Jump to content
Tijdelijk Karakter Buitenwereld

[1837/1838] And if there's one thing I don't believe in...

Recommended Posts

EyWhya8.png

 

Donderdag 17 mei 1838 - 's avonds - het appartement van Titiana en Hawk

 

Het was weer de examenperiode en ondanks dat Hawk en Titiana allebei geen slijmbal- of puist-examens hadden vandaag vond Tarantula het weer eens tijd om langs te gaan en streng ze eraan te herinneren echt hun best te doen, want schoolresultaten waren belangrijk en bla, bla, bla. Wat was hij toch een goede vader. Behalve het feitje dat hij nog niet door had dat Hawk zo'n beetje alles wat los en vast zat wilde verkrachten, maar daar komen we later op terug.

 

In ieder geval! Tarantula kwam dus eens langs om de Boze Vader™ uit te hangen, maar toen hij landde in de haard zag hij niet braaf zijn zoon en schoondochter studeren. In plaats daarvan zag hij Hawk al brullend aan een stel gordijnen hangen. Tarantula stond een paar seconden vol verbazing stil, want wat, en tegen de tijd wist Hawk triomfantelijk de gordijnen los te scheuren.

 

"GEEN KLEUR!" schreeuwde hij in de richting van de gang. En toen zag hij zijn vader en liet hij schuldig de gordijnen uit zijn handen vallen.

 

"Hoi, pap."

 


 

Privé! 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Titiana haatte Hawk, ze haatte hem, ze haatte zijn fixatie op alles wat Titiana tot rust bracht, wat haar hielp om zich thuis te voelen in een ruimte die zo, zo van Hawk leek dat ze bijna niet meer wist hoe het was om zich veilig te voelen (was er nog ergens waar ze veilig was, tenslotte? Thuis was bij Hawk, school was bij Hawk, alles scheen bij Hawk te liggen), alles wat het voor haar gewoon… gemakkelijker maakte om nog íéts van comfort te hebben in een bestaan van verstarde angst. En vandaag, vandaag haatte ze hem al helemaal omdat hij de gordijnen weghaalde en omdat ze heel graag een goede indruk wilde maken op zijn vader en nu was die ongetwijfeld ook alweer verpest.

 

Bovenal brak haar hart een beetje bij het zien van de zorgvuldig uitgekozen gordijnen verscheurd. Dit had ze toch écht niet verdiend!

 

‘JIJ BENT GEWOON EEN BLINDE OETLUL EN JE GAAT NIEUWE GORDIJNEN HANGEN!’ gilde ze nog net tegen Hawk, voor ze Tarantula in de gaten kreeg en even echt heel graag door de grond wou zakken. Ugh. Als Tarantula nu een uur geleden was gekomen, was ze Hawk gewoon mokkend aan het negeren geweest en dat had vast wonderen gedaan voor haar reputatie bij haar schoonvader. Maar nee, hoor, meneer moest per se de voortzetting van hun vete omtrent kleurenschema’s met lede ogen aanzien. ‘Eh… kan ik u iets te drinken aanbieden… of…’

Share this post


Link to post
Share on other sites

EyWhya8.png

 

Kijk, Tarantula wist best dat zijn zoon misschien wat eh... woedeproblemen had en hij wist ook best dat Titiana niet was opgegroeid in de wereld van de Dicksons, waar niemand deed aan kussens en men flauwviel als er per ongeluk een rode sok in de witte was was gekomen. Tarantula begreep nog steeds niet waar die rode sok vandaan was gekomen, maar goed, het was eens gebeurd en toen moest iedereen plotseling roze dragen en dat had hem zoveel gezeur opgeleverd dat hij maar nieuwe kleding had gekocht voor zijn zoons, maar dat betekende niet dat ze zomaar ineens met gordijnen moesten gaan sleuren?! 

 

"Was dat echt nodig?" vroeg hij kil aan zijn zoon. "Ehm, doe maar een beker water," glimlachte hij een stuk warmer naar zijn schoondochter. "Hawk, leg uit?"

 

"Kijk naar de gordijnen!" protesteerde zijn zoon. "Ze zijn rood!"

"En?"

Hawk wierp een verbaasde blik naar de gordijnen, alsof ze plotseling zwart waren en hij de enige was die kleurblind genoeg was dat hij rood voor zwart aan zag. "Nou, dat... mag niet?"

"Is er een wet dat gordijnen niet rood mogen zijn?"

 

Wanhopig wierp Hawk een smekende blik naar Titiana, alsof die aan zijn kant zou staan. Tarantula wist met moeite ervoor te zorgen dat hij niet met zijn ogen rolde. Sinds wanneer was zijn zoon zo'n idioot? 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Vluchtig trippelde Titiana weg om haar schoonvader een glas water te kunnen brengen. Ze deed er iets te lang over, langer dan nodig, langer dan haar moeder gepast zou vinden (maar ah, haar moeder en zij hadden altijd een stilzwijgend conflict sinds Lion in haar buik was beginnen groeien. Ergens miste ze het, die tijd voor Lion, waarin ze nooit had geweten hoe ouderlijke teleurstelling had gevoeld, zich nooit had kunnen bedenken hoe het was om een kind te zijn waar je ouders beschaamd voor konden zijn – wat teleurstelling betrof, had ze liever die wat haar gastvrouwvaardigheden betrof dan… ja, wat het nu was), maar uiteindelijk kwam ze terug. Dapper schonk ze Tarantula een klein glimlachje.

 

Was dat dapper? Het voelde alsof ze een barrière over moest om te glimlachen alsof er niets aan de hand was bij Hawk, maar het voelde ook zo verdomde stom om zich zo te voelen. Het was niets. Slechts een aantal gezichtsspieren die zichzelf aan het werk zetten. Hawk had nooit wat betreffende haar glimlach gezegd. Dus. Wat was haar probléém?

 

Ze stak het glas naar hem uit en meed Hawks blik. Als ze meer was dan wie ze was, zou ze dit misschien beter aanpakken, pragmatischer. Een compromis aanbieden. Iets. Haar goede wil tonen, iets van dit kloterig huwelijk proberen maken, in plaats van naar het brandende wrak te staren en zo af en toe een aangestoken lucifer erop te gooien.

 

‘Ik vond ze mooi,’ gaf ze toe, haar schouders kleintjes ophalend. ‘Als je ze echt verschrikkelijk vond, had je dat meteen kunnen zeggen…’

 

Had hij misschien ook gedaan. Wist zij veel. Ze negeerde iets van 75% van wat hij zoal tegen haar zei.

Share this post


Link to post
Share on other sites

EyWhya8.png

 

"Dank je wel," glimlachte hij naar Titiana, ook al had ze enkel een glas water voor hem gehaald, maar in tegenstelling tot iemand was hij opgevoed met het idee dat het altijd belangrijk was om dankbaar te zijn. Oh shit, hij was zelf degene die Hawk opgevoed had, he... 

 

Met een frons nam hij een slok water en richtte hij zich tot zijn zoon, want het bleek dat hij zijn opvoeding verdomd slecht had gedaan en gelukkig was het niet te laat om dat nog enigszins recht te kunnen zetten. "Titiana mag best haar appartement inrichten op een manier die zijzelf prettig vindt, het is niet alsof je ogen gaan bloeden als je rode gordijnen ziet. Dus het lijkt me dat je die maar snel moet vervangen." 

 

Hawk wierp een woedende blik op de gordijnen en daarna op Titiana, maar dat laatste zag Tarantula niet eens, want hij had zich zelf weer op zijn schoondochter gericht. "Zijn er verder nog dingen die je graag wilt hebben hier?" 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Voor iemand die Hawk gemakkelijk kwaad kreeg en voor iemand die het soms ook expres deed – ja, wist zij veel, Titiana was niet goed in onderdanig zijn en ze vertelde zichzelf graag dat Hawk geen erectie kreeg van haar gezeur over gordijnen, dus – kon ze het verbazingwekkend moeilijk hebben, al was het maar omdat Hawk het type was dat alles op zijn manier moest en het aardig van zichzelf vond als hij haar niet sloeg als ze niets verkeerds gedaan had. Hij was een verzameling van fragmentarische dreigingen, gevonden in woorden, uitgesproken of niet, gebaren, bewust of niet, en alles wat ze dacht te zien als ze lang genoeg in het niets keek.

 

Ze nam de blik in zich op, in een poging eruit te zien alsof hij haar nooit van haar stuk bracht, maar keek net iets te snel terug naar haar schoonvader om het allemaal degelijk vol te houden, iets te laf en iets te dankbaar dat ze er dit keer niet alleen voor stond. Ergens kon ze zich niet voorstellen dat, zodra Tarantula Dickson zijn aftocht blies, Hawk zich eraan zou houden, maar voor dat even was het fijn om zichzelf voor te liegen en te doen alsof ze dit werkelijk in de hand had, of ze het nu allemaal in Tarantula’s armen schoof of niet.

 

Er waren duizenden dingen die ze zou willen hebben, duizenden dingen die ze zou willen veranderen aan dit appartement en haar leven en verdomme alles waar haar aasgierogen op konden vallen. Zo was ze, zo was ze, immer bezig met alles wat anders moest. Als ze niets kon veranderen, werd ze onrustig; als haar omgeving niet elke drie maanden haast onherkenbaar werd van wat het ooit geweest was, voelde ze zich opgesloten, maar hoe moest ze dat zeggen tegen iemand die ongemakkelijk was geworden van een sierkussen op de zetel? Ergens vroeg ze zich af of ze gewoon kon vragen of híj hier altijd zou kunnen rondhangen. Gewoon. Hawk luisterde net wat meer naar hem dan naar haar.

 

En ook een heel, heel klein beetje omdat ze het moeilijk vond om haar blik van hem af te rukken eenmaal ze naar hem keek, maar dat moest ze vast niet uitspreken. Ze kon zich niet voorstellen dat hij dan vaker zou langskomen.

 

‘Niet per se…’ besloot ze, in de aanname dat “hallo, kan ik alles hier veranderen terwijl jij je zoon in de hoek zet en dat om de haverklap” een moeilijk verzoek zou zijn. ‘Maar ik heb jaren geleden een beeldje gekregen van mijn grootmoeder zaliger en het is nu… weg.’ Goh. Ze had nooit bewijs gehad dat Hawk er wat mee te maken had, maar dat hield geen boze blik op zijn profiel tegen. Kijk! Dat kon ze dan weer wel.

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Ik heb er niets mee gedaan!" protesteerde Hawk direct, maar wel met een blik die half schuld en half 'haha ik kom er mee weg' was, precies dezelfde blik die hij altijd had getrokken als iemand hem vroeg of hij het laatste koekje had opgegeten. Het was een blik waardoor Tarantula al direct begon te zuchten, want hij wist uit ervaring hoe lang Hawk kon blijven volhouden dat hij onschuldig was en wat voor strijd dat opleverde, want als Hawk vond dat hij onschuldig was, weigerde hij ook de straf te accepteren en dan was je vijf weken lang bezig met een discussie, terwijl hij met een uurtje de tuin moeten wieden buiten er al vanaf was gekomen.

 

"Ga dat beeldje halen," zei Tarantula streng.

"Ik heb niets gedaan!"' hield Hawk koppig vol.

"Hawk," zei hij dreigend.

"Je kiest gewoon altijd haar kant!" protesteerde zijn zoon, terwijl hij een boze blik op Titiana wierp. "Het is totaal oneerlijk!"

"Ben je soms een kleuter? Ga dat beeldje halen!"

"Ik heb hem niet!" 

"Hawk!"

"Waarom geloof je me niet? Ik heb niets gedaan!"

"Hawk, alsjeblieft!"

"Ik heb hem niet," herhaalde hij koppig voor de zoveelste keer.

 

Tarantula wenste stiekem dat hij na twee zoons genoeg had gehad. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Titiana trok haar benen op de zetel, waarvoor ze koppig genoeg nog meer kussens had gekocht (ze kon sneller kussens kopen die in het kleurenschema pasten dan Hawk ze kon opmerken en er een probleem van kon maken, dank je wel, ja, ze was best wel gejost wanneer Hawk erachter kwam dat niet elke kast hier gebruikt werd voor kleren, maar ze dacht niet dat Hawk ooit door haar klerenkasten ging, dus kwam wel goed), terwijl ze ergens, ergens, ergens bedacht dat ze echt niet snapte hoe haar schoonvader ooit Hawk had kunnen creëren. Hoe ze zelfs een familie konden zijn. En toch. Dat waren ze, en ergens was ze daar blij om. Ze dacht niet dat ze dit had kunnen volhouden zonder hem.

 

Was dat stom? Hij was vaker niet dan wel. Maar toch, hij was een zucht van verademing, het gevoel van eindelijk iemand aan haar kant hebben staan, iemand die gewoon… vriendelijk naar haar glimlachte en haar wilde geloven, in plaats van haar te zien als gewoon een kutvrouw voor iemand die beter verdiende.

 

‘Als jij het niet hebt, waar is het dan wel?’ vroeg ze, op een afstandelijke toon, terwijl ze met een flosj aan één van de kussens speelde. ‘Het stond gewoon op het nachtkastje en toen was het weg.’ En niemand kwam daar, geloofde ze, niemand behalve zij twee, want ze haatte die ruimte, ze wilde er nooit zijn, al helemaal niet met vriendinnen, net alsof ze zouden ruiken wat daar zoal gebeurde als ze ze erbinnen liet, en ze had nooit gezien dat Hawk er met zíjn vrienden naartoe ging. Niet dat dat veel zei, op zich. Ze maakte over het algemeen dat ze wegkwam als hij besloot om de meest irritante jongens ter wereld hier te verzamelen. ‘Het moet ergens zijn…’ Nu ja. ‘Tenzij het kapot is.’ Ze haalde haar schouders op. ‘Dat kan natuurlijk ook.’

Share this post


Link to post
Share on other sites

Tenzij het kapot was. De gezichtsuitdrukking op Hawks gezicht veranderde, subtiel genoeg dat je het misschien niet eens op zou merken, behalve als je hem al wat langer kende en je kon veel over Tarantula zeggen, en ook heel veel over hoe hij was als ouder, maar dit herkende hij. "Hawk," siste hij boos. "Ben je nou serieus?"

"Ik deed niets!"

"Verdomme, neem toch een keer je verantwoordelijkheid!"

"Maar ik heb niets gedaan!" 

Ja, Tarantula had het echt bij twee zoons moeten houden.

 

"Het spijt me," zei hij, met een schuldig gezicht naar Titiana. "Het beeldje moest vast belangrijk voor je zijn geweest... Is er iets dat ik kan doen om het goed te maken?"

"Toegeven dat ik niets gedaan heb," mompelde Hawk chagrijnig, voordat hij er snel vandoor stormde. 

 

Mocht je je eigen zoon een klootzak noemen? 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Titiana keek Hawk na en voelde zichzelf bijna ongewild ontspannen. Niet volledig, Tarantula was er nog en waar ze hem aardig vond, waar ze zich gemakkelijker op haar plek voelde in zijn buurt, waar ze telkens ze hem zag hoopte op een betekenisvolle blik, was hij nog altijd een man en dat was… moeilijk. Stompzinnig, misschien. En toch. Maar ze glimlachte voorzichtig naar haar schoonvader, koppig, altijd koppig, en speelde een beetje met een lok van haar bruine haren. ‘Ach, ik had het wel kunnen weten…’ En hé! Nu wist ze in elk geval dat ze geen fragiele dingen in Hawks buurt moest hebben. Of spullen in het algemeen. Of zichzelf.

 

Misschien moest ze eens voorstellen om aparte huizen te hebben. Daar zou hij vast niet tegen zijn, toch? Hij haatte haar toch.

 

Niet dat hij daar enige reden toe had. Echt niet.

 

‘Waarvoor kwam u eigenlijk?’ Afgezien van een glas water. Of de ruzies van zijn zoon en schoondochter te aanschouwen. Ja, dat was ongetwijfeld zijn intentie geweest.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ze had het kunnen weten. Die woorden waren gewoon pijnlijk, want Tarantula had nooit gewild dat hij een schoondochter had die gewoon rustig moest toegeven dat ze had kunnen weten dat haar man niets van haar heel zou kunnen houden. Verdomme, Hawk, waarom kon hij gewoon niet wat respect hebben voor andere mensen? Had Tarantula hem nou echt zo slecht opgevoed?

 

Ja.

 

"Ah, ik wilde jullie succes wensen bij de examens," zuchtte hij, hoewel dat natuurlijk nergens op sloeg, want hij wilde streng Hawk en Titiana vertellen dat ze hun best moesten doen, maar in plaats daarvan was hij... in deze chaos terecht gekomen. "Hoe gaan ze eigenlijk, tot nu toe?" Wilde Titiana eigenlijk naar de universiteit over een paar jaar? Hij had geen idee... Hawk zou wel gaan, als hij zich een beetje in kon houden en niet het kantoor van de directeur zou slopen omdat de man hem niet standaard U's gaf... 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Titiana wilde naar de universiteit gaan, ja, maar dat had minder te maken met hoe academisch ze was aangelegd (dat was ze niet) of hoe ze daar echt naartoe moest om haar dromen waar te maken (welke dromen precies?) of hoe haar ambitie haar niet zou toestaan om iets anders te doen (hm) en meer met het geromantiseerde beeld van het studentenleven ze in haar hoofd had. Maar… goh, voor ze getrouwd had, had ze er altijd naartoe gewild, een beetje een laatste uitspatting met een hele hoop nachten waar ze niet meer dan gigantisch veel spijt van zou hebben vóór het saaie, burgerlijke leven, maar oh, kijk eens, daar zat ze al lang en breed in.

 

‘Oh, dat gaat wel, hoor,’ antwoordde ze, want ze ging echt niet toegeven dat ze niet goed was in school. Nah. Ze wilde dat hij naar haar keek met enige bewondering, ze wilde dat hij geen spijt kon hebben van hun ontmoeting (van de omstandigheden spijt hebben mocht, maar al de rest? Echt niet), ze wilde dat hij verdomme naar haar keek met iets anders dan dat sprankeltje medelijden. Goed, ja, ze was heel zielig, ja, ja, alles kon beter, ja, ja, Hawk was geen cadeau, maar moest dit? Kon hij daar niet overheen kijken? Haar zien? Wie ze was? Hoe ze eruit zag? Kon ze niet meer zijn dan een gebroken vogeltje?

 

‘Ze zijn wat gemakkelijker dan die van vorig jaar,’ ging ze door, ‘maar dat was te verwachten, zeker? De examens van het zesde jaar zijn minder belangrijk.’ Ze trok een gezicht toen ze eraan dacht. ‘Verweer heeft nu wel zo’n nieuwe leraar die een supermoeilijk examen heeft opgesteld, dat was geen leuke verrassing.’ Maar ach, ach, ach, ze gaf niet om school. Maar Tarantula wel. Ah. Altijd zo lastig. ‘Van Hawk weet ik het eigenlijk niet zo goed,’ gaf ze maar toe. Dat zou hem meer boeien, niet? Was het slecht dat ze belangrijker voor hem wilde zijn dan zijn zoon? Was dat onredelijk? Was het erg dat ze zo graag zijn prioriteit wilde zijn? Ze wist best dat ze hem eigenlijk niet zo goed kende, dat ze een beeld van hem had en hem in haar hoofd meteen al geïdealiseerd had, een man zoals ze zouden moeten zijn, iemand die haar oprecht mogen kon, die haar nooit pijn zou doen, iemand die haar zou kunnen begeren zonder te vergeten dat zulke kwetsbaarheid een geschenk was.

 

En toch. Ze kon het niet helpen.

 

‘Sorry voor… dát.’ Ze maakte een vaag gebaar. ‘Dat is niet de hele tijd zo, hoor. Met de examens zitten we gewoon een beetje op elkaars lip.’ Was ze niet goed in overal een excuus voor te verzinnen? Vond hij dat aantrekkelijk?

 

Oh, ugh, dit gesprek ging ze echt niet volhouden.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now


  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×