Jump to content
Sign in to follow this  
Cadwyn Thwaite

[1837/1838] She moved like a poem and smiled like a sphinx.

Recommended Posts

Zondag 7 januari 1838 - Het huisje van Daniel en Elaine - Cambridge - 's Middags. 

"I am so clever that sometimes I don't understand a single word of what I am saying."

 

Van september tot en met december had Cadwyn nagedacht over het voorstel van Daniel; zou ze wel, of zou ze niet, stoppen met Zweinstein en dat ze dan bij Daniel en Elaine in zou trekken. Dan kon ze daar een privéleraar krijgen en dan kon ze Daniels vrouw gezelschap houden. Cadwyn vond Elaine overigens heel aardig hoor, ondanks dat zij dus officieel 'recht' had om van Daniel te houden, maar Cadwyn deed het lekker toch. Ze kon er niets aan doen. Ze eiste niets op en was gelukkig met de broodkruimels. 

 

Daarom dat de aanbod van bij Daniel te gaan wonen, daadwerkelijk een optie was. Cadwyn had overigens echt haar best gedaan haar... Het eerste semester van het schooljaar... Om vrienden te maken en om zich minder eenzaam te voelen. Het was echt leuk met haar familieleden, dat wel, maar uiteindelijk, voelde ze zich nog steeds niet op haar plek. Ze merkte hoe ze zich daar wat begon terug te trekken en af te zonderen en dat werd ook niet minder wanneer ze zelf meer tijd of energie in dingen stak. Ze vond het moeilijk hoor, de beslissing, want Zweinstein was toch haar eerste thuis geweest na de dreuzelwereld en daar had ze zich meer thuis gevoeld dan waar dan ook in de wereld. Maar het was tijd om nieuwe keuzes te maken en verder te gaan in het leven. 

 

Met een brede glimlach keek Cadwyn op van haar tas, toen Daniel de deur open deed. "Oh, je bent net tien seconden sneller dan ik dacht!" En ze haalden nog snel haar presentje uit haar tas. Achter haar hielen stond overigens ook nog een hutkoffer, want aan alleen één tas had ze niet genoeg hoor. "Alsjeblieft! Nog een verlaat kerstcadeautje!" Het waren kerstkoekjes, waardoor iedereen die ervan at een uur lang in rijmvorm zou gaan praten. Echt heel erg grappig, al vond ze zelf, uiteraard had ze dit gekocht in de koffiezaak van Amber&Pearl. 

 

Overigens was er heus wel een briefwisseling geweest, hoor, in de kerstvakantie, over dat Cadwyn zou komen aan het einde van de vakantie. 

 

"Maar ik ben er! Echt! Gek he... Dat ik hier echt ga wonen." En daarna liet ze haar schoudertas op de stoep vallen, sprong ze er vervolgens met een hupsje overheen en knuffelde Cadwyn Daniel innig. 

 

[OOC: Privé met Ann, maar Lily mag met Elaine uiteraard altijd binnenvallen ^^] 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ja, Cadwyn had er een tijdje over gedaan om te beslissen. En Daniel had zich er niet mee bemoeid. Hoewel hij haar in elke zoveel brieven weer had helpen herinneren aan het feit dat ze bij hem en Elaine heus heel welkom was, vooral wanneer ze iets had geschreven over hoe ze het toch niet echt naar haar zin meer had in het grote Schotse kasteel - hij was oprecht geschrokken geweest van haar huilbui van de herfst, zelfs al was het maar echt een heel klein ladylike traantje of twee geweest, maar het was Cadwyn en huilend hoorde ze nu eenmaal gewoon niet – had hij geprobeerd er verder niet veel meer van te zeggen. Zie je, hij was geen complete slechterik. Hij was lui, hij was eigengereid, eigenwijs, soms een beetje gemeen, soms berekenend, en hij had geen oog voor anderen maar hij was er niet over het algemeen op uit om ze kwaad te doen. Daarvoor gaf hij er niet genoeg om. En bij Cadwyn had hij het heus goed met haar voor. Hij wilde dat ze gelukkig was.

 

Wat betekende dat hij zich hier niet al te zeer in had willen mengen. Ken uzelf: hij was egoïstisch. En hij had hier een uitgesproken belang bij. Niet alleen was het gezellig als Cadwyn bij hem zou komen wonen, gezellig en vermakelijk een aangenaam (wie wilde nou niet zijn favoriete speeltje altijd bij zich hebben, liever dan in een kasteel op een kolonie verder weg) maar, relevanter, betekende het ontzettend veel voor hem. Want tegenwoordig wist hij zeker, wat hij zich eerder alleen maar enigszins nieuwsgierig had afgevraagd: als Cadwyn er was, was hij gezond. Zijn hartkwaal was dan, om de een of andere reden die Helers niet konden begrijpen maar waar Daniel met zijn Franse en romantische onderlegging wel een gokje naar durfde te wagen, sluimerend: alsof het hem nooit was overkomen. En dat betekende dat als Cadwyn bij hen thuis kwam, zijn kwaliteit van leven structureel zou verbeteren.

 

Zijn ouders hadden gezegd dat hij het moest regelen.

 

Hij had niet teruggeschreven, want, hallo.

 

Maar dat wilde niet zeggen dat hij niet heel blij was nu dat ze deze beslissing had gemaakt. En sowieso was hij ontzettend blij om haar te zien. “Hey, schatje.” Hij tilde haar in zijn armen, draaide haar een rondje, gebaarde naar haar tassen zodat die mee zouden vliegen. “Ik laat je eerst je kamer zien, ja? Ik heb een poging gedaan tot inrichting, maar we moeten zo nog maar even shoppen,” met al die energie die hij had nu zij er was, maar die de afgelopen week ver te zoeken was geweest. Hij ging haar voor naar haar kamer, op de eerste verdieping, met een eigen badkamertje en een eigen klein balkonnetje waar ze kon zitten. “Voor je het vraagt, ja, je kunt van jouw balkon naar de mijne klimmen,” grinnikte hij. “Mocht dat nog eens handig uit kunnen komen. Wel... wat wil je eerst? Shoppen of drinken?”

Share this post


Link to post
Share on other sites

Nu ze Daniel zag, werd de lach op haar gezicht alleen maar breder en maakte haar hart een huppeltje, als een lammetje dat voor het eerst los mocht in de wei, of als koeien na een hele winter weer naar buiten... Cadwyn hield van koeien. Met een lach, vrolijk en licht klinkend, liet ze zich optillen en een rondje draaien. Hij noemde haar schatje, hij was zo spontaan. Hoe kon ze nou niet verliefd op hem zijn? Hoe kon ze nou niet voor hem vallen? Hoe kon ze zich nou niet beter voelen van de constructie die ze zo samen hadden gemaakt.

 

"Heb jij een kamer voor mij ingericht?", vroeg ze verheugd en klapte een keer in haar handen. Hij had zoveel moeite gedaan! "Wat lief! Het is vast heel mooi!." Alleen al omdat dit was wat hij had bedacht dat zij leuk zou vinden. Het was een mooie kamer, er stond een mooi hemelbed, de kamer was in lichte en vrolijke kleuren geschilderd. Het was nog wel een beetje kaal, maar goed, dat had je als mannen de inrichting deden. "Wauwie! De kleuren die je hebt gekozen zijn echt helemaal goed! Heel vrolijk." Typerend dus. "En het bed is zo...chique. Alsof ik een prinses ben. Dan moet ik mijn haar helemaal lang laten groeien en dan kan ik die ook zo over het balkon gooien en..." Dat was misschien weer een beetje te kinderlijk. Oops. Ze schraapte haar keel en bedacht zich dat wat meer nonchalance bij haar leeftijd paste. Lukte niet. Ze was te blij. "Ik wil nog wel wat meer kussens. En dekentjes. En schilderijen met bloemen op de muur. En een van een koe." Want ze hield van koeien en de sfeer van het boerderij leven. "En iets met zonnebloemen." Want dat waren haar lievelingsbloemen. Cadwyn had van bijna alles wel een lievelings... behalve van kleur. Elke kleur was mooi. Vooral veel kleur en fel.

 

"Mmm. Eerst shoppen? Want anders zijn we straks dronken en dan kopen we allemaal gekke dingen..." Goh. "Niet dat dat erg is.." Ze lachte hem vrolijk toe en Cadwyn besloot Daniel nogmaals even te knuffelen.

 

"Hoe is het met jou? En met Elaine? En hoe was je vakantie? En heb je leuke cadeaus gehad met kerst?"

Share this post


Link to post
Share on other sites

Yep, de kamer was kaal gebleven. Die van Daniel was dat ook. Hij was nu eenmaal niet zo decoratief ingesteld. Thuis had zijn moeder het altijd gedaan. Die had de gewoonte om telkens wanneer ze zich verveelde zijn kamer opnieuw in te richten, en die van zijn zusters. Zijn zusters begonnen daar altijd een scene over, maar Daniel liet zijn moeder gewoon begaan. Wat haar maar gelukkig maakte, he. Hoe blijer zij was, hoe meer ze hem met rust liet, per slot van rekening en het was niet alsof het hem iets kon schelen hoe zijn kamer eruitzag, als ze zijn boeken er maar niet uitgooide. Goed, en de truttige witte vitrage fase was ook wel een dieptepunt geweest. Enfin... Hier was zijn kamer dus niet zoveel soeps, want Elaine deed het niet – wat maar goed was ook, zij deelden geen kamer – en Daniel zelf had er niets van gemerkt. Voor Cadwyn had hij oprecht zijn best gedaan, met een mooi bed, veel kleur, een leuke kast en niet een al te donker houten inrichting, maar vanzelfsprekend was het nog nodig om het wat op te leuken. En wel prettig ook. Uiteindelijk wilde hij natuurlijk namelijk dat ze zich hier thuis zou voelen.

 

“Ben je ook, hoor. Mijn prinsesje. Zo lang het maar niet op een erwt is, want dan kom ik matrassen tekort.” Hij knipoogde, kuste haar, even verlangend en innig nu hij zich weer zoveel beter voelde. “Schilderijen zal ik voor je uitzoeken, blondje mijn. Maar van een koe – goh – dat is me nog eens wat. Mogelijk moeten we die zelfs laten maken.” Hij grijnsde, streelde langs haar wang, hals. “Hou je van schilderijen? We kunnen wel eens naar een galerie vanavond? Moet je wel een chique jurk aan en geduld hebben met alle kleine vingerhapjes.” Kussens en dekens moesten te regelen zijn, daarvoor hoefden ze alleen maar naar het warenhuis...

 

Ze zouden ze natuurlijk ook gewoon kunnen bestellen. Het hing er maar helemaal vanaf.


Hij trok haar het bed op, leunde over haar heen en kuste haar nogmaals. “En? Genoeg matrassen? Gaat goed met mij. En Elaine denk ik ook. Eigenlijk al een paar dagen niet gesproken.” Lekker rustig. Hij kuste haar voorhoofd, sprong weer van het bed. “Kerstcadeautjes, yep, leuk. Veel boeken. Maar ’t leukste cadeautje ben jij, natuurlijk. Hoe was jouw vakantie? Konden de Thwaites er een beetje vrede mee vinden dat ik je vanaf nu claim?”

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now

Sign in to follow this  

  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×