Jump to content
Valentine Ingram

[1837/1838][15+] See I've had to burn your kingdom down

Recommended Posts

Donderdag 22 maart 1838 - 's avonds - de eetkamer van Valentine's huis

 

Zijn ouders waren leuke mensen geweest, hoor, eh, niet echt maar goed, ze waren dood en over de doden hoorde je niets slechts te zeggen, blablabla, maar in ieder geval: zijn ouders waren best leuk geweest, maar ze hadden totaal geen smaak voor hun inrichting en dus waren Valentine en Daniella al jaren druk bezig met het huis af en toe opnieuw inrichten. Of eigenlijk was Daniella bezig met dingen te vernietigen en reageerde Valentine daarop door dingen te vernietigen en als ze eindelijk gekalmeerd waren, deden ze dingen als nieuwe gordijnen uitzoeken.

 

Als ze daar niet ruzie om kregen, zoals op dit moment: "Nee, we gaan geen gouden gordijnen kiezen," siste Valentine geërgerd, terwijl hij naar de gordijnen gebaarde (met brandvlekken). "Blauw past veel beter bij de kamer. Goud is echt te afschuwelijk. Dit is ons huis, niet de club!" 

 


 

Privé! 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Blauwe gordijnen, was hij nu helemaal gek geworden? Nu was ze sowieso zeer ontevreden dat ze haar zin niet meteen kreeg (want ze drukte haar zin er gewoon doorheen. De gordijnen zouden niet zoals de in hedendaagse tijd tijdelijke viral meme ~de dress~ worden waar je er blauw en goud in kon zien. Ze werden gewoon  goud want dat wilde ze. Maar omdat Valentine blauw opperde als tegenargument had ze nu een specifieke hekel aan blauw.

 

Als je het er niet mee eens bent ga je maar in de club wonen”, beet ze hem toe, “die gordijnen worden gewoon goud. Blauw is echt het slechtste idee wat ik ooit gehoord heb. Als ik een blauw gordijn zie trek ik die er meteen weer af

 

 

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ja hallo?! Valentine wierp Daniella een woedende blik toe, want dit was ten eerste zijn huis en niet het hare (oké, ook het hare, maar dan alleen omdat ze met hem getrouwd was, dus nog steeds zijn huis) en ten tweede wilde hij juist niet in de club wonen, dat zei hij toch net? "Blauw staat goed bij de kamer," spuugde hij naar haar, terwijl hij gebaarde naar de tafel. "Goud matcht niet. Plus daarbij is goud sowieso een belachelijk idee voor gordijnen." Het was te opzichtig, dan werd alle aandacht naar de gordijnen getrokken en niets naar de rest van de kamer. Gordijnen moesten goed matchen, maar niet botsen.

 

"Je hebt gewoon geen enkele smaak," ging hij koppig verder. "Als ik het aan jou overlaat, heeft elke kamer tien verschillende kleuren!" En dan zeiden mensen nog dat vrouwen ogen voor stijl hadden. Nou, niet Daniella. "Ze worden blauw." 

 

Einde verhaal. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Tien verschillende kleuren en geen van hen blauw ” ‘verbeterde’ ze zijn statement nog even kinderachtig want hou op zeg. “Goud past prima, en als het niet matcht dan kunnen we gewoon het meubilair veranderen zodat het dat wel doet” Want ze veranderde liever het hele interieur dan dat ze ging luisteren naar Valentine’s mening over gordijnen.

 

Beetje zoals de straten van Parijs platgooien omdat er dan geen barricades meer kunnen worden gebouwd.

 

Blijf zeuren wat je wilt ik ga nu gouden gordijnen kopen en ze ophangen”, en ruw trok ze een van de gordijnen die er nu hingen naar beneden zodat er ook meer druk achter zat om onmiddellijk nieuwe te halen.

 

In. Goud. Niet. Blauw.

.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Dit sloeg NERGENS op, echt waar?! Waarom was Daniella zo dol op het idee van gouden gordijnen dat ze van plan was om zijn hele huis te verpesten alleen voor die stomme gordijnen? Als hij verstandiger was zou hij het nu laten liggen en haar gewoon die gordijnen geven voordat ze daadwerkelijk alles verpestte, maar Valentine geloofde niet in het principe dat je Daniella iets moest geven. Als je haar je vinger gaf, nam ze je hele hand. 

 

En ging ze met je vader naar bed.

 

"Hey!" protesteerde hij toen ze aan de gordijnen ging hangen en hij greep snel haar pols vast om haar erbij weg te trekken, maar natuurlijk liet Daniella niet los, dus met een scheurend geluid vielen de gordijnen op de grond.

 

"Wat zijn jullie aan het doen?" klonk het plotseling nieuwsgierig, achter hen.

Valentine zuchtte in zichzelf en wierp zijn zusje een geërgerde blik toe. "Niets waar jij je mee bezig moet houden, Livia." 

Share this post


Link to post
Share on other sites

-

Ugh, Livia, met een geïrriteerd gezicht keek ze Valentine’s kleine zusje aan. Elke keer als ze het kind zag vroeg ze zich af waarom ze haar nog niet vermoord had, om vervolgens te besluiten dat het de moeite nog niet waard was en ze er geen zin in had, om vervolgens weer precies dezelfde gedachte trein te volgen op het moment dat Livia ineens weer duidelijk moest maken dat ze bestond.

 

Zo vervelend.

 

Alhoewel.. nu kon ze ook wel handig zijn. Als ze dan even meewerkte natuurlijk. “Misschien moet Livia zich hier wel mee bezighouden !”, viel ze in de reden (met de nadruk op misschien, want als ze meer van blauw hield dan ew) “Livia, vind je ook niet dat de gordijnen goud moeten”?

Share this post


Link to post
Share on other sites

Kijk, Valentine wilde zijn stomme, vervelende zusje ook heel erg graag wegsturen, hij had een hekel aan hoe nieuwsgierig Livia altijd was, maar hoe ze er ook altijd uit zag alsof ze het overal niet mee eens was, maar als Daniella per se naar haar mening wilde luisteren, zou Valentine verdomme ervoor zorgen ook dat zijn mening de mening was die Livia deelde.

 

"Nah, gouden gordijnen zijn zo kinderachtig, niet waar?" vroeg hij aan Livvy, terwijl hij zijn gezicht overdreven vertrok. "Blauwe gordijnen, dat vinden volwassen mensen leuk."

 

Livia fronste nadenkend haar wenkbrauwen en keek van de één naar de ander. "Wat krijg ik als ik mijn mening geef?" vroeg ze zoetjes. 

 

Ugh. "Misschien moet je naar bed," vroeg hij chagrijnig, terwijl hij naar Livia wuifde. Daag, weg ermee. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Op ieder ander moment was ze het eens geweest met Valentine dat Livia vooral naar bed moest. Of waar dan ook heen waar ze hen niet lastig kon vallen door, wist zij veel, te bestaan?  Maar nu niet. Want nu wilde ze haar gelijk halen.

 

En dan was twee tegen een best een fijne verdeling om te hebben. Een verdeling die niet mogelijk zou kunnen worden als Livia naar bed ging.

 

Doe niet zo vervelend, ze hoeft helemaal niet naar bed”, zeurde ze even tegen Valentine voor ze Livia’s zoete onderhandelingen met eenzelfde toon beantwoorde.

Dat ligt er aan, wat je zou willen. En of je iets krijgt ligt natuurlijk aan je antwoord”.

 

Ze sprak deze taal beter dan Valentine waarschijnlijk, had vaak genoeg precies gedaan wat Livia nu deed, en zij was niet de gene die uitgesproken had dat het mormel moest gaan slapen. Hopelijk was dat genoeg om te winnen.

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Het nadeel aan de vraag "wat wilde je" was dat Livia al zo'n beetje alles had wat ze wilde. Alle kleren, alle poppenhuizen, een hele verzameling poppen om in die poppenhuizen mee te spelen... het enige wat ze nooit had gekregen was een eenhoorn, maar Livia had best wel door dat ze niet al te gekke eisen moest gaan stellen bij Daniella... en daarbij was het Daniella. Op een dag zou die eenhoorn op haar bord belandden, als Dani er ooit genoeg van had.

 

"Ik wil vaker gevraagd worden om te mogen kiezen!" zei ze gretig. "Voor als jullie er niet uit kunnen komen." Ja, dat leek Livia wel wat.

 

Eigenlijk moet ik hier ook iets van Valentine zetten zodat ik een excuus heb van waarom ik deze post niet gewoon vanuit Livia heb gepost, dus: Valentine fronste.

 

"Want jullie blijven altijd maar uren ruzie maken." Livia rolde met haar ogen. "Dus als ik het bepaal zijn jullie er zo uit!" 

 

"En waarom zouden we het niet zelf kunnen bepalen?" vroeg Valentine, terwijl hij zijn armen over elkaar sloeg.

 

Livia haalde haar schouders op. "Omdat jullie altijd willen winnen." Haar gezicht klaarde op. "Eigenlijk moet degene die dan niet gekozen wordt ook iets krijgen!" 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Wat zou iemand die niet gekozen wordt dan krijgen ”.  Ze negeerde even dat Livia graag voor hen wilde kiezen, normaal gesproken had ze daar meer moeite gehad (zoals ze altijd moeite had als iemand iets voor haar koos), maar het hele concept van dat iemand die niet won iets kreeg was haar zo vreemd dat ze geïnteresseerd was en daarom de rest even naast zich neer legde.

 

(Want het ging in haar hoofd nog altijd om winnen en verliezen. Het idee van Livia dat dat fout was sloeg nergens op. Maar ze was nog maar negen, misschien leerde ze het wel. En anders ook niet, maakte niet veel uit ook)

 

En waarom”, ja sorry ze begreep het gewoon niet.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Livia rolde met haar ogen, alsof Daniella hier degene was die maar tien jaar oud was en overal dus niets van begreep, in plaats van andersom. "Dat is toch logisch? Als de verliezer ook wat krijgt, hebben jullie minder ruzie, want dan is het niet dat de ene alles wint en de ander helemaal niets krijgt." Duh.

 

Op zich vond Valentine er wel wat in zitten. "En wat zou dat dan moeten zijn?" vroeg hij streng, want hij ging heus niet zomaar toegeven dat hij echt over de suggestie van zijn zusje nadacht.

 

Livia draaide zich naar Daniella toe. "Stel, je zou nou verliezen. Wat wil je dan van Valentine?" 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Zelf vond ze het nog steeds een stom idee. Want ze wilde er helemaal niet aan denken hoe het zou zijn om te verliezen, wilde het niet eens als optie zien. De gedachte aan elke keer dat ze verloren had maakte haar al kwaad.

 

Ik wil dat pijn doet”, antwoordde ze iets te hard, “ik wil dat hij een keer ziet dat hij niet zomaar van me kan winnen zonder het zelf te voelen”, en ze keek Valentine kwaad aan.

 

Ergens was ze al vergeten dat het hypothetisch was en was ze al klaar om hem te vervloeken alleen maar om het idee dat hij dacht te kunnen winnen.

 

En aan de herinneringen aan die keren dat hij dat gedaan had. Sommige wat meer in haar geheugen gegrift dan anderen.  

Share this post


Link to post
Share on other sites

Valentine wierp Daniella een geërgerde blik toe. Was ze echt even vergeten dat dit hypothetisch was? Ze hoefde hem niet zo moordlustig aan te kijken en al helemaal niet vanwege een stel gordijnen. Oké, hij wilde ook niet dat ze die gordijnen zou winnen, maar dat was gewoon omdat het er anders vreselijk lelijk uit zag! 

 

"Dat klinkt belachelijk," mompelde hij.

 

"Nee, het klinkt perfect!" zei Livia enthousiast. "Als het allebei iets dat jullie graag willen en waardoor jullie kunnen vergeven dat de ander zou winnen..."

 

Valentine zuchtte en rolde met zijn ogen. "Oké, oké. Degene die wint krijgt de gordijnen, degene die verliest mag de ander pijn doen." Hij dacht er even goed over na, want als hij nu zou verliezen wilde hij wel dat het goed geregeld was. "Wat dacht je met een mes? Geen toverstok of vervloekingen. En je mag het niet magisch laten genezen." 

Share this post


Link to post
Share on other sites

 Een mes.

Kijk, nu werd het allemaal wat interessanter, eerder had ze zich nog niet echt achter dit plan willen schuiven, mensen die verloren hoorden gewoon niks te krijgen want waarom zou je willen winnen als winnen niet betekende dat je een ander iets afpakte. Dat je beter, meer, belangrijker, en steeds gewoon een overtreffende  trap dan een ander was.

 

Maar als ze met messen mocht gaan spelen dan wilde ze best die mentaliteit aan de kant zetten. Dat was immers een groot hobby.

 

Bovendien, bovendien ging ze nu echt niet zeggen dat ze het geen goed plan vond. Dadelijk leek ze nog zwak.

 

Prima. En Livia?”, ze wierp even een blik op Valentines zusje, “is de enige die hier verder van af weet?”.

 

Als er meer mensen in het spel betrokken waren moest ze meer haar best doen om mensen aan haar kant te krijgen.

Share this post


Link to post
Share on other sites

CW: verminking!

 


 

"Ja," knikte Livia driftig. Valentine rolde met zijn ogen, want natuurlijk wilde zijn zusje alle controle hebben hierover, maar het was zijn zusje, toch? Dus van nature zou ze precies kiezen wat hij wilde hebben.

 

Anders zou hij haar onterven, hoor.

 

Alleen dan niet, want ze was zijn enige erfgenaam en anders zou alles naar Penny gaan en dat gunde hij Ophelia echt niet.

 

"Oké, ik kiieees..." Livia hield een overdreven stilte in terwijl ze nog eens goed naar de gordijnen keek. "Gouden gordijnen!" 

 

Valentine vloekte eerst, want die krengen stonden echt zo lelijk en hoe durfde Livia niet voor blauwe gordijnen te kiezen, maar toen besefte hij zich met een grijns die langzaam wakker werd op zijn gezicht wat dit betekende. "Accio mes," zei hij snel, voordat Daniella er vandoor zou gaan. "Dus, lieverd, waar wil je gesneden worden?" 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Dit alles was een stuk grappiger toen het nog een idee was, toen Valentine haar nog niet vroeg waar ze dan precies gesneden wilde worden.

 

Nee, nu was het ineens een stuk minder grappig.

 

Je bent niet serieus toch?”, beet ze hem kwaad toe terwijl ze subtiel even checkte of ze toevallig haar toverstok bij zich had. Ze wist zelf niet zo goed wat niet serieus kon zijn. Ze hoopte het idee dat hij haar wilde snijden, maar ergens irriteerde het haar ook gewoon dat het nu leek alsof hij dacht dat dit leuk was.

 

Het was alleen leuk als het omgekeerd was. Niet zo.

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Natuurlijk ben ik serieus," beet hij naar haar toe, terwijl Livia snel wegdook voordat iemand haar er weer bij zou betrekken. "We hebben het beloofd! Jij krijgt je gordijnen en een litteken." Hij grijnsde naar haar en zwaaide vrolijk met het mes.

 

"Behalve als je me alsnog die gordijnen wilt geven, natuurlijk." En nee, dan mocht ze niet in hem snijden, want dat hadden ze niet afgesproken.

 

Dacht hij.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ze zou veel liever de gordijnen opgeven dan echt een litteken krijgen. Maar.. dat kon ze niet aan zichzelf verkopen, dat zou hetzelfde zijn als zich gewonnen geven, iets wat nog duizend maar erger was dan een litteken.

"Ik haat je siste ze hem kwaad toe maar trok toen in een boze beweging de mouw van haar jurk naar beneden. (Iets te boos want de mouw scheurde, maar daar kon ze zich niet te druk om maken)

"Doe het aan de achterkant van mijn schouler en niet te groot. Ze keek hem dreigend aan, er van overtuigd dat ze hem ook nu nog aan kon zelf al had hij een mee en zij.. niet.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now


  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×