Jump to content
Hiram Churchill

[1837/1838] Lavender dreams

Recommended Posts

Woensdag 14 feburari 1838 - 's middags - Het geschiedenisdepartement

 

"Hallo," begroette hij Cassidy vrolijk en omdat er niemand bij hen in de buurt was, voelde hij zich vrij genoeg om een kus op haar wang te drukken. Natuurlijk konden hij en Cassidy elkaar in het openbaar zien, ze was niet alleen zijn secretaresse maar ze waren ook goed bevriend, maar sommige dingen kwam je nou eenmaal makkelijker mee weg dan anderen en de Engelsen hielden niet zo van openbare tekenen van affectie. Gelukkig waren de gangen nogal leeg, bijna iedereen deed met Valentijnsdag iets anders en zijn les vanochtend had ook maar drie (wakkere) leerlingen gehad, dus hij voelde zich voor geen moment schuldig dat hij de les van vanmiddag af had gezegd, zodat hij met Cassidy iets kon doen.

 

En nu had hij afgesproken om met haar naar een museum te gaan, maar... "Kom, deze deur door!" Hij gebaarde naar een doodnormale deur en opende die met een zwaai van zijn toverstok, terwijl hij haar voor ging. Elke dag was hij weer dankbaar dat hij niet langer in die rolstoel hoefde te zitten, hoewel magische rolstoelen een stuk handiger waren dan de gewone dreuzelvarianten, ging het een stuk makkelijker om zich voort te bewegen met een nepbeen, ook al had hij nog wel zijn wandelstok nodig. Als hij die niet nodig had, zou hij aangeboden hebben om de picknickmand te dragen, maar helaas... "Laat die hier maar staan," knikte hij naar Cassidy. "Alleen professors mogen hier komen en bijna iedereen is vrij vandaag, dus niemand zal onze picknick opeten." Hij grijnsde naar haar en toen ze de mand had neergezet, gebaarde hij dat ze hem kon volgen, één gang door, tot ze eindelijk bij een grote zaal kwamen. Er waren geen ramen, maar hij hoefde maar een lichtknopje in te drukken en er sprongen duizenden lampen aan. 

 

"Ik weet dat ik een museum had beloofd, maar ik dacht dat het archief van ons departement net zo leuk kon zijn!" Hij knikte naar de volle ruimte, met schilderijen, gebruiksvoorwerpen en boeken, alles wat een geschiedenisleraar nodig had voor een les, of voor onderzoek. "Een soort... privé-rondleiding?" 

 


 

Privé! 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Toen Hiram had gevraagd of Cassidy iets met hem samen had willen doen op Valentijnsdag had haar hart een sprongetje gemaakt en ze had waarschijnlijk ook veel te blij toegestemd. Door het observeren van de dames uit de elite, van Yara, van de gasten op de feestjes van de Foulkes-Davenport, had ze wel opgemerkt dat je als dame altijd een beetje moest doen alsof je de ander een gunst verleende door ja te zeggen, door mee te gaan. Ze deden altijd een beetje alsof ze er echt over moesten nadenken, alsof de man veel meer moeite voor ze zou moeten doen, alsof ze maar een zwaar leven hadden en ze nu al het vijfde verzoek van de avond kregen...of zoiets. Dat begreep Cassidy nooit zo. Als je graag tijd met iemand doorbracht, waarom mocht je dat dan niet laten zien? Maar in contrast toonde zij het misschien wel teveel?

 

Die kleine piekering had haar echter niet tegengehouden om een heel uitgebreide picknickmand te maken. Ze hield ervan voor anderen te zorgen en mensen een beetje te kunnen verwennen. Ze had dus muffins gemaakt, scones, Ayrshire Shortbread, Schotse fruitcake, flapjacks, chocolade truffel-taart en gezouten Schotse Fudge. Voor de zekerheid had ze ook maar wat sandwiches gemaakt en een gezonde salade... Stel je voor dat Hiram net vandaag geen zin zou hebben in zoetigheid? Dat zou dan wel een ramp zijn. 

 

Het meisje bloosde, toen ze werd begroet met een kus op de wang. "Hey", zei ze gemengd vrolijk en verlegen. Ze zette de picknickmand op zijn instructie weg en liep toen snel achter hem aan. Hij was een stuk langer dan zij, met dus ook langere benen en ondanks zijn beenprothese en wandelstok was hij daarom ook een stuk sneller dan Cassidy. "Wat een doolhof?", zei ze, terwijl ze om zich heen keek en probeerde hem bij te houden. "Ik wist helemaal niet dat dit departement zo groot was?" 

 

Cassidy haalde Hiram in en kwam naast hem lopen. Het was jammer dat hij, vanwege de wandelstok en de toverstok, geen arm vrij had voor haar. Ze durfde er in ieder geval niet om te vragen. Dan was het misschien alleen maar onhandig als hij het dan toch zou willen proberen. "Ja, leuk. Wat een bijzondere plek. Weet je van alles wat het is?" Dat was zo knap. Dat iemand zoveel kennis in zijn hoofd kon hebben. "Gaan we dan ook in deze ruimte picknicken? Tussen alle kunst?" En niemand die hen zou storen. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hiram lachte even, terwijl hij trots naar alle voorwerpen keek. "Ja, verrassend he? Het is wel magie, hoor." Hij gebaarde naar de muren. "Allerlei spreuken om het van binnen groter te maken dan buiten. Zijn best lastige spreuken om voor elkaar te krijgen, maar er zijn altijd meer dan genoeg studenten die daar wel aan willen werken." Het was blijkbaar vaak een opdracht voor hun studie, en hoera, gratis hulp! "Dus van buiten ziet het er kleiner uit dan van binnen." Maar ze hadden zoveel opslagruimte nodig... Ja, er was veel dat ze konden lenen van musea, maar uiteindelijk had je toch zelf spullen nodig. Af en toe werd er weer heel wat gedoneerd om doorheen te gaan en dan besloten ze zelf wat ze wilden houden en wat ze weg zouden geven of... gooien. Ja, het brak zijn hart, maar soms zat er ook gewoon troep in. Of het was een zilveren lepel van tien jaar oud. Alsof ze al niet genoeg zilveren lepels hadden.

 

Maar, hij deed zijn best om nu wat langzamer te lopen, want oeps, hij was echt vergeten dat Cassidy niet zo snel kon lopen, dat gebeurde wel eens vaker, sorry rest van de mensheid. "Nee, niet van alles," lachte hij. "Maar gelukkig houden we het goed bij in het archief met wat alles is, dat is ook nog eens een hele aparte kamer met kasten vol vakjes en papiertjes, dus als ik iets nodig heb kan ik het zo opzoeken. Een aantal dingen weet ik wel, hoor!" Hij tikte met zijn toverstok tegen een kast aan en er dreef een perkamenten rol naar beneden dat zich vanzelf, voorzichtig, openvouwde. "Kijk, dit is een stadskaart ooit gemaakt door een dreuzel in de 16e eeuw. Het is heel bijzonder, want het is getekend vanuit de lucht, maar zonder dat hij een mogelijkheid had om zelf te vliegen. Knap, he?" Hij wilde er waarderend over strijken, maar bleef netjes uit de buurt van het perkament. Soms waren dingen zo fragiel... 

 

"Oh nee, niet hier," glimlachte Hiram even. "Maar ik heb zo nog wel een geheim plekje voor je." 

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Dat klinkt inderdaad heel ingewikkeld, maar dat soort dingen doen tovenaars soms ook met  tassen en koffers en jaszakken toch?" Al leek het Cassy  een heel stuk ingewikkelder wanneer je gebouwen zo extra vergrootte. Ze keek Hiram met een fronsje aan. "Maar is het dan wel echte extra ruimte? Of is het een soort illusie? Want dan is het misschien wel gevaarlijk als zoiets opeens instort?" Of dacht ze nu te ingewikkeld? Ze kwam er zelf niet meer helemaal uit in ieder geval. Het was zo abstract. En ze wist ook niet zo goed hoe het allemaal in elkaar zat. Ze kreeg er nog hoofdpijn van, van al dat denken. Niet van Hiram. Nooit van Hiram. "En is het aantal extra ruimte wat je dan kan maken eindig? Of oneindig. En...ah... De wereld is soms zo ingewikkeld, niet?" Ze wreef even over haar hoofd. Misschien was dit niet het beste onderwerp als je er stiekem een heel romantische date van wilde maken? 

 

"Slim, zo'n kaartenbak systeem... Wie houdt dat bij? Ook studenten?" Studenten leken gebruikt te worden voor allerlei taakjes en klusjes. Dat had haar verbaasd, de eerste paar keren dat ze het hoorde. Door de Foulkes-Davenports had ze gedacht dat iedereen overal huiselfen voor gebruikte, of snullen...of halfbloedjes... Iedereen die zich geen rechtmatige erfgenaam van een puurbloed familie kon noemen, maar studenten waren blijkbaar afkomstig uit alle lagen van de bevolking en die hadden allerlei baantjes. Hoewel misschien hadden de puurbloed studenten de betere baantjes. Maar hoe maakte je daar dan weer onderscheid in? Ah! Ze dacht echt teveel na vandaag. 

Gelukkig zorgde Hiram snel voor afleiding. Met bewondering en eerbied keek Cassidy naar de kaart. "Maar hoe kon hij dat dan zo maken? Is hij op een berg gaan staan?" 

 

"Een geheim plekje?", vroeg Cassy met grote ogen. "Nu maak je me nieuwsgierig." Ze keek rond, om te kijken of ze kon raden waar die geheime plek zou zijn, maar die kon natuurlijk ook nog een heel eind lopen. "Zijn daar ook allemaal schatten?", vroeg ze met een lachje. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hiram knikte enthousiast, want dat was zo ongeveer hetzelfde basisprincipe als het vergroten van een kamer. "Nee, het is wel een soort extra ruimte." Fronsend keek hij om zich heen, op zoek naar een manier om het uit te leggen. "Ik weet niet echt hoe het precies werkt," zei hij, terwijl hij zijn schouders ophaalde. "Ik heb nooit Spreuken gestudeerd, maar van wat ik begrijp is het een soort... éénzijdige extra ruimte? Aan deze kant is er extra ruimte, maar als je buiten loopt zie je weer niets extra's... en die magie haalt dat weg?" Hij grijnsde ongemakkelijk. "En hoeveel ruimte... ik zou het niet weten..." Hij fronste naar de muren. "Volgens mij is het wel hoe groter hoe ingewikkelder en hoe preciezer de spreuk moet zijn, dus misschien dat het limiet vooral is hoeveel een mens kan doen." Talent en oefening was behoorlijk belangrijk voor magie. Maar het onderwerp was ietwat ingewikkeld, dus grijnsde Hiram naar Cassidy. "Als alles instort krijg je heel veel voorwerpen die in één kleine kast moeten passen... Dat is vast vervelend." Hij hoopte maar niet dat er ooit wat verkeerd zou gaan...

 

"Ja, studenten ja," knikte hij. "Het staat goed op je CV als student om wat bijbaantjes te hebben, een museum neemt sneller mensen aan die zelf al in een opslagruimte hebben gewerkt." Er waren dus bijna altijd genoeg kandidaten om het werk te doen, meer voor de oefening dan daadwerkelijk voor het geld, helaas. "Nee, geen berg," lachte hij even. "Hij heeft gewoon heel nauwkeurig alles gemeten en het geprobeerd zo op te tekenen dat het precies klopte... Dat is echt moeilijk, dus hij heeft het heel goed gedaan." Hij rolde voorzichtig de kaart weer op en liet hem terugzweven, om een nieuwe te laten verschijnen. "En kijk, dit is een kaart eeuwen geleden getekend, van hoe men dacht dat de wereld er zo uit zag. Sommige landen kloppen niet helemaal, maar wat ik altijd het meest interessante vind zijn de extra eilanden of landen die ze toevoegen." Hij wees naar een klein eiland dat op de kaart ten westen van Ierland lag. "Dat is het zogenaamde eiland Brasil. Het bestaat niet echt, maar men dacht van wel." Dat soort dingen fascineerde hem altijd eindeloos.

 

Hij knipoogde naar Cassidy. "Je zult even moeten wachten," zei hij plagend. "Het ligt in de kassen." En dat lag hier niet zo dicht bij, maar het was de wandeling waard. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Ah, sorry, ik stel echt allemaal heel moeilijke vragen," zei ze met een lachje. 'En sorry, maar ik begrijp echt niets van het antwoord," ze zond hem een warme blik toe. "Maar ik waardeer je poging om het uit te leggen echt heel erg." Zij was waarschijnlijk gewoon niet slim genoeg en als Hiram het zelf ook niet helemaal begreep, dan was het natuurlijk wel iets lastiger uit te leggen dan met iets wat wel in zijn vakgebied lag. "Laten we concluderen dat het maar ingewikkeld is." Ze keek een beetje bijdehand. "Ja, sinds ik kan lezen, maak ik zulke zinnen." En daar was ze stiekem best een beetje trots op. 

 

Maar toen trok ze toch nog een keer haar wenkbrauwen verbaasd op. "Oh, dat klinkt inderdaad heel knap.. Maar dan moet hij die hele stad zijn doorgelopen, elke centimeter... Dat is echt zo veel werk.... En dat zonder magie..." Dan was je wel heel erg gedreven. Te bedenken dat de meeste mensen al niet het geduld hadden voor een puzzel van meer dan duizend stukjes. "Huh, maar Brazilië bestaat toch wel?" Dit was echt een dag van dat ze in de ene verbazing in de andere viel. 

 

"Ah, je maakt de nieuwsgierigheid alleen maar meer..." Dan is het daar in ieder geval wel lekker warm." In van die grote hallen kon het vast tochtig zijn als je lang stil stond, zeker als je op een kleedje op een stenen vloer zat. De kou trok dan toch altijd een beetje door. "Wat lief dat je het zo uitgebreid hebt voorbereid..." In een vlaag van dapperheid pakte ze zijn hand en streelde met haar vingers langs de zijnen. "Je bent zo lief..." 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hiram lachte verontschuldigend. "Ja, sorry, als ik er zelf niets van snap gaat het uitleggen ook moeilijk he." Misschien moest hij maar eens iemand vinden die het aan hem kon uitleggen en dat hij het dan weer aan Cassidy uitlegde... Of misschien zouden ze wel iemand tegen komen. "Als we geluk hebben komen we een leraar spreukenkunde tegen," voegde hij vrolijk toe. Hij was nog net niet van plan de hele campus af te zoeken voor een leraar... zou de date ook een beetje verpesten.

 

"Ja, het is echt heel knap," glimlachte hij nog en lachte toen even, lieflijk, toen ze het over Brazilië had. "Ja, daar raakt iedereen van in de war! Maar nee, Brazilië en Brasil zijn iets heel anders, Brazilië bestaat echt, maar Brasil is een nepeiland. En de naam van Brazilië komt ook niet van Brasil af, Brasil is Iers en Brazilië is Portugees of Spaans... Volgens mij heeft het iets te maken met de bomen die daar groeien." Hij haalde zijn schouders af. "Zal ik later nog wel eens opzoeken. Maar over Brasil waren er allerlei mythes, met name dat het alleen verscheen als het mist, een beetje zoals Avalon." Alleen dus een stukje groter. Ingewikkeld.

 

Verrast keek hij naar beneden toen ze haar vingers in de zijne vlocht, maar hij glimlachte stralend naar haar. "Jij ook," zei hij en hij stapte voorzichtig naar voren, zodat hij een lok haar uit haar gezicht kon strelen. "Ik wil je alleen maar geven wat je verdient." En eigenlijk zou daar ook een trouwring bij horen, maar dat was natuurlijk heel anders... 

 

Hij zou niet hardop toegeven dat hij spijt had van Jennifer, maar... toch. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Die twee woorden lijken zo op elkaar... Ik had echt gedacht dat het hetzelfde was, of in ieder geval op elkaar ge... ehm... Hoe heet dat als iemand het een gebruikt voor het andere?" Ze was nog steeds niet altijd goed in alle moeilijke woorden. Cassidy bloosde lichtjes, omdat ze zich op dit soort momenten toch altijd een beetje dom voelde. Irwin kon dan wel zeggen dat intelligentie echt niet direct te maken had met hoeveel onderwijs je had genoten, maar dat was toch wel hoe de meeste personen het zouden opvatten. 

 

"Wat is Avalon?" Ze liep nog erg achter met boeken lezen, hoor. 

 

Voor even wist ze niets te zeggen en wist ze alleen maar naar Hiram op te kijken. Zijn vingers over haar wang, zorgden voor een zwerm vlinder in haar buik. Even bestond er niets anders in de wereld dan Hiram en zijn glimlach. "Dat geef je me al," zei ze zacht, want iemand als Hiram zou immers nooit met een snul trouwen. Daar ging ze niet eens vanuit, dat paste niet bij wat ze verwachtte in het leven. Daarom kwam het niet eens bij haar op dat hij dat haar zou willen bieden.

 

Cassy liet zijn hand los, sloeg haar armen toen om zijn middel, deed een stapje dichterbij. Ze knuffelde hem en legde haar kin tegen zijn borst, terwijl ze nog steeds naar hem opkeek. Het voelde als een goed moment om dat te doen.... Al was een klein stemmetje in haar achterhoofd haar wel aan het vertellen dat ze dit met haar baas aan het doen was. Oops... Maar het was nog raarder om het nu heel plots en schrikachtig af te breken.

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Geïnspireerd?" vroeg Hiram. "Of gebaseerd? Je bent ook niet de enige hoor! Ik dacht ook altijd dat het met elkaar te maken had, tot ik het eens ben gaan opzoeken." Hij glimlachte warm naar haar. Hij hoopte nu wel dat ze zich niet dom voelde, Cassidy was juist helemaal niet dom, alleen had ze nooit de kans gehad om te leren. Maar ze was zo ontzettend heerlijk leergierig dat het haast zonde was dat hij haar niet zomaar in een universiteitslokaal kon zetten, want ze zou het vast interessanter vinden dan negenennegentig procent van de leerlingen, zo graag slokte ze elk beetje informatie op dat ze kon vinden.

 

"Ah, Avalon! Dat is een mythisch eiland." Hij keek even rond in de zaal, meer om zichzelf te oriënteren dan dat hij echt iets op moest zoeken en even later vond hij een schilderij, dat hij voorzichtig naar voren trok, van een eiland omringt door mist. "Ken je het verhaal van koning Arthur? De naam Merlijn en Morgana ken je vast. Nou, in de tijd van koning Arthur waren er allerlei mythes over een eiland genaamd Avalon, waarop er heksen zouden wonen. Of eerder priesteressen. Morgana, zijn halfzus, woonde daar ook." 

 

Maar al die mythes waren leuk om over te praten, hoor, maar niets was zo mooi als Cassidy. Voor even verdwenen al zijn verhalen en alle kennis uit zijn hoofd, terwijl hij naar haar glimlachte en langzaam voorover boog zodat hij haar kon kussen. 

 

"Je vindt dit... niet erg, toch? Zoals het is?" 

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Geïnspireerd, wilde ik zeggen. Maar dat andere kan ook? Dus misschien bedoelde ik dat wel." Cassy aarzelde even. "Wat is het verschil precies?" Lastig dit. Ze had wel een vermoeden wat het precies betekende, maar als je nieuwe woorden leerde, dan was de nuance dus ook vrij essentieel. Maar het was gelukkig geen Iers. Ha. Ha. 

 

Aandachtig luisterde ze weer en ze knikte. "Dat was die man met dat zwaard, toch?" Daar had ze wel eens iets over voorbij horen komen en de namen Merlijn en Morgana kende ze zeker. Ze lachte zachtjes. "Ja, dat zegt iedereen als er iets mis gaat, als een soort vloek?" Ze keek een klein beetje ondeugend. "Net als uilenpoep." Ze giechelde. Zoiets zou ze thuis nooit durven zeggen. 

 

En het was toch ergens wel grappig dat juist na een dergelijke vraag en woord Hiram naar haar toe stapte om haar te kussen. Ze schudde haar hoofd en keek met een brede glimlach naar hem op. "Nee... Je bent lief."  Ze duwde zich meer op haar tenen, meer naar hem toe, hielp hem die laatste afstand te overbruggen. "Je maakt me gelukkig." Toen sloot ze haar ogen en drukte ze haar lippen zacht op de zijne en ze legde haar handen op haar borst. Die glimlach werd ook alleen maar steeds breder. Ze was verliefd, zo ontzettend verliefd en dit moment voelde zoals een eerste kus bij The Sims, dat er een wervelwind aan hartjes om je heen verschijnt en er een romantisch muziekje op de achtergrond klinkt. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Pfoeh, daar vraag je me wat," lachte Hiram. "Ik denk dat geïnspireerd wat losser is, meer dat je ergens je eigen draai aan geeft, terwijl als je je ergens op baseert je je meer houdt aan de regels als het ware?" Hij was geen taalkundige, eigenlijk, wist best wel wat woorden waren en hoe je die het beste kon gebruiken, maar het was heel iets anders om een woord gewoon uit te leggen. Dat werd al snel behoorlijk abstract, eigenlijk. "Is dat een beetje een goede uitleg?" Anders moest hij een woordenboek ophalen, hoor.

 

"Ja, inderdaad," knikte hij met een trotse glimlach. En toen keek hij even verbaasd toen Cassidy ineens vloekte, om daarna hartelijk in lachen uit te barsten. "Ik denk niet dat Merlijn ooit verwachtte dat hij vergeleken zou worden met uilenpoep, maar inderdaad, die namen!" Zelf vloekte Hiram eigenlijk heel weinig, het was niet dat hij op vloeken neerkeek, maar het kwam gewoon nooit bij hem op, eigenlijk. Er flapten wel eens andere woorden uit, maar meestal een stuk onschuldiger, onbewust. 

 

En wat maakte het allemaal ook maar uit, want zodra hij Cassidy kuste was dat voor een moment toch wel even het allerbelangrijkste op aarde. Ze was zacht, zo zacht, vederzacht en ergens voelde hij de behoefte om haar naar zich toe te trekken, maar het voelde ook weer verkeerd. Er waren nog meer dan genoeg momenten om passievoller te zijn, maar nu wilde hij zo zacht zijn als hij kon. "Als er iemand iemand anders gelukkig maakt ben jij het wel," fluisterde hij zachtjes terug. Hij bleef even een moment staan, zodat hij haar goed kon bekijken en dit gezicht voor altijd kon herinneren, en trok zich toen iets terug. "Ik denk dat het tijd is om naar de kassen te gaan, denk je niet?" 

 

Hij dacht niet dat hij zich nog kon concentreren op de collectie. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now


  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×