Jump to content
Oliver Kingston

[1837/1838] [15+ ] No mourners no funerals

Recommended Posts

Dinsdagavond - 1 Mei - In een shady pub

 

Deze dingen waren altijd het minst favoriete gedeelte van zijn ‘werk’. Je zou het misschien niet verwachten, hij zelf ook niet eigenlijk, maar mensen bedreigen en opjagen tot ze je gaven wat je verdiende was; ten eerste veel werk, ten tweede was hij veel beter in boos zijn als het uit zijn diepe impulsen kwam, dan was het zijn tweede natuur, maar niet als hij ineens kwaad moest zijn omdat de persoon waar hij in algemene zin problemen mee had in dezelfde kroeg als hij kwam, ten derde had hij zelf ook schulden en mensen die dingen van hem wilden dus elk persoon dat te laat betaalde, van hem stal, of iets anders vervelend was ook op lange-termijn kut voor hem. Schuld was immers iets wat je gewoon doorschoof naar een ander persoon als je er zelf niet aan kon voldoen, en dat werkte niet als er teveel knikken in de kabel zaten.

 

Maar wat moest dat moest. Dus toen hij die eikel in de bar zag zitten, rustig een biertje te doen. Alsof hij zijn boodschap niet gekregen had, alsof het niet uitmaakte, alsof hij daar gewoon kon zitten en niet in acht nemen dat er geprobeerd was een bericht te zenden.

 

Wow, van aan denken hoe respectloos dit tegenover zijn ego was werd hij bijna boos genoeg om dit inderdaad op automatische piloot en puur impuls te doen. En tot dan was er alcohol.

Met een dramatisch gebaar gooide hij zijn laatste slokken bier, ugh bitter, naar binnen, klapte zijn glas op de bar en liep naar de persoon die hij heel graag wilde spreken.

Volgens mij hebben wij nog wat af te handelen”, sprak hij mat vanachter Regan terwijl hij zijn hand ietwat dwingend op de schouder van Regan legde. “Zin om buiten een sigaret te roken?.

 

Dat was code woord voor we gaan dingen bespreken die de rest van de wereld niet mag weten en ik wil bovendien geen pottenkijkers.  

Edited by Oliver Kingston

Share this post


Link to post
Share on other sites

3v9vO60.png

 

Regan schrok daadwerkelijk op toen plotseling, bijna uit het niets maar dat was alleen omdat hij niet om zich heen had gekeken, Oliver Kingston opdook. Hij had niets gedaan! Oké, hij had heel veel gedaan, maar hij was nu niets aan het doen en dat was toch belangrijker dan dat hij wat drugs had gestolen, die had verkocht en toen eh... niets van zich had laten horen, toch?

 

"Ah nee, joh," grinnikte hij nerveus, terwijl hij wanhopig om zich heen keek. Zie je, hij had bij Ronan en Anne moeten gaan drinken, die waren dan wel wat duurder dan deze pub, maar hen maakte het daadwerkelijk uit of er wat met Regan gebeurde. In tegenstelling tot deze barman, die zijn wenkbrauwen optrok en expres omdraaide en naar de andere kant staarde. "Het is veel te koud buiten voor een sigaret." Hoezo, het was mei. "Kunnen we niet morgen afspreken?" 

 

Ondertussen begon hij maar zijn glas bier leeg te drinken om zijn zenuwen te dempen, op een tempo waardoor hij zich bijna verslikte. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hij negeerde de excuses en verstevigde zijn grip op de schouder van Regan. Waarom konden mensen niet gewoon meewerken, hij had meer te doen. (Niet echt maar toch) en als Regan niet had gewild dat hij gedwongen ‘een sigaret moest gaan roken’ in de kou dan had hij maar geen drugs moeten stelen. Het was simpel als dat, actie reactie, hij maakte de regels van het universum ook niet hoor.

 

We kunnen het ook binnen doen, al weet ik niet of je binnen mag roken”, ha  alsof de barman ook maar iets leek te geven om iets. Het gemak waarmee hij zich van het drama afdraaide, de lege blik waarmee hij bijna mechanisch nieuwe bierglazen inschonk, vast een nihilist in hart en nieren.

 

Disclaimer: Oliver dacht dit eigenlijk niet echt zelf,  maar ik wilde heel graag die zin neer zetten.

 

Je gaat mee naar buiten, en dan kan je roken terwijl ik je laat zien waarom je niet aan mijn spullen moet zitten. Of we beginnen het gesprek hier maar dat lijkt me vooral vernederend voor jou

Share this post


Link to post
Share on other sites

3v9vO60.png

 

Regan wilde niet roken en hij wilde niet te zien krijgen waarom hij niet aan andermans spullen moest zitten, dus hij bleef koppig zitten op de barkruk, hoewel het eigenlijk minder koppig was en meer dat Regan altijd bevroor als hij zenuwachtig was. Dan was het net alsof zijn hele lichaam niet kon beslissen wat hij moest doen, dus hij deed gewoon niets tot iemand anders langskwam om het op te lossen. Maar op dit moment keek niemand naar hem, ze keken zelfs expres de andere kant op, behalve Oliver. En Oliver was eng.

 

"Ik bedoelde er niets mee, oké," smeekte Regan, terwijl hij een beetje in elkaar dook en zich vastklemde aan de bar. "Ik had gewoon heel dringend geld nodig en ik wist even niets anders..." Hij was een moment stil en gooide er toen uit: "mijn vriendin is zwanger." 

 

Want dat maakte vast alles goed. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Zijn redenen konden hem niks schelen, zijn zwangere vriendin evenmin. Het enige wat hem uitmaakte was dat hij dat geld kreeg, en liever nog wat meer om de schade goed te maken. Maar hey, dan was het wel weer goed om te weten dat zijn vriendin zwanger was.

 

En ik heb twee kinderen om voor te zorgen”, zei hij verveeld. Niet dat het geld daarheen zou gaan. Nee dat ging naar meer drugs, zijn huur op momenten dat hij sober genoeg was om daarover na te denken, eigen schuldeisers als hij ze niet meer af kon houden. Maar dat hoefde Regan niet te weten. Regan hoefde niks te weten, alles wat hij moest doen was betalen.

 

Dus we gaan het zo doen, jij gaat nu netjes terugbetalen wat je me schuldig bent. En dan loop ik weg en dan kan je de rest van je avond verzieken aan hier drinken. Of je gaat door met mijn tijd verspillen en niet alleen gaan wij roken maar ik bezoek je vriendin misschien wel, familie, vrienden. Ik heb de tijd”. Had hij niet maar het werkte altijd goed als mensen dachten dat je niks te verliezen had.

 

Hij draaide aan de ring om zijn linkerhand, was een lelijk ding, niks waard ook, maar kwam wel hard aan. “Dus wat gaat het worden

Share this post


Link to post
Share on other sites

3v9vO60.png

 

Fijn, dat bleek ook weer niet uit te maken, want Regan had drugs gestolen van de enige man die er niets om kon geven dat hij misschien een kind kreeg of niet. Regan slikte, het werd hem allemaal steeds benauwder en die ring waar Oliver aan zat te draaien leek zwaar en hij kon dit allemaal even niet aan, oké? Ja, hij was degene die idioot genoeg was om geld te stelen, maar zoals altijd had hij gedacht dat het probleem zich altijd vanzelf wel op zou lossen.

 

"Oké, oké," zuchtte hij uiteindelijk. Of kreunde hij meer, maar dat klonk niet zo stoer in zijn eigen hoofd. "We gaan wel roken."

 

En met wankele benen duwde hij zichzelf overeind, bleef één seconde stil staan en rende er toen zo snel mogelijk vandoor naar de uitgang. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

CW: Geweld en bedreigeingen

 

 Oliver gromde gefrustreerd toen Regan heel hard naar buiten rende, serieus?, na alle dingen die hij moest doen vanwege deze gast moest hij ook nog eens gaan rennen.

Nu had Regan pech dat Oliver vaak een paar lijntjes speed nam voor hij zulke dingen moest afhandelen. (‘Fun’fact: De Riot Police in Nederland doet dit ook voor dat ze mensen gaan ontruimen/protesten gaan opfucken.) en daarom hard genoeg kon rennen om hem in te halen.

 

Is het nu klaar”? , riep  hij kwaad uit toen hij Regan bij zijn kraag greep en hem hard tegen de muur zette om hem vervolgens klem te zetten. Uit pure frustratie gaf hij alvast een klap op de kaak van de jongen. “Waar is mijn geld, waar zijn mijn drugs”, dreigend hield hij zijn vuist onder de kin van de man en duwde zijn knokkels diep in de huid onder zijn hand.

 

Gewoon om te laten voelen dat hij niet bang was om nog wat klappen uit te delen als hij niet heel snel het antwoord kreeg wat hij wilde.

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Regan vertelde zichzelf heel snel dat als hij niet gestruikeld was over die vuilnisemmer, serieus, wie zette er nou een vuilnisemmer vlak voor de achteruitgang naar een steeg, doe dat eens op een plek die niet zo in de weg staat bij mensen die weg willen rennen, dat hij er heel makkelijk van door had kunnen rennen, want natuurlijk was hij de beste en snelste renner die hij ooit had gezien, had er helemaal niets mee te maken dat hij altijd zijn ogen dicht hield als hij andere mensen zag rennen want zolang je het niet zag hoefde je niet toe te geven dat het bestond toch, maar eh... Ja. Hij struikelde over een vuilnisemmer en dus werd hij al snel gevangen.

 

"Aah," kermde hij zielig, terwijl hij hard tegen een muur werd gebeukt. Zijn hoofd maakte een behoorlijk harde klap en dat deel van zijn hersenen dat wat kennis op had geslagen van zijn opleiding klaagde nu over dat hij vast een hersenschudding had en waarom hield Oliver daar niet rekening mee, oh wacht, hij werd bedreigd. "Niet slaan, niet slaan," riep hij uit en hij probeerde zijn handen voor zijn hoofd te houden om de klappen op te vangen. "Ik weet het niet, ik weet het niet! Weg! Ik wilde ze verkopen, maar in plaats daarvan heb ik alles zelf opgerookt..." Hij was een moment stil en kon niet laten om toe te voegen: "Wel goede drugs, trouwens." 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hij wilde schreeuwen, wilde nog liever deze jongen horen schreeuwen, deze, deze, hij had er geen eens woorden voor. Hij had best wat problemen gehad toen die drugs zowel niet betaald werden als niet nog een keer verkocht konden worden, had zelf genoeg schulden lopen met mensen die hij liever niet tegenkwam in steegjes als dit. En deze gast, had het niet alleen gestolen maar ook gewoon zelf opgerookt.

 

Hij had het verdomme kunnen kopen, of, wist hij veel, als hij zo nodig dealer wilde zijn waren er genoeg plekken waar hij zich kon aansluiten.

 

De hele wereld was frustrerend, maar momenteel was Regan Lennox de belichaming van al die frustraties.

 

En met die schreeuw gaf hij Regan een flinke klap tegen zijn kaak, greep de jongen bij zijn kraag en verschijnselde naar het kraakpand , niet eens zo ver van de steeg hier vandaan, waar hij zo nu en dan nog dealtjes sloot, wat dingen opgeslagen had en na de vakanties sliep. ( of van plan was te gaan slapen, hij had geen zin gehad om nog huur te betalen nu hij inmiddels een huis op Zweinstein had, dus zijn eerdere stek had hij opgezegd. Waren zorgen voor later)

 

Dus”, gromde hij, terwijl hij Regan in de hoek duwde en met een spreuk een paar touwen om de benen van de jongen bond. Hij had echt geen zin weer te moeten rennen. “Zijn er mensen die we kunnen overtuigen met een brief voor losgeld, en moet wel iemand zijn die bereid is te betalen toch? Zo niet dan kunnen we altijd nog je organen verkopen maar”.

 

Maar liever niet, want hij had geen idee hoe dat moest en hoopte maar dat Regan zijn bluf niet doorhad.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Regan had eigenlijk verwacht, of beter gezegd, gehoopt, dat Oliver hem nu los zou laten en dat alles zo vergeven was, maar natuurlijk was het leven niet zo simpel. Dat had hij al veel eerder moeten merken, eigenlijk, maar Regan was er heel goed in al zijn problemen te negeren tot ze boos op de deur kwamen kloppen, verontwaardigd dat hij nog niets had gedaan, en dat was dus, verrassing, dit moment. Nou ja, er werd niet op de deur geklopt, hij werd geslagen en voordat hij daar van kon bijkomen werd hij plotseling weg verdwijnseld, wat de pijn en duizeligheid niet veel beter maakte, eigenlijk, wat onbeleefd, Oliver, en plotseling lag hij in een vies hoekje op de vloer terwijl touwen de circulatie in zijn benen afklemden en hij bedreigd werd.

 

Dit was toch zo'n beetje wel het dieptepunt van zijn leven.

 

"Zo duur waren de drugs toch ook weer niet," mompelde Regan toch wel enigszins verontwaardigd tegen de vloer, want hij vond zijn eigen lever veel belangrijker dan een paar drugs, wat je op zich niet zou denken gezien de hoeveelheid drank die hij elke avond naar binnen goot. "Laat me even denken." 

 

Gwendoline kwam natuurlijk als eerste naar boven, maar hij wist niet of ze het geld van zijn drugs wel bij elkaar kon sprokkelen en daarbij zou ze dan eindelijk door hebben wat voor volslagen idioot hij was en het uit maken en daar zat hij niet op te wachten. Dan waren zijn ouders er nog, die zouden niet zo teleurgesteld in hem zijn, dacht hij, maar zoveel geld hadden ze niet en dan moest hij zich elke dag schuldig voelen als hij bij hen woonde waar hij ook geen zin in had. En dan, natuurlijk als allerlaatste, Blythe.

 

"Blythe Lennox!" riep hij snel uit. "Mijn zus, die is met één of andere rijke gast getrouwd," of zoiets. "Die komt zeker wel. Wil je haar adres hebben?" 

 

En zonder na te denken of dat verstandig was of niet, ratelde Regan snel een hele lijst met instructies af voor duizenden manieren waarop Oliver haar kon vinden. Ze zou hem wel helpen, toch? 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Blythe Lennox.

 

Hij knikte even, ja hij wilde haar adres hebben, hij wilde het liefst nog dat ze nu nog hier was zodat hij niet naar Regan Lennox hoefde te luisteren. Die jongen was zo irritant voor iemand die gekidnapt was. Ondertussen sommeerde hij een paar licht gekreukte papieren van tafel en pende snel iets neer in de trant van ‘Je broer is bij mij, hij is me geld schuldig, als je hem wilt zien kom dan naar Cafe Molly “ (Hij ging natuurlijk niet zijn adres opgeven, dan stonden hier straks schouwers voor de deur)

 

Hier, zet jou naam er ook even onder, kan ze niet gaan huilen dat het nep is”, dat duurde allemaal zo lang weer. Hij duwde het papier en de veer onder Regans neus. Bedacht zich toen inmiddels dat het misschien handig was als hij iets meer druk erachter zette, dus terwijl de jongen begon te pennen pakte hij ruw de andere hand vast (kon hij niet gaan zeuren ‘ik kan nu niet meer schrijven’), en mompelde met de toverstok, die tussen zijn tanden geklemd was zodat hij beide handen kon gebruiken als de jongen kut deed, een spreuk die ervoor moest zorgen dat een van de vingers van de hand zou worden gescheiden.

 

Als een motivatie voor ‘Blythe Lennox’

 

Als dat niet werkte, dan was Lennox ook nog een bekende naam op Zweinstein. Maar voor zover wist waren die allemaal nog wel heel jong en hij had best wel standaarden. Je ging niet zomaar kinderen bedreigen als er genoeg domme volwassenen waren die de klappen konden opvangen. En het nog meer verdienden ook.  

Share this post


Link to post
Share on other sites

Blythe wist dat er iets aan zat te komen, ze was heus niet vergeten dat Regan haar op zijn knieën had gesmeekt om haar te helpen, maar toch had ze niet verwacht dat op een dag de vinger van haar broer in de brievenbus zou liggen. Ze had nog nooit een lichaamsdeel op die manier gezien, zo normaal (het was nou eenmaal een vinger), maar ook zo grauw, op de één of andere manier. Het bloed dat er nog aan en op zich hoefde het niets te betekenen, het was nou eenmaal 'maar' een vinger en wie weet of het überhaupt Regans vinger was, het was niet alsof ze het lichaam van haar broer zo goed kende dat ze de ene vinger van de ander kon onderscheiden, maar toch, dat iemand een vinger had afgehakt en vervolgens met een dreigbrief in haar brievenbus had gedeponeerd, leek Blythe toch serieus genoeg.

 

Verdomme, Regan, waar was hij in terecht gekomen?! Dit was niet de eerste keer dat ze een probleem voor haar broer moest oplossen, hij had nou eenmaal een talent ervoor om mensen boos te maken, maar ditmaal leek het serieus, vreselijk serieus, en dus haastte Blythe zich, met de brief en het bakje waar de vinger in zat, naar het café toe. Ze was er wel eens eerder geweest, dacht ze, misschien jaren geleden eens een keer. Voor zover ze zich kon herinneren, was het café haar niet echt bevallen, of ze was er tenminste nooit teruggekeerd.

 

"Ik ben Blythe Lennox," kondigde ze zich aan toen ze naar binnen stapte en onbewust drukte ze het bakje met de vinger dicht tegen zich aan. "Iemand zei dat ik hier moest komen?" 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Dus dat was Blythe Lennox. Hij bleef even zitten terwijl hij wat verder achterover leunde in de gammele stoel ergens in de hoek van het cafe. (Dit mocht misschien een cafe zijn waar men je sowieso niet echt lastig viel hij zocht toch altijd nog graag de donkere hoeken in een ruimte op als hij zaken moest bespreken. In wat voor omgeving hij dan ook was). Ze was best mooi constateerde hij, een complete objectieve constatering natuurlijk, hij was wel trouw, Laurelle. (En hij negeerde voor het gemak dat er nu een andere man in het spel was tussen hem en Laurelle. Dat ze al heel lang niet meer waren wat ze ooit geweest waren. Oliver was heel goed in alleen de realiteit die hij wilde zien te accepteren).

 

En op momenten dat de werkelijke realiteit wel erg opdringerig werd had je altijd nog drugs natuurlijk.

 

Ja hier”, riep hij wat bruusk, er keken even wat anderen op geschrokken van het plotselinge geluid in een café waar normaal vooral gefluisterd werd. Maar kenmerkend aan deze plek ging iedereen al heel snel weer zich met hun eigen fucking zaken bemoeien.

 

Ik ga ervanuit dat je het.. bericht hebt ontvangen”, begon hij maar toen Blythe bij zijn tafel was aangekomen. “ Je broer heeft wat schulden en hij zei dat jij ze kon betalen”, hij keek haar afwachtend aan. In het beste geval ging ze hem nu een hele hoop geld toestoppen, in het mindere geval wilde ze meer informatie, in het slechtste geval.. nouja dat zou vooral voor Regan heel vervelend worden.

 

Want tot dat Blythe hem beloofd had geld te geven hoefde ze om zichzelf heus niet teveel zorgen te maken. Hoewel ze vast wel een goede motivatie was voor haar broer om wel met geld te komen.

 

Als hij iets van zijn grootouders had geleerd was het wel dat familie altijd een goed drukmiddel was om je zin erdoor te krijgen.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now


  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×