Jump to content
Andromache Moyle

[1837/1838] When you say 'I do'

Recommended Posts

Dinsdag 13 maart 1838 - 's avonds - onderweg naar een hotel

 

Ze waren in het openbaar. Had Andromache eigenlijk altijd al een hekel aan, als ze Achilles moest zien op een plek waar er andere mensen waren. Ja, er was een zekere spanning als je aan het flirten was terwijl niemand het mocht merken, maar het was eigenlijk ook saai. Je mocht niet zoenen, aanraken, et cetera, je moest netjes afstand bewaren en net doen alsof je elkaar toevallig tegen was gekomen en toevallig dezelfde kant op liep. Nou ja, maakte niet uit, ze waren nog maar een tijdje buiten.

 

"Dus," zei Andromache, naar een paar stiekeme glimlachen en een beetje stilte. "Je schreef dat je nieuws had?" Ze wilde niet wachten tot het hotel, eigenlijk, als Achilles nieuws had wilde ze het nu weten. Nu, buiten, met de wind in haar haar en straatlantaarns die de weg verlichten. 

 

Nu, vooral omdat ze dan voor één moment kon doen alsof ze alles wist wat er zich in Achilles zijn leven afspeelde. Als hij haar nieuws wilde vertellen betekende dat iets, toch?

 


 

Privé

Share this post


Link to post
Share on other sites

Over het algemeen had Achilles Andromache liever in de privésfeer, als hij de precieze manier waarop hij haar wilde niet hoefde te verbergen om excuses van fatsoen en normen en waarden, maar ergens was de kille wind in zijn gezicht een bevrijding. Alsof het alles verkoeld zou houden en God, Achilles was niet goed in koud, Achilles was goed in passies zonder rationaliteit en impulsen en alles stomweg doen zonder ergens over na te denken, maar Lucretia kwam met plannen en agenda’s en dan voelde dit wel gepast. Plus, het was misschien eens tijd dat Andromache net zo goed een datum in haar agenda vrij moest houden.

 

Ja, wat, ze moest wel komen, hoor. Ze was zijn zus.

 

Alhoewel hij haar misschien wel moest zeggen zich niet te introduceren als “Andromache”. Hm. Hij had het idee dat hij die hele affaire beter had moeten aanpakken.

 

‘Ja! Ha, ik was het bijna vergeten.’ Ze sloegen een hoek om en dat leek Achilles, om de één of andere reden, wel een goed punt om te beginnen. ‘Lucretia en ik gaan trouwen!’ Daar keek hij eigenlijk best wel naar uit. Aan het begin had hij vooral “ja” geknikt omdat “nee” niet in hem was opgekomen, maar hoe langer ze verloofd waren, hoe meer zin hij had om de rest van zijn leven met haar door te brengen. ‘Ze is zwanger, vandaar dat het allemaal zo snel gaat.’ En, je weet wel, vandaar dat ze van uit elkaar naar verloofd gingen zonder boe of ba. ‘Ik wilde je graag uitnodigen voor de trouw.’

Share this post


Link to post
Share on other sites

Dit was de tweede keer dat Achilles heel casueel liet vallen dat hij een affaire had waar de ander niets vanaf wist. Kijk, Andromache wist best wel dat ze niet al teveel mocht verwachten, hun relatie was nou eenmaal geheim en ze ging ook met iemand anders naar bed, maar Andromache was hypocriet en ze dacht dat hun relatie iets waard was. 

 

Dus, toen hij subtiel liet vallen dat er ene Lucretia was en dat hij daar mee ging trouwen omdat ze zwanger was en oh, haha, hij wilde dat ze aanwezig was bij het huwelijk, bleef Andromache stokstijf staan. Sorry, maar wat?

 

"Lucretia?" herhaalde ze, kil, terwijl ze zichzelf een houding probeerde te geven. "Er is een Lucretia. En je bent verloofd." Verloofd. En niet met haar. (Ergens diep van binnen schopte Andy zichzelf dat ze niet zelf zwanger was geworden van Achilles.) "Goh." 

 

Ze wilde tegen hem schreeuwen, hem slaan, hem vervloeken, maar een goed meisje deed dat soort dingen niet. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Achilles trok een wenkbrauw op. Andromache klonk niet bepaald blij, maar aan de andere kant klonk Andromache dat wel vaker niet en zo vaak ging hij er eigenlijk niet echt op in. Waarom zou hij, tenslotte? Wat deed het voor hém om elke kille toon te ontleden tot hij een antwoord had? Hij kon er net zo goed overheen praten, tot ze niet meer kil klonk, de omstandigheden veranderen tot ze niets anders kon dat haar aanvankelijke probleem los te laten. Hij hoefde niet te weten wat het was. Hij hoefde alleen maar te zien dat het weer wegging.

 

‘Inderdaad,’ zei hij, luchtig, want dat was wat hij haar gezegd had, ja. ‘Wil je Lucretia graag ontmoeten?’ Ongetwijfeld. ‘Hier oversteken trouwens – maar de trouw is op zes april, dus als je die datum zou willen vrijhouden…’ En dat wilde ze vast, want hij zag geen reden waarom ze dat niet zou willen – hij was zelf nooit dikwijls naar trouwerijen geweest, om de één of andere reden had hij weinig vrienden met stabiele relaties, goh, raar, niet, maar in zoverre het tot nu toe gepland was (als in, in zoverre Lucretia alles geregeld had), werd het vast leuk. Of dat moest het maar zijn. Want hij ging met Lucretia trouwen. En hij wilde graag met Lucretia trouwen en hij wilde graag vader worden, dus wat hem betrof zou die dag perfect worden. Wat de rest van de wereld er ook verdomme van dacht. ‘Of had je al plannen?’

Share this post


Link to post
Share on other sites

Oh ja, Andromache wilde Lucretia eigenlijk wel graag ontmoeten. Ze wilde weten wie degene was die blijkbaar beter was, want als het om Achilles ging had Andromache blijkbaar verloren van iemand genaamd Lucretia. Was het alleen dat ze toevallig zwanger was geraakt of... wie was deze Lucretia? "Heeft ze ook nog een achternaam?" vroeg Andy, nog steeds op die ijzige toon, terwijl ze haar armen om elkaar heen sloeg en ietwat chagrijnig Achilles nog steeds volgde. Ze wilde niet meer naar het hotel met hem, maar Achilles had nogal de neiging om gewoon door te lopen als je stil bleef staan en verdomme, ze wilde alles weten nu.

 

"Ik zou het niet weten, dan moet ik in mijn agenda kijken," beet ze van zich af. "Sommige mensen sturen een uitnodiging." 

 

Niet dat ze het via een uitnodiging had willen horen... dat was eigenlijk nog erger dan dit. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Geïrriteerd draaide Achilles zich om, abrupt halt houdend. Waar deed ze in vredesnaam zo moeilijk over? Hij vertelde haar verdomme nú hoe het allemaal zat, maar nee, hoor, mejuffrouw had een uitnodiging gewild, mejuffrouw moest overal sikkeneurig over klinken en mejuffrouw kon al helemaal niet gewoon blij zijn voor hem. Waarom zou ze, tenslotte? Waarom zou ze verdomme toch ooit gewoon blij zijn voor een ander? Hij kreeg een kind! Ging trouwen! En haar prioriteit lag bij Lucretia’s achternaam?

 

Wat maakte Lucretia’s achternaam zelfs uit? Die veranderde toch.

 

‘Wat is jouw probleem in vredesnaam?’ vroeg hij, geërgerd. Hij kon zich niet herinneren dat hij weer eens niet genoeg complimenten had gegeven of waar Andromache zoal boos op hem voor werd, serieus, het enige wat hij gedaan had, was haar op de hoogte houden van zijn leven. Of wat, had ze dat liever niet gewild? Mocht hij geen leven buiten haar hebben? Hm? Hij zou het bij haar moeten proberen! ‘Ik wilde het je persoonlijk zeggen, dat doe je verdomme gewoon met familie, maar als je zo gaat doen, hoeft het voor mij niet meer.’

Share this post


Link to post
Share on other sites

Andromache voelde zich schuldig, en dat haatte ze. Ze voelde zich schuldig dat ze hier zo'n probleem van maakte, dat ze niet vrolijk was, niet cool was, niet lachend alles van haar af liet glijden, want hij was boos op haar en straks liep hij weg en straks wilde hij haar niet meer!

 

Ooh al had hij duidelijk laten blijken dat hij haar niet wilde. Oh ja, misschien nog lichamelijk, misschien nog in een anonieme hotelkamer zonder dat iemand er ooit vanaf mocht weten. Ze had het geheime van hun relatie altijd spannend gevonden, alsof het betekende dat ze een geheimpje hadden voor de rest van de wereld, maar op dit moment leek het alleen maar alsof hun geheime relatie betekende dat het niets was. Dat hij haar enkel wilde voor haar lichaam en dat hij verder iemand anders vond om de rest van zijn leven mee door te brengen, om verliefd op te worden, kinderen mee te krijgen, mee te trouwen. Dat alles wilde hij niet met haar, bleek maar weer, en Andromache voelde zich misbruikt. 

 

En daar was ze boos over, maar Andromache was nooit goed in openlijk boos zijn. Oh, ze was heel goed in achter iemands rug om klagen, ze was heel goed in kil glimlachen en van die nep-complimentjes die eigenlijk een belediging waren, maar ze was niet goed in iemand confronteren, in met gebalde vuisten voor hem staan en hem uitschelden.

 

Want ondanks alles wilde ze verdomme nog steeds dat Achilles onder de indruk van haar was en niemand was ooit onder de indruk van een boze vrouw. 

 

Daar over nadenken er uit proberen te komen was al moeilijk zat, en er stonden tranen van frustratie in haar ogen en ze balde haar vuisten en dwong ze toen weer los en toen, plotseling, noemde hij haar familie. "We zijn geen familie," protesteerde Andromache direct, want het was stompzinnig, het was nutteloos, maar deze kleine onwaarheid was iets wat ze op kon lossen zonder dat het een persoonlijke crisis was. "Ik heb geen familie." Ja, ze droeg dan wel Hectors achternaam, maar dat was adoptiefamilie en ze had hem nooit als echt onderdeel van haar fundament beschouwd. En verder had ze geen familie. Haar ouders waren dood, ze had geen ooms of tantes, iedereen was weg en Achilles betekende veel voor haar, maar niet als familie. "Dus dat is geen excuus!" 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Als Achilles heel, heel eerlijk met zichzelf was, zou hij best kunnen toegeven dat hij niet zijn favoriete zelf was als hij boos op iemand was. Niet per se omdat hij teleurgesteld was in zijn o zo tragische gebrek aan zelfbeheersing, niet per se omdat hij vond dat hij geen recht had op zijn woede (dat had hij wel, dat had hij verdomme wel, Andromache was belangrijk voor hem en het enige wat ze deed, was boos op hem zijn omdat… wat zelfs? Hij niet snel genoeg had gezegd dat hij een relatie met iemand had? Ze had er nooit naar gevraagd, had nooit enige interesse getoond in hem en zijn leven, had het nooit willen weten, dus wat had ze verdomme verwacht?), maar meer omdat hij mensen dan altijd wilde kwetsen. Alsof mensen dan leerden om hem niet meer te kwetsen.

 

Dat was niet zo, vreemd genoeg. Zo werkte het nooit. Over het algemeen werd hij van dat besef alleen maar bozer.

 

‘Ten eerste,’ spuugde hij eruit, ‘heb ik geen excuus nódig. Het enige wat ik hier doe, is jou persoonlijk vertellen dat ik ga trouwen en daar is níéts mis mee! En ten tweede…’ Ergens was hij teleurgesteld dat ze het niet wist. ‘We zijn wel familie.’ Waarom wist ze het niet? Zo moeilijk was het toch niet om uit te vogelen? Het was echt niet zo dat hij nooit had zitten hinten. ‘Je bent verdomme mijn zus – maar blijkbaar ben je te dom om dat te bedenken, hm? Waarom dácht je dat ik je in het begin aansprak? Omdat je toch zoooo onweerstaanbaar was op vijftien? Kom op, zeg!’

Share this post


Link to post
Share on other sites

Zijn zus. Ze was zijn zus. Het begrip trok er niet helemaal direct in, in alle eerlijkheid, misschien stom genoeg wat er nog eerder in trok was de afwijzing die erachter lag, dat het niet haar was waar hij geïnteresseerd in was geweest, maar een familieband, iets waar ze niets aan kon doen, iets wat er gewoon was en waar ze zonder niets waard was.

 

Maar die band was een familieband. Hij was haar broer en ze begreep niet hoe, kon het niet plaatsen, maar hij was haar broer en hij had haar zo aangeraakt. Om zich heen gewonden. Bespeeld als een instrument.

 

Andromache strompelde van hem weg, te emotioneel, te zwak, te broos, tot ze haar handen op een koele muur kon plaatsen en daar even tegen aan leunde, terwijl ze haar best deed om niet over te geven.

 

Haar broer, haar broer, haar broer. 

 

Familie was heilig, was haar ooit verteld. Familie was een band die je met niemand anders kon delen, familie was iets dat je op geen andere manier kon identificeren dan familie.  Je familieleden waren geen vrienden, je vrienden waren geen familie. En je familie was al helemaal niet je geliefde.

 

"Waarom," smeekte ze, terwijl ze zich van hem afgedraaid hield want ze was in duizenden stukken aan het barsten en als ze hem zou zien zou ze pas echt imploderen, "waarom heb je me het nooit gezegd?" En hoe? 

 

Hoe

Edited by Andromache Moyle

Share this post


Link to post
Share on other sites

Waarom, waarom hij het haar nooit verteld had, waarom toch, blablabla. Omdat hij er nooit zin in had gehad, daarom. Het vergeten was. Er überhaupt niet bij had stilgestaan dat hij dat moest, dat ze het niet al wist, of gewoon dat het uitmaakte. Had het een verschil gemaakt? Achilles had vanaf het begin geweten hoe het precies zat, had altijd, wellicht, meer geweten over Andromache dan zij over hem, maar… en? Waarom gaf ze hier zoveel om? Waarom deed ze hier in vredesnaam zo dramatisch over? Een moment lang liet hij een stilte vallen, staarde hij naar de stilzwijgende scène die ze trapte en kon hij zichzelf er niet van weerhouden om met zijn ogen te rollen.

 

‘Wist ik veel dat ons pa je dat niet verteld heeft,’ antwoordde hij, geërgerd, alhoewel dat een leugen was. Hij was er vrij snel achtergekomen dat dat zo was, maar hij had het nooit als zijn verantwoordelijkheid gezien om het recht te zetten, had er nooit het nut van ingezien. Hij had haar gewild, zo eenvoudig was dat gewoon, en hij had niet gedacht dat ze hem meer zou zien zitten als hij vanaf het begin meldde dat hij haar lang verloren broer was. Slechte start. Dat soort dingen.

 

Naïef, misschien, maar hij had deze reactie eigenlijk niet verwacht. Alsof ze het een walgelijk idee vond. Echt, ze deed net alsof hij zonet iets vreselijks had gezegd. Gewoon een reden waarom ze beter geen kinderen kregen! Meer dan dat was het niet, geen beletsel voor hun verhouding, geen excuus om Lucretia te verzwijgen, niets, niets, niets, gewoon een stom biologisch feit waar Andromache schijnbaar te veel waarde aan hechtte.

 

‘Had je het zo graag willen weten dan?’ Ah, waarom? Had ze graag gehad dat hij haar zusje noemde in bed? Pfft. ‘Ben je nu niet doodgelukkig, hm?’

Share this post


Link to post
Share on other sites

Wist hij veel dat hun vader het hen nooit had verteld?! Natuurlijk had haar vader nooit iets gezegd! Andromache wist niet of hij het ooit had geweten, maar hij was gelukkig getrouwd met iemand anders, had een dochter gekregen en dat hoofdstuk blijkbaar helemaal afgesloten en dan kwam Achilles vrolijk langshuppelen, met alle informatie, die hij nooit met haar had gedeeld?

 

En hij was met haar naar bed geweest. Hij had het geweten en was met haar naar bed geweest. Het had hem niet in de weg gestaan en dat vond ze al walgelijk genoeg, maar hij had de keuze van haar afgenomen. 

 

Langzaam nam de woede de overhand van de walging en van haar gebroken hart en dat was goed, want met woede kon Andromache iets. Ze leefde van woede, dronk het op, nam het in één stuk door en ademde het uit, zoals ze nu een paar langzame teugen lucht nam, tot ze haar ademhaling onder controle had en zich naar hem toe kon draaien.

 

"Ja," zei ze kil. "Ik had het graag willen weten, ja." Dat was informatie waar ze verdomme recht op had, Achilles, want dan had ze andere keuzes gemaakt. Ze wierp een blik in de verte, op het hotel waar ze van plan waren heen te gaan en trok walgend haar blik daar weer vanaf. "Ik denk dat ik naar huis ga. Die uitnodiging zal ik vanzelf wel zien verschijnen, toch?" 

 

En thuis... thuis zou ze wel iets bedenken. Haar woede er op de één of andere manier uitkrijgen. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Eerlijk gezegd zou Achilles er niet om rouwen als ze er nu vandoor ging. Als ze zo ging doen, had hij geen zin in haar, altijd enigszins gehecht geweest aan hoe alles aan Andromache eenvoudig was geweest in zijn leven. Ja, best, hij was haar broer, halfbroer, eigenlijk, en dat mocht niet en al die tralala waar hij nooit naar geluisterd had, maar het was zo… simpel geweest. Hij wilde haar en zij wilde hem en dat een paar jaar lang. Hij was nooit geïnteresseerd geweest in meer dan dat, in meer dan simpelweg verlangens stillen. Zo vaak zei hij dingen puur om een reactie te krijgen, iets anders te zien dan het voortkabbelende dag in, dag uit, maar nu, nu had hij niet eens gehoopt op een reactie. Nu was hij gewoon geërgerd geweest dat ze niet stond te springen voor iets positiefs in zijn leven en nu was zíj boos omdat… wat, ze zijn zusje was? Oh, nee!

 

‘Ga dan,’ zei hij, kil, killer dan Achilles zich voelde. Als je het aan hem vroeg, was hij nooit kil, immer geamuseerd door eeuwige pogingen zichzelf niet te verbranden aan onbezonnen kolen ergens binnenin. ‘Kan je iemand anders lastigvallen met dit gedoe.’ Als ze het had willen weten, had ze het moeten vragen; als ze had gewild dat hij met zinloze weetjes en waarschuwingen kwam, had ze iemand anders maar met zijn naam moeten aanspreken. Mensen deden altijd zo vreselijk vervelend als ze geconfronteerd werden met het concept dat de dingen waren zoals ze waren. ‘Doe me een plezier en wees iets vrolijker op de trouw, goed?’

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ze haatte hem, haatte de manier waarop hij haar zo vernederde, alsof ze niets voor hem was, helemaal niets meer in zijn leven betekende dan het meisje waar hij ooit mee naar bed was geweest, het meisje waar hij een geheim voor verborgen had gehouden en die nu achteloos uit zijn lippen had laten glijden. En ze haatte dat ze aan zichzelf twijfelde, dat ze zich afvroeg of ze niet te dramatisch gedroeg, of ze het niet van zich af moest laten glijden en een glimlach op haar gezicht moest zetten, want ze wilde niet vervelend zijn.

 

Ze wilde niet dat Achilles haar haatte, haar daadwerkelijk niets vond.

 

Maar ze wilde ook niet dat hij haar aanraakte. 

 

"Als ik kom," beet ze naar hem toe. "Mogelijk dat ik iets beters te doen heb." En voordat ze zich nog slechter kon voelen, voordat ze zou toegeven of het allemaal erger zou maken verdwijnselde ze weg. 

 


 

Uitgeschreven! 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now


  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×