Jump to content
Sign in to follow this  
Kit Clemens

In memoriam [1838]

Recommended Posts

Kit lag uitgestrekt op de achterste bank van de kerk. Hij zuchtte verveeld terwijl hij van één van de doodsprentjes een vliegtuigje vouwde. Straks zouden zijn ouders hem vast weer een preek geven over het respecteren van de doden, maar wat was daar zelfs het nut van? Ze waren er toch niet meer en wie wilde nu dat een hele groep van je vrienden een meer dan een uur naar saaie teksten luisterde. De begrafenissen die zijn ouders moesten organiseren waren altijd zo saai en nu werd de tweeling ook nog eens gedwongen om doodsprentjes uit te delen en de hele ceremonie bij te wonen. Hij gooide zijn papieren vliegtuigje naar één van de taferelen afgebeeld op de glas-in-loodramen. "Pip als ik ooit sterf wil ik niet zo'n saaie foto's, dan wil ik een skelet op men doodsprentje, of nee een groep skeletten die dansen, met magie moet dat toch mogelijk zijn niet? Wat zou je op de jouwe laten zetten?"

Share this post


Link to post
Share on other sites

Het was weer eens zo ver. Iemand kon niet levend blijven. Dit was wel hun ouders' beroep, maar dat betekende niet dat Pip het zo leuk moest vinden. Nee, hij vond het verschrikkelijk. Niet het dode-mensen-deel. Nee, het deel dat men ging bepalen wat er gedaan werd op de begrafenis. Het was zo... saai. Alsof de mensen die overleden waren een hekel hadden aan het leven en op hun laatste momenten met hun dierbaren dat mee wilden geven aan hen. Nee, als het aan Pip lag, zou een begrafenis leuk moeten zijn. Mensen moesten je ergens aan herinneren en waarom zo somber? Omdat je diegene nooit meer zou zien? Dat was een stomme instelling. Hij zou zelf een feestje van zijn begrafenis maken. Hij wist dat hij herinnerd zou worden aan zijn stomme grappen en waarom zou alles zo respectvol moeten. "Ik? Ik zou er een grappige tekst op zetten. Het zou zo raar zijn als er bij mij een zielige foto op komt te staan. Sowieso zou ik er een feest van maken. Iedereen krijgt een tasje met snoep en er zal stiekem een vingerkootje inzitten. En ik wil dat in een van de zakken mijn vingerkootje zit. Als een kleinigheidje."

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Dat is een geweldig idee. Je hebt er tien dus die kun je aan je tien beste vrienden geven aan een koordje zodat ze het rond hun hals kunnen dragen" Kit begreep niet waarom iedereen altijd huilde op een begrafenis. Hij hield er niet van als mensen huilden, schrikken was iets anders natuurlijk. Als hij ooit begraven werd zouden de mensen op zijn begrafenis niet mogen huilen. Hij zou het hen verbieden. Hij zou alles regelen zodat ze zouden lachen of schrikken, liefst allebei. "En ik zou ook nooit in zo'n saaie kerk een viering willen hebben. "Weet je nog die ene kerk die ooit in een prentenboek stond. Hij heette het ossua... ossi... Ik weet niet meer precies hoe hij heette maar hij staat in een dorpje genaamd Sedlec en is helemaal gemaakt van botten, daar wil ik mijn begrafenis." Het was niet bepaald praktisch om heel je familie te laten reizen omdat je zo graag begraven wilde worden ergens in Tsjechië, maar hey je ging maar één keer dood toch. "En dan daarna wil ik dat iedereen op het kerkhof blijft en dat ze lampions aansteken en dansen."

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Maar dan moet ik wel gaan kiezen wie mijn tien beste vrienden zijn." Pip telde even op zijn vingers. "Jij krijgt er sowieso een, de middelvinger, want die is het grootst!" Kieran zou ook wel een vinger krijgen, de duim ofzo. Of de ringvinger, want die had toch niet heel veel nut. En dan kon Kieran een derde ringvinger hebben voor zijn derde lief, mocht die eens komen. Gewoon rangschikken, hoe groter de vinger die je kreeg, hoe betere vrienden je was. En een voordeel was dat Kit dan voor altijd Pips middelvinger op kon houden als het dan zo ver was. Maar dat was toch pas jaren in de toekomst, maar dan zouden ze toch wel heel oud zijn. "Oh ja, die kerk, ah, hoe heette die ook al weer..." Pip dacht heel hard na, maar hij kon niet op de naam komen. "Dat is inderdaad een coole plek om het te doen. Maar dan moeten we wel helemaal naar Tsjechië reizen..." Dat was bijna aan de andere kant van de wereld voor hem. Toen kwam hij op nog een idee. "Als ik dood ben, wil jij dan de rest van de gasten laten schrikken door te lijken dat ik uit de dood opsta?" vroeg Pip plechtig aan Kit. Die grap hadden ze al een paar keer gedaan en het was altijd wel een geslaagde grap geweest. En dat was toch de beste manier om neer te gaan? "En dansen. Altijd. Of een spelletjesmiddag! Iedereen doet de spelletjes die ik geweldig vind!"

Share this post


Link to post
Share on other sites

Kit voelde zich vereerd dat zijn broertje hem zijn grootste vinger zou schenken. "Maak je geen zorgen ik zal er goed zorg voor dragen en er heel veel mensen mee laten schrikken. Ik zal hem zelfs gebruiken op je eigen begrafenis, want natuurlijk zal ik daar mensen laten schrikken. Beloof me wel dat je dat ook op de mijne zult doen he?" Voor Kit voelde het als vanzelfsprekend dat er op zen minst vijf mensen gillend uit de kerk zouden rennen wanneer hij de verantwoordelijkheid kreeg over zijn broers begrafenis. "Ik zal mijn gezicht wit verven en dan kan ik vast magie gebruiken om over de gasten te zweven. Ze zullen niet weten wat hen overkomt." Kieran had hen vast wel eens vertelt dat je geen magie mocht gebruiken in het bijzijn van dreuzels, maar saaie dingen waren nu eenmaal zo moeilijk te onthouden, laat staan ze toe te passen in het dagelijkse leven. Waarom hadden ze zelfs magie als ze het niet zouden mogen gebruiken om mensen de stuipen op het lijf te jagen, dat ging geheel tegen elke logica in. "Spelletjes zijn ook een leuk idee, oeh en ik ga ook een schat begraven waar al mijn geld inzit en kaarten en opdrachten verstoppen die mensen moeten oplossen als ze het willen vinden."

Share this post


Link to post
Share on other sites

Op zijn beurt was Pip ook heel vereerd dat Kit zijn vinger zou gebruiken om mensen een hartaanval te geven. Het was het enige wat hij echt wilde wat er met zijn vingers zou gebeuren. Eerst wilde hij mensen laten schrikken met zijn vingers en daarna moesten de eigenaren van de vingers andere mensen laten schrikken. Oh! Dan moesten die mensen die het hardst schrikken de vinger krijgen en zo nog meer mensen laten schrikken! Dat was een goed plan en het zou vast zorgen voor een legende! "Ik zweer dat ik mensen zal laten schrikken op jouw begrafenis," zei Pip plechtig. Het was geen goede begrafenis als iedereen op het einde huilde. Alleen huilen van de schrik dan. "Kan jij, bij mijn begrafenis binnenstormen en doen alsof je mij bent en dat "ik" dan nog leef? Dat zou geniaal zijn!" Het was een geniaal plan, en ze waren een eeneiige tweeling, dus het zou nog goed kunnen werken ook. Oh, al die mensen die zouden schrikken. "De geestentruc!" zei Pip glunderend. Hij was best wel trots op die truc en hij had die al best vaak gedaan. "Een geest zijn lijkt mij wel tof, maar ja, dat duurt nog wel héél lang, hé? Oeh, ja, spelletjes, ja, en dan moet de schat nog een vingerkootje zijn!" Hij dacht even na. "Van mijn middelvinger," zei Pip trots, terwijl hij een lach probeerde te onderdrukken. Zo veel geld had hij toch niet maar het zou leuk zijn om mensen voor de allerlaatste keer te kunnen trollen. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Pip knikte trots toen zijn  broer zweerde alle aanwezigen op zijn begrafenis de stuipen op het lijf te jagen. De jongen kon zich geen betere broer wensen. "Dat is een geweldig idee. Ik zal zelfs de kleren dragen waarin je laatst bent gezien om het extra geloofwaardig te maken." Ondertussen had hij uit één van zijn vele zakken een krijtje gevist en was naar hartenlust al hun ideeën aan het uittekenen op de doodsprentjes. Hij tekende geesten en het vingerkootje van Pip's middelvinger. Zijn pret werd verstoord doordat een van hun saaie ooms hem bij zijn oor greep. 

 

"Wat zijn jullie twee nu weer aan het uitspoken." siste hij hen toe. Paniek glom in zijn ogen bij het zien van alle vernielde doodsprentjes. "Oh nee, wat een ramp, deze kunnen we toch niet uitdelen. Wacht maar tot ik jullie ouders hier over vertel en dit is dan de generatie die de zaak zal moeten overnemen, oh God beware me." Kit wreef over zijn pijnlijke oor. Waarom moesten hun nonkels en tantes altijd zo'n pretbedervers zijn. 

 

"Pip wat denk je, smeren we hem voor oom Irving mama en papa heeft kunnen halen?" Het was uitstel van executie, maar dan hoefden ze ten minste niet langer weg te kwijnen in deze saaie kerk bij deze depressieve mensen.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now

Sign in to follow this  

  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×