Jump to content
Daniella Ingram

[15+] [1837/1838] In all chaos there is calculation

Recommended Posts

Maandag 28 Mei 1838 - kelder van Daniella en Valentine's huis

 

Ze had her niet perse verwacht (Dan had ze niet haar net gekochte schoenen aangehouden voor ze hem gingen zoeken) wist ook niet echt wat ze nu moest vinden. Verbazing, nieuwsgierigheid ergens, ze wilde [/i]alles[/i] weten. In detail. Gefrusteerd over haar schoenen, over dat ze het niet geweten had, (Dat laatste was niet echt naar hem. Meer naar zichzelf maar ze deed niet aan zelfkritiek, de enige zelfreflectie die ze deed was te lang in de daadwerkelijke spiegel kijken).

Ze staarde nogmaals naar het showspel in hun kelder en veegde tergeefs haar hak aan de stenen vloer af. Het het was heel makkelijk om te kiezen op welke emotie ze moest reageren. Had ze maar een vraag en antwoord voor nodig.

"Ben je met haar naar bed geweest?

Edited by Daniella Ingram

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hij voelde zich stukken beter nu. Eigenlijk begreep hij best waarom Daniella het zo leuk vond om mensen te vermoorden, er was gewoon iets heerlijks aan om je emoties te kunnen uiten zonder je zorgen te maken over of de ander het aankon of niet, omdat het eindresultaat niet uitmaakte. 

 

"Eh," zei hij, terwijl hij een blik wierp naar het gebroken lichaam onder hem. "Heb ik eigenlijk niet over nagedacht..." Het was er nu een beetje te laat voor, vond hij zelf, en wat maakte het uit? Daniella was er. Dus met een grijns liep hij naar haar toe en streelde hij even over haar gezicht, het bloed dat hij op haar gezicht straalde bijna, of misschien was het gewoon zijn eigen euforie. "Rood staat je goed," lachte hij. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Rood stond haar goed.

 

Ze glimlachte liefdevol, om het compliment, om zijn antwoord op haar eerdere vraagt (toch wel fijn om te weten dat hij niet met haar naar bed was geweest, anders had het gevoeld alsof het haar moord was die hij uit haar handen had genomen. Nu was het gewoon iets waar ze esthetisch van kon genieten zonder te voelen dat het haar kunstwerk had moeten zijn[/b]”

 

Vertel me alles”, giechelde ze voor ze nog wat naar voren stapte zodat ze hem kon zoenen. Dat het bloed nu helemaal overal zou zitten maakte haar niet uit, maakte het zelfs beter ergens. Niets anders deed je beter voelen dan het bloed van genomen levens op je huid voelen terwijl jezelf nog springlevend was. Alsof je iets overwonnen had.

En goed dit was niet haar moord maar ze kon er indirect nog altijd plezier uit halen. Als Valentine een beetje meewerkte.

 

Ze stopte de kus even, zodat ze haar eerdere woorden nog kon bijzetten, “vertel me alles in detail

Share this post


Link to post
Share on other sites

Goh, dit was meestal niet de emoties die hij gewoon was in de buurt van Daniella en moord. Iemand was altijd boos geweest, in alle eerlijkheid, of hij het nou was of Daniella... Hoewel er wel die ene keer was geweest dat hij erachter was gekomen dat ze zijn zus vermoord had, maar toen had hij eerder wanhoop gevoeld dan woede. Maar nu was het lijk dat naast hen lag in stukken geen probleem, want ze was niemand, niet van belang, en Daniella straalde.

 

"Ze is iemands dienstmeisje," zei hij achteloos, terwijl hij Daniella tegen hem aantrok. "Geen familie, wilde een betere baan..." Zo had hij haar naar hen toe gelokt. Wat een dom kind, eigenlijk, was blijkbaar zo wanhopig om naar een ander huis te gaan dat ze zo met hem mee was gelopen toen hij haar aan had gesproken op de Wegisweg. "Ze liep zo met me mee de kelder in, maar toen ik de deur achter haar dichtgooide begon ze te huilen." Hij grijnsde, terwijl hij gretig zijn handen in Daniella's haren wikkelde. "En dat huilen hield niet op..." 

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Hmm", humde ze tevreden toen hij begon te vertellen en list zich gewillig tegen hem aantrekken. (Bloed bracht haar altijd in de juiste stemming )

 

Een dienstmeisje dus, dat was goed. Als het echt iets persoonlijks was geweest had ze het toch graag geweten. Moord met een reden was zo .. intiem daar mocht hij haar niet buiten houden.

 

 

(Deed ze wel met hem. Maar het was niet haar schuld dat hij haar altijd tegen probeerde te houden als ze een specefiek doelwit had. Was ook niet haar schuld dat dit vaak zijn familie leden waren)

 

Als hij haar moeder wilde vermoorden zou ze mee willen doen maar verder niet zoveel klagen. 

 

 

"Oh wat vervelend " , knikte ze en hield haar hoofd iets schuin. Deels zodat hij beter zicht op haar lichaam had (anders zaten haar haren zo in de weg). Deels omdat hij die haren net wat te stevie vast had om het niet net iets teveel te voelen.

 

"En toen?, vroeg ze gretig, ongeduldig bijna, terwijl ze met bloederige vingers zijn nog bloederige overhemd langzaam open begon te maken.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Posted (edited)

Ach, was het vervelend geweest? Hij had het wel fijn gevonden, eigenlijk, die tranen op haar gezicht, de manier waarop ze van spanning begon te hikken en hoe ze af en toe zich probeerde extra stil te houden, alsof hij dan ophield met het limiet van haar botten uit te testen. Maar de kreten die ze slaakte waren zijn favoriet geweest, de kleine kermpjes tot het harde gegil als iets echt zeer deed, en hij wilde dan altijd meer, meer, meer.

 

"Ik begon met haar vingers," zei hij luchtig, terwijl hij Daniella's jurk omhoog begon te trekken. Het duurde hem te lang en dus pakte hij uiteindelijk de stof maar vast en scheurde dat uiteen. "Die zijn eigenlijk nog best sterk, maar als je ze maar sterk genoeg buigt gaat alles kapot. En ze moest overal maar om huilen, ze wilde weten wat ze fout had gedaan." Alsof het haar eigen schuld was geweest. Dat had hij ergens heerlijk gevonden, ook al was het waarschijnlijk vanuit haarzelf alleen de bedoeling geweest om zich te verontschuldigen zodat het ophield. 

 

"Heb je ooit iemands vingers gebroken?" vroeg hij gretig, op zoek naar een ervaring om te delen. 

Edited by Valentine Ingram

Share this post


Link to post
Share on other sites

Daniella was nooit een toegefelijk persoon, zeker niet tegen Valentine. Maar momenteel zou ze alles doen zolang hij maar doorging met praten, met vertellen hoe hij precies stap voor stap het meisje dat nu op hun keldervloer lag kapot gemaakt had.

 

Ze wilde het horen, hier, nu, in deze ruimte, waar ze het nog kon zien, waar het bloed nog aan alle kanten en nu ook aan hen kleefde, waar ze zijn lichaam wat dat lichaam op de vloer kapot had gemaakt tegen zich aan kon voelen. Er was geen beter moment dan hier en nu.

 

Nee antwoorde ze giechelend, heel even uit haar eigen roes gehaald door zijn vraag. (Maar dit was een vraag die ze met liefde beantwoorde, dus het was hem vergeven). “Ik heb wel een keer iemand haar eigen vingers laten breken”, ze duwde haar lichaam dichter tegen dat van hem om hem een klein beetje tegen de muur van de kelder te drukken en greep met haar handen eerst de gespen van zijn riem vast (zodat ze deze los kon trekken en vervolgens haar vingers in zijn broek kon laten glijden) “Verassend wat imperio allemaal kan doen”. Dat was een leuke avond geweest met Evangeline Lennox toen, maar ze wilde niet denken aan Evangeline Lennox nu.

 

Dus wachtte ze tot hij verder vertelde.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now


  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×