Jump to content
Belladonna Astoria

[1837/1838] Hate Date

Recommended Posts

Woensdag 14 februari 1838 - 's ochtends bij de Valentijnsbrunch

 

Eigenlijk zou ik dit topic niet met Bella moeten posten want ik heb nog geen hate-date voor haar uitgekozen/gevonden, maar hey, we doen wel eens vaker dingen die we eigenlijk niet zouden moeten doen en vandaag is dit blijkbaar het toppunt van mijn rebellie tegen de wereld.

 

Gelukkig wist Bella ook niet dat ze vandaag een hate-date had, iemand had haar wel van alles verteld over dit evenement, zoals dat de hele zaal alsnog aangekleed was met alle foute, typische Valentijnsversieringen die je je kon voorstellen, maar diegene had haar er niet van op de hoogte gebracht dat er ook leraren meededen aan dit evenement, en dus was ze netjes op tijd komen opdagen om een omelet te kunnen eten en alle leerlingen uit te kunnen lachen. Vriendschappen werden verbroken, er vonden ruzies plaats en één relatie ging zelfs uit toen bleek dat een jongen op hate-date moest met de beste vriendin van zijn vriendin. Heerlijk, die chaos.

 

Tot er ineens iemand bij haar stoel kwam staan. "Wat?" vroeg ze, haar hand onderweg naar haar mond. "Ga iemand anders lastig vallen, hup hup."

 


 

Open voor iedereen voor hun hate-dates!

 

En ik heb nog een hate-date voor Bella nodig, dus meld je aan!!! 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Met een zure blik op haar gezicht stond Sara naast Agatha. “Blijkbaar ben jij mijn date vandaag,” zei ze, een tikkeltje chagrijnig. “Iemand vond dat blijkbaar grappig ofzo.” Want Sara had helemaal geen zin in een hate-date –goh- en zeker niet met Agatha, want Agatha was het meisje dat blijkbaar om echt super onbegrijpelijke redenen bovenaan de populariteitslijst gestaan. Waarom zij? Van alle mensen mogelijk? Het was een stille, saaie, grijze muis. Ze deed niets bijzonders, ze zag er niet bijzonder uit, ze ging niet alle feestjes af, ze voerde niet de boventoon, ze was niet super grappig. Ze was niets, maar dan ook niets, bijzonders.

 

Dus wat maakte haar dan beter dan Sara?

 

Agatha leek niet eens haar best te doen om populair te zijn. Dus het was oneerlijk dat zij bovenaan stond! Wat had dit suffe meisje wat Sara niet had?! En ze was nog jonger ook! En ze had kleinere borsten! En ze had dan misschien wel sinds dit jaar opeens gewaden van uitmuntende kwaliteit, maar daar leek ze dan niet eens trots op te zijn!

 

Ugh!

 

Ja, Sara had echt een dikke hekel aan Agatha.

“Maar je had vast toch geen date gehad voor Valentijn. Ik wel. Maar dat gaat door die stomme onzin van school nu allemaal niet door.” Sara had veel liever een date met Ayden gehad.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Weet je wie er ook geen zin had in een hate date? Tabitha! Want vanzelfsprekend zat ze opgescheept met haar allerliefste zusje. Je weet wel, dat persoon waar ze toch al bijna DE HELE TIJD mee te maken had, want ze sliepen op dezelfde slaapzaal, zaten in dezelfde afdeling, hadden dezelfde lessen, besteedden aandacht aan dezelfde jongen en oh ja, deelden thuis ook nog eens een kamer. 

 

"Oh, hallo," zei Tabby chagrijnig, terwijl ze een boze blik wierp naar Aviana. "Jij bestaat ook nog eens. Zo leuk." Whoo. "Haal eens een glas wijn voor me," commandeerde ze, want als je je zusje toch al blackmailde kon je het net zo goed voor leuke dingen doen, toch? 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Eerlijk? Tot een tijdje geleden had Aviana geen hekel aan Tabitha maar inmiddels had haar zusje het er zelf naar gemaakt. Ergens wel jammer ook, als Tabitha geen kutpersoon was geweest had ze vandaag misschien met iemand anders gezeten. Volgens de regels van het spel vast ook een kutpersoon maar wel een nieuw iemand en niet haar zusje waar ze sowieso al veel tijd mee doorbracht.

Aviana trok een boos gezicht maar ging wel op zoek naar wijn, rode wijn, rode wijn de ze vervolgens toen ze terug kwam met een goed geplaatste struikel en dramatische "Oh nee " richting haar zusjes jurk gooide.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Sorry Sara, maar als Agatha eerlijk zou moeten zijn, zou ze moeten toegeven dat ze geen enkel idee had wie Sara Saint was. Oh ja, ze had vast wel eens van haar gehoord, ouderejaars, dezelfde afdeling, blablabla, maar ze hadden nou niet bepaald dezelfde vrienden en op feestjes waren ze bijna altijd aan de andere kant van de kamer te vinden, dus dat bleek dat juffrouw Saint een hekel aan haar had, blijkbaar sterk genoeg om haar hate date te zijn, was eh... interessant?

 

"Goh," glimlachte Agatha een beetje verontschuldigend, terwijl ze nerveus een pluk haar achter haar oren duwde. "Wat jammer dan, dat je niet naar je date kunt gaan..." Eigenlijk vond ze het idee dat er iemand was die haar niet mocht helemaal niets, dus misschien als ze een beetje aardig deed tegen Sara... "Oh ja, heb je niet dat vriendje? Ehm... Ik ben zijn naam even vergeten..." Ze was niet zo goed met namen... sorry Sara. "Hebben jullie allang met elkaar?" 

 

En nee, Agatha zou inderdaad geen date hebben gehad. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Toen Hawk eerst over het hele hate date ding hoorde moest hij toch wel een beetje lachen, want haha, wie had er nou een hekel aan hem? Oh ja, er zouden waarschijnlijk tientallen jongens ontzettend jaloers op hem zijn, want hallo, hij was toch wel Hawk Dickson, maar hij kon zich niet voorstellen dat iemand hem zo erg zou haten dat hij er op date mee moest. Nee, hij was vast de enige persoon op Zweinstein zonder date!

 

Behalve dat hij even niet had gedacht aan zijn eigen vrouw, dezelfde vrouw waar hij nu chagrijnig tegenover zat. Hij kon wel vragen waarom ze een hekel aan hem had, maar dat wist hij ook heus wel... en verder had hij geen idee waar hij het over moest hebben.

 

"Heb je het huiswerk voor morgen al af?" vroeg hij maar, een sneue poging tot een redelijk gesprek (voor het eerst in hun hele huwelijk), terwijl hij zichzelf een glas champagne inschonk. Haar eigen glas liet hij leeg, kon ze best zelf regelen, toch? 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hoera, ik heb eens iemand die niet verbaasd is over dat hij een hate date had, want Maxwell Ayers was daadwerkelijk de meest vreselijke persoon op aarde en Henry had terecht zo'n sterke hekel aan de jongen dat het nooit anders had kunnen lopen dan dat ze een date hadden gehad. Want ew, Maxwell had ooit een glas sinaasappelsap over Henry's gewaad gemorst, vlak voordat Henry op excursie moest en dus had hij geen tijd gehad om zijn gewaad te verwisselen voor een schone en dit was nog voordat hij allerlei schoonmaakspreuken uit zijn hoofd had geleerd (of eigenlijk was dat 'schoonmaakspreuken uit zijn hoofd leren' de vervolging geweest van dit incident) waardoor hij de hele dag met die geur van sinaasappelsap had gezeten.

 

Henry kon nog steeds geen sinaasappelsap drinken. Maar hij kon wel boos naar Maxwell staren, tegenover hem, met zijn armen over elkaar geslagen terwijl hij zijn eten negeerde.

 

"Weet je, je hebt nooit je excuses aangeboden," zei Henry koppig. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Dat vriendje... Sara trok haar neus op. Zie, Agatha was gewoon een bitch. Ze deed nu zó erg haar moeite te doen alsof ze niets aan Sara boeiend vond. Ze wist alles maar zo half, alsof zij beter was en anderen gewoon niet de moeite waard waren om interesse in te tonen en iets van te weten. "Ayden, ja. Klopt. We zitten allebei in je afdeling en hij is toevallig klassenoudste... Maar waarom zou je dát weten." Sara rolde met haar ogen. "Ik bedoel... oh nee.. dan draait de wereld even niet om jou...hij kust niet de vloer waar je loopt... waarom zou je zijn naam onthouden... Het idee...." Het meisje klakte met haar tong en sloeg de armen over elkaar. "Voel je je nu goed over jezelf? Nou, schat, ik zal je even uit de droom halen... Zó bijzonder ben je niet... Over vijf jaar is iedereen vergeten wie je bent..."

 

Met een beetje een valse blik in haar ogen trok ze een mondhoek op. "Al sinds mei. Dus dat is nu al tien maanden dat we samen zijn. Langer dan dat jij ooit een jongen hebt weten te interesseren." Die voor je, Agatha, je was gewoon een loser.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ergens was het zielig. Bij een normale Valentijn hadden ze vast ook samen moeten gaan, getrouwd en alles, en nu was het de anti-Valentijn en moesten ze nog stééds samen op date. Ugh.

 

Op zich was het voorspelbaar dat Titiana met haar allerliefste echtgenoot op hate date zou moeten. Er was niemand, maar dan ook echt niemand op de wereld die ze meer haatte dan Hawk, wat alleen maar verergerd werd doordat ze gedwongen waren om samen te leven en ze hem gewoon móést leren kennen. Hoe hij was vlak na het opstaan en wat voor dingen hij deed als hij zich verveelde, maar nergens heen kon en wat hij wilde eten als hij honger had ’s avonds laat en al die onzinnige details die ze nooit over hem had willen weten. Gewoon. Ze wilde geen menselijk portret van degene die haar wereld zorgeloos bewerkt had tot een verstilde wildernis. Om de één of andere reden voelde dat zo vreselijk oneerlijk. Alsof hij geen mens mocht zijn. Alsof dat een belediging was tegenover haar.

 

‘Nee,’ antwoordde ze kortaf. Titiana’s inzet voor school was nooit geweldig geweest, maar sinds Hawk was het nog tien keer erger. ‘Jij wel dan?’ Ze had hem niet zien werken, maar als ze het kon helpen, zag ze hem sowieso niet. Wist zij veel wat hij zoal deed. Kijk, dat was wat ze wílde – alleen jammer dat ze dat niet van alles wat Hawk betrof kon toepassen. Ze fronste naar haar lege glas, maar deed geen aanstalten om het zelf in orde te brengen. ‘Haat je niemand anders hier?’ vroeg ze, in de aanname dat ze bijeen gezet waren door haar, eh, licht negatieve gevoelens jegens haar echtgenoot en niet per se zijn gevoelens. Als hij die al had. Zak.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Geen zorgen, Maxwell kon Henry ook niet hebben. Op zich had hij dat niet zo geuit – hij zou echt niet meer weten dat hij ooit appelsiensap over Henry Paget had gemorst – maar het was wel zo, ergens in innerlijke onweerstoestanden de ontwikkeling van een sluimerende hekel aan Henry. En ergens, ergens was dat ongegrond, ergens wist hij ook wel dat hij het nooit had kunnen bewijzen, maar Maxwell had nooit zoveel om empirisch bewijs gegeven als hij zijn eigen hersenen en visioenen en vaardigheid om één bij één op te tellen had. Ja, sorry, hoor, alles wees erop dat Henry Paget degene was die de deuren op Zweinstein dichtlijmde met magie om iedereen te kloten.

 

Wie anders kon het zijn?

 

Nee, absoluut niet iemand anders van alle mensen op Zweinstein, ga weg. Er was een reden dat het vijf jaar geleden begonnen was en dat was omdat Henry Paget toen op Zweinstein begonnen was.

 

‘Mijn excuses?’ herhaalde Maxwell, snuivend. Sinds wanneer zou híj zijn excuses moeten aanbieden? Henry was het monster hier! Hij niet! Ja, oké, hij had genoeg in zijn leven fout gedaan, maar hij was geen slecht persoon, deed geen mensen pijn omdat hij dat toevallig kon. Henry daarentegen… ‘Jíj hebt die van jou nooit aangeboden!’ bracht hij ertegenin, een heel valabel argument, al zei hij het zelf. ‘Laten we daarmee beginnen.’

Share this post


Link to post
Share on other sites

Tabitha slaakte een ijselijke kreet toen ze ineens een plas rode wijn op haar witte jurk gegooid kreeg. Een gloednieuwe jurk ook nog eens! Nou ja, niet gloednieuw, maar wel tweedehands en dus nieuw voor Tabitha, maar nu volkomen verpest. "Hoe kun je me dit aandoen?" gilde ze boos tegen Aviana, terwijl ze servetjes van de tafel af begon te trokken en daar wanhopig mee op haar jurk depte. "Je bent zo'n ongelooflijke kreng!" 

 

En de tranen sprongen Tabitha in haar ogen, want ze had absoluut nooit iets gedaan om dit te verdienen. Waarom kon Aviana niet gewoon een lief zusje zijn, waarom moest ze zo zijn?

 

"Ik wil jouw jurk aan," eiste ze, terwijl ze naar Aviana's kleed gebaarde. "Trek uit!" 

Share this post


Link to post
Share on other sites

In stilte dronk Ovid zijn wijn en propte enkele chocolaatjes naar binnen. Dat zou het vast dragelijker maken, chocolade. Als hij zijn ogen sloot zou hij misschien zelfs kunnen vergeten wie er tegenover hem zat. "Dus hoelang duurt dit nog. Wat nu als we gewoon beiden weggingen. Ik heb zoveel betere dingen te doen. Jij waarschijnlijk ook wel. Je weet trouwens dat ik je gezelschap niet op prijs stel. Op de een of andere manier leidt dat steeds tot nog meer problemen." maar je date achterlaten bleek geen optie te zijn. Tja anders zouden er waarschijnlijk niet al te veel mensen nog blijven. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Het had Elise aan de ene kant niet heel veel verbaasd dat Ovid haar hatedate was. Want ze waren meestal ook wel chagrijnig tegen elkaar. Maar aan de andere kant had ze misschien wel verwacht dat er iemand was die een grotere hekel aan haar had. Ergens een goed teken, want dan wist ze ook wel dat Ovid het slechtste was wat ze kon krijgen. "Ik denk voor heel Valentijnsdag, want dúh." Hoe kon dit joch ooit in Ravenklauw zitten als hij zulke domme vragen stelde. "En ook niet langer want dat hou ik niet vol met jouw aura. Daar word ik dom van." Stomme Ovid met zijn idiote beslissingen."Ik weet niet, waarom zouden de leraren een vervloeking uitspreken dat we de hele dag met elkaar zijn opgescheept zo makkelijk opgeheven kunnen worden als we de zaal uitlopen." Het was in principe geen slecht idee, maar omdat Ovid het voorstelde, was het meteen een waardeloos idee. "Kunnen we elkaar niet gewoon de hele dag negeren? Ik kan nauwelijks je gezicht tolereren, laat staan je stem er nog bij." Ze pakte de krant, die ze eigenlijk al gelezen had en hield die voor haar hoofd, zodat ze even het gevoel kreeg dat ze alleen was. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ik ben geen kreng !, boos sloeg ze haar armen over elkaar. Een houding die ze nog wat steviger , en meer zelfbeschermend, aannam toen Tabitha ineens haar jurk wilde.

Want nee, ook zij had een nieuwe tweedehands gekregen voor dit feest en hoewel ze normaal delen niet erg vond was het nu wel erg.

"Doe gewoon een schoonmaak spreuk over jou jurk , beet ze haar zusje toe..Deze van mij staat je niet eens. Want hij stond haar gewoon beter!

Share this post


Link to post
Share on other sites

Verbaasd staarde Agatha naar Sara, want waar had zij last van? Onbewust moest ze er best door blozen, want stel je voor dat ze per ongeluk ooit iets tegen Sara had gedaan... of dat mensen echt dachten dat ze zo arrogant was dat ze alleen de namen herinnerde van jongens die de vloer kusten waar ze op liep? Ongemakkelijk liet ze haar blik naar beneden glijden, naar het bestek dat voor haar lag, waar ze een beetje mee begon te spelen, om zich een houding te geven. "Ik eh... bedoelde het niet zo..." zei ze, verontschuldigend. "Ik ben niet zo goed met namen, maar je hebt gelijk, ik had het wel moeten weten." En over de rest... ze wist echt niet wat ze daarop moest zeggen...

 

"Heb ik je ooit iets aangedaan?" vroeg ze maar, stilletjes. "Want in dat geval, het spijt me..." Ook al wist ze echt niet wat ze had gedaan. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now


  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×