Jump to content
Seneca Damarcus

[1837/1838] Eindfeest

Recommended Posts

Donderdag 31 mei 1838  - ongeveer 19:30 - Binnenplaats - Een uitzonderlijke warme dag

 

Seneca had alles uit de kast getrokken voor het eindfeest. Het was een doordachte investering, u mag het heus geloven. Niet alleen was dit zijn eerste schooljaar als schoolhoofd en moest hij zijn goede kant laten zien, ook straalde het macht uit. Naar zijn leerlingen, de ouders en de rest van magisch Engeland. Het zou in de krant genoemd worden dat de heer Seneca Damarcus, schoolhoofd van Zweinstein, voor een knaller van een afsluiting had gezorgd. Er was een grote hoeveelheid aan alcohol te vinden bij de volwassenen-bar, dat ook nog wel toegankelijk was voor meerderjarige leerlingen die door de betoverde leeftijdspoort heen konden. Hier waren er magische drankjes te vinden uit verre culturen en van oorspronkelijke hoge prijzen. Goed, alcohol was een belangrijk aspect van een partijtje, maar niet alleen de drankjes waren exotisch. Er was een gigantisch tijdelijk zwembad en overal waren er magnifieke dieren uit verre landen gehaald – totaal afgericht natuurlijk.

 

Uiteindelijk was het toch een moeilijke beslissing om voor halfbloed-schorriemorrie te kiezen, die bekend waren in de tovenaarshoreca. Hij had zijn voorkeur voor betoverde modellendreuzels die als slaven konden dienen tijdens het feest, zodat het mannelijke volk ook nog hun eigen entertainment kon hebben. Dit werd natuurlijk weer eens niet geaccepteerd want: ‘het merendeel van de leerlingen hebben dreuzels als ouders.’ Waarop Seneca natuurlijk weer de neiging had om te reageren dat dat juist het hele probleem was in de magische samenleving tegenwoordig. Goed, hij had zich stil gehouden en zich aangepast. Hij koos zelf wel een leuke volbloed-leerlinge of wellicht wel lerares om zijn avond mee door te brengen. In ieder geval was het feest een prachtige bedoeling geworden, met teveel details om op te noemen. (Wees dus niet bang om uw fantasie te gebruiken.)

 

Na iets teveel hebben ingedronken tijdens de voorbereidingen, klom schoolhoofd Seneca Damarcus op het podium met een zelfvoldane grijns. Bij de klim hield hij zijn glas ietwat schuin, waardoor de helft van zijn whisky op zijn pantalon terecht kwam. ‘Oepsie.’ Siste hij zachtjes, waarna hij zich snel herstelde en de zanger bij de magische stemverheffer weg beukte. Met zijn glas in zijn hand, moeite met balanceren en een verstrooid kapsel hief hij zijn armen in de lucht. Ja, hij was eigenlijk al té dronken. ‘Dames en heren, jongewns en meisjes!’ hij giechelde zachtjes. ‘Neem gerust een drankje bij de bar. Geloof me, ze zijn verrrukkkelijk!’ Hij nam nog een laatste slok van de resterende hoeveelheid in zijn glas en grijnsde weer naar het publiek. ‘Ik ben als schoolhoofd onwijs trots op sommigen…. En natuurlijk ook onwijs teleurgesteld om het niveau van bepaawlde dwazen.’ Seneca zou Seneca niet zijn, als hij niet een belediging eruit gooide, met een terechtwijzend vingertje richting het publiek. ‘Goed, zand erover voor alleen deze avond. Ik hoop dat jullie allemaal zullen genieten!’ Hij maakte een korte buiging en siste nog eens door microfoon: ‘Voortplanting  en huwelijken zijn toegestaan, zolang jullie mij er maar niet mee lastig vallen.’ En dat was het. Zijn prachtige speech, dat uiteindelijk geëindigd werd met een luide schaterlach en een harde klap, omdat hij van het podium afviel. ‘I’m ok…’

 

Welkom bij het eindfeest van 1838.

Edited by Seneca Damarcus

Share this post


Link to post
Share on other sites

Lyre Lennox had haar vierde schooljaar overleefd!

Hoezee!

 

Met een zachte glimlach bekeek ze zichzelf in de spiegel, terwijl ze haar lange haren borstelde voor de spiegel. Ze moest er goed uit zien voor het feest! Want, o hemel... Er was een jongen op Zweinstein... Oef, oef, oef. Hij zou verboden moeten worden... Het meisje zwijmelde weg, wanneer zijn naam genoemd werd. Zodra hij voorbij liep in de gangen, klonk er een verliefde zucht uit haar keel en haar hart bonsde harder, zodra ze voor de zoveelste keer haar naam met zijn achternaam opschreef op haar perkamentrol tijdens de les. Lyre was heimelijk verliefd, maar natuurlijk helemaal in het geheim! Niemand mocht het weten! Ook hij niet! Hij wist waarschijnlijk niet eens van haar bestaan af, tot haar verdriet. Maar daarom moest ze er nu dus extra mooi uit zien, want dan zou ze misschien bij hem in het oog vallen en dan zou iemand haar misschien kunnen voorstellen aan hem! Mits diegene hem kende natuurlijk... 

 

Afijn. Had je dit nou ooit verwacht van de stoere, heldhaftige, snot-bestuderende Lyre? Verliefd? En zo tuttig? Nee, ik ook niet. 

 

Met grote passen liep ze naar de grote zaal toe, waar het eindfeest van start zou gaan. De gangen waren kaal en leeg. Wel erg warm. Die loshangende lokken waren misschien toch niet zo slim geweest. Hoe dichter ze bij de grote zaal kwam, hoe warmer het werd. Hadden ze de kachels opgestookt of zo? Een kampvuur gemaakt in de zaal? Pfff... Maar zodra ze door de deuren liep, kwam ze er achter dat de warmte ergens anders vandaan kwam. Het was één groot tropisch paradijs. Overal planten uit het regenwoud, overal wild chirpende vogels met kleuren zo rijk als de regenboog. Dienbladen gevuld met hoge glazen, ook met de inhoud waar de felst gekleurde vlinders jaloers op zouden worden. Een zwembad! VERDORIE! EEN ZWEMBAD! WAAR WAS HAAR ZWEMKLEDIJ! Vlug keerde ze zich weer om en haastte zich heen en weer om een tas mee te nemen met zwemkledij.

 

En een tijdje later was ze er weer, compleet met lederen tas, waarin haar zwemkledij was gepropt. Zo. Nu kon ze beginnen aan het feest. Het meisje liep rechtstreeks naar de jongerenbar, maar voor ze kon bestellen werd haar aandacht getrokken door het schoolhoofd... die blijkbaar al iets eerder was begonnen met pimpelen aan de volwassen bar. Oeps Professor, u slaat een flater... Lyre luisterde braaf naar de nogal... interessante speech en keek fronsend toe terwijl het schoolhoofd zich majestueus van het podium liet donderen en weer overeind kwam. "Nou... je zou denken dat een nieuw schoolhoofd verbetering zou geven wat betreft de evenementen... Deze past prima bij de rest van het zooitje ongeregeld..." Grapte ze met degene naast zich.

Edited by Lyre Lennox

Share this post


Link to post
Share on other sites

Butterfly wist niet zo goed of ze onder de indruk was van haar waarde schoolhoofd toen die van het podium donderde en iets niet voor haar oren verstaanbaar kermde. Nu ja. Butterfly had de dingen waar ze van onder de indruk was en de dingen waar ze principieel niet van onder de indruk wilde zijn en ze had ook de dingen waarvan ze het niet kon helpen om er licht, licht, licht van onder de indruk te zijn, ook al was het vast Cooler™ om dat niet te zijn. Zo een van die dingen was dit eindfeest. Het kwam veel beter over om Zweinstein te haten en elk evenement dat ze deden, maar helaas, helaas vond Butterfly dit oprecht leuk.

 

Ze hield van de zon, ze hield van het strand, ze hield van haar snoet in de zonnestralen te steken tot ze sproeten had en ze hield van het thema van dit eindfeest. Kon dat evenmin verbergen, lachte vrolijk naar de mensen om zich heen.

 

Een dier dat ze nog nooit eerder had gezien, een krokodil met name, maar Butterfly kwam qua dieren niet verder dan vlinders en mieren en haviken en spinnen en qua de rest van het eindfeest kwam ze niet verder dan giechelend een glas iets te snel achterover slaan en enthousiast iemand meesleuren om de krokodil te volgen. ‘Wat is dat?’ vroeg ze, zachtjes, alsof het dier haar anders zou kunnen horen en boos zou wegrennen. ‘Kan je erop zitten? Ik wil erop zitten. Het gaat best snel, toch? Lijkt me leuk! Kom!’

Share this post


Link to post
Share on other sites

Het was voor Rory een wonder dat hij het jaar had overleefd. Morgen zou hij weer naar huis gaan, morgen zou hij weer zijn familie zien. Hij wist dat het heel anders was dan op Zweinstein, maar het zou weer vertrouwd zijn, het zou weer normaal zijn. Dan kon hij doen alsof er niets gebeurd was in het hele jaar, dat alles weer was zoals het was. Hij wist wel dat het aanpoten was, dat hij waarschijnlijk geen vakantie zou hebben zoals zijn klasgenoten zouden hebben. Hij wist dat het niet zo luxe zou zijn als dat het hier was. Maar hier voelde hij zich niet op zijn gemak, hier voelde hij zich een buitenstaander. Alsof hij hier niet paste, alsof hij hier niet thuishoorde. Zijn thuis was in Ierland. Niet hier, in Schotland, met al deze tovenaars. Zijn toekomst zou dan wel met deze groep zijn, maar in het heden voelde dat niet zo. Hij was blij dat hij een stap terug kon doen, even op vertrouwde grond kon staan, even rust kon nemen van de extravaganza dat Zweinstein was. Een simpelere tijd, dat was wat Rory wilde hebben. 

 

En als kers op de taart, het zoveelste feest in een wirwar van evenementen, was er een groots eindfeest georganiseerd. Helaas moest de hele school hier aanwezig zijn, want het liefst wilde hij gewoon een lekkere maaltijd gaan nemen en in alle rust het schooljaar eindigen. Zodat het contrast tussen hier en thuis niet zo groot was. Met een enorme zwembad en dieren die Rory nog nooit eerder had gezien en meteen had geclassicifeerd als 'eng' en 'blijf-uit-mijn-buurt'-dieren. Er stonden nog niet heel veel dieren en hij kon die lijst niet maken, want hij wist ook niet welke dieren dat waren. Maar omdat de dieren nogal verspreid waren over het terrein was het moeilijk om te beslissen waar hij het veiligst was om te staan. Want aan de ene kant waren de enge dieren, aan de andere kant was het zwembad en Rory had nog nooit gezwommen en dat was ook eng en aan de andere kant lag professor Damarcus, de engste docent die Rory ooit had gezien. Andere docenten waren intimiderend, maar Damarcus was echt eng. Eng in de manier dat er allemaal alarmbellen gingen rinkelen als iemand zijn naam noemde. Rory probeerde zo veel mogelijk uit zijn buurt te zijn, zeker nu hij te veel alcohol op had. En zeker ook omdat professor Damarcus het had over bepaalde dwazen, waar hij teleurgesteld in was. Het was niet echt een raadsel in welke groep hij zou vallen, dus het enige wat hij hoefde te doen, was de enge professor voor nog vier jaar te ontwijken. 

 

Rory slenterde wat rond over het terrein, steeds naar een ander dier lopend, totdat het dier te eng was, waardoor hij een nieuwe plek op ging zoeken. Uiteindelijk kwam hij bij het zwembad terecht. Dit was de eerste keer dat hij ooit bij een zwembad was en hij besloot maar pootje te gaan baden. Niet dat hij kon zwemmen, maar hij ging ervan uit dat niemand hem het zwembad in zou gaan duwen en hij was nieuwsgierig hoe het water was. Hij deed zijn schoenen en sokken uit, stroopte zijn broek op en ging aan de rand van het zwembad zitten. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Lyre was niet de enige die verliefd was op dit eindfeest, Desmond was het ook! Niet dat hij wist van Lyre's gevoelens of dat Lyre wist van zijn gevoelens, dat waren van die dingen die je echt nog niet deelde als het allemaal nog zo nieuw was. Dit was de eerste keer dat hij verliefd was en hij vond het eerlijk gezegd behoorlijk verwarrend. Plotseling waren zijn gedachten gevuld door haar en hij was een paar weken geleden zelfs vergeten zijn huiswerk te maken omdat hij met haar een spelletje had gedaan. Ja, zij had hem gevraagd en hoe had hij nee kunnen zeggen? En sindsdien kon hij echt niets anders dan aan haar denken, aan de manier waarop ze lachte, hoe zenuwachtig hij zich voelde als hij bij haar in de buurt was en hoe mooi ze was. 

 

Dus, Desmond had zichzelf heel netjes aangekleed vandaag (volgens advies van Heaven Priest, hoor, niet volgens zijn eigen advies, dus alles matchte goed bij elkaar) en zijn haar netjes achterover gekamd met behulp van een beetje olie en hij zag er echt op zijn allerbest uit toen hij op het eindfeest terecht kwam. Zijn blik viel op Lyre en hij zwaaide even vrolijk naar haar.

 

En liep toen door om naast Theresa te gaan staan. "Hallo," zei hij, een klein tikje ademloos want hij vergat haast hoe hij adem moest halen. Wat had Caspian hem ook alweer verteld toen hij om advies vroeg? Oh ja, geef haar complimentjes. "Je ziet er echt heel mooi uit vandaag!' En laat zien dat je veel geld hebt. "Wil je dat ik iets voor je koop?" 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Het was alweer in oktober geweest dat Maia en Henry elkaar voor het eerst hadden gekust. Inmiddels was het alweer mei. De ongemakkelijkheid van die eerste verkeerde kus was nu wel weer naar de achtergrond gezakt. Het was ook in oktober geweest dat ze hun eerste 'goedgekeurde' kus hadden, volgens Henry in ieder geval. Dat deze ze nu af en toe wel vaker, vooral wanneer ze samen piano speelden en ze de muziekkamer voor hen alleen hadden. Kussen in het openbaar was namelijk echt not done en dat was ook niet wat Maia zomaar zou durven. Daarbij durfde ze haar hand ervoor in het vuur te steken dat Henry dat vast ook ongepast en niet voor een dame van haar stand zou vinden.

 

Het schooljaar was alweer afgelopen. Volgend jaar zou Maia naar het vijfde jaar gaan! Het jaar van de S.L.I.J.M.B.A.L.-examens! De tijd ging zo snel, het was duizelingwekkend, maar ze keek er wel naar uit. Stel dat ze dat nou heel erg goed deed, misschien had ze dan een goede aanleiding om eindelijk met Henry bespreekbaar te maken dat ze wilde studeren, want ja, dat had ze inderdaad nog steeds niet gedaan...

 

Deze zomervakantie zou Maia weer doorbrengen bij Henry's familie, want zeker nu ze wist dat de akelige dreuzel niet haar biologische vader was, had ze minder behoefte om daar heen te gaan. Misschien zouden ze ergens in de vakantie wel langsgaan voor een paar dagen, als tussenstop op een klein koetsreisje door Frankrijk en Luxemburg, maar dat waren tot dusver ideeën geweest. Of het daadwerkelijk door zou gaan, dat zouden ze ergens de komende weken wel horen.

 

Het enige wat hen nog restte dit schooljaar was het eindfeest. Dat klonk vrij gemakkelijk, maar Zweinstein zou Zweinstein niet zijn als een mannelijke professor er weer eens voor zou zorgen dat het een grote chaos werd. Met grote ogen, van verbazing en een tikkeltje afkeuring, luisterde Maia naar de speech van het nieuwe schoolhoofd. Ze stond naast Henry en keek dan ook naar hem op, nadat professor Damarcus van het podium was gevallen. Ze wilde er haast iets over zeggen, toen er vlak boven hun hoofd een grote vogel met een vleugelspanwijdte van wel drie meter heen scheerde. Maia gaf een kreetje en uit schrik deed ze ook een stap weg van de vogel, maar dat was dan net toevallig recht in Henry's armen, alsof ze bij hem bescherming zocht.

 

Oh.

 

Maia lachte wat ongemakkelijk naar Henry, want ze wilde niet als bange muis overkomen. Ze was gewoon geschrokken. "Zullen we een drankje halen?", stelde ze voor. "En dan onder het genot van dat drankje de dieren bekijken?" Wel op een veilige afstand, dankuwel. "Ik weet van de helft denk ik niet eens wat het zijn... Jij?" Die bijvoorbeeld. Ze wees naar een heel wollig dier, met een beetje lange nek... En hele warme bruine ogen.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Dit was haar laatste dag op Zweinstein en eigenlijk had Agatha er de pest in dat ze morgen zou vertrekken en nooit meer terug zou keren. Genoeg dat ze er eigenlijk over na zat te denken om toch Zaira's aanbod aan te nemen om te blijven en de rest van haar schooljaren af te maken zodat ze daarna naar de universiteit kon, zoals Raine deed. Tijdens de zomers zou ze wel kunnen werken, toch? Dat zou misschien genoeg moeten zijn... 

 

Maar toch wist ze dat ze het niet zou doen. Ze had alles al geregeld en ja, ze zou Zweinstein missen maar ze was wel van plan naar een avondschool te gaan en misschien dat ze dan alsnog naar de universiteit kon gaan, wanneer het haar uit kwam, op haar kosten, zonder dat ze iemand ook wat verschuldigd was. Dat was wat ze wilde, wat ze echt wilde, meer dan op Zweinstein blijven, meer dan haar vriendinnen dagelijks zien, meer dan leuke feestjes. 

 

Maia had ze wel even gezien, maar ze zwaaide alleen maar even naar de Ravenklauwer gezien Henry Paget ernaast stond en verder was ze op zoek naar Butterfly of Fanny, maar geen van tweeën kon ze zo snel vinden. Ze slenterde wat rond, bekeek wat dieren, had kleine gesprekjes met iemand en toen ze plotseling tegen Sara Saint opbotste en een klein vlekje wijn morste op haar jurk voelde ze ergens een slecht gevoel van genoegen. 

 

"Sorry," zei ze, toch wel, en ze zocht direct een zakdoek op om die aan Sara te geven. "Ik deed het niet expres." Want Sara dacht vast van wel, kreng dat het was. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hawk was een pestkop, dat was eigenlijk al algemeen bekend. Als hij geen meisjes lastig viel of zijn dronken schoolhoofd uitlachte (was echt hilarisch! Hij viel zo, splatsch, naar beneden!), struinde hij rond op zoek naar iemand om een beetje te pesten. Was lachen, hoor, de meesten op Zweinstein konden echt niets hebben, vooral die eerstejaars! Die begonnen al te gillen als je ze een beetje als doelwit gebruikte om een vloek te oefenen en als je ze sloeg gingen ze al helemaal tekeer. Die zou hij missen, hoor, als hij van Zweinstein af zou gaan, maar gelukkig had hij nog een heel jaar om iedereen het leven zuur te maken.

 

En dus zocht hij vandaag ook weer een slachtoffer en gelukkig vond hij er al snel één: een domme eerstejaars die aan de rand van het zwembad bleef staan en daar een beetje met zijn voeten in het water zat te poedelen. Die kon vast niet zwemmen, bedacht Hawk zich tevreden. Tijd om hem eens een lesje te leren! 

 

Dus met een grote brul rende hij plotseling naar voren en gaf hij Rory Duncliffe een flinke duw. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ja, hun schoolhoofd... het was een type, hoor, en Henry was er niet helemaal over uit of hij het een goed type vond. Oh nee, dat was eigenlijk beleefd, want Henry wist best wel wat hij van hun schoolhoofd vond, maar dat waren allemaal hele lelijke dingen om te zeggen en dus zei hij maar eigenlijk niets. Of nee, eigenlijk zuchtte hij een beetje en rolde hij met zijn ogen en wilde hij net iets mompelen over dat ze die oudere generatie ook echt niet hadden opgevoed, toen er een vogel langs vloog en Maia in zijn armen dook. Hij glimlachte naar haar en wreef even troostend over haar arm heen, want het was echt niet zo erg, hoor. Die vogel deed haar niets.

 

Dacht hij, hij was niet van plan lang rond te blijven hangen. 

 

"Goed idee," glimlachte hij goedkeurend naar haar en hij wilde al een weg banen door de mensenmassa op zoek naar de drankjestafel (hiervoor had je dus bedienden nodig, Zweinstein), toen Maia naar een dier wees dat hem enigszins bekend voorkwam. "Ik weet het niet zo goed, kan het niet zo snel plaatsen..." Hij fronste naar het dier. "Komt uit Amerika, geloof ik." Leek wel een beetje op een ezel, maar dan veel... wolkeriger. Voorzichtig deed Henry een stap naar voren en toen zijn vingers niet afgebeten werden begon hij enthousiast het dier te aaien. "Oh, kom eens voelen! Voelt best wel zacht!"

 

En toen werd hij in zijn gezicht gespuugd. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Natuurlijk dacht Sara wel dat Agatha het expres deed, want het was Agatha en sinds Sara een hetze tegen haar was begonnen, was het niet zo heel vreemd dat het meisje -een beetje laat- met een tegenactie was begonnen. Ging ze niet van school? "Laf hoor... Dit nog even je laatste dag op Zweinstein doen en dan straks hard wegrennen." Ze keek het meisje kwaad aan. "Maar geen zorgen, vanaf hier kan ik je leven nog steeds kapot maken..." Een briefje was snel naar de L&L geschreven. Of naar de H&H als ze een wat beter onderbouwd verhaal had. 

 

"Je bent zeker zwanger?", lacht Sara. "Dat je daarom met school stopt?" Had ze nou echt gedacht dat de afdeling het niet ter oren zou komen; er moest weer een nieuwe KO komen het nieuwe schooljaar. Natuurlijk wisten ze er dan van. Misschien zou Sara wel haar stokje overnemen. Dat was pas zoete wraak. "Geen wonder dat je familie je in de steek heeft gelaten..." Wat de precieze reden was dat Agatha in het Zomerhuis van de Silvershores verbleef, wist Sara natuurlijk niet, maar roddels gingen snel en de wildste verhalen deden de ronde, maar het meest voorkomend was natuurlijk dat de dreuzelfamilie te dom en te arm was om nog voor haar te kunnen zorgen. "Ze hebben je precies op tijd opgegeven..."

 

"En welke jongen was het?" Ze keek triomfantelijk rond. "Zeker een Dickson..." Want die waren niet zo moeilijk te verleiden, wist ze zelf uit ervaring met Hawk... "Of nee... een meisje als jij... Dat was zeker met een huiself." Iew. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Het viel mee. Ze kreeg geen preek over te nerveus en te angstig zijn, maar in plaats daarvan een glimlach en een aai over haar arm. Maia glimlachte terug naar Henry en pakte maar zo nonchalant mogelijk zijn arm en besteedde verder zo min mogelijk aandacht aan haar schrikmomentje van zojuist. Kuch. Goed. Het voelde nou ook weer niet zo onaangenaam om tegen Henry aan te botsen. 

 

"Uit Amerika helemaal?" Wauw. Het schoolhoofd had dan, toegegeven, wel heel erg veel moeite gedaan voor de aankleding van dit feest. Maia bleef iets achter Henry, terwijl hij dapper op het beest afstapte. In de magische wereld kon iets wat er heel schattig uitzag het volgende moment zomaar je strot doorbijten of je bewusteloos doen neervallen. Ze was dus nog niet zomaar overtuigd door de grote warme ogen van het dier. 

 

Het leek echter allemaal mee te vallen. 

 

Maia wilde net een stap naar voren doen om het aaien ook uit te proberen, toen er een dikke klodder spuug in Henry's gezicht landde. Het dier had waarschijnlijk net gegeten, want de klodder was groenig van kleur. Maia lachte half, met haar gezicht vol afgrijzen, want ew ew ew.... Ze sloeg haar hand voor haar mond, want Henry leek er niet echt van te houden als je om hem lachte en dat niet was omdat hij een grapje maakte. "Henry... Gaat het?" Met een vlug spreukje liet ze de klodder Verdwijnen en een schone, witte zakdoek vloog uit de zak van haar gewaad en veegde zijn neus en wang weer helemaal schoon en droog. 

 

"Misschien is het een mannetje en vind hij het niet leuk dat je hem zacht vindt?"

Share this post


Link to post
Share on other sites

Oh echt, Agatha werd gewoon chagrijnig van Sara. Het enige wat ze deed was per ongeluk tegen haar opbotsten en Sara besloot weer zo'n hele toespraak te houden over dat Agatha een slet was. Echt, Agatha geloofde er heel erg in dat meisjes extra aardig tegen elkaar moesten doen vanwege alle misvattingen waar mannen voor zorgden, maar als er iemand het bloed onder haar nagels vandaan wist te halen was het Sara wel! 

 

"Ik ben niet zwanger," zei ze koppig, hoewel ze wist dat het toch geen zin had om tegen Sara in te gaan. "En al helemaal niet van een huiself, doe niet zo vies!" Kon dat überhaupt? Dat was toch zielig, die huiselven waren helemaal geen mensen! Agatha vond ze al zielig zat met dat ze niet betaald kregen, ook al deden ze zoveel hun best, maar om er nou mee naar bed te gaan was nog eens iets heel anders ook. Gatver. "Ik stop met school zodat ik kan werken, maar dat vind je zeker weer te saai om het over te hebben." Ugh, stomme Sara, stomme wijnvlek op haar jurk, Agatha wilde eigenlijk gewoon weglopen en haar ermee laten stikken, maar dat was ook weer zo gemeen.

 

"Ik denk dat ik wel een spreuk weet voor die vlek." Sara wist die vast niet, ze leek Agatha niet zo'n huishoudelijk type, en dus trok Agatha haar toverstok al tevoorschijn, als Sara haar vertrouwde, tenminste. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Henry was nog nooit in zijn gehele leven in zijn gezicht bespuugd en eigenlijk vond hij het absoluut niet voor herhaling vatbaar, want hij kon niets anders doen dan wat achteruit stuiteren en zijn ogen zoveel mogelijk dicht knijpen voordat het erin droop! Gelukkig was Maia paraat met een zakdoek en een toverspreuk, maar zijn ego was wel gekwetst. Want hij had die giechels wel gehoord, hoor </3

 

"Ja, misschien," zei hij chagrijnig, terwijl hij zijn jas goed trok en de lama een duistere blik toewierp. "Typisch weer de humor van professor Damarcus, kiest hij een beest uit dat er wel een beetje leuk uit ziet, spuugt het in je gezicht!" Hij wierp een boze blik in de richting van het podium. "Ik zou bijna verhaal willen halen." Maar dan niet, want professor Damarcus was wel een tikje angstaanjagend... 

 

Vooral als hij dronken was.

 

"Kom, we lopen verder," zei hij maar, terwijl hij zijn arm aan Maia aanbood. "Kijk, daar staat een giraffe! Die spuugt niet." Vooral omdat dat nogal een afstand zou zijn... Wel knap, als hij dat kon raken. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Oh, nu deed Sara opeens vies… Het meisje trok een wenkbrauw op en keek Agatha een tikkeltje spottend aan. “Dat komt voor, hoor… En jij leek me er wel het type voor…” Ze glimlachte wat vals. “Je leek me nou niet echt héél kieskeurig.” Ja, Agatha deed vast alles voor ieder brokje aandacht mogelijk.

 

“Om te werken?” Alsof Sara dat zou geloven. “Waarom zou je dat nou weer doen? Je zit toch onder de pannen bij die rijke familie?” En als het niet nodig was, waarom zou je dan in Merlijns naam gaan werken? Dan ging je het jezelf alleen maar moeilijker maken. “En wat voor baantje heb je dan?” Ze lachte hol. “Dame van plezier zeker?” Was op zich wel ene verbetering, want dan kon ze tenminste geld voor die hobby van haar vragen.

 

“Echt niet dat ik jou mij laat bespreuken! Straks verklein je m’n borsten…” Sara greep meteen ook naar de staf in haar zak.  “Waag het… En ik maak je af.”

Share this post


Link to post
Share on other sites

Bijna zou Henry verhaal gaan halen, maar toch niet helemaal? “Dat is misschien wel verstandig? Want er zitten ook wel hele gevaarlijke dieren met hele grote tanden bij.” Maia wees naar een olifant aan de andere kant van de Grote Zaal en die had wel echt hele grote slagtanden. “Al ziet die er wel vriendelijk uit…” maar wederom zei voorkomen niet alles. “We zouden ook naar een afdelingshoofd kunnen?” Maia had nog wel vertrouwen in de professoren op de school.

 

Met lichte bewondering keek het meisje naar de giraffe. Ze pakte Henry’s arm en wandelde met hem mee. “Ongelooflijk hoe lang die nek is. Is het ook een magisch dier?” Dat moest haast wel, want hoe bleef die nek anders zo fier recht staan? Als het niet magisch was, dan zou het toch zomaar in tweeën moeten knakken?

 

“Heb je een beetje zin in de vakantie?”, vroeg Maia om de conversatie verder gaande te houden. Zij stond er dubbel in. Ze vond het wel heel leuk om haar moeder weer te zien, maar in haar vader had ze minder trek. Als ze daar alleen al aan dacht, dan voelde ze meteen al de spanning in haar buik borrelen. “Ik ben heel benieuwd wat je van het kasteel vindt.”

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now


  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×