Jump to content
Thomasin Hastings

[1837/1838] We cannot hold a torch to light another's path without brightening our own.

Recommended Posts

Dinsdag 16 januari 1838 - tijdens het thee-uurtje - kantoor van Thomasin. 

“You will meet many opponents in your time that will come face to face with your flaws, trust the chaos...

~ pain and confusion is the pathway to break open and become free.” 

 

"Ah, meneer Silvershore, goed dat u er bent, kom binnen," nodigde Thomasin de tweedejaars in het kantoor. De jongen was ook Klassenoudste. Daarom vond ze het hoe dan ook wel prettig om hem te leren kennen, want ze zouden in de toekomst vast geregeld samen moeten werken. Ze was sowieso van plan om in dit gesprek na te gaan wat voor ideeën de jongen had voor de afdeling had en wat voor evenementen hij voor zijn afdeling zou willen gaan organiseren. 

 

"Kan ik u een kopje thee inschenken?" Het gesprek was ingepland tijdens het thee-uurtje en Thomasin wilde Harold natuurlijk niet zijn kostbare thee ontnemen, nu hij ook al zijn uurtje van bezinning en ontspanning moest ontberen. "Hoe gaat het met u? Heeft u een leuke vakantie gehad? En hoe is het om weer terug op school te zijn?" Het moest vast makkelijker zijn wanneer je de school alweer een stuk beter kende en je allemaal vrienden had om na de zomer- of kerstvakantie naartoe terug te keren. 

 

"Wat zijn uw verwachtingen voor dit gesprek?" Van een klassenoudste werd iets meer input verwacht, dan van de doorsnee leerling. 

 

[OOC: Privé!] 

@Harold Silvershore

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ja, natuurlijk had Harold een afspraak gemaakt met professor Hastings, want het was zijn nieuwe afdelingshoofd en dus moest Harold wel een goede indruk maken, hoor! Hij was trots op zijn klassenoudstebadge en iedereen in de familie was ook trots op hem en dat was goed, maar zorgde ook voor een hoge standaard waar hij aan moest voldoen. In zijn eerste jaar al Klassenoudste worden betekende eigenlijk dat hij snel hoofdmonitor moest worden ook! En dan... eh... de hoogste cijfers van de klas halen?!

 

Het was veel stress en spanning, hoor, om zowel aan zijn eigen verwachtingen als die van zijn familie te voldoen. De Silvershores waren een belangrijke tovenaarsfamilie en alle ogen waren nu natuurlijk gericht op Harold...

 

Oh nee, straks moest hij op zijn achttiende al Minister van Toverkunst worden om niemand te teleurstellen!

 

In ieder geval, hij was hier, uitermate netjes aangekleed en met zijn haren goed gekamd en hij boog vriendelijk voor Professor Hastings. "Wat fijn om u eindelijk eens te kunnen spreken," glunderde hij naar haar. "Mag ik u feliciteren met uw promotie? Ik heb op u gestemd!" Professor Hastings was natuurlijk de beste keuze geweest voor zijn afdeling, want professor Johnson was... een ander verhaal.

 

Aardige professor, hoor, maar ook een beetje gek.

 

"Ja, graag," knikte hij naar haar, terwijl hij kaarsrecht op één van de stoelen ging zitten. "Er hoeft geen suiker in, dank u wel." Hij nam dankbaar het kopje thee aan en luisterde keurig naar haar vrienden. "Ja, ik heb een hele fijne vakantie gehad! Veel tijd doorgebracht met mijn familie, op vakantie naar de Alpen. Maar naar school gaan is altijd prettig, hoor, op vakantie voelt toch een beetje alsof ik maar aan het luieren ben, terwijl ik zoveel productievere dingen kan doen." Hij gokte dat dat antwoord haar wel beviel... "Mijn verwachtingen... nou, ik wil u natuurlijk ten eerste laten weten dat ik graag met u samenwerk als Klassenoudste. Ik ben het nog niet zo heel lang, maar het levert veel uitdagende situaties op, vooral omdat ik zo jong ben in vergelijking met de gemiddelde leerling... niet iedereen heeft ontzag voor mijn... gezag." Hij vertrok zijn gezicht een beetje, want die zin klonk stom. Een goede woordkeuze was het halve werk, niet waar?

 

"Bent u eigenlijk van plan veel te veranderen in de afdeling?" vroeg hij, toch een tikje nieuwsgierig. En vooral omdat hij wilde weten hoe hij de dingen naar zijn hand kon zetten. Ambitie, he. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Kijk, dit was nou hoe Thomasin idealiter al haar leerlingen zag; netjes aangekleed, beleefd en blij om haar te zien. Dat gebeurde niet altijd; veel leerlingen vonden Thomasin streng of te serieus. Nu vond ze zelf dat dat allemaal wel meeviel, maar als je haar vergeleek met de andere leraren, die niet deugden, dan hadden ze waarschijnlijk wel een beetje gelijk. Zou Thomasin ooit zelf een school openen, dan was de kans zeer klein dat ze ook maar één van haar collega's daar aan zou nemen. Op de een of andere manier spoorden ze allemaal niet. Ze konden best aardig zijn, hoor, maar met aardig alleen kon je geen leerlingen onderwijzen en opvoeden.

 

"Hartelijk dank, meneer Silvershore. Ik voel me vereerd dat ik uw stem heb mogen ontvangen." Ze glimlachte de jongen toe en knikte kort.

 

Het kopje thee mét melk, maar zonder suiker, werd voor Harold neergezet. "Voelt u zich vrij er ook een koekje bij te pakken." Want dat was wel zo lekker op dit tijdstip; even iets in de maag voordat over een uur of twee de avondmaaltijd begon. "De Alpen zijn prachtig. Het lijkt me een mooie plek om gezamenlijk de feestdagen door te brengen." Het antwoord over op school graag nuttige dingen willen doen, beviel zeker. "Nee, daar heeft u gelijk in. Als er toch geen lessen zijn, dan kunt u die tijd beter besteden aan familie en vriendschap. Dat zijn immers ook belangrijke onderdelen van het leven." Maar misschien was hij nog een beetje jong om dat al volledig te zien. Het was ook pas iets meer dan een jaar dat Thomasin zelf volledig besefte hoeveel een fijn gezin, een echtgenoot, bij kon dragen aan je leven.

 

"Lukt het u uiteindelijk wel om te zorgen dat leerlingen naar je luisteren? Dat respect verdienen gaat vanzelf en het is inderdaad makkelijker als iemand de leeftijd mee heeft, maar met hard werken, leiding nemen en het goede voorbeeld geven, komt men een heel eind." Thomasin zelf was zeventien geweest toen ze een landgoed onder haar hoede had genomen. Dat was ook niet altijd over rozen gegaan.

 

"Er zijn wel wat dingen waar ik aan wil werken. De afdeling hoor dapper, ridderlijk te zijn... Opkomen voor elkaar, broederlijk, saamhorigheid. Nu heb ik soms het gevoel dat het wat los zand is, dat men elkaar vooral probeert te overtroeven, soms zelf ronduit gemeen zijn en, nog erger, onbeleefd. Ik wil de klasse terugbrengen naar de afdeling." Uiteraard door het goede voorbeeld te geven, maar ook door men aan te spreken op gedrag. Niet alleen leerlingen, maar ook leraren.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Yay, hij mocht een koekje pakken! Het was natuurlijk een kleine extra, maar welke groeiende tiener zei nou nee tegen een koekje? Hij glunderde even naar haar en koos toen zorgvuldig het één na mooiste koekje uit op het bord. Niet de mooiste, want dan zou hij te gretig zijn, maar de lelijkste (die ene die in drie stukken was gevallen) zou natuurlijk laten zien dat hij zichzelf onderschatte. De één na mooiste betekende dus dat hij wist wat belangrijk was in het leven, maar dat hij moeite zou doen. Of het was gewoon een koekje en Thomasin zou zich echt niet bezig houden met welk koekje hij had uitgekozen, maar Harold was ambitieus en deed graag alsof kleine beslissingen net zo veel waard waren als grote beslissingen.

 

"Oh ja, tijd besteden aan familie en vriendschappen is ook zeker belangrijk," knikte Harold, terwijl hij op zijn koekje knabbelde. "Mijn familie is gelukkig erg hecht en ik heb goede vrienden op Zweinstein!" En zijn grootvader zou binnenkort Minister van Toverkunst worden en dan was Harold al helemaal tevreden. En lag er natuurlijk nog meer druk op hem, dat hij ooit hetzelfde pad zou volgen, maar dat zag hij dan wel weer. Op dit moment waren ze nog druk bezig met campagne voeren. Oh! Als hij dit gesprek goed zou doen, zou professor Hastings dan op zijn grootvader stemmen? Dat hoopte hij! Jammer dat hij zelf nog iets te jong was om te stemmen...

 

"De meeste leerlingen zijn gelukkig bereid om te luisteren," glimlachte Harold tevreden. "Hen moet ik vooral overtuigen dat ik een goede klassenoudste ben die geen misbruik maak van mijn bevoegdheden, maar sommige leerlingen..." Hij haalde zijn schouders op. "Sommige leerlingen willen zelfs niet luisteren naar de goede leraren." Vond hij strontvervelend, want hoezo luisterden ze niet eens naar hem, maar tja. "Die hebben bijna elke dag wel strafwerk." Hij zuchtte. "Het is zonde om het op te geven bij dat soort mensen, maar eigenlijk zouden ze het beter doen op een school waar ze meer begeleiding krijgen." En dus niet Zweinstein, waar ze echt het niveau omlaag haalden.

 

Hij nam een slokje thee terwijl hij vriendelijk knikte bij alles wat professor Hastings zei over de afdeling. Ja, dapper, ridderlijk, opkomen voor elkaar, al dat geblabla, alles waar Griffoendor voor zou moeten staan. "Misschien zou het leuk zijn om een soort... teambuilding evenement te doen met de afdeling?" stelde hij voor. "Dat men samen moet werken en eens verder moet kijken dan hun neus lang is. Als ze weten dat ze op elkaar kunnen bouwen, zijn ze mogelijk ook meer bereid elkaar te respecteren?" Hij vond het in ieder geval een briljant idee. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Thomasin was inderdaad niet echt bezig met de analyse voor de keuze van Harolds koekje. Ze glimlachte vooral, tevreden met dat hij het aanbod aannam. Dat was best prettig als je al een aantal gesprekken echt heel erg je best had moeten doen, voordat iemand überhaupt een koekje pakte. Het waren oprecht lekkere koekjes. En die verdienden het niet dat iedereen zo omzichtig en wantrouwend met ze omging.

 

"Goed om te horen. Heeft u het idee dat iedereen goed meekomt? Ook van de eerstejaars? Als Klassenoudste is het belangrijk dat u juist de zwakke kuikentjes een beetje onder uw hoede neemt en zorgt dat ze mee kunnen komen met de groep." Nou hoopte ze dat Harold niet aan de wereld ging verkondigen dat professor Hastings eerstejaars met kuikentjes vergelijkte, want dat zou vast niet al te zeer gewaardeerd worden. Al vond ze persoonlijk die vergelijking nog best aardig opgaan. Eerstejaars waren over het algemeen ook nog maar elf jaar en dat waren dus nog kinderen. Haar Gabriel zou over iets meer dan tien jaar al naar Zweinstein gaan. Pfoe... Dat voelde nu al aan alsof die tijd veel te snel zou gaan.

 

De vrouw knikte. "Ja, dat vooroordeel moet u ook niet tegen u krijgen. Als u eens ergens tegen problemen aanloopt en ik werk die dag, voelt u zich dan niet bezwaard om laagdrempelig naar me toe te komen of me erbij te betrekken. Dan kan u tenminste mij de schuld geven als er een vervelende beslissing moet worden genomen." Ze knikte nogmaals bij zijn stelling. "Ja, goed. Nu is de begeleiding de afgelopen jaren ook wat losser geweest, maar ik hoop dat we dat, zeker met de slectie nieuwe leraren, weer wat aan kunnen scherpen. Heeft u namen van leerlingen die herhaaldelijk maar in de problemen blijven komen? Dan houd ik die ook extra in de gaten vanaf nu."

 

"Dat is een heel goed idee. Wat voor activiteiten vindt men tegenwoordig leuk? Ik heb vroeger wel eens een speurtocht of excursie gedaan in het Verboden Bos, maar dat is misschien niet meer helemaal van deze tijd? En vlotten bouwen is misschien ook niet voor iedereen geschikt. Misschien een soort magisch hindernissen parcours, wat alleen kan worden volbracht met samenwerking? Dan zou ik daar met andere leraren ook samen naar kunnen kijken? Of als u een beter idee heeft? U weet beter wat er leeft en wat men leuk zou vinden om gezamenlijk te doen?"

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hm, de eerstejaars... "Er is wel één leerling aan wie ik wat extra aandacht probeer te besteden," zei Harold trots, want hij ging helemaal op in zijn eigen idee dat hij behulpzaam was tegenover Rory Duncliffe. "Rory Duncliffe? Hij komt uit de dreuzelwereld en lijkt het een beetje lastig te vinden om zich thuis te voelen op Zweinstein." En Harold nam daar maar een klein beetje misbruik van. Een klein beetje maar! "Er is ook iets met een zusje die niet naar Zweinstein kon... ik heb nog niet het hele verhaal gehoord, het komt er een beetje lastig uit." Vooral omdat je niet naar hem luistert, lieverd. Maar Harold haalde zijn schouders op en glimlachte vervolgens vriendelijk naar professor Hastings, want nu zou ze hem vast wel een compliment geven, toch?

 

Leerlingen die vaak in de problemen kwamen... Nu moest Harold wel even nadenken, maar Harold zou Harold niet zijn dat hij wel wat namen zou kunnen noemen. "Onetoomany Hair, denk ik," knikte hij. "Een oudere jaars, weet niet echt wanneer ze haar mond moet houden." Onetoomany Words, hadden haar ouders haar eigenlijk moeten noemen. "En er gaan wat geruchten rond over Claude Bennett... maar degene die daar verantwoordelijk is, is van school gestuurd, dus dat komt vast wel goed!" Hij glunderde tevreden, wat was hij toch behulpzaam! De beste klassenoudste ooit!

 

"Oh, dat is inderdaad wel een leuk idee!" knikte hij enthousiast naar professor Hastings, terwijl hij aan zijn koekje knabbelde. "Maar niet iedereen is even sportief, ben ik bang... Misschien is een soort puzzelkamer ook wel leuk, dat we door middel van het oplossen van puzzels en uitdagingen samen een prijs kunnen winnen! En wat extra sportlessen is ook wel een idee, voor sommigen van ons." 

 

Hij niet, hoor. Natuurlijk niet. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Met een ernstig gezicht knikte Thomasin. "Ja, hij was mij ook al opgevallen. Ik heb net voor dit gesprek met u een gesprek met Rory gehad." De vrouw glimlachte naar Harold. "U heeft gelijk met uw inschatting dat hij het wat moeilijker heeft. Hij heeft ook niet echt vrienden en heeft moeite met zijn plek hier te vinden. Misschien kan u hem wat meer betrekken bij uw vriendengroep? Of helpen met een beginnetje te maken met de extra activiteiten? Zodat hij andere mensen leert kennen?" Thomasin knikte. "Ja, ik ga binnenkort met hem na schooltijd misschien even langs bij zijn ouders, zodat hij ze gedag kan zeggen en kan zien dat alles goed met hen gaat." Als Harold en Rory vrienden waren dan kon de klassenoudste misschien wel mee. "Zijn er nog meer leerlingen die behoeften hebben aan iets dergelijks, dat u weet?" Of zouden straks al haar leerlingen dit willen? Want dat zou een beetje te gek worden en ze wilde nu ook weer geen voorkeursbehandelingen gaan geven; dat de een wel mocht en de ander niet. 

 

En het was prettig dat Harold namen wist van leerlingen die zich misdroegen én dat hij ze ook wilde delen, want het had nog best gekund dat hij ze niet had willen verraden. Het ging hier echter wel om de eer en reputatie van de afdeling. "Bedankt. Dan zal ik met hen een gesprek inplannen." Afhankelijk van dat gesprek zou ze dan kunnen beslissen of deze leerlingen nood hadden om verplicht extra lessen etiquette te volgen. "Wat voor gerucht was er over Claude Bennet? Iets ernstigs?" Want dan moest ze het weten. 

 

"Misschien kunnen we het in samenwerking met Ravenklauw doen? In mijn schooltijd konden die twee afdelingen ook goed met elkaar overweg." Dus het had wel zo zijn charme om dat weer iets in ere te herstellen. Thomasin glimlachte. "Ik zal een budget hiervoor vrijmaken en dan mag u samen met de hoofdmonitor en de andere klassenoudsten deze dag gaan organiseren?" Dan waren de leerlingen waarschijnlijk ook meteen een stuk enthousiaster, dan wanneer het door een leraar was georganiseerd. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Muhahaha, natuurlijk had Harold gelijk hierover. Maar hij glimlachte vriendelijk, maar een heel klein tikje arrogant. "Oh, zal ik zeker doen!" knikte hij naar professor Hastings. "Ik heb leuke vrienden, die vinden dat vast niet erg!" Pas maar op, Rory. "Ik zou het niet weten... Ik heb er verder niemand over gehoord, denk ik." Hij fronste even, terwijl hij goed nadacht. "Maar de meeste leerlingen in Griffoendor doen natuurlijk alsof ze moediger zijn dan ze zijn. Best lastig om die aan het praten te krijgen." Want Harold was een ster in dat soort dingen delen, uhuh.

 

"Ah... ernstig, ernstig..." Hij fronste zijn wenkbrauwen. "Wat geruchten over haar en een andere jongen, dat hij aan haar had gezeten... heel sneu, allemaal. Maar professor Ostrovsky heeft alles volgens mij goed geregeld." Voor zover je er vanuit ging dat professor Ostrovsky iets goed kon regelen. 

 

Ravenklauw? Echt? Hij trok even zijn wenkbrauwen op, want naar zijn mening waren Ravenklauwers een stelletje nerds die alleen maar in een bibliotheek dingen wilden doen, maar dat ging hij niet hardop zetten. "Wie weet... ik dacht meer aan Huffelpuf, eigenlijk." Daar zaten ook leuke mensen in! Maar Ravenklauw? "Maar dat is een goed idee," grijnsde hij naar professor Hastings. "Ik zal binnenkort een vergadering met hen plannen! Wilt u daarbij aanwezig zijn?" 

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Dankuwel, mister Silvershore. Ik waardeer uw hulp ten zeerste en ik weet zeker dat het mister Duncliffe op weg zal helpen." Al zou ze over een paar weken nogmaals een gesprek met de jongeman hebben om te verifiëren of dat ook daadwerkelijk het geval was. Misschien had de jongen nog meer nodig. Natuurlijk had ze wel vertrouwen in haar Klassenoudste, maar soms hadden kinderen de hulp van een volwassene nodig. 

 

"Dat is wel heel erg ernstig,"zei Thomasin en ze trok haar wenkbrauwen op naar Harold. "Ten eerste dat een jongen op school zoiets met een meisje durft te doen... Ten tweede zal het haar reputatie hebben geruïneerd." Ergens, gelukkig, was het meisje al getrouwd en dat had de schade vast wat beperkt, maar ook hier moest Thomasin voor de zekerheid maar een gesprek met dat meisje aangaan. "Uiteraard heb ik alle vertrouwen in ons schoolhoofd, maar soms helpt het als een vrouw ook meedenkt in zulks een delicate situatie." Thomasin humde. "Heeft u een idee hoe het nu met het meisje gaat? Heeft het momenteel nog consequenties voor haar? Heeft ze nog wel sociale contacten?" Want dit was écht heel ernstig. 

 

"Huffelpuf?" Dat was een afdeling die meestal als laatste werd gekozen. "Oh, wat goed. Dat mag ook. Het doel is een leuke dag te organiseren die de afdeling bij elkaar brengt." En of hij dat nu deed met Huffelpuf of Ravenklauw, dat was haar dan om het even. Ze knikte. "Als u dat wilt... Maar dan zal ik me op de achtergrond houden. Enkel vragen beantwoorden als jullie je afvragen of iets mogelijk is." Want anders was het nog niet door de leerlingen zelf georganiseerd. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ja, ja, het was inderdaad heel ernstig, dus knikte Harold vol medelijden. Eerlijk gezegd had hij er niet bepaald bij stilgestaan hoe het allemaal voor de jongedame zou zijn, hij wist alleen dat die Fransoos van school was getrapt, dat wist iedereen, en hoe het verder met Claude ging... ach, vast wel oké. Ze was tenminste niet verdwenen. "Helaas hangen we niet echt in dezelfde kringen rond," zei hij spijtig, "ze is natuurlijk wat ouder... Dus echt specifiek zou ik het niet weten. Maar ze is nog wel op school, dus dat is vast een goed teken?" Hoopte hij, hij wilde Thomasin niet teleurstellen. "Maar een gesprek met u is vast een goed idee, dat zal haar vast veel steun bieden." Hij glunderde naar Thomasin, zijn compliment meende hij echt, hoor!

 

Nou, Huffelpuf was goedgekeurd en Harold mocht Thomasin prima uitnodigen voor de vergaderingen, dus hij knikte enthousiast. "Ik zal het zo snel mogelijk allemaal regelen," beloofde hij. "Het liefste nog voor het einde van de week." Om de vergaderingen te beginnen, natuurlijk. Een evenement zo snel opzetten kon volgens hem niet. Moest hij zijn moeder of tante eens voor advies voor vragen... Die wisten dat soort dingen vast wel. En zijn grootvader en oom hadden het natuurlijk veel te druk om daar vragen over te beantwoorden. 

 

"Was dat eigenlijk alles?" vroeg hij, toch wel een tikje sneu. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Nee, dat is natuurlijk ook weer zo." Thomasin glimlachte vluchtig naar de jongen. "En nu ze getrouwd is, komt ze ook minder in de leerlingenkamer en heeft u nog minder gelegenheid om miss Bennet te zien." En het arme meisje was getrouwd met meneer Chase Bennet en dat was toch niet echt een jongeman waar de vrouw een erg hoge pet van op had. "Ik zal een afspraak met haar plannen." Ze knikte de jongen toe. "Als u zich in de toekomst nog eens zorgen maakt over een andere leerling of leerlinge, komt u dan naar me toe?" Dan konden ze er meteen werk van maken, in plaats van dat zo'n schrijnende situatie wekenlang  door kon etteren. 

 

"Dat was alles, wat mij betreft," knikte Thomasin de jongen toe. "Tenzij er nog zaken zijn, die u graag wilt bespreken? We hebben nog even de tijd." En als Harold met bepaalde problemen zat, dan zou ze uiteraard de tijd nemen om dat serieus te nemen en oplossingen te bedenken. Over het algemeen had iemand gewoon een luisterend oor nodig en wanneer iemand dan hardop nadacht, dan kwamen ze vaak zelf ook wel met mogelijkheden. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Harold knikte driftig, want natuurlijk zou hij naar Thomasin toe komen! Met elk probleempje dat hij vanaf nu kon vinden, hoor! Oké, nee, dat was ook weer overdreven, het laatste dat hij wilde was dat Thomasin genoeg van hem kreeg. Dus met elk vijfde probleempje dat hij kon vinden! En dan alles wat hij niet zelf op kon lossen, natuurlijk. 

 

"Ehm, nee, eigenlijk niet." Spijtig wierp hij een blik op de klok, maar verder had hij niets te zeggen en hij wilde ook niet gaan liegen. Daar zou ze vast achterkomen en dat wilde hij echt niet. Nee, leugens moest je alleen bewaren voor belangrijke momenten. "Maar dank u wel voor de thee en het gesprekje," glunderde hij naar haar, terwijl hij van zijn stoel sprong. "Ik kijk er echt naar uit om samen met u te werken." Hij boog nog even keurig en verliet toen het kantoor.

 


 

Uitgeschreven! 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now


  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×