Jump to content
Sign in to follow this  
Gabriel Bruxley

[1838/1839] And she'll always get the best of me, the worst is yet to come

Recommended Posts

Zaterdag 28 maart 1838 - Margaux mag een locatie kiezen

 

Hij ging trouwen met Laurelle Ryder. Ergens was het nog een vreemd concept, ergens was het veel vreemder dat het steeds meer ‘normaal werd’. Dat het steeds makkelijker werd om zijn schouders op te halen als mensen hem vreemd aankeken als hij het hen vertelde, ‘want de bruiloft was wel erg snel’,  en, ‘ Laurelle Ryder? Daar gaan wel een paar verhalen over rond hoor..’ . Het was makkelijk om te zeggen dat het hem gewoon een goede beslissing leek, makkelijk om te negeren dat hij dit veel te hard uit eigenbelang deed en dat een romantisch deel in hem het geen fijn idee vond om te trouwen vanuit eigenbelang.

 

Want dat romantische gedeelte in hem was ook het deel wat verliefd was geraakt op wit poeder en de euforie die ze kon bieden. En hoewel hij dat deel nog steeds ergens miste voelde hij zich toch veiliger in zijn eigen verlichting. In redelijk, pragmatisch, verstandig en goed, zeker ook egoïstisch zijn.

 

Hij verwachtte dat Laurelle vast ook belangen had bij die huwelijk, hij had niet verwacht dat haar belangen best wel eens die van hem konden bestrijden.

Misschien had hij toch nog wat slimmer moeten zijn en zijn eigen onderzoek doen voor hij deze kans had aangenomen.

 

Wat is dit”, hij probeerde niet te oordelend te klinken (had dat altijd gehaat als mensen die toon naar hem aansloegen) maar kon het ook niet helpen. Want hij kende dit, hij wist beter, en hij had een oordeel. En geen positieve eigenlijk ook. “Is dit iets wat je vaker doet?”, viel hij maar met de deur in huis starend naar de inhoud van de tafel.

 

Onwilkeuring vroeg hij zich af of de effecten leuk waren.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Laurelle wilde niet gestoord worden. Laurelle wilde opgaan in haar eigen wereldje waar alles goed was, Laurelle wilde geen verloofde die haar met dat ambtetant type rechtschapen walging naar haar en haar pad naar zorgeloosheid staarde. Laurelle wilde alleen maar dit, maar nee, hoor, Gabriel stond hier en eiste uitleg, zoals mensen altijd deden als ze erachter kwamen, net alsof het niet duidelijk was, net alsof ze iemand een uitleg verschuldigd was. Misschien was ze dat ook. Wist zij veel. Het voelde altijd als háár probleem, háár ding – of nee, misschien was het zelfs meer een ding van haar en Oliver, al was het maar omdat de enige momenten dat ze nog iets van liefde voelde, de gezamenlijke trips waren. Niet dat ze echt wist of dat per se zijn liefde was.

 

Maakte ook niet uit. Oliver was hier niet. Gabriel wel, en Gabriel stelde meer vragen dan Laurelle antwoord op wilde geven.

 

Ze ging zitten op de dichtstbijzijnde stoel. ‘Wil je het proberen?’ vroeg ze, een spot om elk woord heen dat ze had willen onderdrukken. ‘Dan weet je meteen wat het is.’ Ugh. Ze geloofde nooit dat hij geen gokje kon wagen. ‘Als het je stoort, zal ik ervoor zorgen dat je het verder niet ziet, hoor.’ Ze glimlachte, enigszins klein. Ze had het al die tijd voor hem geheim kunnen houden, tenslotte. Dat hij het nu wist, zou vast een probleem vormen – als iemand het wist, letten ze meer op de kleine tekenen die ze zoveel minder goed verborgen kon houden, tenslotte – maar het was niets dat ze niet aankon. Ze haalde een trillerige hand door haar haren. ‘Je gaat er echt geen last van hebben, ik beloof het.’

Share this post


Link to post
Share on other sites

Nee”. Het antwoord kwam harder, kouder, killer, dan hij gewild had. (Want hij wist heus wel dat het niet makkelijk was, en dat hoe leuk en bevrijdend die extase van drugs ook was het nooit fijn was om negatieve woorden en vragen, veroordelende klanken en zinnen, door de gaten van je gefabriceerde euforie te laten glippen. Omdat je eigenlijk het meest kwetsbaar was op deze momenten, omdat al je emotie plekken openstonden klaar om gevuld te worden met valse werkelijkheid. En juist dan als je eigen perceptie in die roes zat dan kwam de realiteit van een ander harder aan) Of zo was het voor hem geweest, misschien maakte hij dit teveel over hem.

 

Maar dat was het ook. Die harde nee was voor zichzelf geweest omdat hij ja had willen zeggen.

 

En hij voelde zich nu al schuldig dat hij hem zo onnadenkend aan Laurelle gegeven had. Maar als hij er bij stil had kunnen staan had hij misschien geen nee gezegd, en waar waren ze dan geweest?

 

Misschien moest hij eens gaan nadenken of hij dit huwelijk wel wilde.

 

Ik weet prima hoe het is ”, fantastisch, magisch, buitengewoon, het enige wat je nog wilt”, “Het is troep en ik heb er sowieso last van als je het gebruikt”, hij sloeg zijn armen over elkaar en leunde tegen de muur. Wist niet zeker of hij dichterbij wilde komen of niet. “Je klinkt zelf wel erg ervaren trouwens”. En vertel ook meteen hoe ervaren je al bent. Want dan wist hij hoe erg hij zichzelf in het diepe ging gooien als hij door ging met dit huisje, boompje, niet zijn beestjes, met Laurelle Ryder.  Huisje boompje beestje. Niet, huisje, pilletje, poedertje. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Het was niet eens alsof Laurelle het per se oneens was met wat Gabriel zei. Op zich waren drugs inderdaad troep om het zo cru te zeggen, op gezondheidsvlak zou het nooit wonderen doen en het was niet alsof haar leven zoveel verbeterd was sinds ze eraan verslingerd was geraakt. Maar dat hoefde ook niet. Drugs hoefden haar niet te redden; ze hielden haar gewoon in leven, en nog enigszins gezond van geest. Ze kon, en wilde, vooral dat, zich niet eens voorstellen waar ze zijn zou zónder. Op zich zou hij er vast wel last van hebben; ze kon het verbergen als ze elkaar niet de hele tijd zagen, maar als ze in hetzelfde huis zouden wonen, zou het ongetwijfeld moeilijker worden, zeker nu hij het wist. En op zich was ze ervaren, ja. Vandaar dat ze zo klonk.

 

Maar op zich had ze een gloeiende hekel aan de toon die hij tegen haar aansloeg. Alsof ze het zelf niet allemaal net zo goed wist. Alsof hij teleurgesteld in haar was en zij het bij deze moest oplossen. Alsof ze daarom gevraagd had, een open goal wat haar daden betrof voor hem had tentoongesteld.

 

‘En wat moet ík daaraan doen?’ vroeg ze, een wrevelige stem, zich ergens, ergens afvragend hoelang dit precies ging duren. Ze zat al veel te lang zonder en nu duurde het nog langer, puur omdat haar verloofde schijnbaar wel erg tegen haar hobby was. Ugh. Had zij weer. De volgende keer vroeg ze aan Leroy of hij iemand kon uitkiezen die niet zo hautain deed over wat zij zoal met haar leven wilde aanvangen. ‘Wat “erg ervaren” inhoudt, is voor iedereen anders,’ besloot ze, kortaf.

 

Dus kon hij ophouden, zodat ze verder kon gaan met haar ervaring aanlengen?  

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ergens, ergens wilde hij gewoon die troep van de tafel smijten, gewoon zodat het niet meer zo duidelijk in het zicht lag. Maar hij deed het niet, want hij had geen zin om het aan te raken en er te dichtbij in de buurt te komen, en hij had geen zin om zijn nog niet begonnen huwelijk met Laurelle te starten door de persoon te zijn die haar verslaving buiten handbereik hield. Had sowieso geen zin in die rol in het algemeen. Hij kon haar vertellen dat het kut was, dat ze het niet moest doen, maar waar hij haar nog niet door en door kende was haar verslaving een oude bekende die hij beter kon lezen dan zichzelf. En om tussen haar en zijn oude kennis te komen was een lastige, vervelende, slopende taak.

 

En hij gaf niet genoeg om Laurelle om ook maar te willen denken aan die rol als levensweg.

 

Hij voelde zich ook schuldig erom. Voelde zich nog meer schuldig tegenover de mensen die die rol wel in zijn leven hadden ingenomen. Maar deed je niks aan.

 

Je kan stoppen”, knikte hij op haar vraag van wat ze kon doen. En misschien klonk het als makkelijke gezegd dan gedaan maar dat was het niet eens’; hij wilde haar gewoon vertellen dat ze kon stoppen, dat het een optie was zelfs al leek die zo ver uit zicht dat je het niet eens serieus overwoog. “Ik weet zeker dat er plekken zijn, mensen waar je naar toe kan. Dit.. wat je hier doet het is een wedstrijd die je sowieso al verloren hebt als je eraan begint.

 

Hij negeerde haar laatste opmerking en ging gewoon door met de speech opdreunen en de vragen stellen die hij zo vaak gehoord had dat hij ze kon dromen (soms ook droomde). “Zijn er mensen die je kunnen helpen hiermee. Je hebt hulp nodig, dat weet je he?

 

En hij ging die hulp niet zijn.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Jup, ze kon stoppen. Dat was zo. Dat wilde ze alleen godverdomme niet. Waarom vonden mensen dat altijd zo vreemd om te bedenken? Ze voelde zich niet gevangen in haar eigen behoeften, had niet het gevoel dat dit werkelijk haar leven overgenomen had en dat ze zich zorgen om zichzelf moest maken. Rationeel wist ze best dat drugs haar vriendjes niet waren, dat het ongezond was en al die onzin, maar… wat dan nog? Zoveel was ongezond, zoveel viel af te keuren, waarom dachten mensen in vredesnaam dat ze op dit punt zoveel over háár leven te zeggen hadden? Waarom dacht Gabriel oprecht dat hij haar kon gaan vertellen dat ze stoppen kon?

 

‘Dat kan, ja,’ bevestigde ze, monotoon. ‘Daar bestaan plekken voor.’ Stuk voor stuk plaatsen die ze nooit zou willen bezoeken. ‘Maar ik ga er niet heen.’ Klaar. Zelfs als ze wilde stoppen, zelfs als ze daar ooit zin in kreeg, ging ze haar kinderen echt niet zo lang alleen achterlaten bij Oliver of bij haar familie of wat dan ook. Het waren háár kinderen! En best, ze was niet de beste moeder ooit, was niet altijd met ze bezig, maar dat was echt net een stap te ver. ‘Ik ga niet stoppen, oké? Ik heb het allemaal onder controle.’

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now

Sign in to follow this  

  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×