Jump to content
Owain Cadwgan

[1837/1838] Keep your enemies so close that you consider them family - or just make them your family

Recommended Posts

14 februari 1838 – Valentijnsdag

Londen

 

Dat Owain Cadwgan was overvallen door het slechte nieuws van Evangeline’s claim op de ring aan de vinger van zijn kleinzoon en dit zelfs in de Ochtendprofeet had moeten lezen, betekende niet dat hij de afgelopen weken stil had gezeten. Isabella, zijn echtgenote die het helaas met haar leven had moeten bekopen omdat ze niet alleen bij de ontdekking van het kwaad in de krant was geweest, maar er ook nog eens meer dan 24 uur voor het drukken van de krant vanaf had geweten maar dit in blinde paniek niet aan hem had door gecommuniceerd, lag ondertussen allang en breed in haar grafkist onder de grond. Owain had haar groots begraven, in het bijzijn van Keane, zijn schoondochter Josephine en het kersverse baby’tje die hij naamgenoot noemen kon, alles om maar te laten zien dat ze één waren; dat er in deze tijden niets sterker was dan familie (en er toch echt reeds een prille erfgenaam tot het Cadwgan fortuin bestond). 

 

Maar daarnaast had hij ook veel tijd besteed aan het uiteen zetten van zijn plannen. Hij had geconformeerd dat Evangeline Lennox zich inderdaad bij zijn dochter Rhiann bevond; en dit was zulks heugelijk nieuws dat het al het andere toch wel had overschaduwd. Daarnaast had hij de twee vrouwen extra laten beveiligen – uiteraard niet alleen voor hun eigen veiligheid, maar voornamelijk zodat hij ongemerkt hun doen en laten kon achterhalen. Hij wist met wie ze contact hadden, hij wist wanneer zie met wie contact hadden, en hij wist dat ze voorlopig ondergedoken zouden blijven in Clearwen Valley tot zich een duidelijker plan had gevormd. De twee dachten overduidelijk dat ze veilig waren in het Welshe dreuzeldorp, maar als Rhiann toch daadwerkelijk haar hersenen zou gebruiken, zou ze weten dat ze nooit veilig zou zijn voor een man als haar vader.

 

Ook had hij eens goed nagedacht over zijn huidige positie. Het was niet goed voor een man van zijn stand om te lang alleen te blijven, zeker nu de familienaam zulke beschuldigingen te verduren kreeg – en hoewel het een risico was, hij zeker ook andere opties had overwogen en er niet geheel zeker van was om er goed aan te doen, was er toch wel één vrouw waar hij in zijn keuzemogelijkheden steeds weer op terugviel. Ze was perfect omdat ze een spil leek te zijn in de stromen die zich tegen hem leken te werken, namelijk zijn eigen dochter en een zekere Daniel Bennett. Owain kende Daniel uiteraard goed, had vele jaren zaken met hem gedaan; en eerlijk gezegd was dit verraad hem slechter gevallen dan hij van te voren had kunnen bedenken. Natuurlijk kon je zulks een Bennett niet vertrouwen, maar ze hadden toch al die jaren een goede, professionele relatie met elkaar gehad. Een stap als dit was ronduit… jammer. Maar goed, een rationele man als de Graaf van Radnor zou zulke emoties natuurlijk nooit openlijk naar boven brengen, en hij had er vanaf gezien om Mr. Bennett publiekelijk of in het privé te confronteren, op zijn hoede voor wat er naar buiten gebracht zou worden. Nee; Owain had zo zijn eigen methodes om voor elkaar te krijgen wat hij wilde, en in dit geval had dat ook nog eens te maken met het feit dat hij zijn bloedverwante kinderen veilig wilde stellen en Aria Adler gewoonweg een bloedmooie vrouw was.

 

Wellicht een nadeel? Dat hij zich jaren geleden had voorgenomen toch immer met volgzame vrouwen te trouwen. En Aria was veel, maar dat toch niet geheel. Daarnaast had hij ook weinig zin om met types al Mrs. Daniella Ingram opgescheept te zitten; aan één recalcitrante dochter had hij dan toch wel genoeg, laat staan een ander die zich moedwillig in de meest schaamteloze situaties stortte.

 

En toch, na al zijn rationele overpeinzingen, stond hij hier voor haar deur en liet hij zijn bediende voor hem aankloppen, zodat haar bediende aan haar kon doorgeven dat hij was gearriveerd. Hij had uiteraard een uur geleden zijn aankomst aangekondigd, zodat ze zich kon voorbereiden op zijn komst. Aangekomen in de zitkamer hoefde hij dan ook niet lang te wachten en hij glimlachte onwillekeurig, ondanks zichzelf.

 

“Mrs. Adler” sprak hij loom, terwijl hij boog en haar hand kuste. “Het is zoals altijd een genoegen. Ik hoop dat ik u niet stoor? Het spijt me dat mijn aankondiging u op de valreep heeft bereikt…” Hij knikte haar toe, zijn grijze ogen op haar gericht. “Maar ik had niet het idee dat dit tot morgen kon wachten.”

 

OOC: Prive met Lily!

 

Edited by Owain Cadwgan

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ze hield er niet van als mensen zich kort van te voren aankondigden. Gewoon omdat ze liever twee dagen van te voren wist wie er langs zou komen zodat ze rustig kon bedenken of ze daar behoefte aan had. Gewoon omdat er bepaalde mensen waren die altijd onaangekondigd langskwamen (Stop daar eens mee Daniel) en ze dat op alle andere fronten wilde balanceren, simpelweg voor evenwicht. Maar aan de andere kant was Owain Cadwgan wel een van de mensen die zeker wel langs mochten komen, en gelukkig had ze een uur gehad om zich over de korte tijdspan van zijn verzoek heen te zetten zodat ze momenteel oprecht en niet alleen maar suikerzoet en giftig kon glimlachen.

 

Voor zover ze dat oprecht kon. Maar hij begreep dat vast ook wel.

 

Oh nee tuurlijk u stoort niet, ik maak graag tijd voor u vrij”, en voor wat hij dan ook te zeggen had. Ergens had ze geen idee, maar er hing de laatste tijd conversie rond Owain Cadwgan en co en bovendien waren onverwachte bezoeken die niet konden wachten op zijn minst altijd interessant. Ze zou het niet toegeven, want ze gaf nooit toe, maar haar hele ~ik wil eigenlijk geen deel zijn van de familie act~ begon haar behoorlijk te vervelen. En ergens hoopte ze dat Owains vraag iets zou inhouden met hoe hij wilde dat ze hem met zijn probleem hielp. (Nu wist ze niet of Owain wist waar de Bennetts goed in waren, nu wist ze wel dat dat soort verzoeken altijd eerst langs Daniel moesten en alleen daarom al wilde ze dat hij het haar vroeg).

 

Al zou ze de vraag die hij ging stellen zeker ook waarderen.

 

Niks erg hoop ik?”, vroeg ze terwijl ze rustig tegenover hem ging zitten en gespeeld bezorgd keek.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Owain wierp Aria een ietwat schalkse blik toe, zeldzaam in die zin omdat zelfspot niet iets was wat vaak met de Graaf werd geaffilieerd. Maar hij voelde zich op zijn gemak bij Aria; de laatste maanden was hij best gesteld geraakt op haar gezelschap, welke hij opzocht onder het mom van de kinderen – uiteraard. Het bleek maar weer dat je nooit genoeg back up erfgenamen kon hebben.

 

“Een dieper dal dan de huidige situatie lijkt me haast onvoorstelbaar” sprak hij, op een toon die bij de eerdergenoemde blik hoorde. Zijn vrouw lag nog geen twee weken koud in haar graf en Lennox’ brief domineerde nog steeds in de kranten en danszalen in het gehele Verenigd Koninkrijk. Heel veel slechter nieuws dan dat zou hij niet kunnen verdragen. Ook hij zakte neer in een fauteuil tegenover de vrouw en hij keek haar aan, een schattende blik op zijn gezicht. “Mrs. Adler – Aria…” Hij leunde wat voorover, zodat hij ongemerkt wat dichterbij zat. “Ik heb een vraag voor u… een voorstel, eigenlijk. Ik kom daar zo op terug. Eerst…” Een vraag als dit had toch wat inleiding nodig. “Hoe zijn de kinderen? Ik vroeg me eigenlijk af…” Owain glimlachte ietwat sinister. “Vragen ze ooit nog naar hun vader?”

 

Ze had vast wel door dat hij het niet over Daniella had.

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

De kinderen vroegen niet echt naar hun vader eigenlijk. Niet naar haar man die nooit hun vader was geweest en die buitenspel gezet was voor ze ook maar echt zo over hem konden denken, niet naar hun echtte vader om de manier dat hij misschien zou willen (of ze verwachte dat Owain iets wilde gezien de inhoud van zijn vraag), niet naar het gebrek aan een vader. Aria was weduwe, en hoewel dat misschien niet de meest gewilde positie was was het er wel een waar ze een soort van schaamteloos alleenstaande moeder kon zijn. Ergens was dat fijn. Dit waren haar kinderen. En na altijd opzoek te zijn geweest naar iets wat je echt van jezelf kon noemen, zonder dat je het moest delen, zonder dat iemand het kwam afpakken, zonder dat je het eigenlijk niet mocht hebben, zonder dat er altijd iets op de loer lag en je altijd op je hoede moest zijn. Zonder dat alles, dat was fijn, kalmerend ook.

 

Dus ze vroegen er niet naar, daar zorgde ze wel voor.

 

Maar aan de andere kant was dat misschien ook niet echt wat Owain wilde horen.

 

Niet echt, mijn man ging denk ik iets te vroeg dood voor ze hem echt konden missen?”, ze fronste even, “ ze hebben nooit echt een vaderfiguur gehad, niet op stabiele basis”, en of Owain dat wel kon zijn, en of ze dat wilde, en of de kinderen dat wilden, dat liet ze veilig in het midden. Mocht hij zelf invullen want haar antwoord had ze al en dat was het belangrijkst.

 

Ze glimlachte even en voor het geval dat hij graag had gewild dat ze iets over hem had gezegd in de mom van vaderschap voegde ze er nog luchtig aan toe; “Ze vragen wel vaak naar u, en wanneer u weer cadeautjes komt brengen, kennelijk maakt dat een iets te grote indruk”.

 

Of haar kinderen waren gewoon nu al verwend en materialistisch. Maar dat zou ze nooit toegeven of bewust denken.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ah, de kinderen vroegen naar hem – dat was een goed teken, al ging het alleen maar om de cadeautjes. Owain had gewild dat ze hem vanaf een vroeg stadium in hun leven hadden, dat hij er in ieder geval enig deel van uitmaakte, hoe klein dan ook. Dat was wat Keane niet had gehad, en dat was wellicht dan ook een reden waarom hij nu zoveel moeite had zijn kleinzoon in het gareel te houden. Nee… het was slim van hem geweest om aan een back-up te denken, en nog slimmer om er nog bij betrokken te zijn ook. En wat hij nu dan weer van plan was… nuja, dat was kortweg een meesterzet, al zei hij het zelf – mits Aria de zet accepteren zou, uiteraard.

 

Klaarblijkelijk ingenomen met haar antwoord glimlachte de Graaf en liet hij zijn blik op haar hangen. “Dat doet mij deugd” sprak hij, ietwat overbodig. Hij knikte kortaf richting de bediende die hem zijn thee kwam brengen die hij eerder had besteld. “Het is een goed stel, uw kinderen. Een goede.. stamboom.” Hij leunde wat achterover. Hij moest haar vast overvallen met zijn vragen, maar door alle drukte en chaos was hij helaas niet in staat geweest om hier een middag of avond omheen te plannen. Uiteindelijk zou dat haar waarschijnlijk niet uitmaken, want als hij Mrs. Adler een beetje inschatte was ze haast net zo praktisch ingesteld als hijzelf. Desalniettemin wilde hij haar de beleefdheid doen toekomen om de tijd voor haar te nemen. Ook dat zou ze waarderen, zo schatte hij haar in.

 

“En u?” vroeg Owain, redelijk vrijpostig voor zijn doen. Hij nam een slok thee zonder zijn blik van haar af te trekken. “Mist u uw man, als ik vragen mag?” Nu hij zijn eigen vrouw ook nog geen drie weken geleden had verloren, was dat vast een geaccepteerde vraag geworden. “Of was hij voor u ook geen stabiele basis?”

 

Het was tenslotte een dreuzel geweest.

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Haar man. Ze was ergens niet echt meer met hem bezig geweest nadat ze wat er van hem over was had opgeruimd. Had hem alleen nog ergens in haar achterhoofd voor de momenten dat ze ruzie had met Daniel en uit irritatie zijn aandeel in het verdwijnen van haar man als discussiepunt wilde gebruiken. Was ergens ook nooit met hem bezig geweest toen het nog haar man was geweest. Was eigenlijk alleen met hem getrouwd omdat hij op elk punt fundamenteel niet Daniel was en ze twintig jaar terug dacht dat dat de oplossing was.

 

En hoewel ze dat allemaal niet hoefde te vertellen kon ze wel een beetje haar antwoord voor Owain uit die redeneringen halen.

 

Over de doden niets dan goeds natuurlijk”, ha, “maar eerlijk gezegd niet echt? Het is natuurlijk tragisch allemaal maar bij nader inzien was ons huwelijk niet de beste keus”, ze glimlachte even kleintjes, “ik denk dat zowel hij als ik nu op een betere plek zijn”. En dat hij had moeten sterven gewoon omdat hij met haar getrouwd was toen ze dat nodig had, dat was niet iets waar ze verdriet of gemis bij voelde. Mensenlevens waren ook maar mensenlevens, er waren er genoeg van en een meer of minder maakte niet veel uit.

 

Ik hoorde dat u ook weduwe was geworden”, ze knikte medelevend en liet ondertussen de suikerpot naar zich toevliegen, gespeeld medeleven vroeg om zoetigheid. “Zo ongelukkig allemaal, hoe bent u eronder

 

Als je het aan haar vroeg was hij vast ook beter af nu.  

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ah, ze gaf letterlijk toe dat ze zonder haar man beter af was – dat klonk zo.. bevrijdend, zeker als je uit cirkels kwam waar men doorgaans niet zei wat daadwerkelijk werd bedoeld. Het was uiteraard ook een tikkeltje gevaarlijk, maar omdat ze getrouwd was geweest met een dreuzel wellicht net geoorloofd. Owain gniffelde dan ook zachtjes en zette het theekopje neer waarvan hij zojuist een slok had genomen – om uiteraard het volgende moment een iets serieuzere blik op zijn gezicht te toveren.

 

“Tragisch, tragisch” sprak hij hoofdschuddend. “Als je zo lang getrouwd bent, dan wordt zo iemand haast… meubilair”. Dat was een belediging aan het adres van zijn wijlen echtgenote Isabella uiteraard, ingepakt in zoete woordjes. Bijna glimlachte hij. Owain was geen moment treurig geweest om het verlies van Isabella, al was hij wel teleurgesteld geweest in zichzelf dat hij zich zo had laten gaan en baalde hij ervan dat haar dood een onnodige risicofactor vormde; natuurlijk was een niet-natuurlijk overlijden in zijn business soms… onoverkomelijk, maar zolang het verholpen kon worden was het niet de meest preferente optie. Isabella’s dood had zeker voorkomen konden worden. 

 

“Maar het geeft ook… mogelijkheden” voegde de Graaf eraan toe, terwijl hij Aria een berekenende blik schonk. “Vertel me, Aria…” Hij nam nog een slokje van zijn thee, haast nonchalant. “Heeft u er ooit aan gedacht om opnieuw te trouwen?”

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now


  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×