Jump to content
Sign in to follow this  
Helios Thornburn

[1838/1839] We're holding on and letting go

Recommended Posts

Einde kerstvakantie > Vlak voor de trein gaat

 

De kerstvakantie was nog sneller voorbij gevlogen dan normaal. Het was altijd te kort, kerst was altijd te leuk, nieuw jaar duurde altijd te kort, het vuurwerk kon hem nooit lang genoeg duren, en alles met festiviteiten vond hij gewoon heel erg leuk. Maar dit jaar had hij eindelijk na een half jaar zijn beste vriendinnetje weer gezien en waren ze de hele vakantie onafscheidelijk geweest. Behalve nu dan.

 

Gisteravond had hij bij de familie Lennox geslapen (vorige week was bij hem en de week erna bij haar. Ze waren eigenlijk alleen apart geweest met kerst omdat dat toch echt een familie dingetje was) in zijn tas zat een van de cupcakes die naar Flora vernoemd was, hij had zijn best gedaan om zoveel mogelijk te vergeten, zijn kleren verkeerd om aan te doen, en al het andere wat je maar kon doen om tijd te rekken. Maar nu ging de trein echt bijna, bijna weg (tien minuten ofzo) en werd het toch echt tijd.

 

Hij vond het nu al stom.

 

Ik wil helemaal niet weg, niet weer zonder jou het is helemaal niet leuk meer, en een beetje teleurgesteld keek hij naar zijn schoenen want verder wist hij het ook niet meer.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Floriana kon heel goed tegen zichzelf liegen dat het beter was zo, met Helios op Zweinstein en haar thuis. Tenminste, zolang hij niet in de buurt was en ze alleen maar met hem hoefde te communiceren via brieven. Sinds de kerstvakantie was begonnen was het een stuk makkelijker om te vergeten waarom het eigenlijk beter was om niet teveel bij hem in de buurt te zijn. Want het fantastisch om Helios om haar heen te hebben. Ze had in geen tijden zoveel gelachen (tot haar buik er pijn van deed) en in geen tijden zo weinig geslapen (want ze wilde niet slapen, het was veel te gezellig en ze hadden maar zo weinig tijd dus dan moest je je tijd goed benutten). 

 

Vorige keer was ze niet meegegaan om hem uit te zwaaien. Ze had een excuus verzonnen om niet aanwezig te hoeven zijn, terwijl ze eigenlijk gewoon thuis naar de klok had zitten staren tot de wijzer de elf aansloeg. Maar nu had Helios haar gevraagd of ze mee wilde en eigenlijk had ze geen nee durven (of willen) zeggen. Hij was ook bij haar thuis geweest, dus ze had haar ouders ook niet als smoesje kunnen gebruiken. 

 

Zo erg was het natuurlijk niet, om hem uit te zwaaien. Behalve dan dat het het afscheid iets zwaarder maakte. En nu stonden ze hier, allebei met rode wangen een beetje naar de grond te staren. "Ik ga je missen," zei Flora zachtjes en ze vloog om Helios om de hals, zodat ze nog één keer haar hoofd in zijn kriebelende haar kon verstoppen. "Maar je moet wel gaan, het is Zweinstein!" Toen ze nog samen op de basisschool zaten hadden ze het zo vaak gehad over Zweinstein en hoe graag ze er naartoe wilde. Hij kon onmogelijk niet gaan, alleen maar voor haar.

 

Tja, dat moest zij zo nodig zeggen. 

 

"Het wordt vast wel leuk!" ging ze dapper verder. "Zodra je daar bent ben je me vast alweer vergeten." 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hij kon makkelijk niet gaan voor haar (goed niet zo makkelijk vonden zijn ouders vast niet leuk), hij wilde niet eens meer gaan zonder haar, hij had het geprobeerd en het was gewoon niet hetzelfde. Zweinstein was hun droom geweest, samen, ze zouden een kasteel hebben zoals in de sprookjes die ze samen graag lazen, ze zouden allemaal avonturen beleven met hun vrienden, ze zouden hun momenten stelen om alle avonturen waar ze al sinds ze wisten wat Zweinstein inhield te beleven. Zweinstein was de droom van hun samen geweest, en nu was zij hier en hij daar, en nu hadden ze allebei niets, als ze iets hadden dan was het een lichte nachtmerrie maar zeker geen droom.

 

Helios hield er niet van als dingen niet gingen zoals hij ze graag zag, helemaal niet als hij al zolang bezig was geweest met een beeld te vormen.

 

Het is Zweinstein maar het is niet hetzelfde zonder jou”, mompelde hij terwijl hij haar niet wilde loslaten. “We kunnen iets nieuws verzinnen, ik vind school helemaal niet leuk, we kunnen nu wegrennen en ergens een eigen school beginnen toch

 

Want als ze je (of je beste vriendin) ergens niet wilde hebben dan begon je gewoon een eigen school

 

Bovendien waren ze al een keer wegelopen dus kon prima nog een keer.  

Share this post


Link to post
Share on other sites

Met elk woord dat Helios sprak wilde Floriana hem alleen maar steviger tegen zich aandrukken. Hij was haar beste vriend, haar maatje. De eerste persoon aan wie ze het wilde vertellen als ze iets leuks had meegemaakt, de enige aan wie ze vroeger al haar geheimen toe  had vertrouwd (maar niet meer, nu hield ze ze voor zichzelf waar ze veilig waren en hij haar niet kon overtuigen dat het allemaal niet erg was, want het was wel erg en hij begreep het gewoon niet. Want hij was te goed, veel te goed.) Helios had het haar vast al vergeven voordat Flora ook maar haar excuses had kunnen fluisteren. En voor hem was was er was gebeurd nu vast iets grappigs, iets waar hij om kon lachen, zo'n verhaal dat je later op familiefeesten of tegen je kleinkinderen vertelde. Maar het maakte niet uit of anderen je vergiffenis schonken, als je het jezelf niet kon vergeven. 

 

Ze was een verschrikkelijke vriendin en hij verdiende haar niet. En het zou zoveel makkelijker zijn als hij dat zelf ook in ging zien. 

 

Met tegenzin duwde ze Helios wat van zich af. "Ik denk dat mijn vader me vermoord als ik nog een keer van huis wegloop." Flora grijnsde, in de hoop dat Helios mee zou gaan lachen. Ze kon zich de laatste keer nog wel herinneren dat ze meerdere dagen van huis was geweest, haar ouders hadden bijna de schouwers ingeschakeld. Toen was het niet meer leuk geweest. "En hier thuis is het ook maar saai hoor. Nog veel saaier dan op school." Ze mistte school wel, al haar vrienden en vriendinnen. 

 

Vlug wierp Flora een blik op de klok en trok zichzelf uit Helios armen. "Kom, ik help je anders wel om een leuk plekje uit te zoeken in de trein. Daar is nog net genoeg tijd voor. Kan je al die spreuk om je koffer te laten vliegen? Laat eens zien!" 

 

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hij wilde niet dat ze hem lost liet, en hij wilde niet dat ze hem hielp een leuk plekje uit te zoeken want het was gewoon niet leuk zonder haar. Maar als ze met hem mee de trein in liep dat was in elk geval nog iets, dan hoefden ze nog niet echt afscheid te nemen en konden ze het net iets langer uitstellen. Een klein beetje hetzelfde als je onder elkaars bed verstoppen als je ouders kwamen om je op te halen en naar huis te brengen.

 

Alleen nu een stuk erger als je dan echt weg moest.

 

Een klein beetje”, hij had wel geoefend met dingen laten vliegen en kon het ook wel. Was vooral leuk om zijn veerpennen door het lokaal te laten vliegen tijdens de les want als je heel vluchtig keek kon je net doen alsof het een vogel was. Maar koffers waren nog wat lastig.

 

Hij probeerde het wel hoor, wilde Flora niet teleurstellen.

 

Ik wil ergens bij het raam zitten, dan kunnen we nog zwaaien zo” vertelde hij haar terwijl ze richting de trein liepen.

 

ZIjn koffer vloog een soort van, was meer slepen maar hij hoefde hem in elk geval niet te dragen!

Share this post


Link to post
Share on other sites

Het was een opluchting dat Helios inging op haar voorstel, want Flora wist niet zeker of ze in staat was om het nog eens voor te leggen. Ze wilde ook helemaal niet dat hij wegging. Ze wilde niet alleen hier achterblijven. Het was eenzaam, zelfs als had ze nog zoveel mensen om haar heen thuis. Het was gewoon... anders nu. Ze hoorde er niet meer bij. Maar het was niet alsof Zweinstein wel de oplossing was, want daar hoorde ze al helemaal niet. 

 

"Ja, bij het raam is leuk! Dan kan ik mee rennen tot het einde van het perron," kirde ze zo enthousiast mogelijk. En zwaaien. Zwaaien tot de trein nog maar een stipje in de verte was. 

 

Ze klommen de trein in. Helios koffer sleepte achter hen aan en beukte ergens onderweg per ongeluk een derdejaars opzij die verontwaardigd iets naar hen riep. Het zag er grappig uit en normaal zou Flora er vast hard om moeten lachen, Helios misschien zelfs nog wel hebben aangemoedigd om hem nog een keer te raken, of weer de trein uit te beuken, maar nu glimlachte ze alleen maar en glipte vlug de gang in naar de eerste coupé's. Ergens voelde het vreemd om plotseling tussen alle andere leerlingen te lopen. Zij had hier ook kunnen staan, als alles anders was gelopen.  "Daar is het misschien wat rustiger?" stelde Flora voor en ze wees naar een coupé een stukje verderop. "Of wil je hier zitten? Of bij je vrienden? Misschien kunnen we ze wel zoeken." 

 

Hij had wel nieuwe vrienden gemaakt toch? 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hij had wel vrienden, maar niet echt. Het was gewoon lastig, hij wilde geen vrienden hebben zonder Flora erbij, hij wilde niet met zijn al bestaande vrienden van vroeger omgaan als ze er niet bij was het voelde allemaal lastig en oneerlijk.

 

Het maakt me niet zoveel uit”, hij haalde zijn schouders op, want het maakte allemaal ook gewoon niet zoveel uit. De reis was nog lang en hij kon prima later nog wisselen. (Zou misschien een paar keer vallen want in een rijdende trein lopen was niet makkelijk, maar dat was alles). Momenteel wilde hij Flora gewoon hier houden, in de trein zodat ze mee kon. Misschien was dat wel de oplossing, misschien kwam haar magie wel alsnog als ze gewoon in de meest magische plek van de wereld was. (Want dat was natuurlijk Zweinstein voor hem, zijn wereld was nog niet zo groot).

 

We hebben nog heel even, zullen we anders heel snel kijken of we het snoepkarretje kunnen vinden, ze hebben de lekkerste chocoladekikkers hier en van die zuurtjes die zuurder worden als je boos kijkt. En dan heb je in elk geval alsnog een keer van de trein kar gegeten”, hij keek hoopvol, “als ik mijn koffer alvast neer leg kunnen we echt heel snel rennen ik beloof het

 

Maar als ze per ongeluk in de trein zou zitten als ze wegreden was dat echt geen probleem voor hem

Share this post


Link to post
Share on other sites

Het was een risico. Maar Flora hoefde maar één keer in Helios zijn hoopvolle blik te kijken om te weten dat het een risico was dat ze ging nemen. 

 

Waarom was ze nou zo? Waarom kon ze nooit nee tegen hem zeggen? Dat was precies waarom ze uit zijn buurt moest blijven. Hij kon haar ongeveer alles vragen en ze zou het hem altijd willen geven. 

 

"Oke dan." Flora trok een coupé open en samen gooiden ze de koffer naar binnen. Hij lag wat scheef, maar dat gaf niet. Het was niet alsof Floriana werkelijk gaf om de koffer of in welke coupé Helios nu uiteindelijk zou zitten. Als ze niet wist waar hij zat kon ze hem ook niet zien zwaaien als de trein weg reed en ze stiekem al omdraaide om weg te lopen, in plaats van werkelijk helemaal mee te rennen tot het einde van het perron. 

 

Ze greep zijn hand vast en begon door de gang te rennen, toch niet in staat om haar enthousiasme helemaal voor zichzelf te houden. "Waar beginnen ze denk je?" Vast ergens aan het begin of het einde van de trein. Behendig ontweek ze een groepje leerlingen en trok Helios achter zich aan. "Oh volgensmij zie ik het karretje! Wat wil jij?" Ze konden zich maar beter nu al voorbereiden voor het geval zo meteen het fluitje ging. 

 

Stiekem wilde ze helemaal niet dat het al 11 uur was. Dan had ze een excuus om zijn hand nog even vast te houden. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hij was nooit goed in kiezen maar momenteel deed hij ook niet erg zijn best om vlug te zijn. Hij wilde gewoon… niet, want straks was het klaar en dan moest Flora weg. Dan was hij weer alleen. En ergens maakte het hem boos. Zo vaak hadden ze immers gepraat over samen naar Zweinstein gaan, dat was hoe het had moeten zijn. Ze hadden in de coupe moeten zitten als het karretje langskwam, niet er gehaast naar toe moeten rennen maar het naar hen moeten laten komen. Hij had geen eens een keuze moeten maken want ze hadden de hele treinreis, en alle uren na het openingsfeest om snoep te eten dus hij zou gewoon alles bestellen. Nu, nu hadden ze gewoon nog maar fragmenten van hoe alles had moeten zijn. Enkele dagen in de vakanties, gehaaste uren voor hij naar school ging.

 

Het was oneerlijk.

 

Chocoladekikkers, toverbubbelgumballen en groene zure matten!”, hij kneep even in haar hand, “die zijn echt zuur, zo bizar”, hij groef onhandig met zijn vrije hand in zijn jas-zak voor geld. Het was de verkeerde hand maar de goede had die van haar vast en hij wilde niet loslaten dus dan maar moeilijk doen. “Wat wil jij

Share this post


Link to post
Share on other sites

Flora was best goed in kiezen. Als je als de jongste opgroeide in een groot gezin waar het geld al niet echt op de rug van je ouders groeide leerde je al snel je prioriteiten stellen, want als jij jouw keuze niet nam had iemand anders het zo voor je neus weg gejat. Tegelijkertijd werd je daar ook al snel niet al te kieskeurig van. En toch leek ze even spontaan haar stem te zijn verloren toen de heks achter het snoepkarretje haar verwachtingsvol aankeek en Floriana zich koortsachtig probeerde te herinneren hoeveel verloren knoeten ze misschien nog in de zak van haar jurk zou kunnen vinden en wat ze daar van kon kopen. Niet echt dingen waar ze over na wilde denken als ze ook tijd met Helios door kon brengen. "Eh, een paar ballonbruisballen en een zakje knalbonbons, alsjeblieft," zei ze snel. 

 

Ze giechelde om Helios opmerking over zure matten -ja die heetten niet voor niets zuur, dummie- en glimlachte toen geheimzinnig. "Je zou eens een knalbonbon in het eten van de leraren moeten verstoppen. Kan je lachen." En daarna moest hij haar natuurlijk in detail gaan schrijven hoe het precies was gegaan, zodat ze net kon doen alsof ze er bij was geweest. Ondertussen voelde Flora in haar lege zakken naar iets waarvan ze eigenlijk ook wel wist dat het er niet was. "Kan ik misschien een paar knoeten van jou lenen? Ik heb niet echt iets meegenomen." 

 

Ze zou hem wel terug betalen, in tekeningen en kaartjes en knuffels en gekke dansjes, zoals ze al haar vrienden altijd terug betaalde. Want uiteindelijk was dat toch het enige waardevolle in het leven. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now

Sign in to follow this  

  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×