luchtig te zeggen en om zichzelf een houding te geven veegde hij wat pluisjes van zijn jas af. "Het moet wel een beetje een leuk feest blijven en spugen is niet levensgevaarlijk." Maar wel vies.

 

"Nee, nee, dat is een gewoon dier!" zei hij enthousiast en hij knikte naar de boom waar de giraffe van at. "Volgens mij komt het uit Afrika! Die lange nek is zodat ze bladeren van een boom kunnen eten. Is dat niet gaaf?" Echt, hoe had iemand het kunnen denken! Het was gewoon zo stoer allemaal, hoe de wereld eigenlijk in elkaar zat. "Er zijn veel mooie dieren, he?" Misschien was er ook ergens een papegaai, Maia vond het vast leuk om te horen hoe een dier alles herhaalde wat ze tegen hem zei. Of een kameleon, een dier dat net zoals zij van kleur kon veranderen.

 

Oh ja, de vakantie. Henry knikte enthousiast. "Wordt vast leuk, Luxemburg!" Hij had stiekem het gevoel dat Maia er niet heel erg veel zin in had, helemaal enthousiast leek ze niet, tenminste niet zo enthousiast als hij was geweest om haar zijn huis te laten zien, maar ach, dat was vast vanwege de zenuwen. Misschien dacht ze dat Henry haar ouders niet goed genoeg zou vinden. "Durf je het wel aan?" plaagde hij haar licht. "Dat ik je vader ontmoet?"

 

Ja, wist hij veel. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ze was niet gewend aan complimentjes, ‘goedbedoelde kritiek’ op momenten dat ze beter kon en een stil zwijgen op momenten dat er niks was aan te merken was het meeste wat ze van huis uit gewend was. En dus maakte haar hart even een sprongetje en ging ze net wat breder glimlachen toen Desmond zei dat ze er mooi uitzag. Het was dat ze haar ogen nog niet zo goed kon betoveren dat ze oplichten met bepaalde emoties (maar ze had ze ijdel als ze was voor vandaag wel wat feller van kleur gemaakt) anders zou dat vast ook gebeurd zijn. En dat kwam vast gewoon door het compliment.

 

Desmonds compliment

 

En nu wilde hij iets voor haar kopen?

 

Dit was vast iets waar ze ja op moest zeggen, anders bood hij het niet aan, dus ze keek even zoekend de kamer rond voor ze hem verontschuldigend lachend meedeelde; “Geen idee wat, volgens mij zijn er wel honderd keuzes bij de bar en alles is zo.. overweldigend ”, en ze zuchtte even gelukkig. “Maar als je weet wat je wilt kopen mag je best iets voor me kopen hoor

Share this post


Link to post
Share on other sites

Het leek wel een circus! Ayden voelde zich direct thuis op het feest, want het was werkelijk zoals de plek waar hij geboren en grootgebracht was: het overal-en-nergens, omringd door dronken mensen en domme dieren.

Hij glimlachte breed toen professor Damarcus van het podium viel, al had hij de snerende opmerking naar de dwazen wel gehoord en als kennisgeving aangenomen, ervan uitgaand dat het geadresseerd was aan hem. Onder andere, dan, maar gelukkig zat zijn vijfde jaar erop en hoefde hij die stomme slijmbalexamens niet over te doen.

Zoekend naar zijn vriendin Sara liep hij een tijdje door de menigte, overwoog hij om plaats te nemen op een kameel en imiteerde hij een groepje rondwaggelende pinguins die koers hadden gezet naar het zwembad.

 

Het zwembad, waar hij Hawk Dickson een eerstejaars Griffoendor in het water zag duwen.

In enkele stappen was hij bij hem, en wees naar de golfjes en het ontbrekende zwemtalent van Rory Duncliffe.

"Heel erg leuk, Hawk. Haal je 'm er nu ook weer even uit? Iemand laten verdrinken staat gelijk aan moord, en daarmee maak je het feestje gelijk zo ongezellig."

Punten aftrekken van Huffelpuf deed hij in principe niet, maar zijn overwicht (voor zover hij dat had) als Klassenoudste kon hij best gebruiken. Ook bij Hawk Dickson.

Dat dacht hij tenminste.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Abigail was samen met haar beste vriendin Clemmy naar het eindfeest gekomen, maar in de wirwar van magnifieke gebrul van al die wonderlijke dieren was ze de Ravenklauwer even kwijtgeraakt. Ze vond dat niet heel erg; Abby kon zich prima in haar eentje vermaken, en ze wist zeker dat ze Clementine vroeg of laat wel weer zou vinden! Daarbij waren er nog heel veel andere mensen op het eindfeest die ze allemaal dit jaar had ontmoet. Het was gek dat er alweer een heel jaar over was en ze zich na de zomer een tweedejaars zou mogen noemen – dan waren ze in ieder geval niet meer de jongsten van Zweinstein!

 

Abby struinde over het terrein en glipte tussen de vele leerlingen door, sipte wat van haar pompoensap terwijl ze naar de beesten staarde waarvan ze de namen niet wist, voordat ze plotseling een plons achter zich hoorde. Ze draaide zich om, benieuwd wat voor vreemd soort dier zojuist het water in was gesprongen, maar zag in plaats daarvan dat het een zwembad betrof en dat het niet om een dier ging, maar om haar afdelingsgenoot Rory Duncliffe! Ze kende Rory niet zo heel erg goed, maar ze had wel eens met hem gesproken in de leerlingenkamer en hoewel haar eerste reactie was om geschrokken haar handen voor haar mond te slaan, was de tweede om zachtjes te gaan giechelen – het zag er gewoon wel grappig uit, oke!

 

Een van de klassenoudsten van Huffelpuf vond het echter niet zo heel grappig, en deze begon de aanstootgever van het hele gebeuren een preek te geven. Abigail herkende Hawk Dickson heus wel, want een van de andere Griffoendors (die ook eens het slachtoffer van een van zijn grappen was geweest) had hem ongeveer een half jaar geleden aangewezen als iemand waar je maar beter met een grote boog omheen kon lopen. Ondertussen was Rory zodanig aan het spartelen dat het eigenlijk enige vragen opriep, en Abby schuifelde naar de rand van het zwembad – niet te dichtbij, want ze wilde er niet zelf ook in worden gegooid.

 

“Ehm.. Rory? Heb je eigenlijk wel geleerd om te zwemmen?” vroeg ze beleefd, terwijl ze op de jongen neerkeek. “Je moet gewoon je benen als een soort kikker heen en weer bewegen, en dan komt alles goed!”

 

Of dat was haar in ieder geval aangeleerd.

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now


  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×