Jump to content
Arthur Hollow

[1837/1838] I don't wanna lose you

Recommended Posts

Woensdag 4 april 1838 - 's middags - Hollows Magisch Warenhuis

 

Arthur speelde niet heel vaak in het Warenhuis, iets over dat het een respectabele zaak was en dat het niet goed was als er allerlei kinderen rondliepen en mensen voor hun voeten liepen, maar er waren zoveel neefjes en nichtjes dat het soms niet anders kon! Nou ja, het kon wel, maar ze wilden niet en dat telde even goed als dat het gewoon niet anders kon. Dus op dit moment waren ze al een uur bezig met een heftig spelletje verstoppertje. Heb je ooit verstoppertje gespeeld in een magisch warenhuis? Het was een wonder als ze nog iemand wisten te vinden!

 

Gelukkig had Arthur een hele goede stopplek en hij rende dus op snel tempo door de gangen heen, tussen de rekken met kleding door, tot hij zich, ietwat te hard, onder een kast door liet rollen.

 

Met grote verbazing keek hij naar het meisje dat daar al zat. "Wie ben jij?" vroeg hij nieuwsgierig. "Doe je ook mee met verstoppertje?" 

 


 

Privé! 

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Oh hallo," begroette Loïs haar onverwachte bezoek, terwijl ze wat opzij schoof zodat de jongen meer plaats had. Het was best een grote kast, maar niet als je er met zijn tweeën onder ging liggen. Gelukkig was de jongen nog niet zo groot, dus het paste best. "Eh ja, soort van. Ik verstop me voor mijn moeder," fluisterde Loïs samenzweerderig en ze gluurde naar wat langslopende voeten. Het was heel grappig om zo allemaal mensen voorbij te zien wandelen en alleen maar hun schoenen of de onderkant van hun gewaad te zien. Loïs fantaseerde dan graag hoe ze er van de bovenkant uit zagen. "Ze wil zo naar die saaie papierwinkel, maar ik wilde heel graag de speelgoedafdeling hier nog even zien dus ik zei dat ik alvast de goede kant uit zou lopen en nu ben ik aan het wachten of ze er in trapt zodat ze weggaat en ik er ongezien heen kan." Er liepen nog wat mensen voorbij, maar geen paar schoenen leek op die van haar moeder. 

 

"Jij bent verstoppertje aan het spelen? Wat cool! Ik mag geen spelletjes spelen in winkels van mijn moeder." Loïs pruilde even. Nu snapte ze best wel waarom dat niet mocht, want het was storend voor de andere mensen. Meestal hield ze zich er dan ook wel aan, als oudere zus moest ze toch het goede voorbeeld geven en haar moeder een beetje helpen om iedereen in het gareel te houden. Maar vandaag waren haar broertjes en zusjes hier helemaal niet, dus dat gaf natuurlijk wel wat ruimte voor speling. Twijfelend keek ze de jongen. "Kan ik nog meedoen denk je? Oh, ik ben Loïs trouwens. Hoe heet jij?" 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ze verstopte zich voor haar eigen moeder! Arthur staarde haar met grote ogen aan, want hij had zich nog nooit verstopt voor zijn moeder. Wilde hij wel, hoor, maar ze had het altijd te druk om verstoppertje te spelen of klaagde dat haar jurk dan kapot zou gaan en dan kwam hij er maar niet aan toe, want als je je alleen mocht verstoppen op plekken waar je niet je kleren zou verpesten, kwam je nergens aan toe.

 

Zijn modegevoelige ouders gingen altijd een beetje dood nadat Arthur thuis kwam met vlekken en schrammen op zijn kleding.

 

"Ooh, ja, die papierwinkel." Hij vertrok zijn gezicht, wat ze niet heel erg goed kon zien in het licht onder de kast en trok netjes zijn voeten op, zodat niemand plotseling over zijn voeten zou struikelen. Of ze buiten de kast zouden zien bungelen, dat was zo'n beginnersfout. "Die is zo saai! Mijn moeder wil er ook altijd heen!" En waarom?! Het was maar papier!

 

Oké, ze hadden ooit papier dat van kleur veranderde naar mate de inhoud van de boodschap, maar verder was het saai.

 

"Oh, vast wel!" grijnsde hij naar haar. "Mijn nicht is aan het zoeken, maar als we samen blijven is het geen valsspelen!" Hoewel je wel natuurlijk direct zou winnen als niemand wist dat jij ook meedeed... Hm... "Arthur! Arthur Hollow." Dus, dat verklaarde waarom hij hier wel spelletjes mocht spelen. 

 

Af en toe.

 

"Heb je een lieve mama?" vroeg hij nieuwsgierig, terwijl hij plat op de grond ging liggen zodat hij wat naar buiten kon kijken. Zijn nicht was nergens te zien, gelukkig. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now


  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×