Jump to content
Rhiann Cadwgan

[1837/1838] Where there is a will, there is a lawsuit

Recommended Posts

Keane had niet gereageerd. Rhiann wist natuurlijk wel dat het de meest voor de hand liggende conclusie zou zijn dat haar zoon niet binnen het daarvoor gestelde tijdframe terug zou schrijven– had hij niet ook al Evangeline weggewimpeld, toen ze bij hem aan de deur kwam? Maar ze had de woorden niet hardop willen spreken, terughoudend de hoop die ze in Evangeline’s ogen zag geheel te vermorzelen. Of haar zoon nu een reactie zou geven of niet, het was nodig geweest om hem in ieder geval op de hoogte te brengen van de claim die Eva zou indienen, om hem voor te bereiden op wat komen zou. En al zou hij niet inhoudelijk reageren, ergens had ze voor het meisje toch wel gehoopt dat hij tenminste een brief zou sturen met wellicht een ontvangstbevestiging, danwel enige vorm van spijtbetuiging. Maar de grijze, donkere lucht bleef stil, zonder zicht op uilenpost.

 

Er konden natuurlijk verschillende redenen toe zijn. Keane kon de inhoud van haar brief wel of niet aan haar vader hebben verteld. Mocht hij het wel hebben verteld, dan was haar vader waarschijnlijk woedend geworden, wellicht zelfs razend, en gevaarlijk daarmee ook. Rhiann nam toch wel aan dat hij niet zo boos zou worden dat Keane het niet zou kunnen navertellen, maar ze moest voor zichzelf toegeven dat er wel een kans daartoe bestond en dit was een van de redenen dat de stilte haar beangstigende, of in ieder geval niet geruststelde. Maar Keane zou weten in welke situatie hij zich zou storten zodra de woorden over zijn lippen kwamen, en ze nam toch wel aan dat hij zich tegen zulke razernij wapenen zou.

Maar hij kon het natuurlijk ook niet hebben verteld, en in dat geval was het des te belangrijker dat ze snel actie zouden ondernemen, om de claim de onderstreping te geven die het verdiende en het niet alleen loze woorden zouden zijn. Dit zou de positie van Keane natuurlijk alleen maar gevaarlijker maken, maar er was weinig wat ze op dit moment voor haar zoon kon doen. Cadwgans zorgden voor zichzelf, zoals zij nu voor zichzelf zorgde, Evangeline voor zichzelf en het kindje zou moeten zorgen en ook haar vader moest doen waarvan hij dacht dat het beste was. Keane moest daarin een positie kiezen, moest het pad bewandelen welke hem het beste voorkwam –  tenminste totdat de Graaf kwam binnenwalsen.

 

Dit was precies zoals zij en Evangeline nu een weg moesten kiezen. Rhiann moest toegeven dat ze in de afgelopen twee weken best op het meisje gesteld was geraakt. Eerlijk gezegd waren de verschillen tussen haarzelf en Eva zoveel als dag en nacht, maar het meisje werkte hard, was gemakkelijk in de omgang en vooral de toegang tot magie.. ah. Rhiann had altijd van magie gehouden maar was er twintig jaar geleden nagenoeg van afgesloten geweest, en om het nu weer te kunnen ervaren, om het tintelende gevoel door haar vingertoppen te laten stromen en een uitlaatklep te hebben voor haar gevoelens en gedachten… ze had Evangeline’s toverstaf voor een middag mogen lenen en het had haar bijna meer plezier gedaan dan al het voorgaande om bloemen uit de punt te laten springen, haar lievelingsspreuken van vroeger op te halen en Eva te vermaken met verhalen van haar eigen Zweinsteinperiode. En ondertussen hadden ze samen Kerst gevierd, was het nieuwe jaar aangebroken en had Rhiann nagedacht – en was ze uiteindelijk, toen Keane’s reactie daadwerkelijk uitbleef, tezamen met Evangeline tot een passende oplossing gekomen. Een gewaagde oplossing – maar een oplossing desalniettemin.

 

OOC: Prive~

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

De nacht van vrijdag 12 op zaterdag 13 januari

Radnorshire, Wales

 

Rhiann wist dat het risicovol was om met Evangeline mee te gaan – het was waarschijnlijk het meest risicovolle wat ze in twintig jaar had gedaan. Zij had het plan uitgedacht en ze had het meisje wel alleen kunnen laten gaan, maar het zou geen gemakkelijke onderneming worden om het plan uit te leggen, laat staan medewerking te krijgen… en dus was ze ervan bewust geworden dat ook zij zich zou moeten vertonen. Rhiann was nerveus en voelde zich zonder toverstaf ietwat verloren terwijl zij en Evangeline in het schemerduister en gekleed in hun dikke mantels door het besneeuwde hoge gras waadden, op weg naar de magische familie die enkele dorpen verderop leefde. Toen haar vader haar net had laten verhuizen, na het verlies van haar zoon, had Rhiannon nog wel eens het paard van de buren geleend om de omgeving te verkennen – het was altijd goed om te weten wie waar woonde en of er nog bepaalde huizen waren die ze beter kon ontwijken. Dit had waardevolle informatie gebleken; zij en Evangeline hadden lang hun hoofd gebroken over hoe ze in Londen moesten komen, want verdwijnselen ging niet doordat Rhiann geen toverstaf had (deze had haar vader bij haar verbanning door midden gebroken) en een koets duurde veels te lang. Er zat niets anders op dan het risico te nemen en in te breken om het haardvuur van haar magische buren te gebruiken – en dat was pas stap 1 van het Plan. Rhiann keek voor een moment achterom richting Evangeline, die hun sporen netjes weer uitwiste, voordat ze om een grote boom heensloop en over de heuvel gluurde. Een boerderij, overduidelijk magisch door het schots en scheve bouwwerk, torende boven het landschap uit en stak donker af tegen de heldere sterrenhemel. “Daar is het” fluisterde Rhiann tegen Evangeline, haar stem rauw en hees door de kou en de lange periode van zwijgende stilte. “Ben je er klaar voor?”

 

Rhiann had zich nogal zorgen gemaakt over het inbreek-gedeelte van het plan, maar dat bleek toch gemakkelijker te gaan dan gedacht. De tovenaars, gewend aan het landelijke gebied en de vriendelijkheid van de Welshe medemens, hielden klaarblijkelijk ook ’s nachts hun deuren open en de toegang tot het magische brandstof bleek ook geen probleem. Als er al een ‘stil’ alarm afging, dan wist Rhiann dat zij en Eva weg zouden zijn voordat de tovenaars een kans zouden hebben om hen te kunnen vinden; en zo verdwenen zowel zij als Evangeline nog met druipende mantels van de sneeuw, met koude wangen en glinsterende ogen van de spanning in de warmte van de haard; op naar Londen.

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

De nacht van vrijdag 12 op zaterdag 13 januari

Londen

 

Duizelig stapte Rhiann de haard uit, alles voor haar ogen draaiende en voor moment geheel gedesoriënteerd. Het was een oefening om je ellenbogen in te houden en galant uit het vuur te stappen, maar twintig jaar afwezigheid van haardgebruik had niet echt gewerkt voor haar haard-reizende kwaliteiten. Ze hoorde Evangeline achter haar met een plop verschijnen en Rhiann stak haar arm uit om het meisje op te vangen terwijl die onhandig uit de haard struikelde, bang dat ze naar voren en op haar buik zou vallen. Voor een moment keek Rhiann op haar hoede om zich heen, voordat ze de heks achter een balie in de hoek van de ruimte opmerkte. De heks keek niet op maar hield haar ogen gericht op een boek, klaarblijkelijk niet van plan haar verhaal voor de ongenode gasten te onderbreken.

 

“Naam? vroeg de heks verveeld, terwijl ze loom een pagina omsloeg. “En is het dringend? Mr. Bennett heeft het erg druk. Het spoedtarief ligt vanavond dan ook 50% hoger dan normaal.”

 

Rhiann liet haar blik voor een moment over Eva heenglijden en glimlachte bemoedigend, ietwat gerustgesteld nu ze zeker was dat ze op de juiste plaats waren aangekomen. “Rhiannon” sprak ze, precies zoals zij en Evangeline hadden afgesproken. Ze wilde noch Eva's naam, noch haar eigen achternaam in de registers, wilde geen roddels starten… maar ze wilde wel Mr. Bennett’s interesse wekken. Een huivering liep over haar rug toen ze haar eigen naam uitsprak, na twintig jaren onder een andere te zijn schuilgegaan. “En… ja. Ja, het is zeer dringend.”

 

Edited by Rhiann Cadwgan

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hij had niet geantwoord. 

 

Niks, helemaal niks. Geen klein briefje, geen verontschuldiging, geen bevestiging, niet eens een ontkenning, alsof het niet echt was en haar zorgvuldig gekozen woorden niet meer dan lucht die je weg kon blazen. Evangeline had het eigenlijk niet willen geloven, maar de realisatie was hard door gedrongen toen er gisteravond nog steeds geen post was gearriveerd en daarmee de tijd die ze hem gegeven had ten einde kwam. Ze had haar best gedaan om zich sterk te houden, om moedig te glimlachen toen Rhiann haar medelevend aankeek, in ieder geval tot ze alleen op haar kamer was en haar tranen met niemand anders dan het kussen hoefde te delen. Eva had zo gehoopt dat hij haar iets zou geven, een beetje hoop of gewoon wat inzicht in hoe hij over deze situatie dacht. Vroeger dacht ze nog wel eens te kunnen bedenken hoe Keane zou reageren, maar tegenwoordig waren zijn acties maar moeilijk te beredeneren, kon ze niet meer zo goed inbeelden wat voor gedachte er precies achter zijn keuzes lag en dat maakte de teleurstelling mogelijk alleen maar groter. 

 

De vage hoop dat Keane's bericht wellicht wat laat was vervloog al even snel in de volgende dagen en dus werd het volgende plan ingezet. Eva wist niet zeker of ze dit plan zo leuk vond, maar het maakte niet uit of ze het leuk vond, het ging er om dat dit de meest logische volgende stap was als ze werkelijk iets zou willen bereiken. Eigenlijk was Eva wel blij dat Rhiann mee ging naar Londen. Het gaf haar toch een fijner gevoel om met zijn tweeën te zijn en iemand aan haar kant te hebben staan, zelfs al bracht met zijn tweeën reizen op een bepaalde manier ook wel meer risico met zich mee. Het reizen zelf viel uiteindelijk nog best mee. Eva vond de lange wandeling door de sneeuw erger dan het inbreken - dat had ze nu toch al vaker gedaan en ze was er best goed in geworden, wist nu best waar ze op moest letten en dit huis was al zo onbeveiligd dat ze zonder problemen het kantoor van Daniel Bennett in konden struikelen. 

 

Ah, de Bennetts. Eva was natuurlijk wel bekend met de naam. Als je zelf uit een grote tovenaarsfamilie kwam waren de eerste namen die je zo ongeveer leerde wel die van andere bekende families. Maar net zoals in de magische maatschappij, waren er in deze verzameling van families ook bepaalde scheidingen en de Lennoxes hadden altijd meer gehad met andere families dan met de Bennetts. Lag vast aan bepaalde normen en waarden. In dit geval moest ze dus maar vertrouwen op Rhiann en hopen dat de vrouw een goede inschatting had gemaakt. 

 

Het begon al goed. Het spoedtarief lag 50% hoger dan het normale spoedtarief? Hoe hoog lag dat eerste tarief eigenlijk al? Eva wist heel zeker dat ze het geld niet had om dat te betalen en Rhiann was dan een Cadwgan, maar zij ging dat bedrag heus ook niet zomaar ergens vandaan toveren. Maar ze hadden niet echt een andere keus dan ja-knikken en doen alsof die galjoenen aan een boom in de achtertuin groeiden, want alleen met die houding zou de heks vast in actie schieten. Het kwam vast wel goed. Ze kon altijd nog geld lenen van haar vrienden, George of Caspian en het dan terug betalen als... ze wel geld had. Hopelijk. 

 

Terwijl de heks achter de balie na enige overtuiging een bericht uit begon te zenden klapte Evangeline een klein apparaatje open in haar hand. Het was een kompas. Ze had het ooit voor haar verjaardag gekregen van Felciia. Het vertelde je precies waar de dichtsbijzijnde uitgang in een kamer was als je die nodig had. Toen had het vooral een grappig cadeautje geleken, nu kwam het serieus wel echt goed van pas en ze ging eigenlijk niet meer de deur uit zonder. Eva tuurde naar de ronddraaiende wijzer en klapte het toen snel weer dicht. "Zou hij echt komen?" fluisterde ze gespannen richting Rhiann. 

 

Twintig jaar was een lange tijd... en mensen konden soms erg veranderlijk zijn.

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Op zich was het bericht dat Daniel gekregen had zo nietszeggend als maar kon zijn. Ene Rhiannon, het was heel dringend, naar het schijnt, en praktisch geen verdere informatie. Had je niets aan om te weten waarover het ging, maar aan de andere kant was Daniel qua nieuwsgierigheid geen haar veranderd sinds de laatste keer dat hij een Rhiannon gesproken had en was het nu niet zo geweest dat hij bezig was geweest met iets ontzettend boeiends dat hij niet zou willen opdagen. Plus, als onze liefste Rhiannon de boeken niet in wilde met een achternaam, had ze daar vast een reden voor.

 

En kijk, dat kon echt heel saai zijn, er waren miljoenen redenen waarom mensen dat soort onzin probeerden en het merendeel boeide hem voor geen meter, maar Daniel was altijd lichtelijk hoopvol. Plus, verschijnselen naar zijn kantoor en horen wat er nu weer aan de gang was, kostte nu niet meteen zó veel tijd dat hij zich daardoor liet tegenhouden.

 

Hij had Rhiann iets van twee decennia niet gezien – ja, wist hij veel, die was verdwenen, net zoals Aria verdwenen was, en hij had zijn schouders opgehaald en naar een baby gestaard in de hoop dat dat kind zichzelf zo sneller leerde uitdrukken en dat was dan dat geweest, zoveel had hij er niet over nagedacht, in alle eerlijkheid – maar ze was niet zo lastig te herkennen toen hij binnenkwam. Degene naast haar kende hij niet, maar ah, wat maakte dat, hij leerde haar snel genoeg kennen. Hij keek even van de één naar de ander, alsof hij uit de uitdrukking op hun gezichten zou kunnen afleiden waarvoor ze hier precies waren, alsof hij daar überhaupt wat aan zou hebben. ‘Allebei hier voor dat zeer dringende noodgeval?’

 

Hij leidde ze zijn eigenlijke kantoor in toen hij die bevestiging had gekregen. Hij had niet per se wat tegen zo laat werken – anders had hij, eh, niet gekozen om elk uur van de dag in theorie open te zijn, al was dat deels ook gewoon omdat je zo de meer wanhopige gevallen binnen kreeg en dat, eh, ook z’n waarde had. Of zo. Nu ja, hij wist precies waarom, maar dat uitte hij toch niet, net zoals zoveel netjes achter een professioneel gelaat geplakt werd. ‘Dus, wat kan ik voor jullie betekenen?’ vroeg hij, eenmaal geïnstalleerd. ‘En hoe dringend is “zeer dringend”?’

Share this post


Link to post
Share on other sites
Posted (edited)

Toegegeven, Rhiann was eigenlijk zoveel bezig geweest met het gedeelte van het plan dat hen in Londen zou doen komen dat de tweede helft, datgeen wat zag op wat ze zouden doen als ze er eenmaal geraakten, toch een beetje was ondergesneeuwd. Ze had aan Evangeline slechts oppervlakkig gesteld dat ze Daniel Bennett kende en hij hen wellicht zou kunnen helpen. Enkele jaren geleden had ze, in een toevallige Ochtendprofeet die bij het pakketje van Cadwgan Castle was meegekomen, de advertentie van zijn advocatenkantoor zien staan. Ze had het stukje uitgeknipt en bewaard, niet precies wetende waarom… maar nu zij en Evangeline in deze situatie waren geraakt, kwam het maar al te goed van pas. Een advocaat was precies wat ze nodig hadden – en eentje die ze ooit had gekend, wellicht zelfs kon vertrouwen… dat was alleen maar des te beter.

 

Rhiann had geprobeerd de laatste twintig jaar niet aan haar oude vrienden te denken en de herinneringen van dat gedeelte van haar leven zover als mogelijk weg te drukken. Maar Eva’s verhalen over Zweinstein, over Keane, triggerden ook haar eigen herinneringen en er waren flarden naar boven gekomen waarvan ze niet eens wist dat ze in staat zou zijn die terug te halen. Ah, Daniel Bennett.. ze schaamde zich als ze terugdacht aan hoe verliefd ze op de jongen was geweest, maar ze schaamde zich nog meer voor hoe rigoureus ze hem destijds plotseling uit haar leven had geknipt. Maar met Aria’s verbanning, Daniel’s huwelijk, haar eenzame zevende jaar aan Zweinstein… of nuja, eenzaam was achteraf natuurlijk ook alleen maar relatief geweest. En nu, na twintig jaar, moest ze zich met een lastige claim aan zijn voeten werpen en maar hopen dat hij genadig genoeg was haar alleen al te woord te staan. Zij, die de spelletjes al twintig jaar niet meer had gespeeld en zich tussen de kippen op de Welshe heide had verschanst, en hij… advocaat en met dure nachttarieven in dit enorme pand. Ze voelde zich bloot, zonder toverstaf en zonder de dure gewaden die haar vroeger altijd zoveel zelfvertrouwen hadden gegeven, slechts gekleed in een simpele jurk en met niets anders gewapend dan haar verstand en scherpe tong. Ze wierp Eva een veelbetekende blik toe toen de man toch wel kwam opdagen – want… waarom zou hij niet komen opdagen? – en volgde hem naar zijn kantoor, haar dapperste en meeste beheerste blik verzamelende terwijl ze over de zachte tapijten naar een zakelijk ingerichte ruimte werden geleid.

 

“Mr. Bennett” begon ze, terwijl ze wederom opstond uit haar zetel en voor een moment achter Evangeline ging staan, haar hand op de schouder van het meisje. Het voelde om de een of andere reden verkeerd om te blijven zitten. “Mag ik aan u voorstellen aan Miss Lennox. Miss Lennox – Mr. Daniel Bennett.” Ze glimlachte gereserveerd terwijl ze haar blik over de man liet heenglijden. Zojuist was het niet zo goed te zien geweest, maar in dit licht glansden zijn bruine haren, werden de lijnen in zijn gezicht uitgelicht… ja, hij was ouder geworden, zoals ze allemaal ouder waren geworden – ze vroeg zich plotseling af of hij haar ook oud zou vinden. 

 

“Mr. Bennett en ik gaan ver terug” sprak Rhiann, redelijk overbodig – ze had immers Eva al het een en ander verteld en voor het overige was Daniel er zelf bij geweest. “Zweinstein, Zwadderich…” Een losbandige avond in een botenhuis. Rhiann hief haar hoofd op en keek Daniel aan, haar blik ietwat afgemeten terwijl ze voor een moment improviserend de juiste woorden zocht. “Mr. Bennett - Daniel - Miss Lennox en ik bevinden ons in een bepaalde… toestand. Het is een uiterst precaire situatie, een zeer buitengewone zaak. Er is niets aan mijn eigen… positie verandert en wij – of in ieder geval ikzelf – kloppen dan ook slechts in uiterste noodzaak bij u aan, onder bedreiging van groot gevaar. Nu, het zou best kunnen dat met deze zaak, dit gevaar ook op u zal overspringen. Voordat ik meer kan zeggen, moet ik deze kwestie dan ook aan u voorleggen.” Ietwat gespannen hield Rhiann haar hoofd wat schuin. Dit was haar enige contact. Als Daniel hen zou weigeren... en toch moest ze hem voor de keuze zetten. “Als dat niet iets is wat u wenst te ervaren, dan zal u ons in dit donkere uur de deur moeten wijzen, vrees ik. Maar ik hoop dat u ons zou willen helpen. En ik hoop dat..” Rhiann glimlachte ietwat geforceerd. Dit was niet haar forte, maar er zat niets anders op... het risico dat Daniel linea recta naar haar vader zou rennen was er een die ze zouden moeten nemen. “Ik hoop dat we u kunnen vertrouwen.”

 

Edited by Rhiann Cadwgan

Share this post


Link to post
Share on other sites

Nou, het ding aan maar weinig informatie geven was dat mensen best wel eens de neiging konden hebben om niet op je verzoek in te gaan. Tenzij ze nieuwsgierig waren. Daniel Bennett was blijkbaar wel een nieuwsgierig man. Evangeline liet haar blik even over hem heen glijden toen hij binnenkwam voor ze overeind schoot uit haar stoel. Hij had wel iets indrukwekkends, zo'n flair die advocaten over zich heen konden hebben, eentje die je zowel zeker als een beetje zenuwachtig maakte. Of misschien was dat gewoon ook omdat Evangeline niet goed wist wat ze van Daniel Bennett moest verwachten. 

 

Zelf was Eva nou niet bepaald bekend in de wereld van rechten, dus het was eigenlijk wel een opluchting geweest dat Rhiann wel iemand kende die hen mogelijk zou kunnen helpen. Mogelijk, want waar ze mee aan zouden komen zetten was niet bepaald een licht verzoek. De Cadwgans waren een vooraanstaande, rijke familie, die daagde je niet zomaar uit tot een rechtszaak. De gemiddelde advocaat wilde daar waarschijnlijk liever niet eens aan beginnen. Maar er waren maar weinig manieren om te bewijzen dat je ergens gelijk in had en zelfs al was het rechtssysteem ook niet helemaal eerlijk, het was haar beste kans.

 

Eva glimlachte vriendelijk naar de man. “Het is een genoegen om u te ontmoeten. Al zijn de omstandigheden er niet echt naar.” Liever had ze Daniel Bennett natuurlijk nooit gekend, maar nu was ze vooral blij dat hij bestond – ha, dat laatste konden veel mensen op deze wereld vast niet zeggen. Zoals afgesproken nam Rhiann het woord. In sommige gevallen had Eva dat misschien vervelend gevonden, maar gezien Rhiann hier degene was met de betere contacten –en deze onderneming al risicovol genoeg was- vond ze het eigenlijk niet zo erg. Dus terwijl Rhiann in allerlei dure woorden uitlegde hoe risicovol precies knikte Eva alleen maar instemmend en liet ondertussen schattend haar blik over Mr. Bennett glijden. Hij zag er niet echt uit als iemand die snel uit de weg ging voor gevaar, maar of ze hem konden vertrouwen... Ze wist het niet zo goed. Er waren natuurlijk wel manieren om iemand zo aan je te binden, maar om nou je advocaat bij de eerste ontmoeting meteen een Onbreekbare Eed af te laten leggen... Van alle mensen op de wereld wist Eva heus wel hoe onprettig dat was.

 

Misschien moest ze eerst maar eens kijken wat hij hier op te zeggen had. 

 

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Kijk, Daniel wilde best risicovolle processen aanspannen en zo, op den duur begon hij zich ook maar te vervelen als het enkel en alleen om van die petieterige zaken ging waarbij er praktisch niets op het spel stond, maar hij had echt bij God geen idee waar het nu feitelijk over ging. Ja, oké, het was gevaarlijk. En nu? Moest hij nu geïntimideerd zijn door één of andere toestand dat hij niet voelde of merkte, het vooruitzicht dat er eventueel één in zijn nek zou komen hijgen? Het was niet zo dat hij Rhianns woorden meteen afdeed als onzin, het was meer… hij kon niet bang zijn voor een ondergrondse dreiging in de krochten als hij er zelf één was.

 

Zijn ogen blikten naar juffrouw Lennox, die zo mogelijk nog minder concreets zei dan Rhiann – “al zijn de omstandigheden er niet naar”, ja, wat wáren die omstandigheden, schat, hij kon geen gedachten lezen, nee, echt niet, hij had nooit het geduld gehad om het te leren en had het eigenlijk altijd gehouden op veritaserum en het vertrouwen dat hij op andere manieren alles eruit krijgen wat hij horen wilde – voor ze zich weer vestigden op Rhiann, net alsof hij iets wijzers werd daaruit. In zijn hoofd zette hij alles wat hij tot nu toe gekregen had op een rijtje, maar God… met een half blad in je schoot geworpen kon je geen boom doen groeien.

 

Hij hield zichzelf op het nippertje tegen om ongeduldig op de tafel te trommelen, een gewoonte die hij altijd ergerlijk gevonden had aan zichzelf, maar nog ergerlijker vond omdat hij het niet afgeleerd kreeg. ‘Dat er een risico aan verbonden is, maakt niet dat ik de zaak niet wil aannemen.’ Dat was vast heel gemakkelijk om te zeggen als niemand hem vertelde waar het nu feitelijk om ging, maar hé, risico’s maakten dit werk alleen maar leuker. Gebeurde er nog eens wat. ‘Daar hoeft u zich geen zorgen te maken.’ Gek, eigenlijk, dat mensen zich echt zorgen om hem gingen maken. ‘Waar gaat het over? En wat kan ik voor jullie doen?’

 

Oh, ja, hij had niet geantwoord over of hij te vertrouwen was.

 

Dat zag hij later wel weer.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Rhiann staarde Daniel twijfelend aan terwijl ze niet probeerde te laten doorschemeren dat ze door hem ietwat van haar voetstuk werd gegooid – was dat wat er in de afgelopen twintig jaar in de businesswereld was veranderd? Ze had nu niet per se een warm welkom verwacht, maar toch wellicht wel een flikker van herkenning, een teken dat ze elkaar jarenlang hadden gekend, een vraag hoe het met haar ging in een leven van verbanning en afzien. En natuurlijk had ze hem daarop geen antwoord gegeven, natuurlijk had ze zijn verrassing van zich afgeschut… maar door niets te zeggen, door haar apathisch aan te staren alsof ze de zoveelste klant was van die avond, een hint van nieuwsgierigheid maar toch niets meer dan dat… het gaf haar het gevoel dat hij de overhand had, dat zij hier maar al haar kaarten op tafel moest leggen en hij wel zou kiezen welke hij er wilde. Daniel was altijd wel afstandelijk en voorzichtig geweest, tenminste tot het punt dat je zijn interesse wekte of jezelf zo’n beetje aan z’n voeten gooide. Rhiann rechtte haar schouders ietwat en haalde diep adem. Het probleem was dat ze geen andere keuze had, dan in zijn ongeduld mee te gaan – ze had hem nodig, en zonder hem was haast geen optie. En ja, ook zij had heus wel doorgehad dat hij niet had geantwoord op haar vraag of hij te vertrouwen was.

 

“Mijn zoon, de Burggraaf van Radnor, is vorig jaar getrouwd met Lady Josephine Gordon-Lennox” sprak Rhiann bedachtzaam, terwijl haar grijze ogen bedenkelijk over Daniel heen gleden. Als zijn voorkeur uitging naar pragmatische directheid dan zou ze hem die schenken - al ging dat in tegen wat haar eigen was. “Enkele maanden geleden is zijn echtgenote bevallen van een, zo heb ik vernomen, gezonde zoon – de erfgenaam van het Cadwgan erfgoed.” Ze hield even stil. “Miss Lennox hier beweert dat het huwelijk van mijn zoon ongeldig is, omdat zij reeds drie jaar geleden met Keane in Schotland zou zijn getrouwd.” Haar blik gleed af naar het meisje. “En ze is zwanger, zoals zij stelt van mijn zoon. Als dat waar is…” Ze zette enkele stappen richting Daniel. “Dan is niet dit ongeboren kind, maar de huidige Cadwgan erfgenaam buitenechtelijk verwekt. Daniel…” Ze stond nu bij zijn bureau en keek hem aan, probeerde de smekende blik te onderdrukken omdat ze wist dat het bij hem niet zou werken… maar twintig jaar verbanning, de hoge druk die ze voor zichzelf op dit bezoek had gelegd, het weerzien van haar oude vriend na zo’n lange tijd, al leek het hem dan toch niets te doen… “Ik geloof haar. En wat wij willen, wat wij van jou vragen…” Ze keek hem aan, een serieuze en resolute blik in haar ogen. “Is om die claim tot waarheid te maken.”

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hoewel hij het nog redelijk goed kon verbergen had Evangeline ook wel door dat Daniel Bennett deze mysterieuze gang van zaken niet geheel waardeerde. Het had genoeg zijn interesse gewekt om langs te komen, maar zijn interesse vasthouden was natuurlijk een heel ander verhaal. En dus moest het hele verhaal op tafel, of toch de samenvatting daarvan. Evangeline wreef wat gespannen over haar buik toen Rhiann haar zwangerschap noemde en vroeg zich ondertussen af of dit niet iets te snel ging. Of het niet nodig was om Mr. Bennett iets meer aan de tand te voelen dan alleen maar de suggestie dat ze hem graag wilden vertrouwen. Maar tegen die tijd was het al te laat en nu al haar geheimen toch al hier open en bloot op tafel lagen, kon ze maar beter haar best gaan doen om de man naar hun kant te halen. 

 

"Er is bewijs, van het huwelijk," vulde ze Rhiann aan. Eva geloofde in ieder geval dat er echt bewijs was. Hard genoeg om niet eens het idee te geven dat ze het niet honderd procent zeker wist. "Ik heb het nog niet in mijn bezit, maar als we het te pakken krijgen hebben we een sterke zaak." Eva wierp de man een zelfverzekerde blik toe. Advocaten waren vast geïnteresseerd in bewijs, niet waar? Dat was waar ze hun zaken op bouwden. . "Uiteraard blijft het een risicovolle zaak. De Cadwgans zijn een invloedrijke familie..." Owain had zo zijn invloed in het ministerie, zelfs reikend tot in de rechtszalen. Dat zou het niet makkelijk maken, maar als iedereen alles wat moeilijk was maar uit de weg ging, dan kwam er nooit verandering in de wereld. Dat was tenminste wat ze zichzelf elke keer vertelde als haar angst de overhand begon te nemen. Ze kon gewoon Owain Cadwgan niet altijd laten winnen, in ieder geval niet zonder dat ze moeite had gedaan om hem in haar val naar de verliezende kant te trekken. "Er zijn vast niet veel advocaten die het aandurven om deze zaak aan te nemen. Maar we zijn natuurlijk hier gekomen omdat we denken dat u... niet bent zoals de rest." 

 

Ze moest eens weten hoe anders hij was dan de rest. 

 

"Ik weet dat het als heel wat klinkt, maar zou u mogelijk bereid zijn om mijn zaak aan te nemen Mr. Bennett?" Eva zou er graag aan toe hebben gevoegd dat ze hem rijkelijk zou belonen maar eh... ja, dat zat er even niet in. Dus glimlachte ze maar even heel lief naar hem. Want advocaten waren daar zo gevoelig voor, uhu. 

 

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Kijk, dat was wat hij wilde horen. Nee, hij had niet genoeg geduld, had het beter moeten verbergen – als hij echt het engagement aanging om elk uur van de dag bereikbaar te zijn, theoretisch gezien dan, dan zouden mensen geen last moeten hebben van hoe ongeduldig hij werd na de klassieke uren – maar hé, het had in ieder geval geloond. Daniel keek van Rhiann naar juffrouw Lennox tijdens het verhaal – vreemd duo, ergens. Nu ja, hij had twintig jaar of iets in die aard gemist, dus wist hij veel hoe Rhiann nu was, maar als hij haar vergeleek met herinneringen uit een verleden dat hij de laatste tijd alleen maar bezocht om nog te weten dat hij Aria aan haar haren uit haar dreuzels krot gesleurd had met een reden, dan had hij zich eerlijk gezegd nooit voorgesteld dat ze ooit in zijn kantoor zou zitten, ’s avonds laat, met een zekere juffrouw Lennox met een, eh, interessant liefdesleven.

 

Maar kijk, hij had als tiener sowieso nooit kunnen gokken dat alles zou lopen zoals het gelopen was, dus wat zeiden verwachtingen überhaupt?

 

‘Ik neem de zaak aan, ja.’ Was dat ook weer eens duidelijk. Het was een chaotisch relaas, maar op zich kon hij er wel wat mee. ‘Wanneer denkt u dat u dat bewijs in handen kan krijgen?’ vroeg hij aan juffrouw Lennox. Keane Cadwgan gaan beschuldigen van bigamie was allemaal goed en wel, maar het was net iets leuker om met bewijs te gaan zwaaien. Je weet wel. Werden ze zenuwachtiger van. Hij negeerde het deel over dat hij toch echt niet was zoals de andere advocaten. Ja, oké, zijn openingsuren waren anders, en hij vond zichzelf net wat beter dan de gemiddelde advocaat, maar hij betwijfelde, ergens, dat Rhiann en juffrouw Lennox echt een vergelijkend onderzoek hadden uitgevoerd. Maakte ook niet uit. ‘En hoe zit het met de getuigen?’

 

Zijn blik gleed naar de andere aanwezige. ‘Maar… Rhiann, waarom ben jíj zo bereid om je zoon aan te klagen? Je leek me nooit dat type.’

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now


  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×