Jump to content
Sign in to follow this  
Daniel Bennett

To the truth, then, and all its consequences

Recommended Posts

AU waarin Daniel degene was die uit de familie gekickt werd in plaats van Aria!

-

Het was niet zo dat Daniel Bennett niets meer had als hij zijn familie niet had. Het was niet zo dat Daniel niet altijd op zijn pootjes terecht kwam – een kat met negen levens en scherpe klauwen. Het was niet zo dat hij echt iemand nodig had in zijn leven. Hij had alleen zichzelf nodig. Andere mensen… hij had ze graag, hij werd graag omringd door mensen om wie hij gaf, hoe oppervlakkig ook, maar hij had ze niet nódig. Over het algemeen hadden ze hem meer nodig dan hij hen. Dat had hij altijd een fijne balans gevonden. Er zat een zekere vrijheid in de persoon zijn aan wie men zich vastklampte, verlossing in achtergebleven krassen door wanhopige nagels in zijn vel.

 

Maar Aria had zich niet aan hem vastgeklampt. Aria had hem als eerste losgelaten. Of nu ja. Hun ouders, wellicht. Maar hun ouders hadden altijd een bijrol gehad in hun verhaal, een verholen schouwspel in nissen en zuchten en ongeziene blikken.

 

Jaren en jaren geleden had ze hem van het toneel getrapt. Maar God, hij was het beu. De coulissen hadden de duisternis waarin hij zich altijd op zijn plaats had gevoeld, maar de schijnwerpers waren zo, zo aanlokkelijk.

 

Hij was niet goed in niet krijgen wat hij wilde, maar een grootse terugkeer was nooit een optie geweest. Bennetts waren goed in glorie. Bennetts waren beter in andermans glorie smoren tot een graf vol laster. En Bennetts waren met meer, nu, want hij was geen Bennett meer en hij was dat zo, zo, zo beu.

 

Het was klein geweest. Kleine daden, betrekkelijk klein artikel over de tragische dood van meneer en mevrouw Bennett, kleine glimlachjes toen hij het met enig gevoel voor leedvermaak doorspeelde naar zijn lieftallige echtgenote. Grotere passen richting het huis waar Aria nu woonde, een groot gebaar waarmee hij een oude verborgen ingang terug naar zíjn domein trok – toen hij doorheen de stoffige gang ging, kon hij bijna voelen hoe het bestaan van een indringer doorgegeven werd, magische bewakingsspreuken die alleen mensen die deze kloterige woonst op hun duimpje kenden, zouden zien, maar nog meer kon hij oude herinneringen voelen, elke seconde die hij hier met zijn Arietta doorgebracht had – en een grote glimlach waarmee hij Aria begroette.

 

‘Je bent ouder geworden,’ zei hij, luchtig. Ergens was hij trots op zichzelf dat hij luchtig kon klinken. Hij haatte het om haar terug te zien, haatte dat ze veranderd was in elk opzicht en hij haar nog steeds zo goed herkende, haatte dat hij nauwelijks wist hoe ze nu was, haatte haar, haar, haar, alles wat ze belichaamde en alles wat ze was. Wie ze was. Wie ze voor hem was. Aria. Niet meer zijn Arietta. Ah. Maar dat alles hoefde niet meteen gecommuniceerd te worden.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now

Sign in to follow this  

  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×