Jump to content
Jupiter de Haviland

[1837/1838] Swept by the sea

Recommended Posts

Maandag 2 april 1838 - 's middags - Rechtenfaculteit

 

"Oh, hey, Melody." Jupiter zwaaide even naar zijn aangetrouwde nicht, die net uit het lokaal naast hem kwam en duwde achteloos wat andere leerlingen opzij zodat hij naar haar toe kon. Ja, hallo, moesten ze hem maar niet in de weg lopen, oké? "Ook net vrij of heb je nog een les?" 

 

Dus, Melody. Hij mocht haar eigenlijk best wel. Heel veel tijd had hij nooit met Melody doorgebracht, maar ze was een paar jaar geleden met zijn neef getrouwd en ondanks dat zijn ouders jarenlang klaagden over dat huwelijk (iets over dat Jupiter met haar had moeten trouwen net zoals hij de erfgenaam had moeten blijven en dat George gewoon terug moest naar India), had hij dat nooit in de weg laten staan. Want als hij zich ooit moest houden aan wat zijn ouders allemaal hadden bepaald... Saaie wereld zou dat zijn. In ieder geval mocht hij Melody best en hey, ze studeerden allebei hetzelfde en dus hadden ze altijd wat over te praten.

 

Vijftig procent klagen over de familie, vijftig procent praten over rechten.

 

"Oh, kijk uit, iemand heeft daar wat gemorst." En voordat Melody in het rokende, blauwe goedje kon gaan staan, stak hij een arm voor haar uit. 

 

Drieëndertig procent klagen over de familie, drieëndertig procent praten over rechten en drieëndertig procent klagen over de school.

 


 

Privé! 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Verassing! Melody mocht Jupiter ook, oprecht. Ze was eigenlijk altijd kieskeurig in wie ze in haar vriendenkring wilden, dat waren immers de mensen die reflecteerden naar de buitenwereld wie jezelf was als persoon. Het was netwerken, maar op een persoonlijker level. Ze was nog voorzichtiger als het aankwam op haar aangetrouwde familie want ze mocht een hoop van hen niet.

 

Maar Jupiter wel, en als ze Jupiters ouders ooit over George had horen klagen had ze hen vast ook gemogen.

 

Maar ook weer niet. Want George was haar man, en dus ook een reflectie van haar, dus misschien was dat ergens dan weer kritiek op haar.

 

Ze had liever kritiek op de hele wereld.

 

Bedankt” ze glimlachte even toen hij het verpeste van haar schoenen voorkwam, en wierp een walgende blik  op het goedje. “Ik vraag me af waarom niemand dit soort dingen opruimt, we betalen genoeg geld voor een fatsoenlijk universiteitsgebouw niet”, ze schudde haar hoofd, “vraag me af waar dat dan heen gaat

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ach ja, het eeuwige probleem ter wereld: het was eigenlijk nooit goed genoeg voor hen. Jupiter glimlachte, omdat hij het met haar eens was, en liet magisch een stel waarschuwingsborden verschijnen. "Het is altijd teleurstellend dat anderen nooit zoveel om hun omgeving geven," zuchtte hij, terwijl hij gebaarde dat Melody eerst kon gaan, door de geringe ruimte die er nu vrij was door de gang. "Komt vast doordat mensen tegenwoordig hun kinderen niet meer opvoeden." Waren ze niet een tikje te jong om dat als gespreksonderwerp te hebben? 

 

"Of het zijn van die types die hun leven lang nooit iets hebben moeten opruimen." Nee, zij natuurlijk ook niet, ze waren allebei netjes opgevoed door dienstmeisjes en kindermeisjes en gouvernantes en hadden daadwerkelijk nooit iets echt moeilijks moeten doen, maar dat betekende niet dat ze geen verantwoordelijkheidsgevoel hadden, toch? 

 

"Of misschien is het weer één uit De Club," ging hij verder. "Zo'n iemand die niets anders doet dan zich elk weekend half dood drinken." Ja, oké, zelf had hij ook een lidmaatschap, natuurlijk had hij een lidmaatschap, maar je had Clubleden en je had clubleden. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now


  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×