Jump to content
Jupiter de Haviland

[1837/1838] We're howling, forever

Recommended Posts

Zaterdag 31 maart 1838 - 's avonds - het feestje dat zo onderhand op de gang is uitgelopen

 

Jupiter was op zich redelijk sociaal, maar ook weer niet sociaal genoeg dat hij naar alle feestjes op de campus wilde gaan. Dan was je bijna dag en nacht bezig en als je dan ook nog wilde studeren en een beetje goed voor jezelf wilde zorgen, kreeg je nooit slaap en eh... tja. Hij had andere prioriteiten. Maar af en toe kreeg je weinig keuze en was er een feestje waar je vrienden je naar toe sleepten en wat je sowieso nauwelijks kon ontwijken omdat je de muziek van de andere kant van het gebouw hoorde. Dit was één van die feestjes, met veel te veel mensen waarvan de helft al stomdronken was, zodat niet alles meer in één appartement paste maar zo onderhand twee appartementen en drie gangen over had genomen. 

 

Het voordeel was dat er wel overal bier te vinden was en dat er meer dan genoeg meisjes waren waar hij niet ooit een half jaar geleden een soortement van relatie had gehad en die daar nog altijd een tikje zuur over waren, dus, het was best een prima feestje.

 

Zelfs toen hij per ongeluk tegen iemand opbotste, een prachtige jongedame. Niet eens expres, hoor, hij had haar zelfs niet eens gezien omdat hij zich net omdraaide en zo tegen haar opbotste, maar tragisch genoeg raakte zijn elleboog net het glas wijn dat ze in haar handen had en stortte dat dus over haar jurk heen. "Oh shit," zei hij, terwijl hij snel zijn bier op de grond zette en toen eh... even niets kon doen, want hij had niets om die wijn mee op te deppen. "Het spijt me," zei hij sneu. "Ehm... kan ik je helpen met het schoon te maken?"

 

Hij glimlachte zijn beste 'ik ben vriendelijk' glimlach. 

 


 

Privé! 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Het was lente en het weer was het er koppig niet mee eens, maar Heaven was koppiger en droeg vrolijk lichtgekleurde lentekleedjes naar feestjes, wat niet vermeld had moeten worden als Heaven haar rode wijn niet op tragische wijze op de lichte stof zag verdwijnen en ze bij deze haar onbevlekt kleedje rouwen kon. Ze vloekte, zachtjes, de schade in zich opnemend, voor ze haar aandacht verplaatste naar het monster dat haar dit aangedaan had – nu ja, waarschijnlijk had ze wel moeten raden dat rode wijn op feestjes vragen om problemen was – en glimlachte ze naar hem om de vloek te compenseren. Normaal vloekte ze niet, hoor. Echt niet. Ze zou niet durven.

 

‘Oh, zo erg is het niet, hoor.’ Nu ja, ze vond het wel erg, maar dat was ook weer zo naar om te zeggen. ‘Ben je toevallig heel goed in kuisspreuken?’ vroeg ze, en ze trok een gezicht. ‘Want… ik niet, en anders is dit vast permanente decoratie.’ Tragisch. Zo tragisch dat ze de wijn die nog braafjes in het bekertje was gebleven achterover sloeg en de lege beker op een nabij oppervlak deponeerde. ‘Dit gebeurt echt alleen maar als ik iets nieuws draag, hoor, volgens mij ben ik vervloekt.’

 

Tersluiks nam ze de dader in kwestie eens in zich op. Ze moest weten hoe boos ze kon worden zonder haar eigen ~kansen~ te verkloten, hoor.

 

Niet zo heel boos, was het verdict, overigens. Als er íémand haar ging helpen met haar jurk, mocht hij het best zijn.

 

Oké, sorry.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Jupiter vond het ook best erg, hoor, hoewel hij wel dankbaar naar haar glimlachte dat ze niet begon te gillen dat hij haar leven had verpest. Ja, dat was hem wel eens gebeurd, dat hij tegen iemand opbotste (je zou denken dat hij erdoor geleerd had om meer op te letten waar hij was, maar Jupiter zweerde bij hoog en laag dat mensen gewoon uit het niets verschenen) en dat die persoon dan zich net gedroeg alsof hij het vreselijkste had gedaan wat hij ooit had kunnen doen.  "Ik ken er een paar," knikte hij, terwijl hij al door zijn zakken begon te zoeken naar zijn toverstok. "Ik ben geen expert, helaas, altijd teveel opgegroeid met bedienden om iets voor mezelf te kunnen doen, maar een paar dingen zijn me wel bijgebleven..." En voorzichtig begon hij met de zachtste spreuk die hij kende.

 

Ah, het werd eh... iets minder rood?

 

"Maar er is vast iemand die jaloers was," grijnsde hij naar Heaven, "iemand die vond dat je er te knap uitzag en daardoor had besloten je te vervloeken." Kon hij zich wel voorstellen, hoor, Heaven was daadwerkelijk één van de knappere meisjes die hij ooit had gezien, en hij kende wel wat jaloerse mensen die zoiets zouden doen. "Wel zonde voor je jurken, eigenlijk." 

 

Hij deed de spreuk nog een keer. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Geen zorgen, Heaven was vast beginnen schreeuwen als haar ogen niet tijdig hadden gedetecteerd dat het iemand was bij wie ze haar jurk niet per se prioritair vond. Oké, dat klonk ook weer heel slecht van haar. Sorry, sorry. Ze kon zichzelf ook wel gaan voorhouden dat ze het niet zo erg vond omdat hij meteen aanbood om te helpen, of omdat ze haar jurk stiekem niet zó mooi vond, of omdat ze net iets te veel op had om nog te geven om dat soort zaken. Het wonderbaarlijke aan alcohol was het vreemdsoortige relativeringsvermogen dat je erdoor kreeg. Of zoiets.

 

Klonk dat nu als een betere reden?

 

‘Misschien moeten we er gewoon een rode jurk van maken?’ stelde ze voor, ergens wel genietend van de geconcentreerde blik op háár. ‘Of denk je dat dat de vloek alleen maar erger maakt?’ God, dat was schaamteloos bedelen, maar ah, niet geschoten was altijd mis. ‘Ja, hè? Maar gelukkig ben jij er om ze te redden.’ En ze glimlachte, liefjes.

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Zou eigenlijk wel zonde zijn," zei Jupiter, terwijl hij zijn hoofd iets kantelde om haar jurk beter in zich op te nemen. Ja, haar jurk. Mogelijk meer dan haar jurk. "Denk dat de oorspronkelijke kleur wel beter past bij de jurk." Behalve die rode vlek zag de jurk er gewoon heel goed uit. "Dus misschien beter als je hem in de was doet... zo snel mogelijk, voordat de vlek er echt in kan trekken." Niet dat hij echt verstand had van jurken, dacht Jupiter. Ja, hij had er wel een mening over, maar meer specifiek van: hoe mooier een vrouw eruit zag, hoe meer hij haar jurk waardeerde. Heel simpel. Hij zou met geen mogelijkheid kunnen zeggen wat het verschil was tussen de ene en de andere jurk tot hij ze aan zag, maar... ach. 

 

Hij trok zijn wenkbrauwen op. "Woon je dichtbij? Anders ik wel, mijn appartement is één straat verder." Hij had alleen niet echt geschikte kleren voor haar om in rond te hangen tot de jurk weer schoon was, maar dat was vast een probleem waar ze wel een oplossing voor konden vinden. "Mijn wasmachine is jouw wasmachine," grijnsde hij naar haar, terwijl hij zijn arm aanbood. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Goh, op zich woonde Heaven dichtbij, ja, haar kot was niet zo heel ver van hier, maar ten eerste had Heaven er geen wasmachine staan en ten tweede liet ze met alle liefde een paar leugens van haar lippen rollen als het haar een open deur naar meneer zijn huis schonk. Ze glimlachte hem toe, bij het voorstel, en probeerde zich ergens, ergens te herinneren of ze ooit eerder mee naar huis was gelokt met de belofte van een wasmachine, maar ah, op zich maakte dat niet uit. De jurk was nieuw, zelfs als hij zo saai als maar kon zijn bleek, was haar kleed in ieder geval gered en op meer hoopte ze echt niet.

 

Wat zou er gebeuren, immers? Ofwel klikte het, ofwel deed het dat niet; ofwel werd haar kleed gered uit de wijnbevlekte verdoemenis, ofwel niet; ofwel onthield ze zijn naam, ofwel deed ze dat niet. Het leven was een telraam met kralen van giswerk, en God, dat was soms zo, zo onheilspellend en beangstigend, maar daarmee des te meer bevrijdend.

 

‘Oh, dat zou echt fijn zijn,’ antwoordde ze, nog een blik werpend op haar gespreksonderwerp van nu. ‘Mijn naam is Heaven, trouwens,’ stelde ze zichzelf voor. Als ze echt haar jurk in zijn wasmachine ging stoppen, was dat wel het minste wat ze kon aangeven. Plus, ergens, ergens wilde ze simpelweg geen vreemdeling zijn voor hem. ‘Je bent een redder in nood, hoor.’ Ze nam zijn arm aan toen hij die aanbood, keek vervolgens weer op naar hem. Redder, de reden dat er gered diende te worden, ah, dat lag allemaal zo dicht bijeen. ‘Ik heb je feestje toch niet verpest, hè?’

 

Ze wilde het wel goed maken, hoor, als hij het erg vond dat hij alweer weg moest.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Jupiter zou zich mogelijk kunnen verdedigen, tegen zijn moeder, waarschijnlijk, die het hier vast niet mee eens was, dat hij eigenlijk nooit meisjes naar huis nam. Oh ja, hij had heus wel eens seks, zo moeilijk was dat niet als student om voor elkaar te krijgen als je dat wilde, maar mee naar het appartement was iets dat op zich weinig voorkwam. Het voelde toch een beetje als zijn ruimte en over het algemeen was hij niet goed in andere mensen daarin binnen laten. Alsof ze alles in de war zouden brengen. 

 

Maar voor haar zou hij heel vriendelijk een uitzondering maken, hoor. "Heaven," herhaalde hij verbaasd, met iets van een lach. "Bijzondere naam. Ik ben Jupiter." Ook een bijzondere naam, op zich, maar niet als je een de Haviland was. Zijn ouders hadden vast bepaalde bedoelingen toen ze hem zo vriendelijk Jupiter hadden genoemd. Subtiel, hoor, ouders. "Ah, nee, hoor. Ik was er eigenlijk al even klaar mee." Hij begeleidde haar netjes naar buiten, en tadaa, een paar stappen later stonden ze alweer in zijn appartement. 

 

"Ik heb helaas niets voor je om te dragen tot de wasmachine klaar is," zei hij verontschuldigend, terwijl hij met een zwaai van zijn toverstok de gordijnen sloot, het licht aan liet springen en poef, ook nog een vuur in de haard liet ontsteken. "Zelfs geen badjas... Ik kan wel een deken van bed halen..." Maar dat was een gedoe, niet waar?

 

"Glas wijn? Om het goed te maken dat ik die ene heb verpest?" 

Share this post


Link to post
Share on other sites

‘Jupiter is ook best speciaal, hoor,’ zei Heaven, met een glimlachje. ‘Maar ik heb het hebben van een bijzondere naam altijd wel leuk gevonden, denk ik. Dan vergeten mensen mijn naam niet zo snel.’ En Heaven wilde nooit vergeten worden, een vreemdsoortige fixatie, ergens, in de aanname dat haar eeuwige wens om niet verlaten te worden vervuld kon worden als ze op de één of andere manier aanwezig bleef in iemands hoofd. Of zo. Was vast onzin. Een bijzondere naam hebben was ook gewoon leuker dan een doorsnee Sarah zijn of iets dergelijks.

 

Heaven vond zichzelf geen Sarah.

 

‘Ah, dat hoeft niet, hoor,’ zei ze liefjes. ‘Ik vind het al heel wat dat ik zomaar je wasmachine mag gebruiken.’ Uiteindelijk was het niet zó evident – ze hadden net pas hun namen uitgewisseld en meer dan dat wisten ze ook niet meteen over elkaar. Maar Heaven ging altijd snel in haar banden met anderen, dat wel, ze noemde zichzelf bevriend met iemand met wie ze een gesprek van een uur had gehad, en ergens was het fijn dat Jupiter daarin meeging. ‘Of vind je dat ongemakkelijk?’ Op zich vond Heaven het ongemakkelijk, over het algemeen – waar ze het merendeel van de preutsheid verloren was, ergens tussen Zweinstein en de manier waarop ze Olyvars vingerafdrukken had laten overschrijven, zo grondig als ze maar voor elkaar kon krijgen, en Bobbie in, maar enige schroom zou ze wellicht altijd behouden – maar hé, die schroom was ook snel weg te krijgen als je maar half om de wasmachine met iemand mee naar huis ging. Goh. ‘Zou je me trouwens even willen helpen met de sluiting?’

 

Of vroeg ze nu heel veel? Nu ja. Als hij het erg vond, zette hij haar wel gewoon buiten en dan zag ze vanaf daar wel weer.

 

‘Oh, een glas wijn mag altijd.’ Wauw, ze klonk nog net niet als een wine mom. ‘Maar alleen als je meedrinkt.’

Share this post


Link to post
Share on other sites

Oh ja, net nu Jupiter vrolijk had gezegd dat hij niets in huis had om te dragen herinnerde hij zich dat hij een hele stapel mantels had waar Heaven zich wel in had kunnen wikkelen. Wat te groot voor haar, waarschijnlijk, maar ach, wat maakte mode nou weer uit als het de keuze was tussen dat en halfnaakt zijn... Behalve dat Heaven al vrolijk had gezegd dat het allemaal niet hoefde. Hij glimlachte in ieder geval naar haar, altijd een leuk ding, glimlachen en begon netjes de knoopjes op haar rug los te maken. "Mannen hebben het toch altijd makkelijker dan vrouwen," zei hij, nadat hij eindelijk alles los had gemaakt en gebaarde dat ze hem kon volgen naar de bijkeuken. "Kijk, hier is de ton. Je hoeft het er alleen in te doen, dan doet hij alles vanzelf! Over een half uurtje is hij wel klaar." 

 

Een half uur was meer dan genoeg tijd om andere dingen te doen, niet waar? 

 

Hij liep alvast terug naar de woonkamer en zette de magische verwarming, speciaal voor Heaven, wat hoger, terwijl hij keurig twee glazen wijn in schonk. "Ik hoop dat je van rode wijn houdt... Dat is helaas het enige wat ik in huis heb." Wel goede wijn, hoor, natuurlijk had Jupiter goede wijn in huis. Straks zou je nog slechte wijn drinken, in wat voor miserabele staat van leven was je dan?

 

"Ga maar ergens zitten," knikte hij, hij liet haar wijnglas automatisch naar haar toe drijven, terwijl hij wat kaasjes en druiven op een plank gooide. 

 

Hij was zo'n goede gastheer. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Heaven grinnikte. ‘Ja, dat is wel zo,’ gaf ze toe – mannenkleding was net iets gemakkelijker om uit te krijgen dan vrouwenkleding, zelf of bij een ander, maar hé, het was het heus wel waard. Ze wilde met alle liefde wat doen om er goed uit te zien in de kleren die ze besloot te dragen, of ze nu praktisch waren of niet. Sowieso geloofde ze daar niet in, dat hele “pragmatisch comfort boven esthetisch genot”-gedoe. Klonk allemaal maar als een excuus om geen moeite te doen, hoor. ‘Maar dit kleedje valt nog wel mee, hoor. Ik heb er een paar die qua sluitingen echt minstens dubbel het gedoe zijn.’ Dat wilde hij vast weten! Toch? En zo nee moest hij het toch horen, want ze praatte graag over kleren.

 

‘Oh, ik houd juist van rode wijn! Ik ken veel mensen die het niet zo lekker vinden, maar fijn dat jij daar niet bij hoort.’ Ze glimlachte, terwijl ze zitten ging en het glas uit de lucht plukte. Ergens was ze verwonderd dat hij een hele catering verzorgde. Niet dat ze zich erover beklaagde of zo, het was gewoon zo… vriendelijk.

 

En zij zat hier halfnaakt. Ha. De hoer van Babylon, en de engel die haar aankomst verkondigen kwam.

 

‘Wat een verwennerij hier zoal,’ zei ze luchtig. Ofwel ging ze om met het laagste van het laagste, ofwel was Jupiter een uitzondering, maar meestal had ze het niet zo voor, hoor. Meestal, meestal zou een glas het enige zijn wat ze kreeg, als was het een manier om het te verantwoorden, voor de werkelijke reden dat ze hier waren ongegeneerd aanvaard werd. Maar hé, dit was anders, nam ze aan. De reden was de tragische romance tussen haar jurk en een wijnvlek, en hij had willen helpen. En zij wilde iets anders eveneens, want zo was Heaven, was het niet geweldig, waarom het op één ding houden als ze alles in handen krijgen kon immers? Waarom één als twee ook kon? Of meer?

 

‘Heb ik je hiervoor al bedankt eigenlijk? Zo nee wil ik dat graag nu doen.’ Wat lief. ‘Ik moet zeggen, je bent de eerste die zoveel wil helpen.’ Wat was hij toch lief. ‘Kan ik iets voor je terug doen? Als bedankje?’

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ach, hij had er geen hekel aan om het te horen. Heaven had wel een leuke stem, zo één die vrolijk doorbrabbelde over van alles en nog wat waar je nooit echt naar luisterde, want je wist ergens dat het allemaal maar oppervlakkig was, maar dat maakte het juist ergens fijn om naar te luisteren. Een beetje als white noise op de achtergrond, eigenlijk, als het ruizen van de zee dat nooit eindigde maar je wel ontspannen van werd.

 

"Ah, maak je geen zorgen," glimlachte Jupiter vriendelijk, terwijl hij op een stoel tegenover haar zakte. "Het is weinig moeite, hoor." Weinig moeite als je van nature al gewend was om moeite te doen voor anderen. Een glas wijn en een stel druiven waren niets bij een drie gangen diner, dus in verhouding... "Maar als je me echt graag wilt bedanken... Misschien eens een keer een dinertje?" Hoefde ze niet zelf te koken, hoor, hij nam haar graag mee naar een restaurant. 

 

"Studeer je eigenlijk ook?" vroeg hij, toch wel wat nieuwsgierig, en omdat ze nog een half uur met elkaar moesten praten kon hij net zo goed wat interessante vragen stellen. "Je zit niet in mijn jaar, geloof ik... het laatste?" 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hij was zo… aardig. Op zich was dat niet eens zo raar, aardige mensen bestonden en Heaven was er graag bij in de buurt, al helemaal als ze haar stem fijn genoeg vonden om naar te luisteren als ze het had over kledingsluitingen (maar hé, het was helemaal niet oppervlakkig! Heel boeiende materie, echt waar, ook al kreeg je dat bij pretentieuze rechtenstudenten er niet in, maar dat was sowieso een moeilijk publiek), maar het viel gewoon… op. Er waren massa’s mensen die dat niet zo hadden, die iets méér terugverwachtten dan een diner bij wijze van bedankje, die de hulp niet hadden aangeboden, simpelweg zich geëxcuseerd hadden, dat soort dingen, en dat maakten van hen geen slechte mensen. Niet per se. Maar Jupiter kwam er in de vergelijking wel een stuk beter uit.

 

En dus glimlachte ze, net niet stralend. ‘Graag,’ zei ze toe, niet helemaal zeker of ze nu zelf moest gaan koken of niet, maar verbazingwekkend genoeg kon ze heus wel iets eetbaars klaarmaken, dus . Liefde van de man ging door de maag, niet?

 

‘Oh, wauw, het laatste al? Welke richting?’ vroeg ze nieuwsgierig. ‘Ik zit in het tweede jaar nu! Kunstgeschiedenis. Mijn vader is professor en heeft dat ook gestudeerd en ik ben hem een beetje gevolgd.’ Ja, goh, Heaven was nooit kort en bondig. ‘Het is veel meer zijn ding dan dat van mij, maar toen ik klaar was met Zweinstein, had ik echt géén idee wat ik wilde gaan doen. Jij wel? Heb jij echt je roeping gevonden?’ En met die woorden stal ze een druif.

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Strafrecht," zei hij simpelweg, want hoewel Heaven het persoon was dat uitgebreid beschreef waarom ze iets wel of niet wilde doen, was Jupiter wat... simpeler. Gebondiger. Waarom vijf woorden gebruiken voor iets dat je ook in één woord kon zeggen? Ja, ja, dat ging niet zo heel goed samen met rechten, maar hij deed best wel zijn best tijdens de les en zijn werkzaamheden, hoor. "Goh, kunstgeschiedenis, echt?" Hij wist niet echt waarom hij daar niet vanuit was gegaan bij Heaven, maar Heaven leek hem in alle eerlijkheid niet echt het type dat gewoon voor een kunstwerk zou staan en wat kon vertellen over het idee ervan. Eerder het type dat zelf graag kunst wilde zijn...

 

Was goed gelukt, hoor, kunst zijn. 

 

"Ik wist het eigenlijk al redelijk snel," glimlachte hij naar haar. "Maar eerst was het plan dat ik bedrijfskunde ging doen, wilden mijn ouders graag. Rechten past echter meer bij me." En hij had de kans gekregen om zich wat aan zijn ouders te ontworstelen, dat was altijd fijn. "Maar kunstgeschiedenis bevalt nog wel? Of heb je nog steeds niet kunnen bedenken wat je nu wilde doen?" vroeg hij, een klein tikje plagend voor ze verontwaardigd zou zijn.

 

Hij had wel wat andere ideeën over wat ze kon doen, hoor. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Eh. Ze had inderdaad nog altijd niet kunnen bedenken wat ze nu écht wilde doen, maar in alle eerlijkheid was Heaven ook ergens in het immer drukke studentenleven vergeten dat dat een optie was. Dat ze ook een studie kon volgen die ze effectief graag wilde doen (al zou Heaven niet weten welke, nog altijd niet, en het was niet zo dat ze kunstgeschiedenis vreselijk vond of zo, ze had alleen maar niet de passie ervoor die ze soms bij haar medestudenten wel zag) in plaats van de precieze inhoud van de lessen haast als bijzaak te zien. Maar uiteindelijk… maakte het zoveel uit? Had je niet een duidelijk beeld nodig van wat je wilde worden, later, als je het type wilde zijn dat zich voor de honderd procent in een job smeet in plaats van de uren te doen en weg te zijn om je échte leven te gaan leiden? Heaven kon zich niet voorstellen dat ze ooit wat anders zou doen dan het laatste…

 

Of was dat de ambitieloos? Zo wilde ze niet overkomen, niet per se. Heaven was gewoon... niet het type om een groots uitgewerkte toekomst te hebben. Gewoon. De plannen die ze had gemaakt, vroeger, waren stuk voor stuk ineengestort als een kaartenhuis wier ondergrond abrupt weggehaald werd en ze had nooit de moeite gedaan om er een nieuwe te maken. Moest dat? Ze had nog niet eens ergens een nieuwe stabiele basis kunnen vinden.

 

‘Oh, strafrecht?’ Rechten had haar altijd ingewikkeld in de oren geklonken… Moest je dan niet heel veel par coeur kennen? ‘Wat knap! Dus over een paar jaar ben jij de beste strafpleiter van Engeland?’ Ze glimlachte hem toe, monter, voor ze een slok van de rode wijn nam. In alle eerlijkheid kende ze echt niets van wijn, zou ze er niets nuttigs over kunnen zeggen, maar ze vond hem lekker, en ah, wat de rest betrof mocht Jupiter haar heus wel onderwijzen als hij daar zin in had. ‘Tussen ons gezegd en gezwegen,’ zei ze, iets vooruit leunend om haar glas veilig op de salontafel te zetten, ‘ik denk niet dat ik er echt de rest van mijn leven bezig wil zijn en ik denk nog veel minder dat ik er überhaupt een job in kan vinden, maar dat zeggen we braafjes niet tegen ons vader die toch zo blij is dat ik in zijn voetsporen wilde treden.’ Jupiter wilde haar geheimpjes vast voor zich houden, niet? ‘Maar ik zou echt niet weten wat ik voor de rest zou willen doen, dus pakt dat dat wel goed zit. Geen rechten, denk ik, ik zou daar echt heel slecht in zijn. Ik kan me ook totaal niet voorstellen dat ik zou kunnen pleiten of zo. Of is het toevallig veel gemakkelijker dan het lijkt?’

Share this post


Link to post
Share on other sites

Jupiter nam met een ietwat arrogante glimlach haar complimenten in ontvangst, want ja, hij hoorde graag dat mensen onder de indruk waren van zijn studiekeuzes en dat ze de beste verwachtingen van hem hadden. Sommige mensen raakten daar gestresst van, de verwachtingen van andere mensen, maar ergens was Jupiter een pleaser. Hij wilde dat mensen verwachtingen van hem hadden, want dat betekende dat ze onder de indruk van hem waren en als hij het dan ook beter kon doen dan die verwachtingen was dat mooi meegenomen ook. Dat was waarom hij zo lang met zijn ouders mee was gegaan in hun belachelijke idee dat hij ooit het bedrijf van de Havilands over zou nemen.

 

Als hij dat daadwerkelijk had gedaan zou hij het verdomme nog goed doen ook, want dat was hoe Jupiter alles in zijn leven aangreep. Als hij ergens mee begon, wilde hij er het beste van maken wat hij ervan kon maken. 

 

"Ik zal mijn best doen," beloofde hij. 

 

Overigens gaat hij geen les geven over wijn want ik weet zelf niets van wijn af en ik heb geen zin om te googelen.

 

"Hmhm," knikte Jupiter nadenkend. "Nou ja, er zijn bepaalde beroepen die sowieso om een diploma vragen en het dan uiteindelijk niet veel kan schelen welk diploma dat nou is, zolang je maar de juiste vaardigheden hebt geleerd, dus je vindt vast wel iets." Hij glimlachte haar moedig toe en met uiterste moeite liet hij zijn blik niet meer naar beneden afdrijven. Hij had toch een deken voor haar op moeten zoeken, gewoon om de verleiding te ontwijken. "Oh nee, het is niet makkelijk," lachte hij en hij nam nog een slok van zijn wijn voordat hij ook zijn glas veilig op de tafel zette. "Het kost veel voorbereiding om precies te weten wat je moet zeggen. Soms zit er wel een heel team achter om aan één speech te werken." 

 

Hij bleef even stil en oeps, zijn blik dwaalde toch wat naar beneden. "Je hebt het toch niet koud? Anders kan ik wel een manier verzinnen om daar mee te helpen." 

 

Hij schaamde zich stiekem een beetje, hoor. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

‘Oh, echt waar ?’ Het was niet zo dat Heaven het niet geloofde, hoor, ze had er gewoon… absoluut nog nooit over nagedacht. Hoe kwamen advocaten aan hun pleidooi? Geen idee! Wat haar betrof schudden ze die pakweg uit hun mouw als ze bezig waren, gewoon, toevallig. ‘Dat wist ik helemaal niet! Maar dat klinkt eigenlijk wel logisch…’ Wist zij veel. Maakte het uit? Uiteindelijk was ze hier niet om veel te leren, om een nieuwe fascinatie voor advocaten en hun pleidooien op te vatten – uiteindelijk was ze hier om haar jurk schoon te krijgen, met behulp van Jupiters wasmachine, en om zijn wijn te drinken en om met hem te praten en goh, het koud te hebben totdat hij ideeën kreeg om dat te veranderen. Of zo.

 

Nee, in feite was ze hier niet eens voor iets specifieks. Had ze wel vaker, eerlijk gezegd. Heaven ging graag mee met jan en alleman als ze iets voorstelden, puur omdat ze nieuwsgierig was naar wat er zou gebeuren, porde in alles om een reactie te krijgen, om achteraf iets te vertellen te hebben. ’t Maakte allemaal niet zoveel uit, toch? Ze had haar toverstok, kon altijd verdwijnselen als het haar te heet onder de voeten werd, dus ah.

 

‘Ja, ik heb het wel een beetje koud,’ verklaarde ze, met een lachje, hem de clichématige zin vergevend. Net alsof ze het zelf niet constant deed, net alsof ze zelf ooit met iets anders dan clichés kwam aanzetten als ze iemand niet zo goed kende, net alsof er echt wat te vergeven viel. ‘Vanavond ben je echt de redder in nood qua zowat alles, hè?’ En Heaven, Heaven liet zich maar al te graag helpen, zich zoals altijd enigszins in de rol van jonkvrouw in nood duwend. Het was vreemd, ergens, hoe dol ze op die rol was, hoe geruststellend ze het vond om immer geholpen te worden en om iemand in de buurt te hebben die haar toch zo graag wilde helpen dit keer, en dat was voornamelijk vreemd omdat ze zich ergerde aan iedereen die suggereerde dat ze graag een jonkvrouwenjurk aanmat. Net alsof opportunisme beter werd als je er niet over sprak. ‘Hoe wilde je het graag verhelpen?’ vroeg ze liefjes

Share this post


Link to post
Share on other sites

Nou, hoe wilde Jupiter dat ook alweer gaan verhelpen... Die stem klonk uitnodigend, zoals zo'n beetje alles van Heaven eigenlijk uitnodigend was. De manier waarop ze naar hem keek, hoe ze hier zonder schroom in haar ondergoed zat, vrolijk babbelde over van alles en nog wat terwijl ze wachtten op haar jurk, leek hem allemaal uitnodigend. 

 

Maar toch, Jupiter hield van verbale communicatie. Hey, hij studeerde rechten voor een reden, oké? 

 

Langzaam schoof hij dichterbij. Ja, verbale communicatie was super, maar ineens zeggen 'Yo, wil je seks' zonder lichamelijk enigszins interesse tonen was ook weer zo'n ding. Shout-out naar Julienne. Hebben we ook weer vastgelegd dat Jupiter en Julienne elkaar niet zouden mogen. "Lichamelijke inspanningen zijn goed om warmer te worden," wees hij subtiel uit. "Of lichaamswarmte delen... Een warme douche helpt natuurlijk ook, maar dat is zo eenzaam." 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now


  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×