Jump to content
Eleanora Paget

[1837/1838] Take a shot of truth

Recommended Posts

11 februari 1838

 

Eleanora wist ergens wel dat ze niet van de daken moest schreeuwen dat ze stomdronken was geworden op het feestje een aantal dagen geleden – of nu ja, zo had Richard het genoemd en waar Ellie het ergens, ergens apart vond om de naam dronken op dat gevoel van gisteren te plakken, gelukkig en in de war, maar op een goede manier, en traag en gelukkig, dat vooral, nam ze het ook gewoon aan, want als Richard het zei, was het vast waar – maar Eleanora wist óók van zichzelf dat ze niet goed was in geheimen bewaren. Al helemaal niet die van zichzelf. Ze wilde alles delen, tenslotte, alles van zichzelf, alles over zichzelf, net alsof het moest, alsof ze anders niet zou bestaan.

 

Als ze het doormaakte en het vervolgens binnen de immer beweeglijke muren van haar wezen hield, was het ooit gebeurd?

 

En dus, dus moest Elena het horen. ‘Elena, Elena!’ zei ze enthousiast, haar op een zetel in de bibliotheek duwend. Ze sprak wel zachtjes, hoor. Je weet wel. Eleanora’s versie van “zacht”. ‘Ik ben onlangs naar een feestje geweest!’ sprak ze vervolgens, trots, trotser dan misschien zou moeten, maar het voelde zo volwassen. ‘Van de ouderejaars!’ Dat was een heel belangrijk element. ‘En het was echt zooo tof.’ En om zich heen kijkend, alsof ze bang was dat iemand het zou horen (net alsof iemand haar ooit afluisterde, afgezien van bepaalde gemene familieleden dan, hè, Henry), ging ze verder: ‘En ik ben ook voor het eerst dronken geweest!’ Ze giechelde bij de herinnering die de woorden opriepen. ‘Het was raar. Maar wel leuk!’

 

OOC: Privé met Gianna! <3

Share this post


Link to post
Share on other sites

Oké, ten eerste: hoezo dacht Ellie dat ze het recht had om naar een ouderejaarsfeestje te gaan zonder Elena? Hallo?! Waren ze geen beste vriendinnen?! Dit soort dingen deed je niet zonder je vrienden, dus Elena keek best wel verraden naar Eleanora. "De volgende keer moet je mij ook meenemen," eiste ze, hoewel ze eerlijk gezegd nu van plan was om net zolang aan Ellie te kleven tot Ellie nooit meer naar een feestje zou gaan zonder haar.

 

Was het scenario omgekeerd geweest en was het Elena geweest die naar een feestje voor ouderejaars was gegaan, was dat natuurlijk heel anders geweest en zou Eleanora zich niet aan moeten stellen. 

 

Maar goed, Eleanora had nog meer nieuws en gelukkig kon Elena ditmaal zeggen dat dronken worden op je dertiende helemaal niets bijzonders was. "Oooh, echt?" vroeg ze eerst, enthousiast, maar Elena zou Elena niet zijn als ze dit al snel volgde met een: "Nu pas?", terwijl ze gefascineerd naar voren leunde. 

 

Alsof het normaal was om op je negende dronken gevoerd te worden door een prostituée.

 

"De eerste keer dat ik dronken was," alsof ze het daarna nog een keer voor elkaar had gekregen, "was ik zo duizelig!" Ze giechelde tevreden. "Ik viel bijna van een stoel af!" 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Nu pas? Hoezo nu pas! Ze was er vroeg bij, al zei ze het zelf. Maar Elena was eerder geweest, blijkbaar, want Elena deed alles eerder en toen ze dat besefte, voelde ze zich ergens, ergens boos worden op haar vriendin. Kon het niet even over haar gaan! En kon ze niet één keer het gevoel gegund krijgen dat ze iets buitengewoon had gedaan? Nee? Ugh. Ze had het speciaal gevonden, een gebeurtenis waardoor ze zich bijzonder had gevoeld – bijzonder omdat een ouderejaars haar erbij had gewild, bijzonder omdat Richard naar haar geratel had willen luisteren, bijzonder om de sfeer die er hing en de idee dat iedereen daar het doodnormaal had gevonden en zij niet, alleen zij niet.

 

Maar voor Elena was het blijkbaar een nu pas. Als het zo moest, ging ze Elena helemaal niet meenemen, hoor. Laat maar.

 

Dat was ze over tien minuten alweer vergeten. Maar dan nog.

 

‘Wanneer was dat dan?’ vroeg ze, meteen. Dat was belangrijk! Als het maar net én zonder haar was, had ze al helemaal het recht om boos te worden, hoor, hoezo had Elena geheimen voor haar en hoezo wilde ze dat niet met haar doen? Waren ze geen beste vriendinnen?! Oh, wacht, zij had er nog niet eens over nagedacht om Elena mee te nemen. Hm. ‘Ik ben niet gevallen,’ voegde ze er snel aan toe ‘Richard had me goed vast!’ Om haar haar bed in te dirigeren met de mededeling een glas water naast haar bed te zetten, maar toch.

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Oooh, jaren geleden," glimlachte Elena mysterieus, want hallo, ze ging heus niet alle details zomaar opbiechten! Het moest wel een goed verhaal blijven, hoor, en een goed verhaal bestond toch minstens uit vijf minuten onafgebroken aandacht. "In de bar van mijn vader's theater," gaf ze wel prijs, want straks dacht Eleanora dat ze thuis in haar eentje dronken was geworden en dat was haast net zo zielig.

 

"Richard?" vroeg ze wel, scherp, want ho, wacht even, wie was deze Richard en waarom hield hij Ellie vast? Hm?! "Welke Richard? Er zitten er zoveel op Zweinstein..." En wat was hij van Ellie? 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Maar huh. Jaren geleden al? Maar… maar… Een tel lang keek Eleanora Elena onbegrijpend aan (??? HOEZO had Elena zo’n voorsprong en HOEZO had Ellie een omgeving gehad waar dronken worden op veertien al een heus ding was, dit was ZO NIET EERLIJK en ze moest echt eens haar familie bijeenroepen om het te hebben over hoe ze haar sociale groei op Zweinstein dwarsboomden, dit kon echt niet), maar langzaamaan begon het haar te dagen dat Elena op alcoholvlak een stuk meer ervaren was dan zij. Stom mens.

 

Nee, dat was niet waar. Eleanora vond Elena heel leuk.

 

Ze vond winnen gewoon óók heel leuk.

 

‘Echt waar?’ vroeg ze, echter, geïnteresseerd, deels omdat het natuurlijk wel haar beste vriendin betrof en deels omdat ze alles wilde weten zodat ze het Beter™ kon doen. ‘En was je vader er dan bij of…?’ Als haar vader erbij was geweest, was het minder cool. Dan had ze gewoon een slechte vader, namelijk, en dan kon Eleanora nog altijd winnen (en dan zou ze heus wel háár vader lastigvallen tot hij Elena wilde opvangen, zo bezorgd was ze dan ook wel weer) en ta-da! Daarom moest je altijd vragen stellen.

 

Ze giechelde. ‘Ja, raar, hè? Net alsof er maar vijf jongensnamen bestaan of zo!’ Ze vond “Richard” eigenlijk niet eens zo’n mooie naam. ‘Ingram trouwens, die Richard.’ Hij was niet per se de Beste Richard die je kon krijgen, wellicht, maar hij was ouder en Elena kwam niet zo één, twee, drie met iets beters, dus.

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Nah," zei Elena luchtig, want natuurlijk was haar vader er niet bij. Ew, het hele idee al. "Ik was gewoon met iemand aan het drinken daar." Ze liet even subtiel achterwege dat die iemand een prostituee was en dat Elena dacht dat ze limonade dronk. En ook dat ze betrapt was door haar kinderjuf en dat die haar boos naar huis had gesleurd, dat ook. "Ze maken daar lekkere cocktails!" Want natuurlijk had ze die persoonlijk geproefd.

 

"Ahh, Richard Ingram..." Oh ja, die kende ze wel een beetje. Niet goed, hoor, maar hij leek haar in ieder geval niet het type dat met een dertienjarige ging zoenen, dus eh... dan lag ze straks vast wel weer voor! Als ze daar iemand voor vond, tenminste... "Hebben jullie nog een keer afgesproken?" vroeg ze subtiel, terwijl ze haar stoel wat meer naar Ellie schoof. 

 

Ja, als Ellie een oudere vriend had wilde Elena alles weten. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ze was gewoon met iemand gaan drinken daar. Ellie wist niet goed of ze hier jaloers op moest zijn, of dronken zijn, zo jong al, iets was wat ze zelf had willen ervaren, maar… kijk! Het was volwassen. Voelde volwassen. Als je dingen ervaren had, als je alles al eens meegemaakt had, was je volwassen, volwassener dan Eleanora zichzelf zag. Ze wilde het heel graag, ze wilde heel graag volwassen zijn en overal over kunnen meespreken, in plaats van dit, dit hele gedoe van wéten dat het gebeurde en wéten dat je nieuwsgierig was en je alleen maar mee wilde doen, maar het toch nooit kon, mocht, één van de twee.

 

En Elena was volwassener dan zij, had ze het idee. Kende meer van de wereld. Eleanora had haar leven alleen maar doorgebracht in een ivoren toren en een schallende stem om het gevoel te hebben dat ze toch nog aanwezig was op de speelplaats daarbeneden.

 

‘Ooooh,’ zei ze onder de indruk. ‘Wat vond je de lekkerste? Wat zat erin?’ Ze kende eerlijk gezegd niet echt iets van cocktails, maar ze kon alleen maar leren van Elena dan, toch? Zolang ze voor de rest wél iets eerder deed dan Elena, hoefde ze zich vast niet al te hard te schamen…

 

‘Eh…’ Richard en zij hadden nog niet echt afgesproken… Had ze misschien wel moeten doen. Eerlijk schudde ze haar hoofd. ‘Nog niet. Maar als ik hem tegenkom, praat hij wel met me.’ Of nu ja, hij knikte haar toe en zei eens “hey” en ging dan weer door, maar dat was praten, toch? Hij zou vast wel een echt gesprek willen voeren als hij eens niet vlug door moest. Ouderejaars schenen het altijd zo druk te hebben. ‘Heb jij eigenlijk wat vrienden onder de ouderejaars?’

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ehhhhm, jaa, op zich was Elena niet helemaal goed op de hoogte van alle cocktails die er bestonden. Ze had er heus wel eens een paar gedronken, Raphael was echt niet zo goed in haar uit de buurt houden, maar dat moest altijd snel en redelijk stiekem. "Oh, er is een roze die proeft precies als aardbeien," glimlachte ze. "Daar zit likeur in." Dacht ze. "En er is nog een cocktail in de vorm van een zwevende wolk, daar moet je dan een rietje in steken en het er zo uit drinken! Zo bijzonder!" Die had ze helaas zelf nooit geproefd, maar wel eens gezien. 

 

Vanaf nu was ze echt van plan nog meer tijd door te brengen in het theater, sorry Raphael.

 

"Hmhm," knikte ze, want hoewel het gelukkig niet hetzelfde was als een hele relatie met een oudejaars was het wel iets waar Elena stik jaloers op was. "Oh, ik ken een paar meisjes," zei ze kalm, terwijl ze haar schouders ophaalde. "Dochters van vriendinnen van mijn moeder." Ex-vriendinnen, eigenlijk, want je kon toch niet gezien worden met een gescheiden vrouw? Alsjeblieft. "En die hebben wel broers..." Maar het was anders en Elena was jaloers.

 

"Ik neem je wel eens mee naar het theater," glimlachte ze tegen Eleanora. "Zullen we wegsluipen de volgende weekend dat we naar Zweinsveld mogen?" Niemand hield zich aan de regel dat je alleen in Zweinsveld mocht blijven. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Elena klonk zo werelds en een tel lang haatte Eleanora haar, haatte ze dat ze zelf niets kon aanbrengen, het niet kon hebben over cocktails en likeur en eenvoudigweg met iemand gaan drinken, in plaats van er bijna per ongeluk te verzeilen en zich maar naast de eerste de beste jongen te zetten die vriendelijk naar haar had gekeken, het normáál te vinden om dronken te worden en er geen moment bij stil te staan, in plaats van Eleanora, die het al heel wat vond. Ze wilde gewoon… volwassen zijn. Een vrouw van de wereld zijn. Eleanora. Maar ze was gewoon Ellie, meisje van veertien, en ze kreeg het nooit voor elkaar om te stoppen met giechelen als ze iets Volwassen™ deed.

 

De haat liet ze los, echter, snel genoeg om ervoor te zorgen dat het niet te zien was. Kon ook niet anders. Ellie was nooit goed geweest in mensen haten.

 

‘Oh! Zal ik aan Richard vragen of hij ons de volgende keer allebei meeneemt naar een feestje?’ stelde ze voor, al was het maar omdat ze het alleen toch een beetje eng zou vinden. Het was leuk geweest, daar niet van, maar er alleen arriveren was… intimiderend. Wie zou ze er immers kennen? Nu ja, Richard nu. ‘Oh, ja, dat is een goed idee!’ antwoordde ze, enthousiast bij het idee. ‘Doen ze daar nooit moeilijk over leeftijd om te drinken?’

 

Bij Eleanora wel, soms. Iets over dat ze te jong was. Pfft.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ergens wilde Elena nee zeggen wat het was niet cool om meegenomen te worden naar een feestje als een aanhangsel van één van je vriendinnen die weer aan één of andere jongen hing, maar Elena had geen enkele andere manier om een uitnodiging te scoren op dit moment, dus knikte ze maar. "Ja, dat wordt leuk!" En het werd ook vast wel leuk, samen met Ellie, maar toch... Ze wilde wel een beetje haar eigen ervaringen op doen waar ze niemand anders dankbaar voor hoefde te zijn. 

 

"Nah, natuurlijk niet," loog Elena soepel. "Niet als ze zien dat je bij mij bent!" En anders hoefde ze alleen maar iemand te vinden die het wel leuk vond om wat drankjes voor hen te verkrijgen. Eén van de actrices, een klant van haar vader... Er was altijd wel iemand te vinden. "Het wordt leuk," knikte ze enthousiast. 

 

Ze moest wel alleen een dag vinden dat haar vader er niet was. Hij zou er sowieso wel achter komen, want zijn stomme werknemers hielden niets voor hem verborgen, maar achteraf was altijd beter dan tijdens. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Eleanora glimlachte breed naar haar vriendin. Ja, het werd leuk, dat moest wel bij Elena, en ergens voelde ze zich opgelucht dat ze zich enkel daarop kon focussen. Het zou leuk worden, puur omdat zij twee het waren en het dan altijd leuk werd. Iedereen had een vriendin nodig als Elena, bedacht ze zich – Elena moedigde haar aan om nieuwe dingen te proberen (nu ja, ze moedigde zichzelf aan om ze vóór Elena te doen, maar dat waren details) en samen durfden ze altijd die extra stap te nemen. Was dat niet waar de jeugd over ging? Stappen zetten die je niet nemen moest en uiteindelijk toch verder te komen dan mensen van je verwacht hadden?

 

‘Ik kijk er echt zoveel naar uit!’ zei ze enthousiast, zich iets rechter zettend. ‘Weet je wat een nicht me eens vertelde? Dat er zo van die geheime feestjes zijn op een verborgen plek waar je alleen naartoe kan als iemand je meeneemt en als je dan niet leuk genoeg bent, mag je de volgende keer niet terugkomen! Dat wil ik ook echt eens proberen.’ Ze giechelde. ‘Denk je dat ze me zouden terugvragen?’ Nu ja, over een aantal jaar, in elk geval. Hoe oneerlijk het ook was, met veertien kwam ze echt niet binnen. ‘Wat wil jij echt nog doen?’

Share this post


Link to post
Share on other sites

Met grote ogen keek Elena naar Eleanora, want van die feestjes had ze nog nooit gehoord (en dat stak haar, het stak haar altijd als iemand iets noemde wat ze nog nooit mee had gemaakt of nog nooit van had gehoord, want Elena wilde alles meemaken dat ze mee kon maken) maar het klonk fantastisch. "Ja, ik ook!" beaamde ze snel en misschien dat ze nu een beetje te smekend klonk, terwijl Eleanora haar niet eens mee kon nemen want ze was er nog niet geweest, maar nu was het echt het allerbelangrijkste in Elena's leven. Ze moest en zou naar zo'n feestje gaan.

 

"Ja, natuurlijk!" knikte ze enthousiast. "Je bent fantastisch, wie zou jou nou niet willen uitnodigen?" Elena was ook fantastisch, dus ze zouden vast samen gevraagd worden. Ze hoorden bij elkaar. "Oh, ik wil een keer naar Frankrijk gaan!" knikte Elena. "Niet op vakantie, of zoiets, maar daar schijnen ze fantastische feesten te hebben! Vooral 's zomers, aan de kust van de middellandse zee. Lijkt je dat niet geweldig?!" 

 

Ze kon er gewoon over dromen, zo graag wilde ze er heen. 

Edited by Elena King

Share this post


Link to post
Share on other sites

Frankrijk… In Eleanora’s hoofd bestonden Franse feesten uit dure woorden en champagne en Ellie was niet helemaal zeker of ze daarin zou kunnen aarden, al was het maar omdat ingewikkelde termen haar altijd een moment kostten om te ontleden en met iets teveel op werd dat alleen maar lastiger (ja, sorry, taal was Ellies sterkste kant niet, en nee, voor je het vroeg, de wetenschappen ook niet, Eleanora was niet zo academisch onderlegd aangelegd, maar had zich daar monter genoeg gelukkig nooit al te veel van aangetrokken), maar dat inwendige beeld was net zo aanlokkelijk als het misschien ingewikkeld zou worden.

 

‘Oh, echt?’ vroeg ze, ook al geloofde ze het heus wel. Ze was er weleens geweest, dat Franse vasteland, maar nog nooit echt naar de feesten waar Elena het over had. ‘Wat voor feesten?’ vroeg ze, nieuwsgierig. ‘Maar dat moeten we echt eens samen doen!’ Natuurlijk samen, alles samen, als Ellie de dingen niet eerst kon doen, wilde ze ze doen met Elena’s hand in de hare. ‘Eigenlijk moeten we gewoon eens samen op vakantie om overal naartoe te gaan!’

Share this post


Link to post
Share on other sites

Enthousiast knikte Elena naar Eleanora, want ja, natuurlijk moesten ze samen op vakantie! "Dat zou echt zo leuk zijn!" knikte ze enthousiast, want als er iemand was met wie ze ooit op vakantie wilde, was het Eleanora wel. Stel je voor, een hele zomer met hen tweeën op de stranden in Frankrijk! Ze zouden door hele menigtes aanbeden worden, naar alle feestjes uitgenodigd worden en vast elk tien huwelijksaanzoeken kregen. En misschien dat ze er nog één zou accepteren ook... 

 

Alleen jammer dat haar vader dat nooit zou toelaten.

 

"Dat moet vast wachten tot we volwassen zijn," zuchtte ze triest en ze pruilde naar Eleanora. "Waarom is er geen regel dat je vanaf je elfde al mag bepalen wat je zelf kan? Alsof ik zoveel dommer ben dan een zeventienjarige!" 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ugh, volwassenheid. Eleanora voelde zich allang geen kind meer, die leeftijdsgrens was zo arbitrair dat niemand, niemand haar op een fatsoenlijke manier zou kunnen uitleggen waarom het precies daar gelegd was, maar nee, hoor, dat willekeurige cijfer verdoemde haar tot het kindzijn en dus was ze dat naar het schijnt. Blijkbaar werkte het zo. En waarom? Geen reden, geen enkele reden. En toch. Er viel niets aan te doen, niets wat binnen Eleanora’s, weliswaar beperkte, macht viel, en dus zuchtte ze met enig gevoel van dramatiek. ‘Het is zóóó oneerlijk! We weten heus wel wat we doen!’

 

Hm.

 

Al had dat in Eleanora’s geval meer te maken met wie ze toevallig als individu was en minder met hoe jong ze was.

 

‘En het duurt nog echt eeuwen, vind je niet?’ Ze trok haar neus op bij de gedachte eraan. ‘Nog drie jaar!’ Pfft. Alsof zeventienjarige Ellie de hersencellen zou kweken die de wet leek te vereisen. ‘Denk je dat we zo’n verouderingsspreuk kunnen proberen?’ Ze giechelde, iets te luid voor een bibliotheek. ‘Maar een heel klein beetje, zodat we niet plots veertig zijn of zo. Dan laten ze ons wel erin!’ Ze dacht even na. ‘Misschien dat we dan best een gemaskerd bal kunnen proberen, vind je niet? Straks is daar iemand die we kennen!’

Share this post


Link to post
Share on other sites

Verouderingsspreuken! Dat was briljant! En dan zeiden mensen dat Eleanora dom was! "Je bent briljant!" jubelde Elena dus ook, terwijl ze enthousiast in haar handen klapte. Hoe moeilijk zouden die spreuken zijn? Pff, vast niet heel moeilijk. Het waren spreuken en zij en Eleanora waren super getalenteerd. Of tenminste, voor zover Elena wist, haalde Eleanora niet super trieste cijfers voor Bezweringen. Of viel het onder Transfiguratie? Maakte niet uit. 

 

"Ooh, we moeten het voor midzomernacht proberen!" zei ze enthousiast. "Dat is een feest waar alleen mensen van zeventien of ouder naar toe kunnen! Maar je moet ook een masker dragen, dus dan herkent niemand ons! Het is altijd in juni, dus dat is nog wel genoeg tijd, toch?" Midzomernacht! Ze kon nu al niet wachten en sprong nog net niet stuiterend op. 

 

"Als we zo'n spreuk gebruiken, kan niemand ons meer vertellen wat we moeten doen!" Want zo werkte het echt, toch? 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Oh, Midzomernacht! Dat was zo’n feest waar ze al zoveel over gehoord had, zo één waar een heel deel van haar familie naartoe ging (besluit ik nu, maar ah, vast wel, Pagets zijn thots), maar het was er ook één waar Eleanora nog jaren niet naartoe zou mogen. Ja, ja, vond ze ook tragisch, maar! Elena had het nu geopperd en meteen zag ze alle mogelijkheden voor zich. Ze klapte enthousiast in haar handen. Ja, dit was een bibliotheek, maar Ellie had hier zin in, zag een glansrijke toekomst voor zich met dit briljante plan, en dus was al de rest ondergeschikt.

 

‘Dit moeten we écht doen!’ Ze voelde een aantal boze blikken op haar wegens haar volume, maar ach. ‘Ja, echt zeker genoeg tijd! Ik weet niet waar we het vandaan moeten halen, maar…’ Dat vond ze wel, toch? ‘Misschien kunnen we het aan professor Astoria vragen? Die denkt vast dat we gewoon geïnteresseerd zijn!’ Ook al lette ze nooit op in de les. Maakte niet uit! Ellie was supersubtiel, dus Astoria dacht vast dat ze gewoon een beetje verstrooide leerlinge was. ‘Het is echt zó stom dat mensen altijd denken dat ze alles beter weten! Mijn broer denkt altijd dat ik keidom ben.’ Pffft. Sloeg nergens op. ‘Zullen we het gaan vragen?’

 

Ellie wilde altijd alles nú.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ja, Ellie wilde inderdaad altijd alles nú en dacht er vast ook niet bij na dat leraren het wel eens niet met je eens konden zijn om dat soort spreuken of toverdranken uit te voeren, want tja, leraren bestonden er toch gewoon voor om je dingen te leren? Dus natuurlijk zou ze zo naar een leraar stappen. Elena echter niet, Elena vertrouwde geen enkele leraar, zelfs niet de leuke leraren. 

 

"Nee," fluisterde ze geheimzinnig, terwijl ze wat dichter naar Eleanora schoof, want geheimen maken deed je zachtjes. "Dan moet ze het vast tegen de schoolhoofden zeggen en die gaan dan zeggen dat we het niet mogen doen! En Damarcus is..." Ze huiverde even. "We kunnen het beter zelf proberen uit te zoeken."

 

Wat ook interessant zou zijn, want zowel Eleanora als Elena waren niet zo dol op studeren. Elena deed het wel, vooral omdat ze in een eindeloze competitie zat met Andrea en Ella over wie de hoogste cijfers kon halen, maar echt dol erop kon je haar ook weer niet noemen. Ze had al een half uur geen blik geworpen op haar boeken, bijvoorbeeld, maar ze alleen uit de buurt geschoven. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Eleanora fronste. ‘Maar hoe dan?’ vroeg ze, haar stem dempend naar Elena’s voorbeeld. Ze had echt geen idee hoe ze een verouderingsdrankje zou moeten maken… Tot nu toe had ze het niet in boeken zien staan, en zelf iets proberen te verzinnen was niet iets dat ze echt zag zitten. Recepten volgen was al lastig genoeg, laat staan dat ze zelf ineens moest weten wat je waarvoor kon gebruiken. Wist zij veel waarom ze bepaalde ingrediënten gebruikten! Een bindmiddel leek haar nog altijd zoiets dat niemand echt nodig had. En toch. In elk recept bijna zat er een. Of tenminste, dat had ze van horen zeggen, want identificeren welk ingrediënt dat dan zou zijn, ging toch echt een stapje te ver.

 

‘Denk je dat het in een boek hier staat?’ Ze keek om zich heen, alsof ze zo één, twee, drie zou zien welk boek dan handig genoeg zou oplichten als signaal dat daarin het benodigde recept stond. ‘Is Damarcus zo eng?’ vroeg ze, wat afwezig. Ellie was tot nu toe nooit met hem in aanraking gekomen, buiten in de lessen, waar hij gewoon gemeen was, maar het was niet alsof hij de enige leraar was die zo stom deed in de hoop dat hun leerlingen dan écht zouden opletten. Pfft. Zo werkte het helemaal niet! ‘Míj heeft hij nog nooit gestraft.’ Omdat Ellie zo veel beter was dan Elena. Snap je. Ha. ‘Of denk je dat we het ergens kunnen kopen?’

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now


  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×