Jump to content
Bobbie Azarola

[1837/1838] Cascading, over and over

Recommended Posts

Zondag 17 december 1837 - 's middags - Een ietwat vieze pub

 

Hij was in haar hoofd blijven spoken en eerlijk gezegd deden mensen dat niet vaak. Bobbie onthield ze wel, het was nou eenmaal handig om te blijven onthouden wie klanten waren geweest en wie niet, maar voor de rest lette ze weinig op mensen en bleven ze al helemaal niet in haar gedachten ronddwalen. Maar toch, die ene jongen die ze afgelopen zomer had ontmoet met zijn gammele rolstoel en zijn ouders die hij niet miste enzovoorts. Beetje sneu. 

 

En hey, wie had er meer dan genoeg geld om daar wat aan te doen en wiens moeder zeurde er om kleinkinderen? Bobbie's! En oké, dit was niet helemaal hetzelfde als zwanger worden en zelf een kind krijgen, maar daar had Bobbie echt geen behoefte aan, eerlijk waar, en een jong kind opvoeden was zo... irritant. Nee, dit was echt het beste idee.

 

"Hey," begroette ze Noah, toen hij zich eindelijk langs de deuropening en de drempel had geworsteld. "Hier, vuurwhiskey." Ze schoof een glas naar voren en knikte dat hij tegenover haar eh... moest komen rollen. "Wil je je eigen achternaam houden?"

 

Misschien moest ze hem uitleggen dat ze hem wilde adopteren, maar ach, kwam hij vast vanzelf wel achter. Toch?

 


 

Privé! 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Opgewekt zwaaide Noah naar Bobbie. Hij had het eigenlijk niet zo verwacht dat hij haar terug zou zien, het was geen doorsnee ontmoeting geweest, maar ook niet het type dat een vervolgverhaal inluidde. Het type dat je bijbleef, het type dat je aan mensen vertelde op een stil moment en je de stilte wilde doorbreken met wat dan ook en een verhaal over een vrouw met meer nieuwsgierige vragen dan jijzelf, zelfs, was snel genoeg uit de mond gerold.

 

Verward keek hij haar aan, echter, na haar boodschap. Hij nam een nadenkende slok van de vuurwhiskey, alsof dat hem zou helpen bij… wat dit ook was. Nu ja. Ook omdat hij dit nog nooit geprobeerd had (ja, sorry, soms kreeg je dat voor elkaar op Zweinstein) en hij zich afvroeg of het zijn ding zou zijn. ‘Ik denk het wel?’ Met een schuin hoofd keek hij haar aan. ‘Welke achternaam zou ik anders hebben?’

 

Ingram?

 

Wacht, nee.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Nou, goed, die ene vraag van haar werkte raar genoeg niet mee met hem te vertellen dat hij werd geadopteerd, maar Bobbie zou Bobbie niet zijn als ze ineens besloot om een duidelijke uitleg te gaan houden. "Welke achternaam je wilt, denk ik," zei ze, terwijl ze haar schouders ophaalde en even met het glas speelde. "Als je je eigen achternaam wilt houden, prima, maar je kunt ook de mijne nemen. Noah Azarola klinkt wel leuk, niet waar?" Wat specialer dan Leadley, zeg het nou zelf. Lead-ley. Lood, het saaiste metaal uit de hele wereldgeschiedenis, dan was Azarola, vos, veel beter.

 

"Maar je moet het zelf weten, hoor." 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Noah was een beetje in de war en keek Bobbie Azarola bijgevolg ietwat knullig aan. Was dat iets normaals? Dat je iemand één keer leerde kennen en dat ze je vervolgens hun achternaam aanboden? Misschien was dat iets typisch voor de magische wereld of zo. Kon nog wel. De tovenaarswereld was, zo leerde hij telkens opnieuw, een lappendeken van vreemde gebruiken die iedereen zodanig normaal achtte dat ze vergaten om de doorsnee dreuzelgeborene op de hoogte te stellen. Was oké, hoor. Hij was nooit te beroerd om er gewoon naar te vragen.

 

‘Waarom zou ik jouw achternaam krijgen?’ informeerde hij, terwijl hij zijn hoofd schuin hield, net alsof al het verstand dat hij bezat zo naar één kant zou glijden en hij de brokjes informatie zo ineen zou kunnen puzzelen. ‘We zijn niet getrouwd, toch?’

Share this post


Link to post
Share on other sites

Goh, ergens had Bobbie toch wel gehoopt dat hij er vanzelf achter was gekomen, hoe belachelijk het eigenlijk ook was om te verwachten, maar Bobbie had wel vaker verwachtingen van mensen waar ze toch niet aan zouden voldoen, gewoon omdat het leuk was. Ja, je kon ook niet teleurgesteld in de mensheid zijn en op zich was het hypocriet omdat ze er zelf ook niet tegen kon als mensen verwachtingen van haar hadden. 

 

"Nee, we zijn inderdaad niet getrouwd." Ze vertrok haar gezicht, want ew, trouwen. "Ik wil je adopteren, als je het niet erg vindt. Ik ben rijk, dus het is een hele hoop geld en mijn moeder wil kleinkinderen, dus." Ze rolde met haar ogen. "En ik vind mannen vreselijk, dus ik wil zelf nooit een kind krijgen, dus." 

 

Dus. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ooooooh. Kijk, nu kon Noah volgen! Het had even geduurd, maar hij had het nu en dan kon hij nu goed nadenken over of hij Noah Leadley of Noah Azarola beter vond klinken. Nu ja, op zich, op zich had Noah geen enkele band meer met de achternaam Leadley en Azarola klonk inderdaad wel cool. Iets nieuws. Magischer, ergens. En het was een nieuwe start, en waar Noah elke dag praktisch als een nieuwe start zag, was dit er écht één.

 

‘Dat klinkt wel leuk!’ antwoordde hij opgewekt. ‘Is je moeder lief?’ Zijn eigen moeder was wel lief geweest. Nu ja, niet lief genoeg om hem altijd te willen beschermen, maar wel… behulpzaam. Het type waar iedereen naartoe ging omdat ze wisten dat ze geen nee kon zeggen, in die eeuwige behoefte de hele wereld van hun lasten te verlichten. ‘Ik denk dat ik dan graag Noah Azarola zou heten,’ besloot hij.

 

Kijk! Noah is goed in beslissingen maken.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Goh, misschien moest ze vaker Noah direct uitleggen wat ze bedoelde. Was wel best saai, mensen direct op de hoogte stellen van je verwachtingen tegenover hen was een stuk minder leuk dan ze geblinddoekt een doolhof in te duwen en verontwaardigd te zijn over dat ze niet binnen vijf seconden de uitgang hadden gevonden, maar hij was wel makkelijk. Ze hoefde hem maar één keer te vertellen wat ze bedoelde en hij ging er zo in mee. Was wel wat anders dan een paar andere mensen die ze kenden, die hadden hun eigen meningen en dat was altijd stront vervelend.

 

"Ah, mooi dan," glimlachte ze naar hem. Ze trok een stuk perkament uit haar gewaad en legde dat voor hem neer. "Je bent zeventien, toch? Dan kun je gewoon tekenen en hoef je de handtekeningen van je ouders niet te vervalsen." Ze haalde netjes een potje inkt en een veer voor hem tevoorschijn en gebaarde naar de bediende. "Twee vuurwhiskeys om te vieren?" 

Share this post


Link to post
Share on other sites

‘Ja ! Vijf dagen geleden geworden,’ vertelde hij, met enige trots. Nee, verjaren, op zich, was geen prestatie, dat was de eenvoudige gang van zaken, één van de weinige dingen ter wereld waar je niets voor hoefde te doen, het verlopen van tijd, maar hij was ergens alsnog trots op zichzelf. Hij was zomaar even zeventien geworden! En waar zijn leven alles geworden was waar hij nooit gerekend op had, kon hij niet zeggen dat hij dat erg vond. Of zo. Tovenaar zijn was leuk, naar Zweinstein gaan was leuk en hij wist nog niet of geadopteerd worden ook leuk was, maar Bobbie was tof en dus was ze vast eveneens tof als adoptiemoeder.

 

Waarom zou ze dat niet zijn, tenslotte?

 

Noah, je kent Bobbie voor geen meter.

 

Hij tekende de papieren zonder ze te lezen (Noah wist niet wat de kleine lettertjes lezen inhield, oké) en keek zijn nieuwe adoptiemoeder nieuwsgierig aan. ‘Heb je verder nog familie?’ vroeg hij, de nieuwe vuurwhiskey aannemend. ‘Wanneer kan ik ze ontmoeten?’

Share this post


Link to post
Share on other sites

Natuurlijk was Bobbie tof als adoptiemoeder! Want waarom zou ze dat niet zijn? Oh ja, er waren genoeg vreselijke adoptieouders ter wereld, maar Bobbie vond zichzelf altijd al speciaal en dat betekende ook tijdens een adoptieproces. Noah had geluk, hoor, hij had zo terecht kunnen komen bij een stel doodsaaie mensen, en wie weet wat er dan was gebeurd! Niets, waarschijnlijk, want doodsaaie mensen deden nooit iets interessants.

 

"Ja," knikte ze naar hem, terwijl ze de adoptiepapieren oprolde en in haar tas schoof, die ene tas waar niemand anders in kon komen dan zij. "Ik heb een moeder en mijn grootouders. En je kunt ze ontmoeten wanneer je wilt! Nu, als je niets beters hebt te doen?" Ze dronk in een wereldrecord haar eigen glas leeg, want zelfs al zei hij nee, dan was het tijd voor iets nieuws om te drinken, toch? 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now


  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×