Jump to content
Meghan Cotterell

[1837/1838] Over the edge of all our knowings

Recommended Posts

Woensdagavond 9 Feburari 1838 in een shady pub!!

 

 

Ze haalde er altijd veel plezier uit haar klanten te observeren, niet echt vanuit een marktering gericht oogpunt (verboden boeken zouden altijd een niche blijven waar ze niet echt mee reclame kon maken hoe goed ze haar doelgroep ook kende. Het zou altijd iets blijven waarbij ze gewoon er vanuit moest gaan dat de juiste mensen haar naam doorfluisterden aan andere juiste mensen. Was niet erg ze vond de onzekerheid van haar baan wel spannend.). Maar ze vond het fijn te weten wie haar klanten waren omdat ze dan kon zien wie er interesse had in de kennis die ze graag doorverkocht. En het feit dat ze veel verschillende type mensen aan de tafels in slecht belichte café's zag was goed.

 

Want dan kon ze haar eigen ego weer mee strelen. Iedereen had interesse in deze kennis, dat had ze altijd al gezegd en het was eigenlijk belachelijk dat ze dit zo stiekem moest doen niet? Vond ze wel. 

 

Ik denk dat ik heb wat je zoekt”, glimlachte met een mysterieuze glimlach die ze veel vaker geoefend had voor haar kaptafel dan ze wilde toegeven. Ze nipte even van haar bier en legde een in oude kranten ingepakt pakketje op tafel.
 

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Oh, echt?" vroeg Regina, ongeïnteresseerd. Oh, dat was een act, hoor, als Regina iets was dan was het geïnteresseerd. Geïnteresseerd in het boek dat ze had besteld, geïnteresseerd in de vrouw die het boek voor haar had verzekerd, en geïnteresseerd in de vieze man tegenover haar die breed naar haar grijnsde, maar dan meer geïnteresseerd in dat ze hem in de gaten hield voor het geval hij dichterbij zou komen en minder geïnteresseerd in hem persoonlijk, want ze vond het fijn om met mensen naar bed te gaan die geïntroduceerd waren in het concept 'hygiëne', oké?

 

"Hoe kun je verzekeren dat dit echt het boek is? Tenminste, ik ga er vanuit dat je hem niet zo wilt uitpakken, hier." Ze nam een slokje van haar drank terwijl ze naar het pakket knikte. Netjes ingebonden in oude kranten, alsof het niets bijzonders was. Net alsof ze een tweedehands schoen had gekocht. Of zoiets, Regina kocht haar schoenen nooit tweedehands. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ze geloofde de desinteresse wel, het was goed gespeeld en Meghan was altijd gevoelig geweest voor de dingen die mensen haar wilden vertellen, of ze nu waar waren of niet. Ze was het persoon die aan ieders lippen hing bij een spookverhaal op een kampvuur avond, tegenover de rest die vooral interesse had in het bier dat gezamenlijk met de verzonnen worden werd verdeeld. Dus als mensen haar desinteresse gaven dan nam ze dat voor echt aan. Zoals ze elk verhaal als gift aannam.


Maar gelukkig, gelukkig geloofde ze wel dat hoewel de persoon tegenover haar misschien niet echt invested of onder de indruk was er genoeg interesse was om hier af te spreken, in schimmige cafés en meer geheimzinnigheid dan goed voor hen was. En dat was een begin.

 

Met een begin kon ze een hoop.

 

" Hier uitpakken lijkt me geen goed plan. En de reden dat we hier afspreken, dat het geen goed plan is is omdat deze echt is", want als mensen wisten dat dit soort dingen over de tafel gingen werd ze niet blij. "Er zijn spreuken om aan te tonen dat ze echt zijn, ook door het papier heen. Maar als je het niet geloofd kunnen we ook wel iets anders  verzinnen".

 

Maar ze wilde graag weten wat deze vrouw voor haar wilde, en bereid was te doen. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Nee, duh, natuurlijk was hier uitpakken geen goed plan. Dat had ze toch gezegd? Regina rolde met haar ogen, ze had er altijd zo'n hekel aan als mensen haar tijd verspilden door dom te doen en laten we eerlijk zijn, zo'n 99% van de wereld deed dat. Het was blijkbaar moeilijk, hoor, om intelligent te zijn. 

 

"Hmm." Ze nam nog een slokje, teleurstellende wijn eigenlijk, wat wel te verwachten viel in deze slechte pub. "Kijk, het probleem is, ik ken die spreuken niet, dus als jij ze uitvoert moet ik er alsnog op vertrouwen dat je me de waarheid zou vertellen." En het basisprincipe van elke transactie was dat je er nooit op moest vertrouwen dat de ander betrouwbaar was, toch? 

 

"Hoe los je dat in het algemeen op?" vroeg ze, want het was toch een beetje Meghans probleem, niet waar? Maar Regina ging er ook vanuit dat Meghan geen antwoorden had en dat ze het zelf weer moest doen. Tragisch. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ze loste dit in het ‘algemeen’ niet op, want er was geen algemene oplossing voor welke situatie dan ook. Je bekeek alles per keer, per probleem, per persoon, en dan verzon je wel wat de beste oplossing was. Zo had ze altijd al een beetje geleefd dus het was vanzelf in haar manier van zaken doen gekropen. De enige dingen die ze alsmaar hetzelfde deed waren bijvoorbeeld de locaties (Meghan koos graag kroegen en cafés waar ze graag kwam of plekken die ze nog wel eens wilde zien als ontmoetingspunt. Had ze ook nog wat aan haar dag).

 

Hmm”, zei ze alleen maar terwijl ze ondertussen een klein beetje teleurgesteld naar het pakketje keek. Ze wilde niet toegeven dat ze geen plan had, niet echt, daar was ze dan weer te trots voor. (Maar aan de andere kant te koppig en te gemakzuchtig in haar manier van doen om echt te beginnen met dingen vooruit bedenken) Maar ze wilde ook niet dat dit nu het einde zou zijn, dat ze het boek niet verkocht kreeg.

 

Ze had ook rekeningen, hoewel veel wel gedekt werden door het opvanghuis, en bovendien haar best gedaan om het in handen te krijgen.

 

Ik ken wat bescherming spreuken, dan kunnen mensen niet echt zien wat hier gebeurt, ze zien dan wat wazig alsof er fel licht van hier komt als ze proberen te kijken”, en in theorie waren ze dat vergeten als ze omkeken zodat niemand het doorhad maar ze zou het zelf niet weten. (Omdat als ze al een keer een goedwerkende spreuk had gezien ze het vergeten was). “Of we kunnen naar een rustigere plek gaan, maar dat is wel een gedoe dus”, ze haalde haar schouders op en tikte met haar vingers op de kaft van het boek.

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Op zich had Regina daadwerkelijk verrast moeten zijn dat Meghan inderdaad met oplossingen kwam, maar Regina had hoge standaarden en gezien het antwoord niet direct bestond uit tachtig verschillende manieren om het op te lossen, was ze dus alsnog teleurgesteld. Ja, er was één suggestie, eigenlijk anderhalf, maar het had beter gekund. Daardoor begon Regina in alle eerlijkheid te twijfelen of het boek wel de kwaliteit had die ze verwachtte.

 

"Nou, waar wacht je dan op?" zuchtte ze, terwijl ze wat om zich heen gluurde naar de andere mensen in de pub. Er was niemand die echt op hen lette, dat scheelde alvast weer, maar het zekere voor het onzekere, toch?

 

"Heb je eigenlijk veel klanten?" vroeg ze ondertussen, want ze was wel benieuwd. Veel klanten betekende toch dat ze iets goed deed. 

 

Of gewoon de enige was. Regina had een hekel aan monopolies. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now


  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×