Jump to content
Sign in to follow this  
Adeline Bruxley

[1837/1838] Leave me feeling dirty, 'cause you can't understand

Recommended Posts

17 januari 1838

 

De buit had ze veilig opgeborgen – zichzelf en haar buit prijsgeven op één locatie was net teveel van het goede, zoveel gunde ze haar teerbeminde Earnest nu ook weer niet, dat hij verdomme minstens naar allebei moest zoeken – voor ze naar Dantes huis in Londen was gegaan. Nu, een paar minuten voor middernacht stond ze voor de deur die ze maanden geleden dagelijks gezien had. Aan de ene kant voelde ze zich zenuwachtig, dit hele gedoe berustte op een gigantisch risico, dat op zichzelf ook maar voortkwam uit risico’s uit risico’s, en waar Adeline er geen greintje spijt van had, zou het toch ietwat fijn zijn geweest als ze net een tikkeltje meer vastigheid had gehad.

 

Maar ach. Het zij zo. In het ergste geval zocht ze een andere plek om te verblijven. Misschien zou ze dan het land uitgaan… Ze sprak vloeiend Frans, misschien was Frankrijk een goede plek om mee te beginnen.

 

Nu. Ze klopte op de deur, meerdere keren, iets harder toen niet meteen opengedaan (ze wist dat het laat was, ja, maar… toch, het was niet zo dat Dante vroeg naar bed ging of zo) en toen uiteindelijk de deur werd opengedaan, keek ze schaapachtig in het gelaat van haar ex en even, even wist ze niet zo goed wat ze moest zeggen. Hij was geen haar veranderd, maar ergens tegelijkertijd zag hij eruit als een heel nieuw persoon. Iemand zonder haar. Het was vreemd hoe onvoorbereid ze was voor dat besef.

 

‘Hey,’ perste ze eruit. Ze had geen excuus bedacht – of nee, die had ze wel bedacht, ze wist ze gewoon niet meer nu Dante vlak voor haar neus stond. ‘Ik heb Earnest bestolen en hij zoekt me nu. Kan ik bij je onderduiken? Ik beloof dat het tijdelijk is.’

 

Hij was vast blij om haar te zien.

 

OOC: Privé met Renée! <3

Share this post


Link to post
Share on other sites

Dante's hart was gebroken toen Ella was verdwenen. Echter haar heeft hij nooit meer gezien, nooit meer iets van vernomen. Stukje bij beetje verwerkte hij zijn pijn. Nu leek het soms wel alsof ze niet eens had bestaan. Bij Adeline was het anders. Elke race zag hij haar, arm in arm met Earnest, pronkend, zijn nieuwste aanwinst. Keer op keer werd hij eraan herinnerd hoe ze hem had laten vallen. Hoe ze hem had ingeruild voor diamanten en champagne. Haar telkens zien maakte het moeilijker, oh zoveel moeilijker. Hoe kon hij vergeten wat ze ooit hadden gehad als ze steeds weer in zijn buurt verscheen, zo begeerlijk, doch zo onbereikbaar. 

 

Het was niet ongebruikelijk dat er s'nachts bij hem werd aangeklopt. Hij was lid van een bende. Het zou niet de eerste keer zijn dat ze hem last minute nodig hadden als back-up voor de een of andere klus. Waarschijnlijk een levering van illegale wapens die onverwachts was aangekomen of iets dergelijks. Hij had zijn pet reeds opgezet, één arm in de mouw van zijn jas, opende de deur...

 

Enkele seconden keek hij haar sprakeloos aan. Hij had dit moment wel eens voorgesteld. Adeline die terug voor zijn deur stond, haar excuses aanbood, smeekte om vergeving. Echter nu haar hier te zien, nu ze in levende lijve voor hem stond, met het nieuws dat ze Earnest had bestolen. Hij wist niet hoe te reageren, kreeg geen woord over zijn lippen en kon haar slechts verbaasd aanstaren. 

 

"Denk je echt dat ik je hier nog binnen ga laten. Na wat je me hebt aangedaan. Daarbij denk je nu echt dat dit een veilige schuilplaats is. Straks denkt Earnest nog dat het mijn idee was om van hem te stelen. Nee bedankt hier meng ik me niet in. Je mag zelfs blij zijn dat ik je niet persoonlijk aangeef." En toch hield hij zijn deur nog steeds open, alsof zijn onderbewuste wilde tonen hoe graag hij haar terug in zijn leven wilde. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Oké, ze had wellicht niets anders moeten verwachten. Maar toch. Adeline had er nooit bij willen stilstaan hoe Dante zich voelde, al was het maar omdat ze zich nooit volledig op haar gemak voelde bij overpeinzingen wat haar effect op anderen betrof. Goed, ze wilde indruk op mensen maken. De vrouw zijn waar ieders mond bij het aanblik alleen al openviel. Nooit vergeten kunnen worden, al was het maar door een exclusief glimlachje dat niemands geheugen verliet. Maar ze had nooit willen nadenken over het hartzeer dat ze veroorzaakt had, was er graag vanuit gegaan dat er tussen Dante en haar niets veranderd zou zijn, ook al was ze weggegaan. Gewoon. Ze had ergens, ergens, ergens gehoopt dat het slechts een ruzie was en hij er nu alweer overheen was. Of zoiets.

 

‘Het is maar voor even,’ ging ze door, haar hoop vestigend op het feit dat hij de deur nog niet in haar gezicht had dichtgeslagen. ‘Echt waar! Voor je het weet, ben ik alweer weg…’ Gewoon even, heel even, zodat ze innerlijk werkelijk afscheid van hem kon nemen, ook al zou ze nooit toegeven hoe graag ze wilde dat ze in zijn armen kon vliegen, dit kot hier haar thuis kon noemen, Dantes geur en rommel als een geliefkoosd deel van haar leven kon terugkrijgen, ook al zou ze het nooit over haar lippen krijgen dat ze het allemaal anders zou doen als ze de kans daartoe had. Heel even. Zodat ze een weg naar een ander land kon vinden, opnieuw kon beginnen, een thuis in haar vluchtroute vinden. Zodat ze het zichzelf kon afleren om te hopen dat Dante met haar mee zou willen komen.

 

‘Ik heb alles ergens anders opgeborgen, dus hij zou niets bij je terugvinden. Als je wil, kan ik je wel wat geven voor ik weer wegga, dan heb je hier nog iets aan.’ Haar ogen dwaalden af naar de vloer, deels om nederig te klinken, deels omdat Dante in de ogen kijken om de één of andere reden moeilijk was. Oké, ze kende de reden. Ze zou gewoon willen van niet. ‘Het spijt me… van alles, echt waar. Het was verkeerd en je verdiende dat niet.’ Ze had een hekel aan zich excuseren. Het voelde zwak. En het was ook eerlijk, wat het allemaal zo verdomde walgelijk maakte, een integer vergif op haar tong. ‘Ik heb een plek voor één nacht nodig,’ vervolgde ze zachtjes. ‘Daarna hoef je me nooit meer te zien.’ Ze zou langer blijven dan dat als hij dat zou willen. Zonder erover na te denken. Maar dat wilde hij vast niet, niet meer. ‘Alsjeblieft?’

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Voor even? Net zoals onze relatie maar voor even was, tot je iemand rijker vond." Earnest zou haar vast stevig hebben aangepakt. Hij zag geen andere reden waarom Adeline haar rijkeluisleventje zou ontvluchten. Hij kende haar, dacht haar te kennen. Ze was aangetrokken tot goud, tot alles wat glansde, als een ekster. Ze was trots, te trots om ooit zomaar terug bij hem aan te kloppen. Waarom dacht hij zelfs aan het tonen van medeleven na wat ze hem had aangedaan? Omdat hij zich ooit in eenzelfde situatie had bevonden? Omdat hij toch nog gevoelens voor haar had, ondanks wat hij zichzelf voorhield? 

 

Hij keek haar niet aan. Zijn blik speurde de straat af. Hoe langer Adeline hier stond hoe groter het risico werd dat iemand hen zou zien. 

 

"Kom binnen" Hij deed de deur verder open, zodat ze onder zijn arm naar binnen kon glippen. "Ben je er zeker van dat je alles hebt opgeborgen. Het zou me niet verbazen, moest Earnest een opsporingspreuk over zijn kostbaarheden hebben uitgesproken. Alles wat je van hem hebt gekregen, je jurk, juwelen, vernietig het nu. Voor hij beseft dat je bent vertrokken. Hij is niets van niets hoofd van de bende" Earnest was een berekend man, iedereen een stap voor. Ze konden niets aan het toeval achterlaten. Daarbij moest Dante toegeven dat hij met plezier zou toekijken hoe Adeline al die dure spullen tot gruis zou verwerken. Even verdween hij in de slaapkamer en kwam terug met één van zijn afgedragen hemden. "Hier je kunt deze aandoen in de plaats, als je je daar niet te goed voor voelt natuurlijk." 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now

Sign in to follow this  

  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×