Jump to content
Titiana Dickson

[1837/1838] Better swim before you drown

Recommended Posts

16 maart 1838

 

Het was een lange dag geweest, zwaar ook, en nu Titiana eindelijk haar appartement in trippelde en op de zetel kon ploffen, haar schoenen uitschoppend, was ze niet echt van plan om ook maar íéts anders te doen. In se had ze ook niet echt zin om op Hawks smoel te zien, maar die hing hier toch rond, dus daar kon ze niets aan veranderen. Ja, vond zij ook heel tragisch. Gelukkig was Titiana even opportunistisch als moe, en dus kon ze Hawks onvermijdelijke aanwezigheid voor haar eigen gewin gebruiken. Nu ja, “kon”. Ze verdiende het, hoor, na al dit gedoe.

 

‘Haaawk?’ zei ze, zoetjes, meer om zijn aandacht te krijgen (ha, nu wilde ze die nog eens) dan omdat ze echt in een mierzoete bui was. Nah. Als Hawk een suikerfee in zijn huwelijk had willen zien, had hij dit net wat anders moeten aanpakken.

 

En ja, ja, ze kon zelf ook zoveel anders aanpakken, maar Titiana had daar geen zin in.

 

‘Schenk eens wat wijn voor me in.’ Misschien, misschien als ze het gewoon keer op keer bleef vragen, werd Hawk uit zichzelf haar butler. ‘En de deur sluit niet goed — heb je die weer opgeblazen of zo?’

 

Of zij had die gewoon niet goed dicht gedaan. Hm. Interessante hypothese. Maar het was vast Hawks schuld.

 

OOC: Privé met Gianna! <3

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hawk moest eerlijk toegeven dat hij verbaasd opkeek toen Titiana hem zo zoet aansprak. Of eigenlijk had hij niet direct door dat het Titiana was, hij had die toon nog nooit eerder uit haar mond horen komen en dus fronste hij ietwat... verdacht. "Wat wil je?" mompelde hij.

 

Een glas wijn, dus. En dat hij de deur sloot. Hawk wierp een blik naar de deur maar kwam niet overeind van zijn stoel. "Kun je dat zelf niet doen? Een glas wijn inschenken?" Hij trok zijn wenkbrauwen op. "Mijn moeder vraagt mijn vader nooit wat om voor haar in te schenken, zij vraagt mijn vader altijd of ze wat te drinken voor hem kan pakken." 

 

Dus, Titiana, leer daar eens een lesje van. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

‘Huh?’ Was dat een hint of zo? Nu, ja, waarschijnlijk, zo vaak had Hawk het nu ook weer niet over zijn ouders dat Titiana er met gemak vanuit kon gaan dat hij gewoon verhaaltjes over zijn kindertijd wilde delen, maar Titiana had ook totaal geen zin om al die moeite voor hem te gaan doen. Het was heel lief van zijn ouders dat ze van elkaar hielden en al die onzin, echt, vond ze leuk voor hem, maar zelf haalde ze er niet veel anders uit dan dat Hawks moeder graag rondwandelde. Hobby als ’n ander. Of zo. Wat boeide háár dat nu weer…

 

‘Oh, gaan we over onze ouders praten?’ Of wat had hij verwacht? Ze zette zich wat gemakkelijker op de zetel voor ze verder ging. ‘Míjn ouders kunnen zich bedienden veroorloven, dus dat is eigenlijk nooit een punt geweest.’ Ze glimlachte naar haar lieftallige echtgenoot. ‘Jij zit dichterbij, daarom dat ik het aan jou vraag. Dat heet efficiëntie, snap je.’ Dat híj het lesje leerde.

 

‘Mijn ouders zijn nooit aan elkaar uitgehuwelijkt,’ babbelde ze rustig door, geheel in de #bondingmodus, ‘ze zijn getrouwd omdat ze van elkaar hielden en vroeger vond ik dat zo romantisch en wou ik dat altijd voor mezelf. Maar blijkbaar was dat niet voor me weggelegd.’ Tragisch. ‘En haal dat glas wijn eens voor me, het komt hier echt niet uit zichzelf!’

Share this post


Link to post
Share on other sites

Huh, herhaalde Hawk sarcastisch in zijn hoofd, terwijl hij koppig bleef zitten, want geen denken aan dat hij daadwerkelijk een glas wijn voor zijn allerliefste vrouw ging betalen, hoor. "Wij kunnen ook best bedienden betalen," mopperde hij wel. Ze deden het alleen niet, want waarom zouden ze? De mannen brachten het geld binnen en de vrouwen deden het huishouden, tadaa, heel handig. Zijn moeder zorgde voor een heel kasteel in haar eentje! Waar deed Titiana zo moeilijk over dan?

 

"Je bent gewoon verwend," ging hij verder en hij sloeg expressief zijn armen over elkaar. "Als je wijn wilt, pak je het zelf. Zo hoort dat." Maar als hij wijn wilde, hoorde zij het natuurlijk te pakken. Duh. "Wil je geen goed voorbeeld voor Lion zijn?" Hij trok uitlokkend zijn wenkbrauw op. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ugh. Aan de ene kant was het niet verbazend dat Hawk per se zo moest doen en nooit eens haar vroegere dromen van hoe het zou zijn om getrouwd te zijn — kijk toch, je moest er niet van dromen om behandeld te worden als een prinsesje als je de Dicksonfamilie inging, wie had dat gedacht?! — benaderde, maar aan de andere kant was het ook zo… nog iets waar ze maar aan zou moeten winnen. Net iets te veel. Ze wilde niet overal aan wennen, ze wilde dat sommige dingen liepen zoals zíj dat wilde en als dat niet kon, wilde ze het verdomme niet. Maar goh, daar had niemand oren naar. Wat jammer weer.

 

Ze zuchtte theatraal bij Hawks gezeur, maar deed geen aanstalten om op te staan. Ja, sorry, hoor. Of wacht, wacht, dat was vast ook verkeerd, want Hawks moeder zat vast nooit neer en schijnbaar moest ze meer op haar schoonmoeder lijken. ‘Jij bent zo vermoeiend,’ deelde ze hem mee. ‘Je gaat niet dóód als je een keer aardig bent, weet je dat?’ Nah, dat was geen hypocriete verzuchting. ‘En als je mijn voorbeeld voor Lion niet goed genoeg vindt…’ Dan… Iets.

 

Ze wist niet zo goed wat, dus ze gooide maar een sierkussen naar zijn hoofd. Dat was vast wel een valabel argument.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Het was misschien raar dat Hawk in de zes jaar dat hij al in Huffelpuf zat bijna nooit was verteld dat hij aardig moest zijn. Of nou ja, hij was het waarschijnlijk vaak genoeg verteld, maar hij had er eigenlijk nooit naar geluisterd en misschien was het raar dat als Titiana het zei, hij het wel hoorde. Betekende niet dat hij het ook ging doen, hoor, aardig zijn leek hem behoorlijk vermoeiend.

 

"Van opstaan en een glas wijn halen ga jij niet dood," was zijn intelligente tegenwoord, helaas ietwat afgekapt omdat Titiana een kussen naar hem gooide. Hawk ving die boos op, staarde er even naar en gooide hem toen op de grond. "Wat moet je toch met al die kussens," klaagde hij. "Deze is rood." 

 

En elke kleur was vreselijk. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Nee, ze ging er niet dood aan, maar in theorie ging ze van Hawk ook niet dood. Wat was zijn punt? Dat ze dood moest gaan voor ze ergens over kon klagen? Oh, wacht, hij deed kut over haar manier van spreken. Goh. Kon ze best negeren. Titiana hield van alles negeren dat het niet eens was met haar als een onschuldige engel neerzetten en Hawk als de duivel die alleen maar bestond om haar te pesten. Nuances waren voor mensen zonder aanleidingen om voor hun eigen vel te vechten. Mensen met te veel tijd om het over grijsgebied te hebben in plaats van zichzelf in het witte gebied te plaatsen en hun persoonlijke antagonisten in het zwarte woud. Wat maakte het verdomme tenslotte uit?

 

Ze fronste. ‘Rood past goed binnen het kleurenschema?’ Duh. Ze snapte best dat Hawk dom en blind en zo was, maar ugh, kon hij niet soort van zijn best doen om haar geweldige interieurinstincten te erkennen? Nee? ‘En kussens zijn essentieel.’ Dat was toch logisch. Met een zucht accepterend dat haar missie mislukt was sommeerde ze een fles wijn en een glas, voornamelijk voor de sier, want ze had echt een hele fles nodig als ze Hawk serieus moest gaan uitleggen waar kussens voor waren. ‘Kussens zorgen er ten eerste voor dat je je comfortabel kunt installeren en ten tweede maken ze het geheel esthetisch gezien af. Je kan geen mooie living hebben zonder kussens.’ Ze klokte alvast wat wijn achterover, voor ze Hawks respons aanhoren moest. ‘Snap je het nu of moet ik er een tekeningetje bij maken?’

Share this post


Link to post
Share on other sites

Kleurenschema. Kleu-ren-sche-ma. Er was een kleurenschema. Geschokt keek Hawk rond, alsof hij tot nu toe helemaal niet op de inrichting van hun appartement had gelet en eerlijk gezegd was dat ook wel zo. Hij had er wel een mening over gevormd, maar die mening was sowieso al 'ugh' geweest, dus hij had niet nagedacht over kleuren en kleurenschema's en dat dingen bij elkaar moesten passen. "Waar slaat dit nou weer op?" protesteerde hij. "We kunnen geen kleurenschema hebben! Kleurenschema's zijn voor... vrouwen." Hij vertrok zijn gezicht weer, want ew, bij elkaar passende kleuren. 

 

Hij stond op en gebaarde naar... zo'n beetje alles. "Dit moet allemaal weg," besloot hij. "Dit kan toch niet, het ziet er niet uit! Geen kussens meer, geen gordijnen, geen kleur." Hij zette zijn handen boos in zijn zij en keek op Titiana neer. "Wees blij dat ik je überhaupt een bank laat houden." Echte mannen zaten op de vloer.

 

Oké, nee, zo ver ging hij nou ook weer niet, maar ze zaten niet op iets zachts

Share this post


Link to post
Share on other sites

Kijk, als Titiana nu oprecht bezig was geweest met Hawk te irriteren, kon ze zo’n reactie heus wel hebben, maar van alle dingen die ze deed, ging hij moeilijk doen over haar binnenhuisarchitectuurtalent? Serieus? Had hij geen prioriteiten of zo? Hij kon moeilijk doen over elk zogezegd gebrek aan haar wezen (dat ze natuurlijk zelf niet als een gebrek zou zien, want ew, Hawk moest echt niets zeggen), maar hij… vond… een kleurenschema… te… ver… gaan…

 

Een tel lang staarde ze hem aan, te verbluft om ook maar iets te zeggen.

 

Niet veel langer dan een tel, hoor, haar behoefte om tegen alles wat Hawk zei in te gaan was een stuk groter dan haar verbazing. ‘Ik bén een vrouw en ik wóón hier, dus zelfs volgens jouw logica kan het best!’ protesteerde ze. Ze snapte niet per se waarom hij het zo’n drama vond dat ze een kleurenschema uitgekozen had, maar op zich was dat haar probleem niet zo. ‘En wie dénk je dat je bént om te zeggen dat alles weg moet?! Alles blijft hier!’ Boos stond ze op uit haar zetel, net alsof haar volle lengte indrukwekkend was en ze zo ontzettend intimiderend was. ‘Eerder vond je het ook geen probleem!’

 

En als het nu wel een probleem was, had hij maar pech.

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Wie ik denk dat ik ben?!" riep Hawk verontwaardigd uit, terwijl hij zijn armen over elkaar heen sloeg en zich naar haar toedraaide zodat ze tegenover elkaar stonden. "Ik ben de man van dit huis," appartement, "en dus heb ik het voor het zeggen!" Duh?! Dat was hoe het werkte! Zijn vader maakte ook alle beslissingen in huis en zijn moeder werd daar nog gelukkig van ook, om erna te luisteren dus waarom kon Titiana dat niet doen?!

 

"Ik lette niet op," protesteerde hij, hoewel zelfs Hawk dat een slecht argument vond. "Maar nu wel en ik heb er genoeg van! Wat denk je wel niet dat mensen denken als ze dit zien?! Dat ik zwak ben?" Hij wapperde ontevreden rond, naar alles wat kleur had. "Alles gaat weg en als je er een probleem mee hebt, dan..." Ehm... Ja, wat dan? Zijn moeder luisterde altijd gewoon!

 

"Dan stap ik naar mijn vader!" 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now


  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×