Jump to content
Sign in to follow this  
Valor Priest

[1838/1839] Friendship never ends!

Recommended Posts

Vrijdagnacht 9 februari 1838

 

Het was niet de eerste keer dat ze een poging deden een nachtelijk feestje in de leerlingenkamer te houden. Maar het was wel een van de weinige keren dat het echt gepland was en niet ontstaan omdat ze gewoon geen zin hadden om te gaan slapen. (Valor had nooit zin om te gaan slapen, had tevens een hekel aan alleen zijn en probeerde dus altijd zijn vrienden te vragen of ze asjeblieft gewoon mee op wilden blijven) (en op de momenten dat iemand anders het voorstelde ging hij ook nooit zeggen ~nee ik ga wel naar bed~, hij was makkelijk over te halen.

 

Maar vandaag was het gepland. Vandaag hadden ze meer bij zich dat puur doorzettingsvermogen om de nacht zolang mogelijk te rekken. Speelkaarten, voedsel, limonade (en een heel klein beetje boter bier waardoor hij zich wel erg stoer voelde), een uitklapbaar kampvuur wat echt warm is maar niet verder kon branden dan de vorm waar het inzat. (Tenzij je ging knoeien met de spreuken die de winkel erop had gezet) (Ja hij wist dat er een openhaard was, dat een extra vuur misschien.. nouja extra was. Maar het hoorde er gewoon bij).


Ze hadden Harold die klassenoudste en Cool™ was en hen er vast uit kon praten mocht er een persoon komen met teveel autoriteit die hen naar bed kon sturen.

 

Mag ik de harten-aas”, vroeg hij aan niemand in het bijzonder (Ja, dat moest je eigenlijk wel doen met kwartet maar als hij het in het wild vroeg had hij meer kans dat iemand dacht dat het aan hen gericht was en het zomaar gaf toch??) “Oh en zullen we zo het boterbier proberen, of zullen we het mixen met chocolademelk en limonade want ik wil alles tegelijk!

 

@Boreas Peregrine @Valentina Callahan @Harold Silvershore

Share this post


Link to post
Share on other sites

Yup, Harold was een Klassenoudste en ook Cool™ en hij hield niet van slapen, dus als hij de kans had om met zijn vrienden een hele nacht op te blijven om een feestje te vieren, dan greep hij verdorie die kans ook! Daarbij stond er nergens in de regels dat men echt moest gaan slapen als er de avondklok was, dus! Dan... kwam het wel goed, toch? Vond hij.

 

Overigens had Harold wel de hartenaas, maar Valor noemde zijn naam niet precies, dus hij keek alleen maar subtiel weg, want een beetje de regels buigen was niets mis mee. Hoera, Harold is een perfecte Silvershore. "Oh, ja!" grijnsde hij enthousiast. "Wacht, ik pak het wel." Hij twijfelde even over of hij zijn kaarten neer zou leggen, maar besloot ze toen snel in zijn broekzak te steken terwijl hij overeind krabbelde om de drankjes te pakken. "Laten we veel van de limonade en de boterbier doen en dan een klein beetje chocolademelk! Want dat is heel dik spul." Er zat logica achter, niet waar? Dus begon hij snel alles door elkaar te mengen tot hij één grote beker had dat... vreemd bubbelde.

 

"Is het lekker?" vroeg hij enthousiast terwijl hij het glas naar Valor uitreikte. 

 

Ja wat, hij was enthousiast, oké? 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Boreas was onderhand al wel getraind in wakker blijven, wat iets te maken had met het opgroeien op een circus dat niet altijd een regelmatig schema aanhield voor de festiviteiten, maar over het algemeen was hij op Zweinstein verre van de laatste die in slaap viel. Maar vandaag niet. Vandaag was hij stoer en bleef hij wakker tot de late uurtjes, samen met zijn vrienden, en dat was allemaal ontzettend volwassen en tof en geweldig (en ook een beetje zenuwslopend, want dit was zijn idee niet geweest en straks had Valentina helemaal geen oog meer voor hem).

 

‘Dat ruikt echt vies!’ merkte Boreas op – maar op een enthousiaste manier, echt waar, want als het vies rook, was het vast oftewel heel goor en dus grappig als Valor het opdronk, oftewel juist lekker. Dus. Kon niet misgaan! Behalve als er iemand ziek van werd of zo, maar dat soort dingen bedenken was niet voor griffoendors en al helemaal niet voor twaalfjarige exemplaren. Duh.

 

Hij sommeerde een paar van de koekjes die ze meegebracht hadden, als de kleine hamsters die ze in het geniep waren. ‘Dop er eens ene in,’ stelde hij voor, waarna hij zich weer herinnerde dat hij een missie had, namelijk het winnen van dit kwartetspel. ‘Zeg, Valentina, jij hebt de schoppentien toch wel, hè?’

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now

Sign in to follow this  

  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×