Jump to content
Hannah Haysward

[1837/1838] Best regards

Recommended Posts

17 maart 1838

 

Hannah was Kierans huis op ochtenden iets uit de weg gegaan en was Regina Thorpe niet meer tegengekomen, dus… dat zei vast wel hoe serieus dat allemaal wel niet was. Nu, eerlijk gezegd, was ze mejuffrouw Thorpe alweer vergeten, wist ze nog vaag dat ze het type prachtig was dat een epitheton werd, gewild of niet, maar dat was het ook wel weer. Ze had andere zaken om zich mee bezig te houden, tenslotte. Zoals een keer meegaan naar de voorbereidingen van een veiling voor het goede doel — ze vroeg maar niet welk goed doel, Isaiah rolde al met zijn ogen als hij “goed doel” uitspreken moest, dus ze dacht niet dat hij echt in een geduldige bui was — en te horen krijgen dat ze ~die Thorpevlooien moest wegjagen~.

 

Ergens vroeg ze zich af of elke Haysward dit zo nu en dan moest doen… April was er vast goed in. Gewoon. April wist hoe ze op iemand moest afstappen om hen het gevoel te geven dat ze alles voor haar moesten doen, puur om de gunst van haar glimlach.

 

Of misschien was Hannah gewoon verliefd geweest op April. Kon ook. Negeerde ze nu heel koppig, hoor, want… ew, haar zus.

 

Maar hoe dan ook, Hannah was er niet zo fantastisch goed in en dus kuchte ze om de aandacht te krijgen. ‘Kunnen jullie weggaan?’ vroeg ze, beleefd. ‘Over een paar uur is het open voor publiek.’

 

OOC: Privé met Gianna! <3

Share this post


Link to post
Share on other sites

Zou best dat het nog niet open was voor het publiek en zou ook best dat de Thorpes zich daar wat van aan trokken, maar natuurlijk niet. Ze negeerden alleen Hannah met zijn allen, ze haalden desnoods alleen hun neus omhoog en liepen haar voorbij terwijl ze haar straal negeerden en ondertussen roddelden over welke voorwerpen ter veiling echt waren of niet. Regina was waarschijnlijk de enige van hen die Hannah überhaupt ooit had ontmoet, en dat was nou precies het probleem, want het was een stuk makkelijker om de Hayswards blind te haten als je nauwelijks meer dan hun naam kende.

 

Maar ze voelde zich bijna schuldig tegenover Hannah, die daar een beetje verloren stond. 

 

"We doen niets, hoor," besloot ze maar een klein beetje te 'helpen'. Ze liep niet naar Hannah toe, maar bleef op dezelfde plek (ongeveer twee meter verder weg) staan, met haar armen over elkaar geslagen. "We kunnen ons heus wel gedragen."

 

"In tegenstelling tot de Hayswards," brak een broer van haar vrolijk in. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Eh. Hannah was niet helemaal op de hoogte van de vete tussen de Thorpes en de Hayswards, ze had zo hier en daar opgevangen dat er geen enkel goed woord over elkaar viel en dat elke Haysward die ze erover sprak al chagrijnig werd van de achternaam zelf, maar ze zou niet weten wat er nu precies gebeurd was. Evenmin wat het probléém was. En nog veel minder wat het probleem van de Thorpes was op dit moment, want hallo, het ging er niet over dat ze niets deden of dat ze zich niet zouden kunnen gedragen, het ging erover dat ze hier niet mochten zijn tout court.

 

Ze sloeg haar armen over elkaar, ergens gefrustreerd. Ze wilde gewoon doen wat haar gevraagd werd, zo snel mogelijk en zo efficiënt mogelijk en liefst zo beleefd als maar kon, ze wilde zich nuttig voelen, in plaats van het kind te veel dat ze straks weer weg zouden gooien. ‘Dat zal allemaal wel zo zijn,’ antwoordde ze, ‘maar jullie mogen hier alsnog niet zijn, dus… ga weg? Over een paar uur kunnen jullie bewijzen hoe erg jullie je wel niet kunnen gedragen.’

 

Net alsof de Hayswards kwamen opdagen als ze ergens niet mochten zijn.

 

Deden ze wel, Hannah. Ze namen gewoon champagne mee en gingen je uithoren over hoe kut je leven wel niet was omdat ze dat toevallig grappig vonden.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Oh Hannah. Ze was natuurlijk nieuw in deze wereld, dacht Regina, ze wist eigenlijk niet heel erg veel van de situatie af behalve dat ze Kieran één momentje had gevraagd maar toen had hij het over de Hayswards en begonnen haar hersens zich vanzelf uit te schakelen zoals ze van nature deed als haar vader weer een speech af begon te steken over hoe vreselijk alle Hayswards waren, en tja... ze had het niet onthouden. Maar in ieder geval, Hannah was een Haysward en vast een lief meisje, hoor, en dus wilde Regina best wel aardig doen, maar ze moest eigenlijk vooral haar mond houden.

 

"Kijk, ik wil mijn familieleden best wegsturen," begon ze, waardoor ze direct drie boze blikken naar zich toe geworpen kreeg, "maar dat krijg ik echt niet voor elkaar, hoor." Ze haalde haar schouders op, terwijl haar familieleden weer verder liepen en net deden alsof ze niet obsessief naar dit gesprek luisterden. "Dus ga jij nou maar doen wat je verder moet doen, ik let er wel op dat er niets gebeurd - RICHARD, ZET DAT NEER!" 

 

Haar broer mompelde iets over dat hij echt niets aan het doen was, hoor, eerlijk waar, en zette het kopje terug op het schoteltje waar hij bij hoorde. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Eh. Ja. Regina was aardig, soort van, ze was in elk geval bereid om met haar te praten en in een wereld waarin mensen alleen met je praatten als je de juiste toonaard onder de knie had, was dat een verademing, want God, ze hoorde hier niet thuis en kon nauwelijks doen alsof, maar ze maakte het haar écht niet gemakkelijker. Konden ze niet gewoon weggaan… Zo boeiend was het hier niet, toch? Gewoon een hoop oude meubelen. Maakte niet uit. Of nu ja, dat deden ze wel, anders werden ze niet geveild, maar aaaaaaah.

 

Ze had de introductiecursus tot antiek die alle Hayswards gehad schenen te hebben niet eens kunnen volgen, oké. Wist! Zij! Veel!

 

‘Dit ís wat ik moet doen,’ hield ze koppig vol. ‘En jullie kennende gebeurt er toch wel wat.’ Of dat was haar in ieder geval onderhand verteld, had ze ergens in de lange gangen die ze nog niet uiteen houden kon in haar huis opgevangen, en dus mocht ze het best zeggen. Dus. ‘Als jullie hier echt willen zijn, krijgen jullie de volgende keer wel een uitnodiging, oké?’

 

Of zo.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ja joh, ze zouden de volgende keer een uitnodiging krijgen. Regina glimlachte sardonisch, want ze wist heus wel dat als het aan de Hayswards lag, ze de volgende keer niet eens zouden horen van een veiling. Voor eeuwig verbannen, ergens wel logisch gezien de Thorpes hier vooral aanwezig waren om wat dingen te slopen, bij alles te vragen of het wel echt was en om vooral mensen ervan te weerhouden geld uit te geven voor de Hayswards, maar het was niet leuk! Voor de Thorpes.

 

"Je kunt vast wel iets anders uitzoeken om te doen," beet Regina even koppig terug, terwijl ze haar handen in haar zij zette en zich onbewust een beetje langer probeerde te laten lijken. Ze was er niet aan gewend om ruzie te schoppen met iemand van dezelfde lengte, oké? "Of zitten jullie allemaal maar op jullie handen te wachten tot andere mensen teveel geld uitgeven voor wat het waard was?"

 

Verder in de zaal klonk er een bonk. Er werd een: "NIET MIJN SCHULD!" achteraan gegooid. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Serieus? Hannah deed ook alleen maar wat haar verteld was om te doen! En dat terwijl zij en haar broers hier alleen maar schenen te zijn om irritant te doen, om de voorbereidingen te boycotten zonder echt een reden – als er een reden was, dan had ze die allang gehoord, toch? – en om de hele boel te verpesten. Maar zij moest maar even wat nuttigs gaan doen, hoor. Ugh. Ze had Regina wel oké gevonden toen ze haar in Kierans keuken had ontmoet. Een beetje het type waardoor Hannah zich gemakkelijk geïntimideerd voelde – gedreven en intelligent en net iets te goed voor haar omgeving, ongeacht van welke dat precies was.

 

Maar eerlijk gezegd had ze geen zin in dit gedoe nú. Op dit moment wilde ze zich vooral bewijzen als Haysward, wat dat ook betekende, zich een deel van de familie voelen, een telg waar de rest vanop aankon. Dan had ze écht geen behoefte aan obstakels à la Regina en haar gezelschap.

 

‘Oh, ja, jij moet nu echt wat zeggen over hoe weinig wij hier doen,’ snauwde ze terug. ‘Het enige wat jullie hier doen, is dingen kapot maken!’ Ja, ja, “niet zijn schuld”, maar daar geloofde ze echt niets van, al helemaal niet toen ze ergens achter haar Isaiah hoorde zeggen dat ze dat gingen betalen. Met een blik op het precieze goed op de grond (en de heimelijke kennis dat ze de laatste catalogus uit haar hoofd gestudeerd had Zodat Ze Trots Op Haar Konden Zijn™) sloeg ze haar armen over elkaar. ‘Dat zijn dan twaalf galjoenen,’ meldde ze, lichtelijk hooghartig.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ja, Regina vond dat ze best wel kon zeggen dat de Hayswards weinig deden, want toen haar grootmoeder was overleden hadden ze ook weinig gedaan. Vooral doen alsof ze onschuldig waren, met een 'hadden we niet kunnen weten' en 'je had beter moeten opletten' en 'geen denken aan dat je je geld terug krijgt'. En dat was de familie waar Hannah dan aan toe behoorde! Gatver. 

 

"Dat was een ongeluk," zei Regina koppig, ook al kon ze niet eens wat zien omdat het zich achter haar rug om had afgespeeld. Maakte niet uit, je familie steunde je altijd. (Behalve als je een Haysward had, Hannah, loop eens over.) "En geen denken aan dat dat ding twaalf galjoenen waard is!" Ze wierp een boze blik naar Isaiah toe, langs het hoofd van Hannah heen. "Jullie hebben vast weer geen verzekering afgesloten voor de goederen?" Ze trok haar wenkbrauwen op. "Sneu, hoor." 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hannah wist niet eens of ze een verzekering hadden afgesloten. Moest dat? Maakte dat zelfs uit? Als je iets kapot maakte, moest je dat terugbetalen of vervangen of wist zij veel, al helemaal als je hiernaartoe was gekomen, schijnbaar, om de boel te saboteren. Dat was toch niet te veel gevraagd? Gewoon… wat consequenties voor je daden aanvaarden. Daar gingen ze heus niet dood aan.

 

‘En dat het een “ongeluk” is, betekent dat jullie niet moeten betalen? Ben je er zeker van dat je geschikt bent voor je job?’ snauwde Hannah. Waar deed ze zo moeilijk over? Accidentjes konden gebeuren, heus, maar dat iets per ongeluk was gebeurd, betekende niet dat het zichzelf ging oplossen. Plus, ze wilde gewoon… niet de schuldige hier zijn. Wilde niet de persoon zijn die indringers niet aan kon, de eerste keer dat ze meegenomen werd. Wilde niet teleurstellen. Niet echt. Al helemaal niet voor iemand als Regina, die toch echt een stuk minder vriendelijk was dan ze had gedacht. Ugh.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Regina's ogen vlamden boos, want als iets een onderwerp was waar je niet aan mocht zitten met je vingers, Hannah, was het wel Regina's baan. Zoveel mensen twijfelden over of ze iets wel of niet kon en ze had niet één of ander saai juffertje nodig dat nooit wat meegemaakt had om daar een mening over te vormen. "En voor welke baan ben jij dan geschikt?" vroeg ze, haar stem neergedaald tot een temperatuur van min vijftien graden celcius. "Want als het jouw taak is om alle voorwerpen hier heel te houden, dan lijk je daar niet in geslaagd." Ja, Regina had daar wel bij geholpen, maar was het dan haar schuld? Nah, natuurlijk niet. Hannah had gewoon beter haar best moeten doen.

 

"Maar tja, waar zijn jullie Hayswards ooit geschikt voor?" 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Wat een venijnig wicht eigenlijk. Hannah was heus niet zo verschrikkelijk in, je weet wel, alles wat ze deed, Regina was gewoon een bitch met niet genoeg te doen in haar leven en met een kloterige familie die dringend moest oprotten, elders alles verpesten en dan honen dat Ze Dan Maar Verzekerd Hadden Moeten Zijn™ alsof het een reclamespot was en ze kende Hannah verdomme niet genoeg om iets te zeggen over wat ze al dan niet kon.

 

Ja, best, had ze zelf gedaan, maar dat was anders.

 

Ze snoof, ergens trots op zichzelf dat ze niet gewoon de scherven naar Regina’s hoofd smeet. ‘Oh, ja, het is mijn schuld dat jullie hier alles saboteren omdat jullie niet weten hoe je anders iets aanpakt!’ snauwde ze. Pffft. Zo kon ze ook cliënteel voor een verzekeringsfirma opbouwen, hoor. Ze wist niet precies waarom haar familie de Thorpes haatte, maar ze kon zo geloven dat het puur hun karakter was. ‘Jíj bent in elk geval niet geschikt om hier rond te hangen zonder alles te verpesten!’ Dat was een antwoord, dat was een antwoord, ze haatte dat ze niets beters kon verzinnen. ‘Dus ga weg!’

 

Ze haatte echt dat ze niets beters kon verzinnen.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ze wisten heus wel hoe ze het anders moesten aanpakken! Of eigenlijk niet, want op een afstandje boos naar de Haysward winkel staren had niet geholpen en luidkeels hun geld terugeisen ook niet en niemand anders had iets anders bedacht, dus eh... ja. Regina zelf hield zich helemaal niet bezig met die kinderachtige ruzie, dus het was niet haar schuld dat er niets beters bedacht was, hoor.

 

"Ik dacht dat je beter was," snoof Regina. "Maar zielig om te zien dat twee dagen een Haysward zijn nu al naar je hoofd is gestegen." Hoe kon het ook anders, wat een zieke, zielige familie eigenlijk. "Maar veel plezier daarmee, hoor." En ze wuifde liefjes vaarwel. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×