Jump to content
Phoenix Waterford

[1837/1838] Turning raw

Recommended Posts

Vrijdag 23 maart 1838 - 's avonds

 

Op Zweinstein kon je eigenlijk niets vertrouwen, dus toen iemand hem een doos bonbons in de handen duwde had hij beter moeten weten en de bonbons weg moeten gooien, in plaats van ze opeten. Maar ja, soms maakte je nou eenmaal een fout en dus, plotseling, toen hij Maxwell in de ogen staarde nadat hij eindelijk aan was gekomen op de plek waar ze hadden afgesproken, maakte zijn hart een sprongetje.

 

Phoenix en Maxwell waren al jaren vrienden geweest en in al die jaren had Phoenix nooit op zo'n manier over Maxwell nagedacht (of eigenlijk over iemand) maar plotseling, plotseling, was zijn vriend verdwenen en stond er in plaats daarvan iemand anders. Of eigenlijk precies dezelfde persoon, maar het was alsof alle wolken voor de zon weg waren getrokken en hij zijn ware prins had ontmoet.

 

"Hey," zei Phoenix, en hij kon alleen maar staren. "Hoe gaat het?" Hij hoopte goed, want als Maxwell zich niet goed zou voelen, zou zijn hart breken.

 


 

Privé! 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Phoenix en Maxwell waren al jaren vrienden, ja, en waar Max wel wist dat hij niet die héle tijd verliefd op Phoenix was geweest, kon hij zich totaal niet meer herinneren hoe dat was. Om niet gehypnotiseerd te raken door elke beweging die Phoenix maakte, niet elke lach tien keer in zijn hoofd na te spelen, puur omdat hij zo vreemdsoortig gelukkig werd van het geluid, niet alleen maar aan Phoenix’ naam te kunnen denken als iemand hem ook maar íéts over het amoureuze onderwerp vroeg. Om zijn gezicht niet uit zijn hoofd te kennen, elke lijn en elke trek.

 

Hij glimlachte toen Phoenix aankwam, iets later dan hijzelf. ‘Hey,’ antwoordde hij, ‘goed, hoor.’ Normaal, alles was normaal, wat Max betrof, en hoe anders dat te benoemen dan “goed”? Nu ja, er waren veel manieren daarvoor, nam hij aan, maar waar Max Phoenix vaak genoeg sprak dat hij er deels overheen was gekomen, was hij nooit op zijn meest welsprekend in zijn buurt. Was oké, hoor, Phoenix was niets anders van hem gewend. ‘En met jou?’ Hoe beleefd ook weer. ‘Heb je gezien dat die gang onder water staat?’ ging hij door. ‘Je weet wel, voor je het idee had dat Zweinstein niet elke week een ander probleem moet hebben.’

Share this post


Link to post
Share on other sites

Goed hoor was in principe een goed antwoord, want het 'goed' betekende dat het niet direct slecht ging, maar de 'hoor' er zo achteraan geplakt liet duidelijk merken dat het niet het ultieme antwoord was. Goed hoor was een middelmatig antwoord, het soort antwoord dat je geeft als het een prima dag is, zo'n dag waarop je ook best je teen kunt stoten, en niet een dag waarop je in de wolken loopt omdat het zo fantastisch was en alles goed kwam, en dus verpestte die goed hoor wel even Phoenix zijn leven op dit moment. Hij zette zijn allergrootste 'het spijt me dat je leven zo'n stronthoop is' ogen op. "Met mij gaat het goed," knikte hij wel, want hij was bij Maxwell en dat betekende dat de zon op was gekomen.

 

"Wow, echt?" vroeg hij, met grote ogen, alsof dit het belangrijkste nieuws was wat hij vandaag had kunnen horen. "Wat vreselijk, dat ze al die dingen niet voor elkaar konden krijgen." Phoenix fronste zijn wenkbrauwen en wierp een blik naar de deur toe. "Eigenlijk zouden we er wat aan moeten doen... in protest gaan..." Want hij wilde alles voor Maxwell oplossen op dit moment. "Je bent toch niet nat erdoor geworden, he?" 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Maxwell lachte, kort. In protest gaan… Goh, waarom niet? Alleen, had Maxwell het idee, konden ze dan bezig blijven: er schortte zoveel aan Zweinstein, was zoveel wat eigenlijk maar net goed ging — en ergens, ergens was dat juist de charme. Iedereen ondervond dezelfde nonsens, tenslotte. Een Bildungsroman op maatschappelijke schaal, dezelfde grote lijnen voor elke participant. ‘Ik weet niet wie het veroorzaakt heeft, hoor, dus misschien ligt het helemaal niet aan Zweinstein zelf. Maar dingen aanklagen kan altijd!’

 

Hoewel…’Oh, wel een beetje.’ Hij haalde zijn schouders op. Hij was weleens natter geworden — zoals toen hij Phoenix ontmoet had. Ha. Altijd nat als hij Phoenix zag. ‘Maar de anderen daar zijn erger, hoor, ze hebben er een zwembadfeestje van gemaakt.’ Geen probleem zonder feest, zoiets. ‘Dus misschien moet je je activistenroeping tot morgen laten wachten?’ Verder stond hij er wel achter, hoor. Hij vond alles wat Phoenix voorstelde een goed plan, zou hem overal naartoe volgen, of er nu iets voor hem was daar of niet. Dat maakte ook niet zoveel uit. Het enige wat uitmaakte, was dat Phoenix er was. ‘Heb je het echt nog niet gezien? Kom.’ Hoe miste je zoiets… Impulsief nam hij Phoenix’ pols en nam hij hem mee richting de onder water gelopen gang. ‘Kijk!’

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ja, ja, als Max wilde dat Phoenix tot morgen wachtte, dan deed hij dat natuurlijk. Hij begon al driftig te knikken, was toen bang dat het iets te driftig was en hield zich toen maar bezig met afvragen hoe vaak je moest knikken per minuut om niet te overdrijven, maar een minuut knikken was natuurlijk een belachelijk concept. Hoe lang dan? Eén seconde? Twee? Drie? 

 

Oh, wow, Max raakte hem aan. Phoenix zijn hart sloeg een slag over en hij vergat spontaan even adem te halen terwijl Max hem meesleurde de gang in. "Oh wow," zei Phoenix, toen ze stil stonden en naar de gang keken, maar eerlijk gezegd was hij vooral bezig met Maxwell en niet met de gang. Het was een gang, oké? Ja, hij was ondergelopen en ja, er waren leerlingen in aan het zwemmen en een strandbal over aan het gooien (hoe kwamen ze daar nou weer aan), maar vooral... Max. Max. 

 

"Zullen we meezwemmen?" vroeg hij en hij hield Maxwell streng in de gaten, want zodra Max ja zei, zou Phoenix het water in springen. Nee, oké, hij zou zich wel eerst enigszins ontkleden.

 

Hij viel bijna flauw bij de gedachte aan een Maxwell die zich ontkleedde. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Of ze meezwommen.

 

Aan de ene kant was het ergens een mooie cirkel rond als hij nu met Phoenix ging zwemmen. Hij had hem leren kennen toen Phoenix bijna was verdronken, en dan was gaan zwemmen haast een plagerige knipoog naar die atypische ontmoeting, een manier om het af te sluiten, in zoverre dat nog niet al gebeurd was. En aan de andere kant zorgde het ervoor dat hij een impasse bereikte, want hij wilde met alle liefde met Phoenix zwemmen, wilde met alle liefde zien wat er dan voor zijn neus zou staan, maar hij kon zich ook niet voorstellen dat hij dan niet iets zou doen wat hem voor schut zou zetten.

 

En bij vrienden maakte dat niet zoveel uit, bij vrienden lachte je dat gewoon weg, maar waar Max niet dacht dat Phoenix ooit enige interesse zou vertonen, had hij wel altijd dat sprankje hoop behouden dat het er misschien, misschien ooit van komen zou.

 

Maar Phoenix had het voorgesteld, dat ook, en Maxwell kon nooit nee zeggen tegen Phoenix. ‘Oh, ja, lijkt me leuk.’ Hij grijnsde naar zijn vriend. ‘Dat protestambities van je zijn ook weer snel weg, hoor,’ vervolgde hij plagend. Niet dat hij het erg vond, niet dat hij het erg zou vinden als Phoenix ze weer uit de kast zou halen, op een vreemdsoortige manier boeide het hem geen kut wat Phoenix nu precies wilde doen – zolang hij hem maar volgen mocht. Ha. Dat was zielig. Nu ja. ‘Je gaat niet wéér verdrinken, hè?’

 

Rakelde hij dat weer op omdat hij het ergens niet aandurfde om zich zwemklaar te maken met Phoenix’ blik op hem? Misschien.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Oh ja, Phoenix was het bijna vergeten, dat hij zo lang geleden al bijna in het meer was overleden en het Maxwell was geweest die hem destijds had gered. Wat raar, nu hij er bij na dacht, dat hij zo'n belangrijk punt van zijn leven bijna uit zijn geheugen liet verdwijnen! Hallo, hij was gered, door Maxwell! Waar waren die eindeloze fantasieën over dat Maxwell zijn armen nog een keer om Phoenix zou slaan? Dat hij hem ooit uit een brandend gebouw zou redden?

 

... Margaux, ik heb eindelijk Phoenix zijn type gevonden!

 

"Oh nee, nee," schudde Phoenix zijn hoofd serieus, maar hij wist het niet helemaal zeker, hoor. Als Maxwell half naakt naast hem zou staan, hoe zou hij zich ooit kunnen concentreren op zoiets doms als zwemmen? "En ach, een protest verpest ook maar de sfeer, niet waar?" Hij haalde zijn schouders op. "Het moet wel leuk blijven." Vooral voor Max. Voor Max moest alles leuk zijn.

 

Dus Phoenix trok zijn shirt maar uit en schopte zijn schoenen uit. "Kom je mee?" vroeg hij, uitdagend. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now


  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×