Jump to content
Tabitha Fox

[15+][1837/1838] Only hunt bliss

Recommended Posts

Vrijdag 20 april 1838 - einde van de middag - een tafeltje voor in de bibliotheek

 

Ja, Ashton Vane was plotseling verdwenen van Zweinstein en dat vond Tabitha best jammer, hoor, eerlijk waar, maar ach, er waren nog zoveel jongens op Zweinstein dat het makkelijk genoeg was om haar aandacht op iemand anders te vestigen. En Jude Foulkes-Davenport was daar een geweldig voorbeeld van. Hij was knap, rijk en nieuw, dus precies het soort jongen waarvan ze alle aandacht wilde krijgen die ze er van kon krijgen.

 

Kon je vast van alles over zeggen en denken, maar Tabitha vond haar eigen psyche doodsaai om te onderzoeken. Ja, ze voelde en wilde dingen, maar maakte het echt uit waarom

 

"Oh, meneer Foulkes-Davenport!" kirde ze subtiel, toen ze hem zo in zijn eentje aan een tafeltje in de bibliotheek zag zeggen. "Ik was nou juist naar u op zoek!" Ach, het was meer een handig toeval. "U bent heel goed in transfiguratie, toch?" vroeg ze, terwijl ze de stoel tegenover hem in beslag nam en door haar tas begon te zoeken. "Ik heb een vraagje over het huiswerk, maar Whitley kon het me niet uitleggen... Zou u een poging willen doen?" Ze wierp hem haar allerliefste glimlach toe. "Ik zou u heel dankbaar zijn..."

 

 


 

 

Privé! 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Wanneer Jude niet optrok met ofwel Fanny, ofwel Butterfly, -die van die luidruchtige tweeling inderdaad-, of met zijn nichtje Moraine, dan zat Jude toch wel met enige regelmaat in de bibliotheek. Dat betekende overigens niet dat hij altijd braaf huiswerk aan het maken had. Hij had genoeg dingen waar hij persoonlijk nieuwsgierig naar was, wat hij uit wilde zoeken; bijvoorbeeld naar aanleiding van een gesprek met zijn nichtje en een vraag waar hij geen antwoord op had geweten of een onderwerp waarbij hij was betrapt op het kletsen van onzin. Of hij was gewoon een boek aan het lezen en wilde niet gestoord worden. 

 

Dat laatste was nu vandaag aan de hand; het lezen, niet het niet gestoord willen worden. Hij had een nieuw boek ontvangen per uilenpost, besteld in de Verenigde Staten. Het was een boek met veel bewegende plaatjes en actie, een superheldenverhaal. Nog met een lach op zijn gezicht keek Jude op, toen er een meisje bij zijn tafel kwam staan. "Naar mij?" Hij trok een wenkbrauw op en bekeek het meisje vluchtig van top tot teen. Hij herkende haar als iemand uit zijn jaar, een van de knappe meisjes. "Miss Fox, toch?" Maar daar waren er meerdere van en hopelijk hoefde hij niet te gaan gokken welke van de drie zij was, want dat zou hij echt niet weten. 

 

Jude grinnikte. "Ah, spreuken en bezweringen ben ik beter in hoor," sprak hij geveinsd bescheiden. "Maar ja hoor, laat maar zien, waar loop je tegenaan?" Hij wachtte geduldig  terwijl ze in haar tas aan het graven was, beantwoordde haar glimlach. "Is er een specifieke vraag die je hebt? Of een bepaald concept in het algemeen?" Hij grijnsde naar haar. "Het is gevaarlijk hoor, bijles vragen aan een Ravenklauw."

 

En dankbaarheid was altijd handig. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Oh, zeg maar Tabitha," glimlachte ze snel, want Miss Fox deed haar altijd aan haar zusjes denken. Eigenlijk behoorlijk stom, dat ze een hekel kreeg aan haar eigen achternaam, maar hoe moest het ook anders met perfecte Wren en charismatische Aviana? Zelfs als haar familie die twee niet gigantisch voortrok zou ze waarschijnlijk alsnog een hekel hebben aan haar zusjes, half omdat het gewoon zo hoorde en half... nou ja, ze kon ze niet uitstaan. Wren was altijd zo verdomd perfect dat ze er zelf bij afstak alsof ze uit modder gemaakt was en Aviana fladderde alle kanten op en had eindeloze aantallen aanbidders. Oneerlijk.

 

"Oh echt?" vroeg ze. "Helaas heb ik dat vak niet..." Anders had ze daar ook wel bijles voor willen hebben, hoor. "Eens kijken..." Ze trok haar boek tevoorschijn en begon door te bladeren naar het hoofdstuk waar ze op dit moment mee bezig waren. "Ik snap het gehele concept niet echt, ben ik bang," pruilde ze. "Kijk, het gaat om dingen met tegenovergestelde eigenschappen te transfigureren in elkaar door toch overeenkomsten te vinden. Maar hoe moet je ooit de overeenkomst vinden door een tak en een kom met modder?" 

 

Ingewikkeld, hoor. 

 

Misschien had ze moeten stoppen met Zweinstein en gewoon in de winkel moeten werken. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

"In dat geval moest je ook maar Jude zeggen," zei de jongen met een charmante knipoog. "Want mijn achternaam is te lang om comfortabel te zijn en mijn volledige voornaam ook. Daar wordt niemand gelukkig van." Hij grijnsde even. Judicaël... Je moest zijn ouders nageven dat ze wel hun best hadden gedaan om een originele naam te verzinnen, die onmogelijk was te leren schrijven als je vijf jaar oud was en je net als je klasgenootjes heel graag je naam wilde kunnen schrijven onder je krastekeningen. 

 

Jude leunde wat naar Tabitha toe en keek met haar mee in het boek. "Dus eigenlijk heb je meer een oefening nodig om associatief te denken en verbanden te vinden tussen dingen?", vroeg hij een beetje plagend. Hij grinnikte. "Nou een kom modder en een tak zijn allebei bruin, bijvoorbeeld." Hij trok een wenkbrauw naar haar op. "En je vindt het in de natuur... Je krijgt er vieze vingers van... Het ruikt naar aarde..." En zo kon hij nog wel even doorgaan. "Je kan er beestjes in vinden?" Hij grinnikte opnieuw; heus niet alleen omdat hij wist dat hij een heel leuke lach had. 

 

"Goed nu jij... Niet voor transfiguratie per se, maar wat zijn overeenkomsten tussen bijvoorbeeld..." Hij dacht even na en keek voor inspiratie de kamer rond. "Een standbeeld...Die daar in de hoek. En..." Hij keek nu naar Tabitha zelf, liet zijn ogen even rondgaan, vooral naar haar omgeving, haar gewaad, op zoek naar iets bruikbaars. "Jouw tas?" 

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Jude," herhaalde ze, met een glimlach die hem hopelijk erna liet verlangen dat ze vaker zijn naam zou zeggen. Wilde ze best doen, hoor, op alle leuke manieren... Hij was een knappe jongen en de Foulkes-Davenports waren rijk en hogere standaarden had Tabitha eigenlijk niet eens. 

 

"Oooh." Aandachtig bestudeerde ze Jude terwijl hij netjes zijn uitleg deed. Dus, associatie vermogen. Nou, nou... en Tabitha had altijd maar gedacht dat Transfiguratie niets meer was dan een beetje met een toverstok zwaaien en wat spreuken mompelen. Moest ze daar echt zelf bij over nadenken? "Nu je het zegt klinkt het niet al te moeilijk," glimlachte ze terug. 

 

"Hmm..." Ze leunde achterover in haar stoel, zogenaamd om het standbeeld beter te bekijken, maar vooral omdat ze Jude's ogen op zich gericht had gezien en ze best wel hem een betere blik gunde. "Ze zijn allebei in de buurt van boeken?" lachte ze. "En verder..." Dit was niet makkelijk... wat had een standbeeld nou gemeen met een tas! "Het is een raaf en er zitten veren in mijn tas?" 

 

Ze was hier echt niet goed in, he... 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Het uitzicht wat Tabitha hem gaf, was zeker niet vervelend te noemen. De jongen kon het echter niet helpen toch zachtjes te moeten lachen, toen het meisje een verband probeerde te zoeken tussen haar tas en het standbeeld. Hij zou het ook niet meteen weten, moest hij toegeven, het was best nog een lastige, maar de voorbeelden die het meisje bedacht waren dan weer wel heel erg grappig. "Goed. Zullen we een nieuw voorbeeld proberen? Ik zal het wat makkelijker maken." Dat klonk misschien niet heel aardig, maar ach, hij ging haar niet wijsmaken dat ze dit heel erg goed kon. 

 

Jude keek rond maar moest zeggen dat er in de bibliotheek maar weinig inspiratie te vinden was qua voorwerpen. Het waren toch vooral boeken en kasten en dat soort gebruiksvoorwerpen. "Zullen we anders een stukje wandelen? Ik was toch toe aan een pauze en wellicht dat we buiten wat makkelijkere voorbeelden vinden?" Hij trok zijn mondhoek geamuseerd op en keek haar aan om te peilen of ze dat ook wel een leuk idee vond. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Sommige mensen zouden het waarschijnlijk vreselijk vinden om een makkelijker voorbeeld nodig te hebben, alsof ze gefaald waren met hun daadwerkelijke opdracht, maar Tabitha gaf er niet zo heel veel om, eigenlijk. De enige reden dat ze überhaupt op Zweinstein was blijven plakken was omdat haar ouders dat hadden geëist en omdat ze Aviana en Richard in de gaten moest houden. Zonder dat had ze net zo makkelijk kunnen stoppen met school en haar uitdaging ergens anders zoeken. Maar ook dan zou Tabitha het altijd fijn vinden als mensen het makkelijker zouden maken voor haar. 

 

Ze was lui, eerlijk gezegd.

 

"Oh, geweldig idee," glimlachte ze naar hem, terwijl ze bruut haar boek terug schoof in haar tas. "Het is hier altijd zo..." Ze wierp een ietwat vieze blik rond. "Bedrukkend." Al die boeken die naar haar staarden, alsof ze haar uitlachten met alles wat van belang was en waar Tabitha niet om gaf. Hoewel ze dat misschien niet tegen een Ravenklauwer moest zeggen. "Al die schoolboeken die me er constant aan herinneren dat ik moet studeren," lachte ze dus maar, terwijl ze opstond en hem braaf de bibliotheek uitvolgde. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Jude kon het niet helpen te grinniken. Het meisje was grappig en hij kon niet geloven dat ze haar woorden over de boeken daadwerkelijk meende. Hij stak zijn arm naar haar uit en knipoogde. "Nou, laat ik u dan maar snel naar buiten begeleiden, voordat u een flauwte krijgt door alle  druk die deze kwaadaardige boeken op u leggen." De jongen grijnsde haar amicaal toe, de beleefdheid was uiteraard wat overdreven, hoewel hij het wel meende haar aan de arm te begeleiden. Dat was iets wat hij Armand steeds had zien doen bij Thomasin en het straalde wel iets cools uit. 

 

"Zal ik je tas dragen?" Als hij dan toch galant bezig was...

 

Eenmaal buiten keek hij rond. "Goed... Stel je moet wat van die takken in breipennen veranderen? Wat zijn dan de overeenkomsten?" Dat moest te doen zijn, met een beetje fantasie kon je takken zelfs als breipen gebruiken, vond Jude, met nul verstand van breien. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ach, hij was... schattig. Op een goede manier, hoor, op de meest fantastische manier ooit, want eerlijk gezegd was Tabitha er een beetje gewend aan geraakt dat mannen alleen maar wilden dat ze haar benen of lippen spreiden en verder vooral haar mond dicht hield en niet zeurde, maar Jude wilde daadwerkelijk haar tas dragen. Met een stralende glimlach overhandigde Tabitha het leren anker dat ineens zo zwaar aanvoelde nu iemand anders aan had geboden om hem te dragen. "Wat galant," zei ze, terwijl ze zich om zijn arm heen wikkelde en tegen zich aan vleide.

 

Heerlijk om zo door de gangen te lopen, eigenlijk, konden ze dat niet vaker doen? Ze hoefde geen relatie, hij was niet Richard, maar ze hield van de jaloerse blikken die ze kreeg. 

 

"Oooh..." Takken en breipennen... "Ze zijn allebei lang en dun?" vroeg ze en ze kantelde haar hoofd even. "En je kunt breipennen van hout maken, mijn moeder gebruikt die altijd voor haar lelijke sjaals..." Ja sorry, hoor, mam, als je loyaliteit wilde moest je aardiger zijn tegen je dochter. "En aan takken zitten bladeren en bladeren is een bedekking van een oom en een sjaal is dan weer een bedekking van je hals..." Ze gluurde naar Jude. "Zo goed? Oh, het is wel fris buiten..." En heel subtiel schoof ze nog dichter tegen hem aan. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Dat hij het galant vond, was een ding, maar dat het meisje aan zijn arm dat ook oppikte, was alleen maar mooier meegenomen. Hij lachte naar haar en Jude zond haar een knipoog toe. "Dat hoort toch, wanneer je een eindje gaat lopen met een dame?" Nou was Tabitha niet echt een stereotype dame, maar dat betekende niet dat hij haar even een middag als zodanig kon laten voelen. Daar verloor immers niemand wat bij. En het was best vleiend dat het meisje zich zo tegen hem aan vlijde, zijn neef had zeker niet gelogen over de gewilligheid van de meisjes op deze school en dat terwijl Britten toch bekend stonden als dat ze behoorlijk stijfjes waren. Nou, dat zeg je bij Tabby niet terug. Daar konden de Frans-Canadese meisjes nog wat van leren. 

 

Met een lach knikte Jude. "Ja, heel goed! Precies. Op zo'n manier moet je eigenlijk bij alles een beetje naar overeenkomsten zoeken. Ha. Je wist er meer te bedenken, dan ik." De jongen wist dan ook bijzonder weinig van breipennen verder. Hij had zich daar ook nooit zo in verdiept, maar goed, voor iemand die net nog geen één overeenkomst wist te verzinnen, was dit wel een enorme vooruitgang. "Ja, je begint het door te krijgen, geloof ik." En hij had haar smoesje overigens ook wel door. Niet dat hij dat ging aanstippen. Hij deed zijn mantel af en deed hem bij haar om de schouders. "Canadese kwaliteit. Dat moet je wel even warm houden," Jude trok een mondhoek op, want hij wist ook heus wel dat dat niet waar ze meteen op uit was geweest. Hij vond het alleen leuker om dat allemaal nog even uit te stellen. Daarbij liepen ze nu nog veel te veel in het zicht. Hij lachte haar opgewekt toe. "Zo warm genoeg, my lady?"

Share this post


Link to post
Share on other sites

Je hoorde waarschijnlijk jezelf niet uit te lachen als iemand je een dame noemde, maar Tabitha wist ook heus wel wat ze was, hoor. Ze deed daar nooit echt moeilijk over, ja, natuurlijk vond ze dat ze beter verdiende, maar dat betekende niet dat ze zichzelf een dame zou noemen. Nee, een dame was meer zo iemand als... goh, wie kende ze eigenlijk die een dame was? Haar zusjes niet, dat zeker... misschien Claude Bennett? Die was zeker wel een dame. 

 

"Hoera!" juichte ze vrolijk toen hij haar een compliment gaf en ze klapte enthousiast in haar handen. Enthousiasme dat een beetje wegzakte toen hij alleen maar haar zijn mantel aanbood, hoewel dat ook wel weer galant was... En die mantel had goede kwaliteit, hoor. Waarderend streelde ze over de zachte stof en ze sloeg die gewillig om zich heen. "Oh ja, dat is zeker wel warm," glimlachte ze naar hem. "Ik weet niet of ik je hem wel terug wil geven, hoor," en lachend rende ze er vandoor.

 

Ja, kom haar maar vangen, Jude. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Hey!"

 

Hoofdschuddend en hardop lachend keek Jude Tabitha na. Niet dat hij haar ermee weg zou laten komen. Hij ging zich niet laten bestelen van het kerstcadeau van zijn broer. Daarbij was het ook wel een klein beetje een krenking in zijn trots als hij een meisje niet zou kunnen inhalen met rennen. In zijn vrije tijd beoefende hij allerlei watersporten. Dus hij hoopte dat hij daarmee wel kon zeggen dat hij een degelijke conditie had, ondanks de hoeveel drugs die hij rookte.

 

De twee renden uit het zicht, steeds meer naar de bosrand van het Verboden Bos, maar waar ze dus wel goed uit het zicht waren van bemoeizuchtige schoonzussen of jaloerse tweelingen. Jude had zich nog wat ingehouden met rennen, maar zette nu een tandje bij en haalde het meisje met een lachje in. "Zeg, diefje, dat kan zomaar niet he..." Hij pakte haar bij haar arm en draaide haar wat speels tegen een boom. Hij had haar beet, maar wel zo dat ze gemakkelijk kon wegdraaien of ontsnappen als ze dat wilde. "Mm... In barbaarse culteren -dreuzels dus- hakten ze vaak de rechterhand van een dief af..." Hij trok een mondhoek op. "Maar dat is me wat te bloederig voor een vrijdagmiddag... Jij een idee wat een passende straf zou zijn voor deze misdaad?"

 

"Ik weet wel iets wat je met die rechterhand kan doen..." Hij trok suggestief een wenkbrauw omhoog, maar moest toen alweer lachen. "In de binnenzak zitten een sigaret met wat extra 'spice'. Interesse?" Drugs gebruiken was het leukste wanneer je kon delen of het met iemand samen kon doen. Dan leek je, voor jezelf, ook net iets minder verslaafd.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Tabitha liet zich graag vangen, hoor, dat was ook sowieso een beetje de bedoeling, want ze was echt veel te lui om het hele terrein op grote vaart af te rennen. Ze kreeg haar lichaamsbeweging liever op een andere manier, maar wel het allerliefste met Jude op dit moment, dus met een giechelend kreetje liet ze zichzelf 'klem' zetten tegen een boom. Ze pruilde lieflijk toen hij het had over wat hij met een dief hoorde te doen, maar niet echt die hand afhakken, hoor, die had ze nog nodig om ooit een trouwring mee te dragen.

 

"Nou, het moet zeker wel iets zijn waar ik mijn lesje van leer," fluisterde ze ademloos terug. "Of misschien juist iets waar ik je mee terug betaal?" Maar goed, een sigaret met wat spice kon haar op dit moment ook wel bezighouden, hoor, dus wiebelde ze met haar rechterhand en stak die zo in zijn zak. Ze deed er ietsjes langer over om de sigaret te vinden dan daadwerkelijk nodig was, maar uiteindelijk trok ze hem tevoorschijn. "Oh oeps, ik zat blijkbaar aan iets anders," zei ze onschuldig, voordat ze de sigaret tussen haar lippen stak. "Heb je een vuurtje?" 

 

Misschien in zijn andere zak. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

[15+, door seksueel getinte opmerkingen] 

 

Wat een grappig meisje. Ze voldeed in het geheel niet aan het preutse beeld van de Britse jongedames, al moest hij toegeven dat hij er al eerder achter was gekomen dat dat misschien iets werd overdreven... Of hij had er talent voor om juist de losbandiger types tegen het lijf te lopen. "Mmm, ik zou je kunnen spanken," zei hij met een lachje, "wat denk je? Hoeveel tikken is het stelen van een mantel waard? Tien?" Hij verwachtte overigens niet dat ze erop in zou gaan. Hij ging er nu meer voor haar een beetje te laten schrikken of choqueren. Het ging hem om de reactie en verder... Ach... Hij had niet het idee dat hij haar nu echt bang aan het maken was. 

 

Nou, van die hand in zijn mantelzak kreeg Jude het wel warm. Het was ook niet zo raar dat zijn lichaam daar verder op reageerde met dat Tabitha er de tijd voor nam. Hij keek haar met een lachje aan, ergens ongelovig dat hem dit gewoon nu zo makkelijk overkwam en dan ook nog met zo'n mooi meisje. En een cadeautje dat je in je schoot werd geworpen ging je niet afwijzen, toch? "Geen probleem... Geloof niet dat het vijandig op je reageert.."

 

"Mmm" Z'n staf zat inderdaad in de andere zak van zijn gewaad, maar die pakte hij zelf en stak met een glimlach de sigaret voor haar aan. "Ervaring mee?" Hij stak de staf weer weg, liet zijn hand via haar zij naar haar schouder glijden. "Ik vrees alleen dat ik mijn mantel wel weer in eigen bezit moet terugnemen, diefje, want die gunst heb je nu wel verpest...." Zou ze het erg vinden, dat hij haar uitkleedde? 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Tabitha trok nieuwsgierig haar wenkbrauwen op. "Spanken, hm?" giechelde ze. "Daar leek je me echt niet het type voor." En dat was op zich fascinerend genoeg, het verschil tussen de dingen die mensen zeiden en hoe ze zich daadwerkelijk voelden, of in ieder geval hoe Tabitha dacht dat ze zich voelden. Misschien had ze het mis en was het Jude's grootste fantasie, misschien had ze gelijk en zei hij het alleen om een reactie te krijgen en in dat laatste geval kon ze het wel waarderen, want dat was de enige reden waarom Tabitha ooit iets zei. "Denk je dat ik daar mijn lesje wel van leer?" daagde ze hem uit.

 

Ze nam een hijs van de sigaret toen hij hem aangestoken had en sloot even haar ogen om het gevoel over zich heen te laten spoelen. "Af en toe," zei ze loom, terwijl ze haar ogen weer opende en naar hem glimlachte. "Anders kom je Zweinstein echt niet door, hoor." Iedereen was hier zo saai en serieus... Oké, niet iedereen, maar over het algemeen was het geen geaccepteerd gedrag om iets anders te willen. Om maar een beetje met je hakken over de sloot te springen en de rest van je tijd door te brengen met vooral alles wat leuk was. "Awww," pruilde ze naar hem, maar ze liet wel de mantel van haar schouders af glijden, in zijn handen. "Maar hoe moet ik nu warm blijven? Het is best koud en je wilt niet dat ik bevries, toch?" Ze stak de sigaret naar hem uit en liet haar (koude) handen om zijn nek glijden. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Jude kon het niet helpen te moeten lachen. "Geen idee, nog nooit geprobeerd... Maar als je interesse hebt om daar samen onderzoek naar te doen..." Al was het moeilijk voorstellen dat een meisje zich echt wilde laten slaan en hij wist ook niet of hij er nou werkelijk iets van plezier uit zou halen om Tabitha pijn te doen. Al ging het daar misschien niet helemaal om en was het meer de fantasie van een soort schoolmeester met zijn student, een verschuiving in macht, maar toch... Die was er al genoeg in het dagelijks leven tussen man en vrouw. Waarom zou je daar perse een spelletje van moeten maken en fysiek geweld moeten toepassen. Hij knipoogde maar en ging er vanuit dat het wel werd opgevat als een uitdagend grapje en niet als een serieuze suggestie. 

 

Nadat Tabitha een hijsje had genomen, bekeek hij haar rustige, met haar ogen dicht. Het was een heel erg mooi meisje, constateerde hij maar weer en ergens was ze op de momenten dat ze gewoon echt ontspannen iets anders deed dan hem versieren veel leuker. Het andere voelde haast te geforceerd, te gewillig. Wanhopig misschien? Hoewel dat de lading ook niet leek te dekken en dat was eigenlijk niet het goede woord. Met een lachje nam hij zijn mantel in ontvangst, sloeg hem zelf weer om en nam de sigaret van haar over. Jude nam zelf ook een trekje van de sigaret  en blies de rook in kringetjes uit in haar gezicht. Niet echt met een andere achterliggende gedachte dat hij dan wel erg zijn nek in bochten moest wringen om dat niet te doen en haar tegelijkertijd wel aan te kunnen blijven kijken. Hij legde zijn vrije hand op haar onderrug en trok haar iets dichter tegen zich aan. "Natuurlijk wil ik dat niet. Ik denk dat 'ijspegel' niet echt voor je is weggelegd." Hij nam nog een trekje en het lome gevoel overviel hem ook, het maakte je zo heerlijk los van de wereld, ontnam je alle zorgen. Je ergens druk over maken was haast onmogelijk en er was dan weinig fijner dan lekker eten en intiem met iemand zijn. Het liefst in die volgorde, maar aangezien het eerste er niet was, zou hij zich maar met het tweede vermaken.

 

Jude boog naar voren en kuste Tabitha in eerste instantie zachtjes en bij respons zou dat al snel wat inniger worden. "Krijg je het hier een beetje warm van?", vroeg hij met een grijns. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Tabitha had overal interesse in, eerlijk gezegd. Ze wilde constant haar grenzen oprekken, altijd het volgende ontdekken, zich nooit vervelen, nooit voor een moment stil staan want die momenten dat je alleen was en in je bed lag en naar het plafond staarde waren de momenten waarop ze wist dat haar hele leven niets waard was en dat niemand haar mocht en ze absoluut niets uitmaakte in de wereld. Vandaar dat ze dat liever niet deed, vandaar dat ze zich liever door elke jongen liet ompraten om een 'wandelingetje' te maken. Ze wist best wat dat haar maakte, ze wist wat mensen over haar zeiden, dat ze haar sneu en zielig vonden, maar het was niet alsof ze anders iets over haar zouden zeggen, dus wat maakte het uit?

 

"Klinkt als een echte Ravenklauwer," lachte ze. "Altijd maar onderzoek willen doen..." Ravenklauwers konden best experimenteel zijn, eigenlijk... nou ja, ze waren niet de enige. Griffoendors konden een uitdaging niet weerstaan en Zwadderaars wisten precies wat ze wilden. Huffelpuffers waren dan weer wat minder experimenteel... nou ja, lag aan de Huffelpuffer die je aansprak. Ingewikkeld. 

 

Dat hij de rook in haar gezicht blies was wel enigszins vervelend, zelf roken was nooit zo erg maar de rook van iemand anders in je gezicht geduwd krijgen was nou eenmaal niet het meest prettige, maar Tabitha hield een neutrale glimlach op haar gezicht tot hij haar eindelijk kuste. Ze trok hem enthousiast naar zich toe, hier kon ze eindelijk wat mee en pruilde bijna toen hij haar los liet. "Een beetje," glimlachte ze lief terug. "Misschien zelfs een beetje te warm..." En nu ze toch zichzelf de kans had gegeven knoopte ze snel haar blouse los en liet die naast de boom vallen. 

 

Oké, het was wel echt koud. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Met een glimlach keek Jude naar Tabitha en naar de enorme hoeveelheid blote huid die op dit moment vrijkwamen. Hij hield zijn hoofd een beetje schuin en liet zijn ogen bewonderend langs haar lichaam glijden. Hij moest meisjes vaker bijles geven in transfiguratie bleek maar weer. De jongen lachte en keek haar even vragend aan. "Dit wil je echt?" Niet dat hij bezwaar had. "Je bent ook leuk met kleren aan, hoor..." Al moest hij zeggen dat dit wel als een leuke bonus aanvoelde. 

 

Jude deed een stapje dichterbij en trok haar tegen zich aan. "Ah, je bent helemaal koud." Ze had kippenvel. Hij wreef met zijn handen over haar armen, maar ging al snel over naar het strelen van haar rug, zij en buik en toen ook weer naar boven om voorzichtig langs de rand van haar BH te strelen. "Je bent zo mooi." Meisjes complimenten geven als ze halfnaakt voor je stonden, hoorde er nu eenmaal bij. 

 

Hij kuste haar opnieuw en sloeg een arm wat steviger om haar heen. Met een lachje sloeg hij ook een keer, met beleid, op haar rechterbil.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Bla bla bla, of ze dit echt wilde. Tabitha hield zichzelf in om niet met haar ogen te rollen en in plaats daarvan lieflijk te glimlachen en naar hem te knikken, maar ze had eerlijk gezegd zo'n hekel aan het hele concept van vragen of ze dit echt wilde of niet. Oh, er waren vast duizenden meisjes die dat fijn vonden, die hem er dankbaar voor zouden zijn, maar Tabitha was niet zo moeilijk. Als ze het niet wilde, had ze haar kleding niet uitgetrokken. Tadaa.

 

"Dan moet je daar maar snel wat aan doen," lachte ze naar hem, terwijl ze zich heel gewillig door hem liet strelen. Oh en dat hij haar mooi vond was ook goed om te weten. Mocht hij vaker zeggen, eigenlijk. Gretig kuste ze hem terug. Ze had niet verwacht dat hij haar echt op haar bil zou slaan, dus slaakte ze een lachend kreetje. "Oh, Jude toch," plaagde ze hem. "Dat had ik nou nooit van je verwacht." Heerlijk. Kon hij dat vaker doen? Onverwacht zijn? Ze liet goedkeurend haar vingers naar beneden glijden, naar de gesp van zijn riem, en begon daar zonder toestemming aan te trekken. 

 

"Heb je het ooit eerder in een bos gedaan?" vroeg ze, alle schijn alsof ze dit niet aan het doen waren, overboord gooiend. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

[15+; zoenen en meer]

 

Dit meisje was gevaarlijk, speels... Het was waarschijnlijk heel onverstandig om in mee te gaan, maar het was weinig sexy en lust opwekkend om nu te vragen of ze wel drankjes gebruikte. Ach... Hoe groot was nou de kans dat het mis zou gaan? Jude schoof die gedachten snel van zich af, lachte weer naar haar en kneep nu wat steviger in haar billen, gebruikte ook een beetje zijn nagels. Hij wilde haar nog verder verrassen, niet saai lijken, zorgen dat zij er ook van genoot. Hij was Canadees en had dus ook wat Franse inslag meegekregen. Hij moest natuurlijk laten merken dat hij ook de taal van de liefde sprak, in tegenstelling tot al die saaie Britten. "Dan moest je me maar eens beter leren kennen," fluisterde hij in haar oor. 

 

"Nee, niet in het bos. Meestal kies ik voor wat comfortabeler plekjes..." Wat zij zonder toestemming kon, kon hij ook. Zijn hand glipte onder haar kleding, streelde onder haar shirt over de naakte huid van haar rug, daarna haar buik en ging toen langzaam omhoog, zodat hij daar ook langs haar borsten kon strelen. Jude glimlachte naar haar. "En je wordt alleen maar mooier..." De jongen boog voorover en kuste Tabitha nu in haar hals, nam daar de tijd voor. "We maken straks wel een zacht plekje in het mos..." Want teruggaan en daar een plek zoeken... Daar had hij nu geen zin meer in.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now


  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×