Jump to content
Julienne Haysward

[1837/1838] There are worse games to play

Recommended Posts

Vrijdag 2 februari 1838 - 's avonds - Haysward antiekwinkel

 

Julienne woonde al een paar maanden op de zolder bij de Haysward antiekwinkel en tot nu toe was ze nog geen enkele keer betrapt. Gelukkig ook maar, want ze had geen andere plek om te wonen, tenminste niets wat ze kon betalen. Haar moeder had haar uit huis geschopt, ze kon niets anders betalen en dus de zolder! 

 

Maar ze had niet verwacht dat haar neef Isaiah Haysward hier aanwezig zou zijn en op dit moment ietwat verwachtend naar haar keek.

 

"Oh, daar ben je!" flapte er op de één of andere manier uit en ze glimlachte, terwijl ze haar tas achter haar rug schoof zodat het er niet uit zag alsof ze zonet boodschappen had gedaan. "Ik was op zoek naar je! Ik eh... moet over iets met je praten."

 

Heel soepel. Heel subtiel.

 


 

Privé! 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Geen zorgen, meestal was Isaiah ook niet aanwezig in de winkel. Meestal hield hij zich bezig in zijn kantoor of duwde hij iemand anders weg om zelf ~vriendschappelijke gesprekken~ te gaan voeren over mogelijke investeringen en die gingen zelden door aan de Wegisweg. Maar vandaag wel, vandaag was hij hier om iemand uit te kafferen voor zijn vader dat deed. Noem het kinderachtig zijn, noem het vinden dat hij het zelf nu eenmaal beter deed, noem het niets, want het was niets, technisch gezien viel het onder zijn taakomschrijving. En hij noemde het ook niets. Hij hoefde het niet per se iets te noemen, tenslotte, en hij gunde het merendeel van wat hij deed toch geen titel, dan werd het controleerbaar en Isaiah hield niet van gecontroleerd worden.

 

Julienne was niet de persoon die hij uitkafferen moest. Ze was wel één van die personen bij wie hij er eigenlijk standaard vanuit ging dat ze iets van hem nodig had als hij haar ergens zag waar hij haar niet verwacht had.

 

En het was vast licht naïef, maar eigenlijk ging Isaiah er vanuit dat ze zich hier niet ophield. Wat kon ze hier immers komen doen?

 

‘Ah?’ Kijk, zijn geweldige instinct (nu ja, instinct, hij was praktisch getraind om er vanuit te gaan dat iedereen iets van hem nodig had, deels omdat hij zichzelf zo in de wereld positioneerde totdat dat een waarheid was en deels omdat hij ergens tussen geboorte en nu vergeten was om te hopen om eenvoudigweg gewild worden) had het bij het rechte eind gehad! Verrassing. Hij wierp even een nadenkende blik op de winkel rond hen. ‘Wi-wil je hier praten of is het meer… privé?’ vroeg hij, heel attent allemaal.

 

Plus, misschien dat hij kon gokken waar dit in vredesnaam over ging vanuit haar reactie!

 

Vast niet.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Kijk, het hele probleem was dat July wel had gezegd dat ze ergens over moest praten, maar eigenlijk helemaal niets had om over te praten. Ja, ze kon wel gezellig gaan kletsen over de laatste knipbeurt die ze had gehad, of over hoe Liam zijn eieren het liefste had 's ochtends (niet bevrucht, hahaha, dit is de meest foute grap die ik ooit heb gemaakt, het spijt me zo erg, houd dit alsjeblieft niet tegen me), maar dat leken haar allemaal niet echt interessant gespreksonderwerpen voor Isaiah... en wat Isaiah haar te vertellen had zou ze ook wel niet interessant vinden, waarschijnlijk.

 

Gelukkig gaf hij haar onbedoeld wat uitstel. "Oh, ja, privé," knikte ze naar hem, terwijl ze subtiel haar tas neerzette en die achter een stoel schoof. "Er is hier een kantoortje, toch?" Alsof ze niet precies wist waar alles stond hier, maar ze bleef netjes wachten tot hij haar voor zou gaan. Het verbaasde haar soms hoe erg Isaiah verschilde van Liam, als je Liam en April naast elkaar zette wist je direct dat ze familie van elkaar waren, maar Isaiah zelf was... anders. Op de één of andere manier. "Kom je hier eigenlijk vaak?" vroeg ze maar, om de stilte een klein beetje te vullen zodat ze meer tijd had om na te denken over waar ze het over wilde hebben

Share this post


Link to post
Share on other sites

‘Ja, klopt,’ antwoordde Isaiah, Julienne ernaartoe leidend in de aanname dat ze het niet zou vinden. Was wel logisch, hoor. Als je alleen maar in de winkelruimte zelf kwam, zou je de deur naar het kantoor echt niet weten te zijn, en waar Isaiah zich zelden had beziggehouden met Juliennes tak van de familie, kon hij zich niet voorstellen dat ze langs haar kant zodanig geïnteresseerd was in, wist hij veel, binnenhuisinterieur dat ze hier vaak kwam. Hij kwam hier nog geeneens vaak, en voor hem was het toch minstens enigszins lucratief om zo nu en dan zijn gezicht te laten zien…

 

‘O-oh nee, niet echt,’ gaf hij toe, naar haar gebarend dat ze kon gaan zitten. ‘Als je me nodig hebt, kan je beter naar het huis in Londen gaan, hier ben ik alleen maar als ik iemand naar zijn voeten moet geven.’ Wat eerlijk ook weer. Nu ja, als eerlijkheid voor efficiëntie zorgde, was hij maar wat graag eerlijk. Inefficiënte dingen stoorden hem zo, net alsof er ooit een gegronde reden was om alles op een andere manier te doen, puur om onzinnige mechanismen als moralen en de schone schijn het zwijgen op te leggen. Blablabla. Altijd zo’n gedoe. ‘Wil je iets drinken?’ Hij wist ook niet sinds wanneer hij manieren had – zo inefficiënt, feitelijk. Hm. Hij ging hier nog eens over nadenken.

 

‘Wa-wa-waar wilde je over praten?’

Share this post


Link to post
Share on other sites

Oh, gelukkig, hij was hier niet zo vaak. Dat maakte het wel makkelijker om de zolder nog steeds als huis te kunnen gebruiken, dus Julienne glimlachte een beetje en deed net alsof dat vanwege het idee was dat hij iemand moest uitfoeteren was. Misschien ook niet geheel het juiste moment om te gaan glimlachen, maar eh... je moest toch iets. Zoals nog steeds bedenken waar ze het met Isaiah over wilde hebben. Aaaaaaaah.

 

Ondertussen gluurde ze nieuwsgierig rond in het kantoortje. Ze wist in principe waar hij was, maar ze was nog nooit binnen geweest. Leek haar niet echt handig, ze kon wel door het papierwerk gaan bladeren, maar straks zou iemand doorhebben dat niets meer op de juiste plek lag... Eigenlijk negeerde Julienne alles wat in de winkel zelf lag. De zolder verschoof ze af en toe wel wat dingen op, maar nooit teveel en nooit genoeg om betrapt te worden, hoopte ze. "Een glas wijn?" vroeg ze. "Als je dat helpt. Anders neem ik met alles wel genoegen, hoor." Wie had er nou wijn in een winkel...

 

"Ehm..." Ja, waar wilde ze over praten?! Julienne raakte zo in paniek dat ze er maar het eerste eruit flapte wat ze kon bedenken: "Ik vind je best knap..."

 

En ze werd direct knalrood. 

 

Ging goed. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Isaiah kon op één hand tellen hoe vaak er iemand helemaal naar deze winkel was gegaan om hem te zoeken, puur om hem te vertellen dat ze hem knap vond. Nu ja, ‘t was nooit eerder gebeurd, dus op zich wist Julienne alvast een goede entree te maken, in ieder geval een manier om onthouden te worden en dat was vast ook weer belangrijk. Zelf deed hij dat niet zo – April en Liam wel, maar hij, hij werd onthouden omdat hij goed werk leverde of je leven verpestte, soms allebei tegelijkertijd, en ergens vond hij dat wel best zo. Maar July deed het dus wel.

 

Hij had geen idee of er wijn was hier, waarschijnlijk niet, maar hij kon het best sommeren. Het maakte niet uit waar het vandaan kwam, toch? De buren zouden het vast niet missen. Of wel, dat kon ook, maar als hij hier toch was, dan, dan vond hij wel een manier om het op te lossen. Op dat punt was hij creatief.

 

En ook een staalharde leugenaar met meer ervaring dan een ander om er opnieuw en opnieuw voor te zorgen dat technisch gezien niets zijn fout was, de latente kennis dat het zijn schuld was en het te aanwezige besef dat het niet bewezen kon worden.

 

‘Hie-hier is een glas wijn,’ zei hij, het haar kant opschuivend. Het impulsieve compliment sierde de lucht nog, een enigszins misplaatste slinger – maar aan de andere kant was het misplaatste over het algemeen het enige wat zijn aandacht opwekken kon. ‘Ben je helemaal naar hier gekomen om me dat te vertellen?’ informeerde hij, waarna hij een glas voor zichzelf inschonk, nu hij toch ergens wijn vandaan gehaald had. ‘Mijn beurt – jij bent meer dan “best knap”.’

Share this post


Link to post
Share on other sites

Julienne nam meer dan dankbaar het glas wijn aan dat hij voor haar tevoorschijn had getoverd en ze nam er direct een paar grote slokken van, want echt, had ze dat nou echt hardop gezegd? Ja, ze meende het wel, ze vond Isaiah Haysward best wel knap. Hij was meer haar type dan Liam, eigenlijk (sorry Liam), want blond was gewoon niet echt haar ding, maar honderd procent tevreden was ze met Isaiah ook weer niet. Wat was het toch met die Haysward jongens dat ze eruit zagen alsof ze urenlang per dag in de badkamer stonden? Hadden ze geen betere dingen te doen?

 

Maar in ieder geval: beter dan Liam. En gezien Liam knap was, was Isaiah dus nog knapper.

 

"Ehm," glimlachte ze de vraag maar een beetje weg, want nee, ze was het niet speciaal komen vertellen, maar hey, hij lachte haar niet uit en stuurde haar niet weg. Nee, in tegendeel, hij noemde haar meer dan best knap.

 

Julienne nam nog een slok wijn. 

 

"Ik ehm... heb niet zoveel ervaring met dit alles," gaf ze toe. Op Zweinstein had ze jongens maar grondig irritant gevonden en na Zweinstein had ze het te druk gehad (tot nu toe). "Maar..." Diep adem halen, July, en gooi het gewoon eruit, want waarom niet? Het leidde hem tenminste af van wat ze hier echt kwam doen. "Zou je eens met me naar bed willen gaan?" 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Niet zo veel ervaring met dit alles. Oh, kijk, toch, ze wilde seks met hem. Onwillekeurig besloot Isaiah dat het dan vast maar beter was dat hij haar hier tegengekomen was en niet op zijn kantoor, waar Celia binnenviel zonder dat hij er ooit een patroon in had kunnen ontdekken. Als hij gewoon werkte, was dat vreselijk irritant en al die zooi, maar hij kon zich niet voorstellen dat hij Celia sneller de deur uitkreeg als ze mee kwam praten over seks met Julienne. Had ze vast veel meningen over. Celia had overal haar meningen over.

 

‘Recht voor de raap,’ merkte hij op, eruit voor hij er erg in had. Snel, dat ook. Gewoon. Als hij niet nadacht over wat hij zei, was het gemakkelijker, al was dat op zich al lastig, puur omdat Isaiah juist graag over alles wat hij zei nadacht. Dan had hij het onder controle. Of zoiets. Maar het probleem met alles onder controle hebben was dat het pas bleef haperen zodra het in je macht lag. Als het daarbuiten lag, was het lichtvoetiger, luchtiger, zodanig dat hij het niet aanraken kon.

 

‘Kom je echt helemaal naar hier om me toevallig te zien omdat je seks wil?’ informeerde hij, ergens benieuwd naar waar het in vredesnaam op sloeg. Kijk, kijk, Isaiah zei geen nee, July was een schoon kind, en waar Isaiah niet zo ver ging als Liam, niet op vlak van manier waarop en niet op vlak van hoe vaak, was hij echt geen heilige ‘Als je daarvoor naar hier komt, kon je net zo goed wachten tot na sluitingstijd, hoor. Dan heb je hier niet zo veel pottenkijkers.’ En ’s nachts, ’s nachts, hij geloofde dat er hier zo nu en dan iemand doorheen de winkel een ronde deed, maar zo moeilijk was het nu ook weer niet om dat te omzeilen.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ja, Julienne was redelijk recht voor de raap, zou je kunnen zeggen. Je zou ook kunnen zeggen dat ze er vaak van alles maar uitflapte, negatief of positief, maar vaak negatief, en dat ze daardoor constant in de problemen kwam. Ze probeerde eraan te werken, moest er de laatste tijd ook wel aan werken omdat je er niet mee weg kwam als je je klanten vertelde dat hun gebrek aan hersenen echt niet zou verdwijnen als ze koffie dronken, of als je de man bij wie je een schuld had vertelde dat je niet met hem naar bed wilde. 

 

"Ehm, ja, haha," lachte ze er maar over, terwijl ze bloedrood naar haar glas wijn bleef staren. Hij maakte het haar ook niet makkelijk, zeg, typisch Haysward weer om er om heen te draaien, puur en alleen om de ander zich te laten schamen. "Het was niet echt met die intentie..." probeerde ze zichzelf een beetje te verdedigen. "Ik was onderweg naar huis en toen dacht ik eraan om even naar binnen te gaan en... nou ja." Ze haalde haar schouders op. "Maar als je niet wilt, dan zal ik mijn wijn opdrinken en gaan, denk ik." 

 

Naar een bankje in het park tot Isaiah naar huis ging en ze een nieuwe poging kon doen om naar binnen te sluipen.

 

"Oh en ik zou het waarderen als je hier Liam niets over verteld..." 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now


  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×