Jump to content
Elena King

[15+][1837/1838] We live in a beautiful world

Recommended Posts

Vrijdag 30 maart 1838 - 's avonds - een ouderejaarsfeestje

 

Elena had een onafgesproken competitie met haar beste vriendin, Eleanora Paget. Sowieso had Elena altijd onafgesproken competities met iedereen om haar heen, ze moest en zou altijd de beste zijn, de meeste vrienden hebben, het rijkste zijn, de mooiste jurken hebben en de beste cijfers halen, maar ook altijd het meeste meemaken. En dat was nou net het probleem: want Eleanora Paget was meegenomen door een jongen naar een feestje voor ouderejaars en Elena dus niet

 

Gelukkig zou Elena Elena niet zijn als ze daar geen plan op had bedacht, dus op een vrijdagavond bleef ze in de hoek van de leerlingenkamer tot ze eindelijk een paar ouderejaars weg zag sluipen en daarna volgde ze die snel, tot ze de locatie van het feestje had gevonden. Vervolgens bleef ze een paar minuten in de gang staan, in een hoekje waar niemand haar kon zien, en toen het niet zou lijken alsof ze iemand had gevolgd wandelde ze naar binnen alsof ze er altijd al had gehoord.

 

En een paar minuten later had ze een glas wijn in de handen waar ze nauwelijks wist wat ze ermee moest doen en verveelde ze zich dood. Het was niet zo leuk om op deze feestjes rond te hangen zonder je vrienden, besloot ze teleurgesteld, maar ze durfde eigenlijk ook nauwelijks iemand aan te spreken, uit angst dat die persoon haar zou herkennen en eruit zou schoppen. Maar, nu ze zo rondkeek, begon ze een nieuw plan te vormen: heel wat mensen waren met elkaar aan het zoenen... en voor zover Elena wist (en dat wist ze wel met zekerheid, want geen denken aan dat Eleanora dat geheim zou houden) had haar vriendin nog nooit iemand gezoend.

 

Dus Elena moest eerst zijn. 

 

Ze nam een flinke slok wijn en sprak de eerste de beste jongen aan die ze nog niet met iemand had zien zoenen, met: "Vind je me knap?"

 

Mocht het antwoord nee zijn, vond ze vast wel iemand anders.

 


 

Privé! 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Chase was niemand aan het zoenen, nee. Claude was niet aanwezig, Chase was heel erg zijn best aan te doen om zich daar niet al te veel vragen over te stellen – er was vast geen tweede uitwisselingsstudent aan wie ze dat wispelturig hart van haar verspeelde, toch… of wel… – en Chase was tot nu toe eigenlijk vrij trouw geweest. Saai eigenlijk. Claude deed maar op en hij was straks nog dat ene zielige geval dat gewoon wachtte tot ze thuis kwam en ugh, nee.

 

Het was niet zo dat Chase niet Claude als enige wilde, niet per se, het was meer dat hij wilde dat dat een gunst van zijn kant was en niet het enige argument dat hij over had om haar bij zich te houden.

 

Nu ja. En de ring, nam hij aan. Maar daar scheen Claude zich niets van aan te trekken.

 

Hij nam een slok van het bier in zijn hand toen hij werd aangesproken met de directe vraag of hij haar knap vond. Hm. Ze kwam hem bekend voor, ergens, maar eerlijk gezegd lette Chase niet zoveel op de mensen die niet in zijn vriendenkring zaten en dus ging hij er maar tam genoeg vanuit dat hij haar gewoon niet zo vaak gesproken had. Gek, eigenlijk. Als ze zo direct was. ‘Ja,’ bevestigde hij, heel vriendelijk. ‘’t Verbaast me dat je me niet eerder opgevallen bent.’

Share this post


Link to post
Share on other sites

Elena wist best dat ze knap was, hallo, ze liep af en toe langs een spiegel en dan kon je zoiets niet onderkennen, en ze was ook heus wel eens eerder door mensen verteld dat ze knap was: haar moeder, haar nep-vader, haar familieleden, de talloze bedienden die haar vader had gehad, haar vriendinnen, stuk voor stuk hadden ze haar heus wel laten weten dat ze knap was, maar toch, toch was het extra fijn dat er een jongen was die nu diezelfde mening opleverde. Iemand die ze erom had gevraagd en die ze dus best wel kon waarderen.

 

Ze nam volwassen een slok wijn terwijl ze naar hem glimlachte, het was best lastig om tegelijkertijd te glimlachen en te drinken maar ze kreeg het voor elkaar zonder te knoeien. "Hm, meestal kom ik niet op dit soort feestjes," zei ze, alsof het meer een keuze was dan dat ze gewoon te jong was om uitgenodigd te worden. Nonchalant zijn was cool, toch, dus Elena deed haar allerbeste poging om zo nonchalant mogelijk te zijn. 

 

"Als je wilt, mag je me wel zoenen, hoor." Ze was zo'n welwillende koningin. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Mensen zoals zij hoefden niet te horen dat ze knap waren. Dat wisten ze zelf ook wel, anders vroegen ze het niet, een vreemdsoortige omhelzing van bevestiging van wat ze al wisten en de wetenschap dat ze het enkel en alleen wisten als het hen verteld werd, keer op keer. Chase, Chase was niet zo. Het zelfvertrouwen dat hij had, haalde hij uit wat hij kon, uit de macht die hij hardhandig zijn handen in had gedwongen, zonder op te kijken naar iedereen die er zich ongevraagd een mening rond had verzonnen. Uit de positie die hij op de wereld bezet hield. Het besef wie hij was. Het besef dat dat genoeg was, en dat niemand dat in se wist.

 

Mejuffrouw welwillende koningin wist dat evenmin, maar de majestueuze kwaliteiten van dat vlak waren niet zo van belang, wat hem betrof. Toen ze het zo luchtig voorstelde, [i

]als je wil, mag je me wel zoenen, hoor[/i], grinnikte hij, even, meer omdat hij het niet kon helpen dan omdat het echt zo ontzettend hilarisch was. ‘Oh, ja, dat wil ik wel, hoor.’ ’t Was niet alsof Claude boos op hem zou worden, ’t was niet alsof Chase zijn oog voor mooie meisjes verloren was, ergens tussen die gedoceerde voorliefde voor de dood en de ring rond zijn vinger in, en het was al helemaal niet zo dat Chase iets anders dan toestemming nodig had.

 

‘Ik moet zeggen, ik voel me wel vereerd,’ zei hij, een halflege pint naast zich neerzettend, voor hij haar iets, iets dichter bij zich trok – Chase geloofde nooit zo in dat kuise room for Jesus – en zijn lippen op de hare drukte.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Even was Elena bang dat hij haar al lachend af zou wijzen. Het was natuurlijk belachelijk, wie zou haar überhaupt af kunnen wijzen, maar toch... hij was heel wat jaren ouder en misschien had hij in de gaten dat ze maar dertien was, misschien had hij in de gaten dat ze technisch gezien niet uitgenodigd was, misschien vond hij haar stom, maar al die onzinnige gedachten werden direct uit haar hoofd verwijderd toen hij liet weten dat hij wel wilde.

 

Ze glimlachte tevreden en volgde zijn voorbeeld door haar glas wijn neer te zetten. Suck it, Ellie, kon ze nog net denken, voordat hij haar naar zich toe trok (oh wow) en zijn lippen op de hare zette. 

 

Hm. Het voelde niet verkeerd, zeker niet, maar ze had zich nooit zo fysiek ingesteld hoe het zou voelen om iemands lippen op de hare te hebben. Het was altijd maar meer een mentaal beeld geweest, ja, ze had mensen zien zoenen, maar als ze zichzelf voorstelde was het zo... anders. Alsof ze zich had voorgesteld dat het gewoon vloeibare aandacht was, in plaats van iets fysieks.

 

Nou ja, gaf niet. Ze sloeg haar armen om zijn nek heen, dat had ze altijd mensen zien doen, hoewel het best wel lastig was om precies te weten waar je nou je handen moest plaatsen, en deed, vanzelfsprekend, haar uiterste best. 

 

"Niet slecht," besloot ze, na het einde van de kus, alsof ze hier ervaring mee had. Ze wreef zachtjes met haar vingertop over haar tintelende lippen. "Kunnen we best vaker doen, niet?" 

 

Eigenlijk wilde ze hem vragen hoe zij het had gedaan, of er verbeteringspunten waren, maar zou het dan opvallen dat dit nieuw voor haar was?

Edited by Elena King

Share this post


Link to post
Share on other sites

Kussen was één van de simpelste dingen die er bestond. Nee, echt. Het kwam als vanzelf, gedachteloos, alsof het zo zijn moest, en voor Chase al helemaal, want Chase hield zich niet bezig met hoe het precies voor de ander was, want het enige wat hij ervoer, was hoe het voor hem was. Dus. Dat. Het meisje ging er alvast volledig voor, armen al helemaal om zijn nek geslagen, en waar hij niet kon zeggen dat hij het erg vond, was het allemaal wel een beetje… apart. De meeste meisjes waren niet zo snel op dit punt, maar ah. Sletten moesten er altijd zijn. Al helemaal als ze niet geïnteresseerd waren in wie je precies was – dan vielen ze je later niet lastig.

 

Hij grinnikte bij haar boodschap. Ja, hoor, konden ze best vaker doen. Waarom niet? Oh, ja, hij was getrouwd, maar hé, Claude was degene wier affaires de hele school rond gingen. Oh, ja, hij kende haar voor geen meter, kende haar naam geeneens, dus hij zou niet weten waar hij haar überhaupt zou moeten zoeken voor de volgende keer. Oh, ja, hij wist nooit of hij dat type meisje nu geweldig vond om de mogelijkheden die ze boden of hij simpelweg op ze neerkeek.

 

Oh, ja, dat maakte hem niet uit, want hij kon het allebei tegelijkertijd.

 

‘Dan ga je vaker moeten komen opdagen,’ gaf hij haar mee, want eerlijk gezegd had hij geen zin om haar te gaan opzoeken als ze dan toch te pretentieus was om ooit op simpele feestjes te komen. Ja, sorry, hoor. ‘En trouwens…’ Hij nam even een slok en zette het glas toen weer weg. ‘Kom je gewoonlijk één keer eens ergens om iemand te gaan zoenen?’ Hij wist niet of hij het spottend bedoelde of oprecht nieuwsgierig, maar ah, wat maakte het uit… ‘Waar kom jíj vandaan?’ Kijk, hij wist wel hoe hij dat bedoelde! Plagerig, vooral. Uiteindelijk was het gewoon… grappig. Ze kwam niet op feestjes, maar vandaag wel en binnen drie minuten wilde ze met iemand wier naam ze nooit gevraagd had kussen.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Elena glimlachte mysterieus, want hoewel ze nu van plan was om altijd naar dit soort feestjes te gaan (en als ze niet werd uitgenodigd zou ze gewoon verschijnen nu ze een methode had gevonden om de locatie te vinden), was ze natuurlijk niet van plan om alles direct te vertellen. Want 'ja, ik ben zeg maar nog te jong om voor deze feestjes uitgenodigd te worden' klonk maar zo kinderachtig en ze wilde volwassen zijn. Vandaar überhaupt het hele plan dat hij haar moest zoenen, duh. "Ik zal mijn best doen," zei ze dus maar luchtig, terwijl ze in een totaal-niet-tien-uur-voor-de-spiegel-geoefend gebaar haar haren van haar schouder duwde. "Maar ik kan niets beloven." Zo, dat klonk alsof ze tachtig betere dingen te doen had dan een feestje, toch?

 

Al was er natuurlijk niets beters te doen dan een feestje.

 

"Oh nah, niet specifiek," loog ze, terwijl ze haar glas wijn weer oppakte. "Ik vond je gewoon onweerstaanbaar." En ze glimlachte verleidelijk naar hem. Alweer iets dat ze in de spiegel geoefend had, ze nam alles serieus, oké? "En ach, waar kom ik vandaan... Overal en nergens." 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Nee, hij had ook geen beloftes nodig, niet van haar – maar een tweede keer mocht wel, en meer mocht ook, al helemaal als ze hem onweerstaanbaar ging noemen en zelfs nog meer als ze moeilijk ging doen over normale vragen beantwoorden, want dat betekende alleen maar dat hij haar niets verschuldigd was. Ja, oké, het was duidelijk dat ze een beetje een slet was. Maar sletten mocht er heus wel zijn. Goed voor zijn ego en goed voor zijn libido en blablabla, het voornaamste waar dit type goed voor was, maar het waren dan ook belangrijke zaken.

 

‘Mysterieus, hoor,’ zei hij, plagerig. Overal en nergens… Als ze op een Zweinsteinfeestje kwam, zat ze vast gewoon op Zweinstein, maar ze was haast ongetwijfeld zo’n verlegen geval waar hij simpelweg nog nooit eerder opgelet had. Kon prima. Er waren heel veel mensen op wie Chase bijna nooit lette. Tenzij ze hem onweerstaanbaar noemden, natuurlijk, dan gaf hij ze heel graag aandacht. ‘Dan heb ik maar geluk dat je hier bent.’ Hij liet zijn blik, enigszins ostentatief, over haar heen glijden. ‘Of wil je graag alweer door?’ Met hem, welteverstaan.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Mysterieus was een goed compliment en Elena glimlachte dus ook tevreden terwijl ze van haar wijn sipte. Dertienjarige meisjes waren over het algemeen niet mysterieus, dus mysterieus was volwassen en Elena zou met alle liefde de komende vier jaar van haar leven overslaan als dat meer aandacht betekende van jongens als Chase. Maar ze wilde dan wel vier jaar lang zeventien zijn, hoor, want stel je voor dat ze dan ook vier jaar eerder rimpels zou krijgen, dat kon ze echt niet aan, hoor.

 

Wilde ze alweer door? Nou, eigenlijk niet, ze was hier nog maar net! Maar de manier waarop Chase het zei klonk niet bepaald teleurgesteld, alsof het slecht was dat ze weg zou gaan, dus Elena kantelde nadenkend haar hoofd. "Is er iets leukers te doen dan hier zijn, dan?" vroeg ze maar, een tikje uitdagend, want stel je voor dat er nog een exclusiever feestje was waar Chase haar mee naar binnen kon nemen? Oh, Eleanora zou echt dood gaan van jaloezie! "Je lijkt me wel iemand die alle leuke plekken weet te vinden." 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Oh, ja, er was iets leukers te doen. Chase grijnsde naar Elena, die fonkeling in haar ogen en de toon in haar stem. Het maakte hem niet per se uit dat ze per se zo geheimzinnig moest doen; als haar dat gelukkig maakte, noemde hij haar elk synoniem van mysterieus, zou hij wel doen alsof hij haar niet herkende als hij haar eens in de gang zag bij haar vriendinnen. Voor hem maakte het niet uit, tenslotte. Het enige meisje wier liefde hij echt nodig had, was Claude; van al de rest volstond hun lichaam. En dit meisje had er één, en het was niet zo bijzonder en er waren genoeg meisjes hier met borsten waar hij liever naar keek, om zomaar iets te zeggen, maar als ze zo keek, kon hij zich niet voorstellen dat hij die van haar niet aanraken mocht en dat was waar het om ging, toch? Pakken wat je krijgen kon.

 

‘Oh, we kunnen heel veel leukere dingen doen dan hier zijn,’ grinnikte hij. Hij kende alle leuke plekken, ja, maar wat hem betrof bevonden die zich in haar lichaam en niet per se op Zweinstein zelf. Hij kende wel een hoop plekken waar ze heen konden gaan om niet betrapt te worden? Was dat een leuke plek voor mejuffrouw? ‘Kom je mee?’

Share this post


Link to post
Share on other sites

Er was iets aan de manier waarop hij grinnikte dat Elena in de gaten kreeg dat hij het niet per se over een feestje had, maar het was niet alsof dat haar echt tegenhield. Ja, blabla, houd je benen bij elkaar en zo, maar er was eerlijk gezegd niemand die dat specifiek tegen Elena hadden gezegd. Ze wist wel hoe het ging met algemene meisjes: je moest geen slet zijn want dat was slecht, maar aan de andere kant was ze opgevoed door een bordeelhouder. En je kon veel over de opvoedkwaliteiten zeggen van Raphael King en dat zou lang niet allemaal positief zijn, maar hij had Elena niet zo netjes bij het bordeel weggehouden dan hij dacht.

 

Ze wist precies wat seks was, ze wist precies wat mannen van vrouwen wilden en ze wist ook precies dat niemand zich al te veel zorgen maakte over haar eigen maagdelijkheid. 

 

Betekende niet direct dat ze die naar de eerste de beste penis wilde gooiden die daar toevallig behoefte aan had, overigens, maar betekende wel dat nu ze de juiste conclusies trok ze niet preuts excuses zou stamelen en weg zou rennen.

 

"Wacht," zei ze, en met een snelheid waar ze direct spijt van kreeg want dat was niet wat je met wijn hoorde te doen, slokte ze de rest van haar glas leeg. Ze trok een gezicht, veegde snel haar mond af en trippelde toen achter Chase aan. Ze was enorm nieuwsgierig, eigenlijk, en dus liet ze zich gewillig een leeg hoekje in trekken. "Hoe vaak neem je eigenlijk meisjes hier naar toe?" vroeg ze, fluisterend in het donker, want het voelde alsof dat hoorde. En nogmaals, ze was nieuwsgierig. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Wauw, mejuffrouw hier was echt gemakkelijk. Vond hij alleen maar leuk, hoor, en dat was ook te zien aan zijn gezicht (ja, sorry, hij had wel geleerd om zich de juiste gezichtsuitdrukkingen aan te meten en te verbergen wie hij nu feitelijk was, maar dat had in zijn hoofd nooit zo betrekking op hoe hij zich zou moeten gedragen als hij aan weinig andere dingen kon denken dan anonieme seks, sorry, hoor) toen hij haar naar een toch zoveel betere plek leidde. In principe was het niet eens zo’n uitermate geweldige plek, alleen maar een hoekje waar niemand ooit kwam. Maar dat was het enige wat ze nodig hadden, niet?

 

Gretig liet hij zijn handen over haar lichaam heen glijden, tevreden met de gang van zaken, toen hij haar vraag hoorde. Eh. Wel. Chase had een vrouw die hem zo min mogelijk sprak (hal-lo, zijn sociale vaardigheden waren heus wel goed genoeg om een gesprek te voeren over school, Claude, hij gaf het maar mee), maar die hij wel hun bed (ja, Claude, HUN bed, niet dat van jou en Emile) in kon lokken soms. In tegenstelling tot SOMMIGE mensen had Chase geen affaire ernaast, dus God, hoe vaak nam hij meisjes hiernaartoe… Soms. Als Claude moeilijk deed. Of als ze zich op een dienblad aanboden, dan ook. ‘Alleen als ze mooier zijn dan de vorige,’ mompelde hij, ‘dus na jou komt het er vast niet meer van.’ Blablabla. ‘Wat heb je eerder al gedaan?’

Share this post


Link to post
Share on other sites

Wauw, hij was gretig. Zijn handen gleden al snel over lichaamsdelen die iemand eigenlijk nog nooit zo onderzoekend aan had geraakt, behalve zijzelf misschien, maar Elena had eigenlijk nooit echt meer dan oppervlakkige interesse gehad in haar eigen lichaam. Ja, ze wilde best weten hoe het allemaal werkte, hoor, maar echt nieuwsgierig was ze niet geweest. Waarom zou ze? Een lichaam was ook maar een ding en er waren zoveel anderen ter wereld, die anders waren en dus in principe interessanter dan haar eigen huid. Ze wilde er goed uit zien, perfectie begon bij jezelf, maar tot zover haar aandacht voor zichzelf.

 

Maar Chase had overduidelijk een eigen mening. Zijn handen waren al snel te vinden op haar kont en haar borsten en ergens vond ze het stom, want mannen hadden zoveel meer te ontdekken dan zijzelf en ze was nog niet van plan haar handen frontaal in zijn broek te stoppen. 

 

"Oh, echt?" giechelde ze. Ze geloofde er niets van, maar een compliment was altijd fijn om te horen... wilde ze wel meer van, eigenlijk. Als het aan haar lag, noemde hij er vijf voor elke centimeter van haar waar zijn vingers op te vinden waren. "Ik heb altijd al een lasting impression willen achterlaten." Eh, die vraag van wat ze al eerder had gedaan... Niets, eigenlijk. Niemand had haar ooit gezoend en haar ooit zo bevoeld, maar moest ze dat echt toegeven? Wat zou hij daar van vinden, zou hij enthousiast zijn bij de gedachte aan een onbeschreven blad of zou hij haar preuts vinden? Het was een lastige gok...

 

"Ik hoor liever over jouw ervaringen, ik denk dat die veel interessanter zijn," besloot ze het maar neutraal te houden. Daarin kon hij nog zelf een beetje lezen hoe of wat. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ja, oké, ze had dus niets gedaan. Chase had niet per se een probleem met maagdjes, eerlijk gezegd, vond het niet uitdrukkelijk aanlokkelijk om de eerste te zijn, maar vond het evenmin weerzinwekkend – het was gewoon… seks, en dit was een schoon kind en ze was gewillig en verder dan dat reikten de meningen hieromtrent eerlijk gezegd niet. Het boeide hem niet zozeer. Andere jongens wel, ongetwijfeld, maar hij was iets te… pragmatisch, om het zo te zeggen, dan verder te gaan dan “Meisje™ wilde Seks™ met Hem™”. Sorry, hoor. De romantiek behield hij voor Claude en Claude wilde ‘m niet, dus jaaa.

 

Hij duwde haar iets meer tegen de muur om haar te zoenen, zonder veel zin om echt over zijn ervaringen te praten. Kon wel. Wilde hij gewoon niet, want dan werd hij vast weer boos op Claude dat ze Niet Van Hem Hield en daar werd hij nu niet meteen teder van.

 

Om de één of andere reden vonden onervaren mensen het altijd fijner als je teder was, alsof het een verantwoordelijkheid was die ze je kant opstuurden met elke aanraking die ze zichzelf toelieten je te schenken, alsof het een waardevol cadeau was dat hij op prijs diende te stellen. Net alsof hij echt grootse plannen was, in plaats van mejuffrouw mysterieuse op haar knieën te duwen, bij wijze van hint.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Welkom bij de eerste post van mijn oral-a-thon, want op de één of andere reden heb ik nu vier posts op mijn lijst staan die allemaal over orale seks gaan. Hoe ik dat voor elkaar heb gekregen weet ik ook niet en we zullen er maar niet over nadenken.

 

Het ene moment was Elena nog met hem aan het zoenen en bedacht ze zich dat ze zoenen eigenlijk wel heel leuk vond, leuk genoeg om vaker te doen en nu was ze benieuwd welke andere jongens op Zweinstein goed konden zoenen, en het volgende moment duwde hij haar ineens op haar knieën. 

 

Nogmaals: Elena was niet zo onschuldig als haar vader dacht en ze had ooit eens een hele toespraak gekregen van een prostituée over wat mannen het allerleukste vonden en dus wist ze best wat, maar waarom was weer zo'n ding. Waarom zou ze haar mond daarvoor gebruiken, waarom zou ze iets doen waar hij alleen plezier van had en waarom waren ze gestopt met zoenen hiervoor?

 

"Kijk, ik wil dit best doen, hoor," zei ze, vanuit haar plek op haar knieën, terwijl ze omhoog gluurde. "Maar wat krijg ik ervoor?" Het moest haar wel wat waard zijn. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Kijk toch, eerst was hij toch zo onweerstaanbaar geweest, had ze prima alles willen doen, maar als het erop aankwam, ging ze moeilijk doen, alsof ze een scorebord in de buurt zag en ze wilde winnen, koste wat kost. Meisjes waren altijd zo, om de één of andere reden. Veel praat – of niet, dat was nog veel irritanter, dan moest je alles eruit slepen en dan nog eisten ze van je dat je hun gedachten las en als je dat niet deed, gingen ze bij al hun vriendinnetjes blèten over hoe verschrikkelijk je wel niet was – en voor de rest weinig daden. Ugh.

 

Nadenkend keek hij naar beneden, half om te overwegen of hij hier echt zin in had (het antwoord was ja, eerlijk gezegd, hij wilde en wilde haar nu en had geen zín om te wachten), half om te bedenken wat ze er zoal voor kon krijgen.

 

Hoezo was híj op zich niet genoeg, zelfs?

 

‘Ben je een hoer of wil je het gewoon terug?’

Share this post


Link to post
Share on other sites

Beide opties die hij voorstelde, op een ietwat geërgerde toon in alle eerlijkheid, waren interessant. Ze had er eigenlijk nooit over nagedacht dat mannen hier wel eens voor zouden betalen, ze wist dat mannen betaalden voor seks en ze wist ook dat dit bestond, maar ze had er niet aan gekoppeld dat mannen het ook prima zouden vinden om hiervoor te betalen. En eigenlijk was ze er behoorlijk nieuwsgierig naar hoeveel Chase dan zou betalen. "Ik ben geen hoer," zei ze echter wel, want ze was geen hoer. "Hoeveel zou je ervoor betalen dan?" Ja, een beetje marktonderzoek doen kon geen kwaad, toch?

 

Als je toch al op je knieën zat op een koude vloer.

 

Maar goed, vraag nummer twee was of ze het terug wilde en dat was iets dat haar niet verteld was dat het kon. Ze wierp een twijfelende blik naar haar groene jurk, alsof ze er dwars doorheen kon kijken, terwijl ze zich afvroeg wat hij precies zou doen dan. "Ja, ik wil het wel terug," knikte ze dus ook vastbesloten naar hem.

 

Ze wachtte wel netjes af tot hij die deal met haar sloot voor ze aan het werk ging, hoor. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

God, met wie was hij verzeild geraakt? Ze was geen hoer, maar ze ging wel echt navragen naar wat hij zou betalen. Geen idee, eerlijk gezegd, hij was getrouwd en over seks deed Claude nog net niet moeilijk, hij had het bordeel nooit echt opgezocht en de gemiddelde prijs van prostituees had hij nooit ontdekt, altijd iets, iets te druk bezig met Claude te achtervolgen in wolken van onbegrip om de omkering van de rollen. Nu ja. ‘t Was maar een meisje op haar knieën, slechts een meisje met een grote mond dat ze zo meteen voor iets compleet anders zou kunnen gebruiken, en hij vond het écht niet de moeite om dit heel lang te rekken.

 

Hij grinnikte bij haar toon, de ergernis om haar treuzelen loslatend bij het vooruitzicht dat zijn broek voor hij het wist wat minder zou spannen. ‘Hoe langer je treuzelt, hoe minder je bij dat soort werk verdient,’ gaf hij haar mee, in de volle overtuiging dat dat zo was. Wist hij veel. Maakte hem ook niet uit — als ze meteen had gezegd dat ze zoveel krijgen wilde voor een beurt, had hij haar het heus wel gegeven als hij genoeg zin had gehad (en dat had hij, kon hij best eerlijk over zijn, het was moeilijk om dat niet te hebben als dat snoezige gezichtje op haar knieën voor hem zat en zo gedecideerd naar hem keek — hij had misschien een klein beetje een type), hij had gewoon geen zin om uit te rekenen hoeveel hij hiervoor over had. Heel veel klonk een redelijke prijs als je het rustig zei, en al helemaal voor mensen die nooit van hun leven van het concept van te duur niet hadden gehoord. ‘Dat is dan afgesproken,’ mompelde hij, haar de moeite om zijn broek open te gespen ontnemend.

 

Alsjeblieft.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Jammer eigenlijk, dat hij haar niet een vast bedrag gaf. Het maakte niet eens uit dat ze het geld niet zou krijgen, ze had dat nou eenmaal niet gezegd en daarbij wist ze niet of ze er nou blij mee zou moeten zijn als ze ervoor betaald werd, het was iets anders om erover na te denken en het daadwerkelijk te doen. Dan zou ze toch een stempel krijgen die je niet zo snel uit kon wissen, en was dat het waard voor een eerste experiment? 

 

Nou ja, dit zou vast ook wel een ander soort van stempel zijn, maar één waarvan Elena zeker wist dat het haar cool zou maken, dus ze ging ietwat gretig te werk. Het was... ehm... een interessante ervaring, eigenlijk. Eén die ze vast wel eens zou herhalen, misschien zelfs meerdere keren, misschien dat ze dit zelfs ooit leuk zou vinden en er goed in zou worden, maar op dit moment voelde het vooral maar alsof ze iets in haar mond had waarvan ze niet echt wist wat ze ermee moest doen. Vonden mannen dit echt leuk? 

 

Ze vond het pas interessant worden toen het haar beurt was. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Voor Chase gold het tegenovergestelde – dit was meer zijn ding, meer waar hij van genoot, in tegenstelling tot al die moeite te gaan doen tot hij iets likte wat een meisje fijn vond. Ja, hallo, wat een zoektocht, dat ze er allemaal een pijl naar schilderden als ze allemaal zo moeilijk erover gingen doen. Had hij ook zo zijn voorkeuren? Ja, kon hij best toegeven. Was het echt heel duidelijk dat mejuffrouw hier dit hoogstwaarschijnlijk niet altijd deed? Jup. Was dit het beste dat hij ooit gekregen had? Nah, verre van – als Claude nu wat minder boos op hem was de godganse tijd, had hij hiermee vast geen genoegen hoeven nemen. Maar kijk, het was nog altijd een meisje op haar knieën en Chase was geen moeilijk persoon. Dus.

 

Maar aan alle goede dingen kwamen een einde en toen moest hij aan het werk, maar eerlijk gezegd stond zijn ego het niet toe dat hij nu op zijn knieën ging zitten (ja, sorry, hoor, plus, ze was ook zo’n klein geval en dat was niet praktisch) en dus keek hij om zich heen tot hij ergens zag om haar zonder al te veel overleg op te duwen om haar rokken omhoog te duwen zonder dat hij zelf naar de grond moest.

 

Ja, wat, als ze die jurk uit wilde doen, mocht ze dat zelf doen. Ging hij zelf niet voor doen.

 

De rest kon hij wel zelf, hoor.

 

Al duurde het hém te lang. Pfft.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now


  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×