Jump to content
Daniel Bennett

[1837/1838] Dance in my storm

Recommended Posts

24 februari 1838

 

Er waren genoeg redenen om op een nietszeggende zaterdagavond niet zijn lieftallige dochters appartement binnen te stormen, maar er waren ook genoeg redenen om dat wel te doen. Dus. Oké, ja, er was zo ongeveer één reden en die kwam erop neer dat Daniel er zin in had gehad en dat de hele godvergeten wereld moest wijken voor wat hij nu weer wilde. En op zich zou hij denken dat mensen daar onderhand al wel aan gewend waren, zeker Claire, die hij het meest van al lastig viel – nu ja, statistisch gezien was dat Camilla, maar het punt van het huwelijk was dat dat mócht en dus telde hij dat eigenlijk niet mee – maar goh, zo nu en dan kwam je bijzondere taferelen tegen waaruit bleek dat het nog altijd niet zo gewoon was als hij gedacht had.

 

‘Stoor ik?’ informeerde hij, de brandende afkeer van de man die zijn dochter per se aanraken moest op manieren die hij eerlijk gezegd niet had willen zien ergens diep, diep wegstekend. Hij haatte iedereen die Claires lichaam hebben moest, maar hij haatte het nog meer als Claire één of andere schouwer (ja, hij kende ze uit zijn hoofd, sorry, hoor, je moest toch weten met wie je te maken had en aan wie je zoal op de wereld echt geen kut had) haar appartement in lokte. Echt, Claire, hij had je beter opgevoed. ‘Waarom stel je ons niet aan elkaar voor, Claire?’ vervolgde hij mild.

 

Ja, echt niet dat hij ze nu gewoon liet doen. Ga weg.

 

OOC: Privé met Gianna! <3

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Oh papa," zuchtte Claire geërgerd, terwijl ze zichzelf van de schouwer in kwestie (hoe heette hij ook alweer... Harold? Henry? Howard? Hiram? Oh ja, Hammond) lostrok en een ochtendjas naar zich toe toverde. Daniel wist zich zo erg in haar leven te worstelen dat Claire nauwelijks privacy had en het gevoel had dat ze zo'n beetje alles wel met hem had gedeeld, maar naakt tegenover haar vader staan was een ding waar ze zich wel te erg voor schaamde, dus ze sloeg snel een ochtendjas om zich heen. De schouwer in kwestie (Hammond, herinnerde Claire zich) leek het schaamrood ook op de kaken te hebben en hij sloeg ongemakkelijk een deken over zich heen.

 

"Hammond, dit is mijn vader," zei Claire verveeld, terwijl ze met haar vingers door haar haren ging om die weer een beetje netjes te krijgen. "Papa, dit is Hammond." Achternaam, achternaam, achternaam... "Jacobsons." Hoewel hij dat vast wel wist... haar vader had altijd een kleine obsessie met de schouwers gehad, een obsessie die Claire niet begreep tot voor kort, want ach, Hammond had zo zijn talenten. "Wil iemand thee?" vroeg ze vrolijk.

 

Hammond keek een klein tikje geschokt en begon maar op de grond te speuren naar zijn broek.

 

Oeps, Claire had zijn toverstok verstopt. Wat naar toch. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Daniel wilde op zich wel thee, maar hij wilde Hammond Jacobsons nog liever het raam uitgooien, eerlijk gezegd, maar dat was vast niet ontzettend beleefd en waar Daniel in weinig geleek op het kleinburgerlijke ideaalbeeld, vond hij van zichzelf wel dat hij manieren had. Sprak mensen braaf aan met hun titels als hij hun keel doorsneed, dat soort dingen. Zoals nu, bijvoorbeeld, nu keek hij beleefd weg van het jeugdige stel, zich chagrijnig bedenkend dat Claire in Cambridge laten wonen de grootste misstap van zijn leven was. Ugh. Hij had echt geen vat meer op haar…

 

‘Fijn je te ontmoeten,’ zei hij tegen de persoon die hij wat hem betrof nu nooit meer wilde zien – hij vroeg zich af of Claire weer boos op hem zou worden als hij deze tot zijn noodlottig einde zou brengen, hm, wellicht wel, ’t was een overmatig koppig ding – voor hij naar Claire draaide om te zeggen dat hij wel thee wilde, ja.

 

‘Zijn jullie allang samen?’ informeerde hij, eenmaal zijn hopelijk niet toekomstige schoonzoon zich weer deftig vertonen kon, in zoverre dat echt kon nu – ja, hallo, als zijn eerste indruk was dat je je ergens in zijn dochter bevond, moest je al een hoop gaan doen voor hij je echt een toffe peer vond. En daarna, daarna vond hij het tijd om de boel bijeen te gaan liegen als excuus voor zijn aanwezigheid, want hij was alweer vergeten waarvoor hij Claire nodig had gehad. ‘Zeg, Claire, was dít waarom je niet kwam opdagen op het familiefeest vanavond, hm?’

Share this post


Link to post
Share on other sites

Vrolijk fluitend, alsof het normaal was dat ze door haar vader betrapt werd in bed met een man, met een schouwer zelfs nog, zette Claire de thee. Ze koos wel zo vriendelijk Daniels favoriete smaakje uit, want kijk papa, ze was heus wel je brave dochter, alleen een tikje rebels omdat je haar niet los liet. Zoveel dat je kon zeggen met thee, besloot ze, toen ze de kopjes eenmaal klaar had gezet en ook een bord zelfgebakken koekjes (gisteren gebakken) neerzette. Ze hield meer van koken dan van bakken, maar het was wel handig om altijd koekjes in huis te hebben.

 

Vooral als je er af en toe wat dingen in stopte. Dit waren nog de onschuldige koekjes, hoor.

 

"Oh, niet zo lang," kondigde Claire vrolijk aan, terwijl ze Hammond op de bank duwde en zich naast hem nestelde. Hammond glimlacht een beetje ongemakkelijk en inhaleerde een paar koekjes, waarschijnlijk vooral om zich een houding te geven. "Een paar weken? Maar wel de best weken van mijn leven tot nu." Ze legde een hand op Hammonds been. "Oh ja, het familiefeestje," knikte ze. "Hammond moet de rest van de week werken, nachtdiensten, dus dit was het enige moment waarop we tijd met elkaar door konden brengen." 

 

"Ik eh... ben een schouwer," knikte Hammond, alsof iemand daarom gevraagd had. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ja, ja, ‘t was vast allemaal heel vriendelijk van zijn allerliefste dochter dat ze zijn favoriete theesmaak uitkoos, maar eerlijk gezegd vond hij dat normaal gedrag en was hij gepikeerd geraakt als Claire het had aangedurfd om dat níét te doen. Klachten daarover konden in de prullenbak gedeponeerd worden, alvast bedankt voor het begrip. Net zoals die onzinnige relatie van een aantal weken, de “beste weken van haar leven”. Ugh. Hoezo wachtte ze niet op zíjn toestemming…

 

‘Als het vanaf het begin al zo lastig is om af te spreken, is dat geen goed teken, hoor,’ gaf hij aan, heel bekommerd allemaal om het tere geluk van zijn teerhartige dochter. Nee, echt waar. Zo bekommerd dat hij er alles aan zou doen dat de beste heer Hammond Jacobsons dat geluk niet al te zeer zou bedreigen door nare dingen te doen als haar hartje breken. Kijk, het was veel beter als Daniel Claires hart brak door overige concurrenten op het gebied van kant te maken, van hem kwam het immers minder hard aan. Plus, ze kon zich altijd optrekken aan de gedachte dat hij het uit pure, pure liefde had gedaan.

 

‘Dus Hammond – mag ik Hammond zeggen? – wat zijn je bedoelingen met mijn dochter?’

 

Als hij geen Hammond mocht zeggen, verwachtte hij dat Claire hem tegen morgenochtend gedood had. Dat ze het even wist. En dat moest ze weten uit de waarschuwende blik die hij haar richting opgooide. Of anders.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Blablabla. Zelfs als Claire het serieus meende met deze schouwer, en dat deed ze niet, dan ging ze heus niet naar papa's advies daarover luisteren, hoor. Dat recht had hij nou eenmaal niet gekregen. "Hij heeft heus niet altijd nachtdienst, hoor," merkte ze fijntjes op en uit straf sloeg ze haar benen over elkaar waardoor er, oeps, plotseling een heel deel van haar enkel zichtbaar was. "Dus zoveel moeite is het allemaal niet. Toch, Hammie?" 

 

Hammie, gatverdamme. Maar Hammond leek zijn nickname best leuk te vinden, dus hij glunderde even naar haar, voordat hij serieus naar Daniel keek. Wat een perfecte schoonzoon, toch.

 

"Mijn bedoelingen met uw dochter zijn erg serieus, meneer Bennett," knikte hij in volle overtuiging. "Claire... ik ken haar natuurlijk nog maar net, maar ik heb nog nooit iemand ontmoet zoals zij." Hij glimlachte even naar Claire, hopeloos verliefd, ugh. "En natuurlijk mag u Hammond zeggen, meneer." Hij was verstandig genoeg om niet te vragen of hij Daniel mocht zeggen. 

 

"Dus, papa," glimlachte Claire tegen haar vader, terwijl ze haar vingers verstrengelde in die van Hammond, "Je hebt je nergens zorgen over te maken." 

Share this post


Link to post
Share on other sites

‘Ach, Claire,’ zei Daniel, Hammond een ongemeend minzaam glimlachje gunnend, ‘ik maak me toch altijd zorgen om je.’ Was ook zo. Ergens was het vreemd – vanaf dat allereerste moment dat Daniel Claire in zijn armen had gehad, had hij besloten dat hij haar daar wilde en alleen maar daar, niet ergens rondrennend in de wijde wereld uit zijn zicht, waar hij er niet voor kon zorgen dat ze niet in de verkeerde klauwen terecht kwam. Ze was zo klein geweest, zo fragiel. En ergens, ergens was ze dat nog altijd – gewoon anders dan toen. Maar hier was ze dan, op de zetel naast een man die haar op die manier aankeek en haar op die manier toesprak en aanraakte, met het gore lef te doen alsof hij niets had om zich zorgen over te maken.

 

‘Waar hebben jullie elkaar ontmoet?’ informeerde hij, nu alweer vol zin om Claire te verbieden daar ooit nog te komen en er desnoods iemand neer te poten om haar daarvan te weerhouden als ze echt dacht dat hij het heus niet zou merken als ze er toch kwam. Of wat dan ook. Als hij echt zijn uiterste best moest gaan doen om haar koest te houden, ah, dan deed hij toch netjes. Hij wilde nooit meer horen dat hij niets voor haar over had, hoor. ‘En zeg eens, Hammond, als je het zo serieus meent, zou je eens willen komen eten met onze familie?’

 

Dit keer zonder gif, Claire. Heus. Hij zou niet durven.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ergens geloofde Claire niet dat Daniel zich echt zorgen om haar maakte. Ja, ze hield van haar vader, maar ze wist niet of haar vader ook van haar hield, of van het concept 'dochter'. Had hij ook zo overbezorgd gedaan als ze niet Claire was geweest, maar net iemand anders? Was het niet gewoon dat hij aandacht wilde, van wie dan ook, en dat ze geheel toevallig de persoon was geweest die die eer had gekregen? Dus ze glimlachte even minzaam terug.

 

"In het atrium," vertelde Hammond liefhebbend en hij kneep even zachtjes in haar hand. "Ze botste zo tegen me op." Helemaal niet uitgepland, natuurlijk. "En toen kwamen we eventjes aan de praat..." Met totaal niet van tevoren uitgekozen gespreksonderwerpen. "En toen vroeg ik haar of ze een kopje koffie wilde halen." Na absoluut niet veel subtiele hints. "En toen is het vanzelf gegroeid..." Claire glimlachte naar hem en legde voor een moment haar hoofd op zijn schouder.

 

"Oh, gezellig!" kirde ze. "Maar weet je, waarom doen we het niet hier? Dan kook ik een etentje en dan kunnen jij en mama kennis maken met Hammond." Dat was waarschijnlijk de minste kans op een vergiftiging. "Misschien kun je vrijdag vrij nemen, lieverd? Dan kun je al je vrienden op werk vertellen dat je eindelijk mijn ouders gaat ontmoeten," lachte Claire. 

 

Ja, papa, ze kon best wel ervoor zorgen dat iedereen op het schouwersdepartement wist dat Hammond die avond bij haar was. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Blegh.

 

Belangrijker dan dat sentiment, hoezo ging Claire naar het ministerie? Hoezo vertelde ze hem dat niet? Hoezo ging ze niet met hem erbij? Hij wist vast stukken beter hoe ze alles kon doen wat er daar gedaan diende te worden, dus ten eerste voelde hij zich beledigd dat ze hem niet om advies had gevraagd en ten tweede vond hij het kut dat Hammond per se een schouwer moest zijn met te veel vrije tijd om tussendoor nog even aan zijn dochter te zitten. Hallo! Ga ergens anders huilen om al het onrecht in de wereld, echt, en laat Claire met rust. Kutjoch. Moest hij er echt uitzien alsof hij niet van plan was om bij haar te blijven? Oké, hij was evengoed chagrijnig geweest als hij dat lieve kind van hem gebruikte voor de seks – wat, dat hij dat met jan en alleman deed, maakte niet uit, maar ze mochten het niet met Claire proberen, oké – maar straks moest hij nog echt met die zak gaan eten.

 

‘Goed idee,’ knikte hij, net alsof hij Hier Zo Veel Zin In Had. ‘Maar helaas kunnen je moeder en ik deze vrijdag niet.’ Besliste hij bij deze, wist hij veel, hij nam Camilla wel ergens naartoe zodat Claire geen woedeaanval kon krijgen omtrent zijn leugens. Kijk! Hij was een toegewijde vader. Zou nooit zijn kinderen willen kwetsen. ‘Is de zaterdag eveneens mogelijk?’ ging hij door, vriendelijk, een vragende blik richting beiden. ‘Misschien is dat ook handiger met je werk?’ Hij was aardig. ‘Heeft Claire trouwens eerder voor je gekookt, Hammond?’

Share this post


Link to post
Share on other sites

De locatie was tenminste vastgesteld, dat was wel goed, maar waarom moest haar vader per se weer alles onder controle willen hebben en zelf een datum uitkiezen? Zaterdag ging helemaal niet. Nou ja, zaterdag ging wel, verklaarde Hammond ook snel met een: "Oh ja, ik heb op zaterdag altijd vrij!" en Claire kon hem wel slaan. Hoe kon hij zo dom zijn om haar vader vriendelijk te melden wanneer hij niet op het schouwerskantoor zat? Ja, hij wist nergens van af, maar was dat echt een excuus? Hoorde je niet een klein beetje paranoïde te zijn als schouwer?

 

"Zaterdag is geen goed idee," zuchtte Claire 'spijtig'. "Ik had eigenlijk gehoopt dat we weer een vader/dochter dag konden hebben, papa?" Ze keek Daniel lief aan. "Waarom neem je zondag niet vrij en werk je in plaats daarvan op zaterdag?"

 

Hammond leek er weinig van te begrijpen, maar knikte wel vriendelijk. Hij luisterde zo goed. 

 

Eigenlijk zonde dat haar vader hem waarschijnlijk snel zou vermoorden. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Daniel kon bijna niet geloven dat Hammond gemakkelijker was dan Claire. Had hij Claire niet opgevoed om volgzaam te zijn? Zich schikkend naar andermans wensen? Nu ja, niet per se andermans, die van hem. Hij had haar níét opgevoed met de idee dat hij toch zo ontzettend veel zin had in een dochter die allerlei eisen ging stellen over wanneer hij zoal moest gaan werken. Serieus, hoe dwingend dacht ze dat ze kon zijn? Híj werkte, terwijl zij schijnbaar niets anders deed dan haar vriendje in een bed lokken. Ugh. En dus fronste hij. ‘Ik kan zo kort op voorhand niet meer alles omgooien, Claire,’ legde hij haar mild uit, meer om Hammond het gevoel te geven dat Daniel Bennett een geduldige vader was dan omdat hij zo veel zachtheid over had voor Claire op het moment. ‘Ik heb al afspraken die ik nu niet meer kan verzetten.’ Alsof hij op zaterdag niet óók werkte. Hallo! Niet iedereen had niets te doen, Claire.

 

‘We zullen later een dag zoeken, oké?’ Echt niet dat hij dat tussen hem en zijn behoefte Hammond een lesje te leren ging laten instaan. Al was het wel lief dat Claire hem zo graag wilde zien! Hij waardeerde het heus wel, hoor. Hij had er alleen een hekel aan als ze begon met eisen stellen in plaats van hem gewoon te vragen wanneer hij tijd voor haar had. ‘Als je op de zaterdag niet zo veel tijd hebt, kunnen we het altijd bij ons thuis doen?’ stelde hij vervolgens voor, luchtig. ‘Dan ben je nog eens thuis en hoef je niet zo veel werk te steken in dat diner!’

 

En kijk toch, dan kon Claire haar curieuze neus niet in de kookpotten steken. Goh. Wat een toevallig neveneffect.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Oh shit. Het was er zomaar uitgevallen, maar natuurlijk vond haar vader het vreselijk als ze weer een verzoekje maakte over wanneer hij wel of niet kon werken. (Eigenlijk was ik niet duidelijk en zei ze het tegen Hammond, maar anders moet je je hele post aanpassen en ik ben lief.) "Oh, je hebt helemaal gelijk," glimlachte ze verontschuldigend. "Waar zit ik toch met mijn hoofd?" Ze lachte even en kroop wat dichter tegen Hammond aan, om precies te laten merken waar haar hoofd zogenaamd zat.

 

"Oh, maar ik zou zo graag willen koken..." Ze zuchtte verdrietig, maar verdomme, dit was vervelend. Als ze zelf niet kookte was het voor haar vader nog makkelijker om vergif toe te voegen dan het al was. "Maar als er echt niets anders opzit..." Ze keek haar vader strak aan. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Daniel glimlachte vriendelijk naar zijn dochter, alles vergeten en vergeven – behalve Hammond dan, behalve hoe ze tegen hem aan kroop, net alsof ze zich alleen maar goed voelde als ze hem in haar nabijheid voelde, net alsof hij het enige was wat er nog toe deed, net alsof Daniel niet meer de prioriteit was in haar leven. Zijn handen jeukten om er wat aan te doen, voelde hij, en ergens wilde hij dat zo graag nu doen, de stompzinnige lachjes van ieders gezicht vegen, dat joch voor elke vingerafdruk die hij zou vinden op Claires lichaam een messteek toedienen, hem toetakelen om er zeker van te zijn dat Claire hem zelfs niet meer terug zou willen, zelfs als hij overleefde, en hem dan de nek omwringen om er zeker van te zijn dat meneer vooral niet overleefde.

 

Maar dat kon niet, of wel soms? Nu was te vroeg, nu was te riskant, nu was vragen om problemen.

 

Maar godverdomme, de manier waarop ze daar zo zaten, was hem uitdagen.

 

‘Ah, helaas,’ zei hij, met geveinsde spijt in zijn timbre. ‘Ik zou echt niet langer willen wachten om mijn schoonzoon hier te leren kennen, hoor!’ Ew, schoonzoon. ‘Ik moet toch wel weten over wie ik overbezorgd moet doen?!’

Share this post


Link to post
Share on other sites

Overbezorgd. Claire begon bijna hysterisch te giechelen, want ze wist heus wel wat Daniel wel of niet over zijn schoonzoon zou denken en zover zou het ook niet komen. Oh, Claire vond Hammond wel oké, hoor, deed braaf alles wat ze van hem wilde, maar ze zag zichzelf niet zo direct met hem trouwen. Het ging gewoon om het principe, om dat haar vader zich niet met haar leven moest bemoeien, en als hij dat gedoe eenmaal los zou laten zou ze zelf wel een goede kandidaat zoeken.

 

Maar de manier waarop hij naar Hammond keek voelde eerder alsof Claire een koe naar de slacht toe leidde dan dat ze een statement maakte. Verdomme. 

 

Geërgerd zuchtte ze en trok ze zich los uit Hammonds greep. "Je mag gaan," gebaarde ze naar hem, terwijl ze netjes haar kamerjas weer om zich heen trok. "Ik heb genoeg van je."

 

Hammond keek haar niet begrijpend aan. "Claire... lieverd... waar heb je het over?"

 

Ugh, mannen. Ze rolde met haar ogen samenzwerend richting Daniel. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Een beetje zelfvoldaan keek hij naar het tafereel dat Claire voor hem tentoonstelde, naar hoe ze de naalden uit zijn ogen haalde toen ze uit Hammonds armen kwam en weer zijn lieftallige dochter werd, naar hoe ze Hammond de deur wees zoals ze moest doen. Zoals het hoorde. Dit was hoe hij haar wilde zien — ook al droeg ze niet genoeg kleren naar zijn zin, ook al had hij liever gehad dat ze zich nooit hiertoe had laten verleiden, ook al jeukten zijn handen telkens weer om haar dit keer écht te verbieden om nog alleen te wonen.

 

Een beetje geïrriteerd keek hij naar Hammonds bezwaren, alsof hij daar recht op had, alsof hij zich niet al gelukkig moest wanen bij het feit dat het daarbij bleef. Ergens, ergens vroeg hij zich af of hij Claires loyauteit aan zijn wens en haar behoefte om aan zijn wens voor haar te voldoen moest testen door haar hier definitief een einde aan te breien. Gewoon. Zien of ze dat zou doen. Hij zou hopen van wel, natuurlijk van wel, maar hij was net geïrriteerd genoeg met haar en haar eeuwige behoefte zich te bewijzen als seksueel actief — echt, waar sloeg dat op, híj wilde haar niet zo zien en zíj kon nooit om met zijn behoefte haar te beschermen tegen hen die haar alleen maar zouden gebruiken, dus waarom zou ze hem uitdagen? — om daar niet meer helemaal vanuit te durven gaan. En dat haatte hij, dat haatte hij, maar hij haatte haar ook een klein, klein beetje op het moment.

 

Een beetje geforceerd kalm dwong hij zichzelf om Hammond toe te spreken, ook al zag meneer liever onder de grond dan door de deur verdwijnen. ‘Ze zei dat je mocht gaan,’ herhaalde hij, mild, voor zijn niet-schoonzoon. ‘Ik denk dat het beter is voor ons allemaal als je dat gewoon doet dan als ik het idee krijg dat je de wensen van mijn dochter niet respecteert.’

 

Een beetje trots op haar bedacht hij zich dat die eindelijk eens overeenstemden met de zijne. Misschien was dit het keerpunt, misschien begon ze eindelijk in te zien dat hij al die jaren alleen maar het beste voor haar had gewild.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hammond leek er nog steeds niets van te begrijpen, idioot die hij was, maar hij wilde blijkbaar geen ruzie, dus hij gooide snel zijn handen omhoog. "Oké, oké, ik wil niemand het verkeerde beeld geven." Hij leek nog even twijfelend een blik te werpen op Claire, alsof hij nog iets wilde zeggen, maar toen ze hem strak aankeek schudde hij zijn hoofd en pakte hij snel zijn spullen om te vertrekken. 

 

Nou, dat was ook weer opgelost.

 

"Nog meer thee?" vroeg ze vrolijk aan haar vader. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

‘Nee,’ zei Daniel kortaf. Waarom zou hij in vredesnaam meer thee willen? Daar zat ze dan, tegenover hem op de zetel, een kwartier geleden nog bezig met ene Hammond in haar te verwelkomen, alsof het iets was waar hij wel gewoon weer overheen kwam als ze nu even een braaf kind was, negeerde dat het ooit gebeurd was en naar hem lachte. Serieus, hoeveel duidelijker moest hij nog zíjn? Waarom kon ze de les die hij al jaren en jaren probeerde te doceren niet gewoon leren? Op den duur wist hij echt niet hoe hij het nog moest zeggen.

 

‘Is dit hoe je je tijd hier doorbrengt?’ vroeg hij, het beeld van zijn netvlies vegend. Hij had het nooit een fijn idee gevonden dat Claire na Zweinstein zo graag had willen studeren, hier had willen wonen, maar hij had zichzelf verteld dat het beter voor haar ontwikkeling zou zijn om het toch toe te laten. En wilde hij niet altijd het beste voor haar? Waarom kon ze dat nooit geloven? Aanvaarden dat hij oprecht het beste voor haar uitzocht, of ze zelf nu begreep wat dat inhield of niet? ‘Ik hoopte toch echt dat ik je kon vertrouwen.’

Share this post


Link to post
Share on other sites

Claire zuchtte diep terwijl ze meer achterover leunde, want man, wat was haar vader vermoeiend, zeg. Ze hadden voor één moment samen gewerkt, was dat niet veel belangrijker dan die stomme ideeën die hij over haar had? Oh nee, ze ging af en toe met een man naar bed!!! Nee, dan was ze echt niet te vertrouwen, hoor, stel je voor. 

 

"Niet al mijn tijd," zei ze kil tegen hem. "Lijkt me nogal vermoeiend." Ja, ze had soms haar behoeften, wat raar, maar ze wisten allebei ook wel dat het niet op hetzelfde niveau was als haar vader. Niemand zat op hetzelfde niveau van lust als haar vader, bah. 

 

"Ik wil een douche nemen," zei ze, terwijl ze opstond. "Dus dag, het was leuk om je te zien, tot later." 

 

Blabla. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

‘Waar ben ik in vredesnaam de fout bij jou ingegaan…’ mopperde hij, naar haar opkijkend toen ze opstond en verkondigde dat ze die gast van zich ging afwassen (of wel, dat ze een douche zou nemen, maar hij kon heus wel lezen wat ze echt bedoelde), de thee alweer glad vergetend. Als eerbetoon aan hun onderlinge band kon hij het niet aanraden, eerlijk gezegd. Hij gaf gewoon niet om thee, wel om haar, wel om gehoorzaamheid, wel om het gevoel gerespecteerd te worden, en Claire was zo verdomde slecht in hem dat gevoel te geven. En ja, elk kind brak hun ouders hart, daar viel niet aan te ontkomen, maar bij Claire kreeg hij altijd de indruk dat ze ervan genoot.

 

‘Heb ik je nooit aangeleerd om niet midden in een gesprek weg te gaan?’ voegde hij eraan toe. Hij zou haar niet dwingen om te blijven – als ze nu wegging, zou hij haar laten gaan, zou hij zelf het pand verlaten en op zoek gaan naar iemand die zich niet zo gedroeg, maar ook voornamelijk om haar op een andere manier te raken. Ja, elk kind zou hun ouders hart breken, het adagium ging niet andersom, maar Daniel liet zijn hart niet zomaar breken zonder terug te slaan. Dat was de charme ervan, niet? Die overwinning koesteren voor hij op de tippen van zijn tenen terugtrippelen kwam met een plan, zonder acht te slaan of het een goed idee was of niet?

Share this post


Link to post
Share on other sites

Daniel had haar zoveel geleerd, eigenlijk, dus ja, misschien dat hij haar ooit had geleerd om niet midden in een gesprek weg te gaan, maar hij hield zichzelf ook nooit aan die regels. Hoevaak was Daniel wel niet midden in een zin vertrokken omdat hij zich verveelde? Hij was zelfs halverwege tijdens haar zesde verjaardagsfeest weggelopen! Dat wist ze ook alleen maar omdat het één van de weinige verjaardagsfeestjes was die ze had gekregen. Haar ouders waren fascinerend

 

"Wat wil je dat ik doe, dan?" vroeg ze, terwijl ze geërgerd haar handen in haar zij zette. "Vertel het me, stap voor stap, zodat ik voor eens een keer niets verkeerds kan doen omdat ik je gedachten niet kan lezen!" 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now


  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×