Jump to content
Piaras O'Hara

[1837/1838] Baby can't you see, I'm falling

Recommended Posts

Oké, oké, Eleanora hield dus meer van dingen doen dan naar dingen kijken. Kon Piaras best begrijpen, dingen doen waren voor een Griffoendor natuurlijk ook altijd interessanter dan alleen maar naar dingen staren en dat was precies waarom Piaras nooit geneeskunde zou studeren. Hij was al een aantal keer de ziekenzaal uitgestuurd nadat hij had gevraagd "wat gebeurt er als ik hierin por" en dan niet naar de "NEE NIET DOEN" had geluisterd. 

 

Het was eigenlijk een wonder nog dat hij naar binnen mocht, hoewel ze nu niet vaak kwamen. "Nu alweer?" vroeg hij sipjes, want hij had niet eens gezien waar al dat bloed vandaan kwam! "Nou, oké dan!" Want vanzelfsprekend luisterde hij naar Eleanora, want zij was bevriend met Ella en dus had ze het voor het zeggen. "Wauw, wat veel bloed was dat, he?" ging hij wel geïnteresseerd verder. "Vraag me af waar dat van kwam! Misschien is zijn arm eraf gehakt, is dat niet cool?!"' 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Wel, Eleanora had dat bloed wel gezien, ze had het veel te uitgebreid gezien zelfs (al was dat niet zo moeilijk – elk drupje bloed was teveel en ja, ook dat maandelijks gedoe was er teveel aan) en het was inderdaad best veel bloed geweest, ja. Bij Piaras’ woorden zag ze het weer voor zich, iets te levendig, en ze haatte het beeld voor haar netvlies, haatte die rode kleur die altijd zo dominant leek, hoe klein het ook was in het geheel. Kleine puntjes rood konden zulke grote wonden verhullen, grote vlekken waren alleen maar iets eerlijker over hun intentie. Het was zo gruwelijk.

 

Misschien, misschien had Eleanora op de één of andere manier wel in Griffoendor gepast, met haar impulsiviteit en haar behoefte altijd iets om handen te hebben, maar eerlijk gezegd was Ellie niet zo heel dapper. Ze wilde geen angsten onder ogen zien, ze wilde dat alles braafjes achter slot en grendel bleef en dat nare dingen haar vooral niet lastigvielen. En ze was ook te koppig om aan ook maar iemand toe te geven dat bloed haar nachtmerries bezorgde, dus…

 

‘Ja, het was echt veel,’ antwoordde ze bleekjes, terwijl ze naarstig probeerde om het beeld uit haar hoofd te verjagen. ‘Oh… Zouden ze dat dan terug eraan naaien?’ Zonder arm leek haar ook weer zo rot… Ze draaide zich impulsief om, wierp nogmaals een blik op de gewonde, al was het maar om Piaras te zeggen dat hij beide armen nog wel had (maar wel maar één been), maar nu ze het nogmaals had gezien, kon ze al helemaal niet ontkennen hoe vreselijk het eruitzag en daarmee, daarmee kon ze niet vermijden dat ze flauwviel. Oeps.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Het ene moment leek het er nog op dat Ellie toch weer terug in de ziekenzaal wilde en lekker naar alles zou gaan staren, het andere moment viel ze plotseling op de grond. Kijk, Piaras was er dol op om gewonde mensen te zien, want het was allemaal zo spannend, maar dat betekende niet dat hij alles over heelkunde wist en ook niet dat hij enigszins wist wat hij moest doen. Dus geschrokken probeerde hij Ellie nog enigszins op te vangen (hij wist net een hand te grijpen, telde dat) en riep hij snel om zich heen: "Help! Help! Ze gaat dood!"

 

Oké, ze ging vast niet dood, maar hij vond wel dat mensen verdorie wat haast mochten hebben als het om Eleanora ging, oké? 

 

"Wil er iemand ons helpen?!" 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Nah, Ellie ging vast niet dood – hoewel Ellie er eigenlijk niet zo uitzag, was ze vrij taai, het type dat zich met een hoop krassen en builen en blauwe plekken door de Apocalyps heen worstelde om daarna te klagen dat haar jurk gescheurd was, onkruid verging niet, dat soort dingen – maar later, later zou ze vast enige hoofdpijn hebben, allemaal dankzij haar fantastische timing en Piaras’ even fantastische reflexen. Nu ja. Het was in ieder geval geen been eraf.

 

Het was zwart, alles was zwart, een universum van niets om in wakker te worden met een bijna verblindend licht en langzaamaan allerlei niet zo eenvoudig te plaatsen geluiden aan weerszijden van haar gehoor, een kakofonie die ze niet kende, niet helemaal vertrouwde, maar stiekem toch wat liever had dan dat zwart. Te snel wilde ze alweer rechtkomen, wat snel, sneller dan ze zelf had willen bewegen, gesust werd en voor ze het wist, voelde ze de koelte van een glas water in haar handen drukken.

 

‘Piaras?’ zei ze, met een klein stemmetje (dat niet bij haar paste, vond ze zelf, maar ze vond haar eigen grootte niet meer terug), op zoek naar haar vriend. ‘Heb je al kunnen rondkijken?’

 

Wist zij veel of ze lang weg was geweest, maar als hij alles gezien had nu, was hun onderlinge verschil alweer vereffend, niet? Ellie hield ervan als dingen zichzelf oplosten.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Gelukkig dat ze flauw was gevallen in de ziekenzaal, met een heler die haast alleen maar zwaarmoedig zuchtte dat er weer iemand niet tegen bloed kon en Eleanora maar in een bed had gelegd met het gordijn erom dichtgetrokken en de belofte dat ze zich zo heus wel beter zou voelen, terwijl Piaras maar ongemakkelijk een beetje op de stoel heen en weer stuiterde. Hij was niet zo goed in rustig afwachten.

 

Maar hoera, nu kwam ze toch weer bij! "Nee," zei hij verbaasd, terwijl hij naar Eleanora staarde. "Ik kon niet, jij was flauwgevallen!" Het was niet dat hij het haar kwalijk nam of zo, hoor, maar het was toch gewoon zo? Ellie was flauwgevallen en dus had hij erbij gezeten tot ze weer beter was. "Maar ik kom er later wel voor terug, of zo." Hij wierp een ietwat onzekere blik om zich heen. "Wil je iets hebben? Mama is wel eens flauwgevallen, dat was omdat ze te weinig gegeten had, dus zal ik wat eten voor je halen?" 

 

Vond de heler vast heel leuk. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Oh, dat was eigenlijk wel lief. Eleanora glimlachte een beetje naar hem toen hij het zo vanzelfsprekend vond dat hij erbij bleef. Ergens was ze daar wel vanuit gegaan, hoor, en ze had zich vast gekwetst gevoeld als hij niet genoeg om haar gegeven had om er even bij te blijven zodat hij kon zien dat ze niet dood ging, maar… toch. Het was aardig van hem dat hij dat net zo goed als doodnormaal ervoer. ‘Je vindt het niet erg, toch? Ik kan er niet zo goed tegen…’ Goh, nee, dat was nog niet duidelijk genoeg. ‘Maar we kunnen het wel op een andere dag proberen! Als er niet iemand binnenkomt met een been eraf.’

 

Ze trok een gezicht bij de gedachte eraan. Ew.

 

‘Iets eten zou fijn zijn…’ Ze ging alweer rechtop zitten, had nooit veel zin om stil te zitten. ‘Als we niet te snel gaan, kan ik wel mee!’ Ze wierp een tactische blik op de verpleegster. ‘Denk je dat de verpleegster moeilijk erover zou doen?’

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Natuurlijk vind ik het niet erg," zei Piaras, zelfs een tikje verontwaardigd, want wat voor slechte vriend zou hij zijn als hij dat erg zou vinden! Eleanora had betere vrienden nodig, hoor, als dat haar eerste vraag was. "Oh, hoeft niet," ging hij dus ook vriendelijk door. "Als je er niet tegen kunt, moeten we het niet proberen. Ik kan vast wel met Fagan eens terug komen, die vindt dat ook leuk! We kiezen de volgende keer wel wat uit wat jij wilt, oké?" Zie je, hij was de beste vriend die er bestond.

 

Hmm, ja, operatie Eleanora de ziekenzaal uit krijgen... Piaras wierp ook een blik op de zuster, maar haar kennende zou ze vast vinden dat Eleanora nog een eeuwigheid moest blijven liggen. Maar ze hoefde niet per se op te staan, toch? Haar bed stond op wielen! "Ik heb een fantastisch idee," fluisterde hij dus ook enthousiast. "Houd je vast!" 

 

En snel begon hij het bed naar de uitgang te duwen. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

‘De volgende keer doen we iets wat we allebei leuk vinden!’ zei Eleanora meteen, want hal-lo, ze ging hem echt niet naar Elena sleuren om hem te doen verklaren dat Ellie gewonnen had met het een of ander, ook al vond ze winnen oprecht heel leuk (maar niet als Elena een beetje verdrietig keek, dat wilde ze niet op haar geweten hebben). Nee, veel beter konden ze gewoon iets doen wat ze allebei tof vonden om te doen. Probleem opgelost! Toch? Op die manier hoefde er niemand flauw te vallen en dat was alleen maar positief.

 

‘Huh?’ Maar nog voor Ellie om uitleg kon vragen, werd ze alweer richting vrijheid geduwd. Toen ze zijn plan doorkreeg, greep ze zichzelf snel vast, want Piaras was nu niet meteen de meest voorzichtige bestuurder en ze wilde niet terug hoeven komen, maar met een “HE, WAT DENK JE WEL!” en een botsing hier en daar vlogen Piaras en zij de ziekenboeg uit, vergezeld met een schaterlach van Eleanora. ‘Gelukt!’ Snel keek ze om zich heen, als was het om te zien of er wel echt niemand achter hen aankwam (wat wel het geval was, maar ah, maakte niet uit) en enthousiast kreeg ze een idee. ‘Zullen we van de trap glijden met dit ding?! Dat gaat vast hard!’

Share this post


Link to post
Share on other sites

De missie was geslaagd! Piaras was vreselijk trots op zichzelf, natuurlijk, hij deed nooit zo moeilijk over het plezieren van zijn eigen ego en nam met de kleinste overwinningen al genoegen. Was er 's ochtends wit brood? Blije Piaras! Kreeg hij niet zijn minst favoriete eten? Hij kon wel in de wolken springen! Het leven was makkelijk zo, hoor, en hij vond het altijd een tikje sneu als andere mensen zichzelf niet evenveel plezier gunden. Arme zij...

 

"We zijn een fantastisch team," vertelde Piaras haar enthousiast, ook al had hij stiekem al het werk gedaan. Ach, anderen blij maken was veel belangrijker. "Oooh." Enthousiast begonnen zijn ogen te fonkelen en hij begon Eleanora al enthousiast naar de trappen te duwen. "Oké, ik ga zo aftellen en dan geef ik hem een duwtje en spring ik erop, oké?" 

 

Dus, drie, twee, één... Piaras gaf het bed een flinke duw, zo flink dat hij niet op tijd erop kon springen, maar in plaats daarvan zichzelf zo de trappen af gooide. Gelukkig brak zijn hoofd zijn val, maar wat er met Eleanora gebeurde... 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Wat er met Eleanora gebeurde, was zo’n geval dat ze later zelf eigenlijk niet wilde horen. Grotendeels was dat omdat ze nu eenmaal een lafaard was wat dat betrof — wat haar ook nooit tegenhield om alles te doen, dus dat was ook weer zo’n interessante combinatie — en ze dit soort pijnlijke verhalen gewoon niet wilde wéten. Straks bleef het nog in haar hersenen steken en werd ze te bang om door gangen en van trappen af te sjezen omwille van de gevolgen en dat zou toch echt te ver gaan.

 

Aanvankelijk gaf ze een uitgelaten gil die sneller dan gehoopt verviel in een angstkreet toen ze de zachte ondergrond van het bed niet meer onder zich voelde omdat ze tegen de muur werd gesmeten. Ze merkte vaagjes op dat het bed haar wederom vergezelde tegen de tijd dat ze de hardere ondergrond van de vloer zag en het bloed uit haar neus op haar (nieuwe!) jurk zag druppen.

 

‘Dit doen we nooit meer…’ piepte ze klagerig. ‘Ik heb pijn.’

 

Hij vast ook, maar… toch.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Oh, dat deden ze nooit meer? Ja, ja, Piaras had ook pijn, maar dat had hij wel vaker. Het was niet echt leven tot je een bot brak om de zoveel tijd, toch? Zo onderhand kende hij de meeste zusters hier bij naam en hij wist precies welke drankjes heel vies smaakten en welke wel meevielen, en wanneer hij wel uit bed mocht, niet dat hij zich daar ooit aan hield. Piaras geloofde in alles zoveel mogelijk uitzoeken en ontdekken en als het de eerste keer niet lukte, deed je het daarna nog een keer.

 

Eleanora blijkbaar niet.

 

"Valt toch wel mee?" probeerde hij nog even, terwijl hij zijn best deed om overeind te krabbelen, maar hij was zo duizelig, dat hij al snel weer neerstortte.

 

En ook maar direct overgaf.

 

Goh, dat was nieuw. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Oh, nee, Eleanora werkte niet zo. Eleanora had pijn en vond zichzelf dan zielig en eiste dat iedereen medelijden met haar had en haar knuffelde tot ze eventueel besloot om de wereld terug aan te kunnen. Thuis, thuis had ze bezoek van elk familielid vereist, een zachte hand en een medelevende blik, en elke keer dat iemand haar kleinzerig of dramatisch had genoemd, had ze haar ziekteverlof verlengd om te bekomen van die bijkomende mentale pijn.

 

Dat ritueel hield niet iedereen tegen om haar uit te maken voor een zielig figuur, echter. Wat een tragedie ook weer.

 

Hoe pijnlijk het ook was, koppig stond ze op en ging ze naar Piaras met een bezorgde blik op haar gezicht. ‘Gaat het wel?’ vroeg ze, wat onderbroken werd door Piaras’ overgeefsel. ‘Oké, dus niet.’ Met een vies gezicht keek ze naar het residu van de val op de grond en zonder echt goed te weten wat ze nu moest doen (thuis was er personeel die dit soort dingen afhandelde, oké!) klopte ze maar een beetje op zijn rug. ‘Terug naar de ziekenboeg?’

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ja, het ging wel, maar ook weer ergens niet, dus ja, Piaras was ook een beetje zielig. Niet heel erg, hij was vooral bezig met gefascineerd naar de spuug op de grond te kijken, ew Piaras, ew, ew, ew, moving on. "Oh, ja," zei hij vrolijk en gepijnigd tegen Eleanora. "Dat is wel een goed idee." 

 

En gelukkig kon hij met behulp van Eleanora nog redelijk naar de ziekenzaal strompelen. Hij werd direct maar in bed gezet.

 


 

Topic uitgeschreven! 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now


  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×