Jump to content

Recommended Posts

Oké, ew, deze leraar was chagrijnig. Het type 'ik heb al tien jaar lang de zon niet gezien, vanochtend vond ik een nagel in de pap en gisteren ben ik met het verkeerde been uit bed gestapt, recht op een punaise die ik er vervolgens niet uit heb getrokken, want PIJN IS REALISTISCH, WE GAAN ALLEMAAL OP EEN DAG DOOD'. Het type dat Harold kort gezegd echt niet uit kon staan, want wat was er mis met een beetje positiviteit in het leven? Was het leven nou allemaal echt zo erg?

 

Met een zucht keerde Harold zich naar zijn stuk perkament, klaargelegd om notities mee te maken, maar hij zag al voor zich dat het allemaal bloed en verderf zou worden. Vooral als zijn klasgenoot, aardige, goede Boreas, een enthousiaste vraag stelde. "Boreas, nee," fluisterde hij, maar het was al te laat. 

 

Nou, Boreas, het was leuk je gekend te hebben. Harold ging zijn leven niet voor je opofferen, hoor. Hij ging zelfs niet eens de woede van de leraar op zich afroepen door een andere vraag te stellen, dus in plaats daarvan schoof hij alleen met stoel en tafel ietsjes van Boreas af.

 

Ja hallo, hij wilde niet geraakt worden door alles wat er door de wraak van de leraar los zou kunnen spatten, oké? 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Er was een nieuwe leraar voor Verweer tegen de Zwarte Kunsten. Eerlijk gezegd vond Valentina dat wel een beetje jammer, want ze had professor Montgomery, de vorige leraar en tevens haar oude afdelingshoofd altijd wel erg gemogen. Zijn lessen waren wellicht wat ehm eentonig en ongevaarlijk geworden sinds hij een dochtertje had gekregen, maar dat begreep Valentina ook wel. Haar ouders waren ook altijd heel erg voorzichtig met haar geweest en dus was professor Montgomery  ook heel voorzichtig met hen. Dan kon je natuurlijk geen enge spreuken gaan oefenen. 

 

Dat hele voorzichtige had er wel voor gezorgd dat Valentina een beetje een verkeerd beeld had gekregen van hoe de lessen voor Verweer tegen de Zwarte Kunsten eigenlijk hoorden te gaan. Alle vorige lessen waren namelijk zo rustig geweest en zelfs een beetje saai -al zou ze dat nooit hardop hebben gezegd tegen professor Montgomery, want dat was zielig- en je had nooit zo goed op hoeven letten. Dus toen deze nieuwe docent door de klas naar voren stampte en niet meteen leerstof op hen af begon te vuren, ging Valentina er voor haar gemak maar even vanuit dat de les nog niet helemaal begonnen was. Voorstelrondjes waren leuk, maar ze behoorden niet tot de stof die ze tot zich moesten nemen om hun examens te halen aan het einde van dit jaar, dus ze hoefde niet echt op te letten. Ze kon ook best met een half oor luisteren en ondertussen nog even snel haar huiswerk voor Transfiguratie afkrabbelen dat ze stiekem een heel, heel klein beetje vergeten was gisteravond en professor Whitley vast zou gaan controleren volgend uur. En ze kon zich momenteel echt even geen puntenaftrek veroorloven voor zo iets stoms als onafgemaakt huiswerk. Dan lachte iedereen in Griffoendor je vierkant uit. 

 

Het meisje verstopte zich nog wat verder achter Harolds rug -als hij nou even stil bleef zitten!- en begon de laatste vragen van haar huiswerk in te vullen terwijl Boreas heel lief nog even wat extra tijd rekte door de leraar een aantal vragen te stellen. 

 

Wat een held was het toch. 

 

Edited by Valentina Callahan

Share this post


Link to post
Share on other sites

Met een agressieve zwiep had hij zich omgedraaid na de niet-gemeende opmerking of het gespuis  nog vragen voor hem had. Het was een etiquette, een norm/waarde, iets wat hij hoorde te doen na zijn introductie. Ook al hadden ze moeten zien dat de donkerbruine ogen duizend woorden vertelden, al omvattend dat hij geen interesse had in de curiositeit van een stel dakschijters – als hij ze zo mocht noemen. Voordat hij de spreuken op het bord neerkrabbelde, keek hij in zijn ooghoeken naar een roodharig grietje dat zich probeerde te verschuilen achter een klein donkerharig mannetje, dat er vergeleken de rest van de klas ietwat netjes uit zag. Het meisje daarentegen was klein, ietwat bleek, had lang glanzend rood haar en een wel erg felkleurig jurkje aan, waar hoogstwaarschijnlijk menig mens van duizelde. Heftig en geconcentreerd raffelde ze haar huiswerk af, waarbij ze af en toe op keek om een blik te werpen op Seneca, alsof hij haar nog niet op heterdaad had betrapt. Het was een schelle jongensstem dat zijn ogen deed samenknijpen tot spleetjes. Hoe durfde hij, de achterlijke dwaas, om zo’n vraag te stellen. Had hij dan helemaal geen mensenkennis, enige intelligentie, waren zijn hersenen echt maar gevormd met maar drie hersencellen? Dwaas. ‘Ziet mijn hoofd er uitnodigend genoeg uit om persoonlijke vragen te beantwoorden? Is u ondanks het zaagsel in uw schedel meegegeven wanneer u beter niet kan reageren op een heerschap, of bent u dan ook echt zo ontiegelijk lomp? Misschien zal ik me maar voordoen als stompzinnige tuinkabouter, wellicht kunt u die intelligentie wél doorgronden, meneer…’ Hij wierp een snelle blik op het perkament met de bewegende foto’s van de schepsels in zijn lokaal en zocht de afbeelding dat overeenkwam met het kind voor hem. ‘Peregrine..’ Een kleine fluistering, als gesis van een slang. Zijn ogen, nog steeds samengeknepen tot kleine spleetjes die doordringend naar het roodharige uilskuiken keken. ‘Mevrouw Callahan, aren’t you just a little cherry?siste hij zachtjes, nog steeds kijkend naar Boreas. ‘Wilt u uw Transfiguratie weg stoppen, voordat we de spreuken van vandaag op u gaan uitoefenen?’ Dit keer draaide hij zich om naar het roodharige dametje. God, wat hadden die roodharige kinderen vandaag. Brandde de zon te scherp op de spierwitte sneeuw, of hadden ze enkel en alleen die kleur gekregen omdat de hitte naar hun hoofd was gestegen?

Edited by Seneca Damarcus

Share this post


Link to post
Share on other sites

Iets waar Rory niet aan kon wennen, waren de hoeveelheid verandering qua leraren, afdelingshoofden en wat dan ook. In de wandelgangen had hij al wat gehoord van leraren die kwamen en gingen en dat er soms een verbetering was, maar vaak kwam er een incompetentere leraar. Of een engere, in dit geval. Maar in principe hoefde je daar niet aan te wennen, want tja, het gebeurde gewoon, of het nou handig was of niet. Maar nu was er dus een nieuwe leraar voor Verweer tegen de Zwarte Kunsten en eigenlijk vond Rory het wel jammer dat de vorige docent weg was gegaan. Niets moeilijks, niets onverwachts. In de klas werd dan wel eens gemopperd dat de lessen saai waren geworden, maar daar had hij dus helemaal geen problemen mee. Het was simpel en fijn en hij kon alles volgen en de docent was aardig. Maar deze docent was eng. Nog enger dan de andere docenten die hij eng vond. Dit was een heel nieuw level aan engheid. 

 

Toen de deur werd dichtgesmeten kroop Rory ineen. Hij schrok van het geluid en het was meteen waar hij zich de docent van zou gaan herinneren. Hij dacht na in welk jaar hij dit vak kon laten vallen... Oh wacht, dat was pas in de vijfde, dan had hij er niets meer aan. Dat betekende dan dat hij maar ermee moest gaan leven, dat hij zo'n intimiderende docent had. En Boreas, was dat dan echt nodig? Rory wilde helemaal niets weten over de docent. Het liefst wilde hij gewoon naar een ander vak gaan, waar hij een normale, aardige docent had en waar hij goed in was. Hij had een keer doorgekregen dat je de docent niet moest aankijken als je niet de beurt wilde hebben. Dus Rory keek heel geconcentreerd naar zijn boek van Verweer tegen de Zwarte Kunsten, terwijl hij nogal nerveus begon te worden door de hele sfeer in het lokaal. 

 

Als hij dan naar een school moest worden gestuurd, kon hij dan niet naar een gewone school gaan?

Share this post


Link to post
Share on other sites

Oh nee. Hij had haar gezien! 

 

Met grote, onschuldige ogen keek Valentina op naar haar nieuwe docent en probeerde ondertussen met haar hand vlug haar huiswerk onder haar boek te schuiven. Dat ging niet heel erg soepel, omdat ze er niet naar keek, dus resulteerde het er vooral in dat haar huiswerk nu één verfrommelde prop werd. "Ja, natuurlijk. Sorry professor," ratelde ze vlug. Jeetje, hij had zelfs gezien dat het haar transfiguratiehuiswerk was. Had die man soms speciale ogen ofzo, waar je mee kon inzoomen? Dat zou best wel cool zijn als het niet zo in haar nadeel werkte. 

 

"Oh heeft u hulp met de les nodig?" Ze had het gesprek hiervoor niet helemaal goed gevolgd omdat ze niet aan het opletten was, maar als hij iemand nodig had om het voorbeeld te geven dan was dat geen probleem hoor. Valentina was best bereid om haar gedrag goed te maken en misschien werd de leraar dan ook wel weer vrolijk. "Want ik wil wel helpen hoor." 

 

Waarom keek iedereen om haar heen nou opeens zo zenuwachtig? 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now


  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×