Jump to content
Evangeline Lennox

[1837/1838]They say life's best moments usually happen unplanned,

Recommended Posts

Het was laat. 

 

Eva had geen idee hoe laat het precies was. Ze wilde het ook niet weten. Elke keer dat ze op de klok keek leek ze alleen maar wakkerder te worden. Het voelde toch ook wel een beetje raar om hier te liggen, Met een zucht draaide ze zich om in bed en staarde naar de patronen die het maanlicht door de kamer wierp. Verderop steeg zacht babygehuil van Owen op uit een van de andere kamers. Ze had het kindje veel gezien vandaag, hem zelfs heel even vastgehouden. Eva had eerst niet zo zeker geweten of ze dat wel wilde, maar het voelde niet echt onwennig. Het was gewoon een baby. Gewoon een baby, zoals ze er zoveel wel eens had vastgehouden. Hij was een mooie baby, met zijn grote groene ogen en nu kon ze maar niet stoppen met denken hoe haar eigen baby er uit zou gaan zien. 

 

Het gehuil hield aan. Misschien hoorde Josephine het niet. Misschien moest ze... Nee... nee, het was niet haar kind. Was er geen huiself ofzo? Wat deden die eigenlijk allemaal? 

 

Oh Merlijn, sinds wanneer kraamde ze dat soort onzin uit? Het was niet alsof ze hier in bed iets beters te doen had dan naar het plafond staren. 

 

Met een zucht sloeg ze de dekens van zich af en liet zich het bed uitglijden. De vloer voelde koud aan onder haar blote voeten en dus sloeg ze maar snel de warme ochtendjas om zich heen die Josephine haar gegeven had om een beetje te compenseren voor de kou. Op de gang was het verder stil en niemand in huis leek echt wakker te zijn.

 

Echter, toen ze de deur van de babykamer open duwde bleek er al iemand te zitten. 

 

Geschrokken hield ze haar adem in en trok wat bleek weg. Voor een moment overwoog ze om de deur vlug weer dicht te trekken, maar hij had haar al gezien. 

 

OOC: Privé <3 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Met grote ogen staarde Evangeline Keane aan. Het was één ding om te bedenken dat ze met Keane wilde praten, het was iets heel anders om ook werkelijk voor zijn neus te staan. Hij zag er een beetje onhandig, zoals hij daar zat met de huilende baby, maar het was ook wel aandoenlijk, lief. Het maakte dat ze wilde lachen en in huilen uitbarsten tegelijkertijd, dus richtte ze vlug haar blik, terug op de grond. 

 

"Ik eh" Owen's gehuil overstemde haar zachte stemgeluid en twijfelend zette ze een stapje dichterbij. Eva wist niet helemaal zeker of hij nou gewoon tips wilde of dat ze de baby van hem overnam, dus liet ze zich maar voorzichtig op de rand van de fauteuil zakken en keek naar het rood aanlopende kindje. "Hé ssst," suste ze zachtjes en met haar vinger veegde ze wat tranen van zijn wang. "Soms helpt het om ze af te leiden, misschien kan je hem weer in slaap zingen?" stelde ze voor. Of een liedje voor hem spelen dat was toch iets meer Keane's ding, maar dat was wellicht wat luid om midden in de nacht te doen. Misschien moest hij voor Owen ook maar een muziekdoosje maken. "Mag ik?" Ze strekte haar handen uit en behendig nam ze het kindje over en nestelde het in haar armen, voor ze zachtjes een slaapliedje begon te neuriën. Het was één van die oude Welshe slaapliedjes die haar moeder vroeger altijd zong, ze wist eigenlijk niet eens hoe het heette. Het haardvuur knisperde zachtjes, Owen's heerlijke babygeur dreef haar neus binnen, het gehuil werd langzaam wat zachter en heel even, voor een moment, voelde dit hele plaatje alsof het was zoals het moest zijn. 

 

Totdat een onverwachte beweging in haar buik haar plotseling er aan herinnerde dat dat niet zo was. Haar adem bleef hangen in haar keel en bijna had ze haar hand naar beneden af laten dwalen, maar ze wist hem nog net op de juiste plek te houden. 

 

"Ik was langsgekomen om je te zien," begon Evangeline, opnieuw. Het was makkelijker praten nu Owen's gehuil was veranderd in zacht gesnik. "Maar je was niet thuis." Ze vroeg zich af waar Keane de hele dag was geweest. Hij rook naar bier en vuurwhiskey, maar dat kon onmogelijk van de hele dag zijn. Het voelde echter hypocriet om te vragen als je zelf de persoon was die twee weken lang niet meer thuis was geweest. "En Josephine zei dat ik wel mocht blijven, tot je terug was. En ik had toch niet echt de behoefte om naar huis te gaan... want, nouja, je hebt vast wel gehoord van de verbroken verloving." Iedereen zou het nu vast wel weten. Als het aan Evangeline had gelegen was dat nog helemaal niet het geval geweest, maar de tijdschriften waren blijven schrijven en hoe langer je wachtte, hoe erger het werd. Of dat was tenminste wat haar oma haar had verteld. En die kon het weten. 

 

Maar ze haatte dit. Ze haatte het dat alles zo publiek ging, dat iedereen dacht recht te hebben op haar geheimen en ergens ze was bang voor wat voor gevolgen dat zou hebben. 

 

Heel even viel het stil. Dit was niet echt hoe ze had bedacht dat ze het zou gaan vertellen, in deze kamer, op zo'n moment. Maar ze waren alleen en ze wist niet zeker of zich ooit een betere kans aan zou bieden. Evangeline wist ook niet zeker of ze dit nog langer voor zich wilde houden. Ze had het al veel te lang alleen op proberen te lossen. En ze wilde het niet meer alleen doen. Ze wilde niet alleen zijn.

 

 "Keane.." Haar stem kraakte zachtjes, plotseling overladen van emoties. Tranen branden achter haar ogen, ondanks haar tevergeefse poging om ze weg te knipperen. "Ik moet je iets vertellen." Eva slikte. "Er is een reden dat de verloving voorbij is. Ik-" maar de brok in haar keel was te groot om de woorden in één keer er langs te persen. Even schrok ze van een beweging van Owen in haar armen en schichtig gleed haar blik door de babykamer. "Kunnen we hier veilig praten?" 

 

Je wist het eerlijk gezegd maar nooit. 

Share this post


Link to post
Share on other sites
Posted (edited)

Misschien had hij geschokeerder moeten reageren toen hij Evangeline Lennox plotseling ’s nachts in zijn huis aantrof – en al was hij voor een moment toch wel daadwerkelijk geschrokken, toch kon het hem niet kwalijk worden genomen dat hij ook weer niet zo overdreven reageerde; en niet alleen maar omdat hij toch een aanzienlijke hoeveelheid had gedronken en de wereld zachtjes voor zijn ogen deinsde. Hij had ergens wel verwacht dat ze op enig moment naar hem toe zou komen… en niet in het minst vanwege wat er was gebeurd tussen hen, aangaande de woorden die ze qua afscheid tegen elkaar hadden uitgesproken, de wens om elkaar te blijven zien en het niet bij dat plotselinge, onverwachte moment te laten. En aan de andere kant had hij in het geheel geen zin gehad om haar te zien, niet nu hij vermoedde dat ze het Charlemagne had verteld en de verloving daarop was stuk gelopen – inclusief eventuele gevolgen voor zijn eigen huwelijk. Maar hoe boos hij daar ook over in zijn hoofd kon zijn; het bleef Evangeline. En dus, toen ze zich naast hem op de fauteuil zetelde verstijfde Keane, geschrokken door haar plotselinge nabijheid en de vlam van verlangen wat dat in zijn onderbuik opwekte. Hij staarde opzij en liet haar gelaten het kindje uit zijn armen nemen terwijl hij het tintelende gevoel probeerde te negeren waar haar handen over de zijne gleden, een loszittende rode pluk haar zijn huid kietelde, haar heerlijke geur om hem heen dansende. Hij had alle bediendes weggestuurd en was juist zo trots geweest op het feit dat hij dit zelf kon – en toch leek alles op de een of andere manier op zijn plaats te vallen nu Eva de baby in haar armen had genomen en zachtjes heen en weer wiegde. Hij herkende het Welshe melodietje wat ze neuriede vaag, en plotseling moest hij er alles aan doen om niet zijn armen om haar heen te slaan en haar op zijn schoot te trekken, baby en al. 

 

En Keane schrok van dat gevoel. Want toen Josephine hem voor het eerst het baby’tje liet zien, had hij zich ineens afgevraagd of hij er niet fout aan had gedaan om aan Eva voor te stellen hun geheime relatie voort te zetten – en nu bleek dat het bestaan van de baby hem toch klaarblijkelijk niet zoveel leek uit te maken… en dat gevoel zelfs leek te versterken. Maakte dat hem een slecht mens?

 

“Ik heb het gehoord, ja” sprak Keane zorgvuldig, die zich ietwat behoedzaam tot zijn gehele lengte had uitgestrekt en Eva ietwat afstandelijk vanuit de fauteuil aankeek in een poging zijn verlangen wat te beteugelen. “Ik kon er niet bepaald omheen, hm?” Hij merkte dat zijn stem een ietwat spottende ondertoon had aangenomen en besloot zich daar dan maar aan over te geven. En toen ze opnieuw begon, toen ze zijn naam op die manier uitsprak… Keane sprong op en zette enkele stappen van haar af, zijn armen over elkaar geslagen. Hij voelde direct de kou van de kamer op hem neer dalen, zo verder van het haardvuur – maar daarmee kwam ook een helderheid van geest die hij niet kon verkrijgen in haar aanwezigheid. De Burggraaf haalde diep adem en keek haar aan, zo hard proberende de neiging te onderdrukken om zijn armen om haar heen te slaan, het haast pijnlijke gevoel van verlangen in zijn onderbuik onderdrukkende, dat het makkelijker werd om het tegenovergestelde gevoel te laten overheersen.

 

“Dat hangt er vanaf wat je definitie van ‘veilig’ is” sprak hij, ietwat koel. Voor een moment liet hij zijn groene ogen de babykamer rond glijden. Was er daadwerkelijk een plek waar de macht van zijn grootvader zich niet toe uitstrekte? Hij kon het zich nauwelijks voorstellen. “En dat hangt er weer vanaf wat je me wilt vertellen.” Keane slikte, nu zichtbaar geagiteerd. “Maar als je me gaat vertellen wat ik denk wat je me vertellen wil, dan mag je weten dat ik het jouw probleem beschouw en je het zelf mag oplossen.”

 

Want hij ging Josephine echt niet voor de rest van zijn leven onder een of andere imperiusvloek houden zodat zijn grootvader het niet te weten zou komen!

 

Edited by Keane Cadwgan

Share this post


Link to post
Share on other sites

Het beviel haar niet, de manier waarop hij tegen haar sprak. Zo koud en afstandelijk. Het leek in niets op de laatste ontmoetingen die ze hadden gehad. En het was niet alsof hier iemand was waardoor hij op deze manier moest spreken, het oneindige afstandelijke toneelstukje op moest voeren wat ze het laatste jaar zo goed op hadden gehouden. Ze waren hier alleen en hij hoefde haar heus niet meteen in de armen te vliegen, maar waar had ze dit nou weer aan verdiend? Verward keek ze toe hoe hij overeind schoot en door de kamer begon te lopen. Er was iets veranderd. Ze kon haar vinger er alleen niet precies op leggen wat het was. 

 

"Dat ik je hier iets kan vertellen en niemand anders het dan weet," antwoordde ze zachtjes en eigenlijk wilde ze ook overeind komen om Owen even terug in zijn bedje te leggen -dit was geen gesprek om te voeren met een ander kind in je armen- maar zijn volgende woorden lieten haar verstijfd achter op de zetel. Dat hing er van af wat ze hem ging vertellen. En blijkbaar had hij een idee van wat ze hem wilde zeggen? Ondanks het warme haardvuur begon de laatste kleur langzaam uit Evangeline's gezicht weg te trekken en met grote, geschrokken ogen keek ze hem aan. Ze had geen idee wat hij precies bedoelde, maar vanaf het moment dat hij die laatste woorden uitsprak leek al het bloed wel uit haar hersenen weg te stromen en plotseling kon ze niet meer helder nadenken. Wist hij het? Maar hoe dan? Waarom was hij niet naar haar toegekomen, had hij niets tegen haar gezegd? Kon het hem dan niets schelen? Of zou het iets anders kunnen zijn? Ze kon zo snel niets bedenken. Ze kon niet meer nadenken. Hij meende dat niet toch... dat laatste wat hij zei, dat meende hij niet. 

 

Evangeline kon haar hart voelen bonken in haar borstkas, terwijl ze zichzelf overeind duwde van de zetel en zonder iets te zeggen met het kindje langs hem naar het wiegje in de kamer stapte. "Mijn probleem?" begon ze, terwijl ze zorgzaam Owen terug in zijn bedje legde en even met een knuffel bij zijn hoofdje zwaaide om hem af te leiden. Toen draaide ze zich om en wierp Keane een felle blik toe. Ze voelde zich boos, maar vooral gekwetst en er was geen reden om dat voor hem te verbergen. "Hoezo mijn probleem?" zei ze, deze keer wat feller. "Jij bent verdomme degene die me zo in de problemen heeft gebracht."

 

Oke en zij zelf ook, maar kom op, waar was zijn hele verantwoordelijkheidsgevoel? 

Share this post


Link to post
Share on other sites

“Ík?” sprak Keane, die zijn armen nogmaals over elkaar sloeg en haar boos aankeek. “Als jij het nooit met je geliefde Charlie had aangemodderd, dan waren we nooit in deze situatie terecht gekomen!” Dat was natuurlijk niet geheel waar – met of zonder Charlie, het was niet per se de schuld van de jongen dat ze waren vreemdgegaan; ook zonder hem zat de kans erin dat het ooit zou zijn gebeurd. Maar dat het uitgerekend van alle mannen op aarde Charlemagne Gordon-Lennox moest zijn maakte de situatie er niet gemakkelijker op; zeker nu Evangeline zich daarmee zo dichtbij zijn eigen cirkels bewoog. En oh… de gevolgen konden zo zwaar voor hem wegen; hoe kon ze zich dat niet hebben beseft?! 

 

Keane’s blik gleed nogmaals langs het plafond, voordat hij deze wederom op Eva liet hangen. Hij griste zijn toverstaf uit zijn zak en siste de muffliatospreuk tussen zijn tanden, voordat hij de staf weer in zijn mantels liet verdwijnen. "Nou, het is veilig hoor - vertel het me maar! Alsof Josephine en mijn grootvader er niet op andere wijze achter zullen komen en het kwaad niet allang is geschied... dacht je echt dat je zoiets geheim kon houden als het eenmaal was verklapt? De hele magische wereld heeft het al weken over niets anders dan je verbroken verloving; als ze ook maar een hint hiervan opsnuiven zitten we hier nog maanden aan vast!"

 

En hij had nog zo geprobeerd dat allemaal te negeren en te doen alsof zijn huwelijk niet in één klap over zou zijn als de waarheid uit zou komen. En al zou Josephine het hem vergeven - dan zou zijn grootvader niet zo vrijgevig zijn met zijn vergiffenis omtrent het daarop volgende schandaal, dat waarschijnlijk nog tijden rond de salons in Cambridge en Londen zou schallen. En de wraak van zijn grootvader... hij rilde kort. Dat was toch wel iets wat hij nooit had willen meemaken - en nu door Evangeline's stomme verspreking tegen Charlemagne, waarvan hij zeker was dat ze toch de waarheid tegen zijn zwager had verteld aangaande hun kleine 'misstap', zou hij zich daar toch wellicht op moeten voorbereiden.

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Wat had Charlie hier nou weer mee te maken? Charlie was niet degene die met haar naar bed was gegaan (of eh op het bureau) en een baby in haar had gestopt. Was het maar zo, dan had ze tenminste een normaal leven kunnen leiden. Nu had ze geen idee hoe haar leven er uit zou gaan zien, maar het vast in niets wat ze ooit gehoopt had. "Charlie heeft hier helemaal niets mee te maken," siste ze geïrriteerd, maar toen verzachtte haar stem een beetje. "Hij is niet hier geweest toch?" Nee, dat was niet logisch. Waarom zou hij haar nou weer hier naar haar gaan zoeken. Tenzij hij verwachtte dat ze inderdaad naar Keane zou gaan, maar waarschijnlijk niet. 

 

Ja, het kwaad was inderdaad allang geschied, dat wist ze ook wel. Daar hoefde hij haar echt niet zo hard aan te herinneren. Als ze hier vanaf wilde dan had ze dat veel eerder moeten doen. Maar de weken waren voorbij gegleden en ze had niets ondernomen op dat vlak en nu waren ze hier. De kriebels gleden over haar rug n toen hij begon over zijn grootvader en dat die er toch wel achter zou komen. "Nee!" riep Evangeline, de paniek duidelijk doordringend in haar stem en ze schoot een stap naar voren. "Nee, je grootvader mag het niet weten. Hij.." Heel even aarzelde ze. Ze was niet helemaal zeker van wat Owain Cadwgan zou doen als hij er achter kwam, maar het kon vast niet veel goeds betekenen. Ze wilde het niet weten. "Hij doet me nog wat aan." Ze zei het zo zachtjes dat ze niet eens zeker was dat Keane haar wel zou verstaan. 

 

Eva slikte en wikkelde zenuwachtig een losse krul om haar vinger. "Maar je hebt gelijk. Ik weet niet hoeveel langer ik het geheim kan houden en dan zullen mensen vragen gaan stellen en... daarom heb ik je hulp nodig." Ze boog haar hoofd en plotseling voelde ze zich meer bang dan boos. "Want ik weet het gewoon even niet meer." Stille tranen begonnen over haar wangen naar beneden te rollen. "Ik weet niet meer wat ik moet doen." 

 

Wat ze ook deed, ze leek altijd maar de verkeerde keus te maken. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Natuurlijk had Charlie er wel wat mee te maken! Charlegmagne Gordon-Lennox had er alles mee te maken, van begin tot eind. “Niet dat ik weet” gromde Keane desalniettemin op de vraag of Charlemagne nog langs was geweest. Hij zou de jongen nooit binnenlaten; aan de andere kant, Josephine was het grootste gedeelte van de tijd alleen thuis en die liet klaarblijkelijk wel meer figuren naar binnen – inclusief Evangeline Lennox zelf. Hij zag dat Eva begon te huilen en wendde zijn blik af, liep naar het raam en staarde nietsziend naar buiten, de zwijgende stilte tussen hen verbroken door de grote regendruppels, die in dit seizoen zo’n beetje iedere dag wel hard tegen de ramen tikten en een zacht gepriegel van Owen. Hij voelde de withete woede zijn bloed doen koken en zou het liefst iets nu heel hard in elkaar hebben geslagen. In plaats daarvan zochten zijn vingers naar zijn sigaretten in de zak van zijn mantel en trok hij zijn toverstaf om deze aan te steken. Hiermee al meer op zijn gemak probeerde hij zichzelf iets te kalmeren, wat helderder na te denken. Vanaf het moment dat hij Evangeline weer in zijn leven had gelaten, had hij alles op het spel gezet. Het was een kaartenhuis, datgeen wat hij had opgebouwd; zijn huwelijk met Josephine, het kindje, zijn gevoelens voor Eva, zijn grootvader… één windvlaag en het woei om – en hij had Evangeline toegestaan om in een positie te geraken waarin ze het gemakkelijk om zou kunnen blazen. Wellicht was het te laat, te laat om zijn hand te redden, desnoods te bluffen – wellicht was hij moe, aangeschoten en vooral boos op alles en iedereen. Maar Eva had gelijk, het was niet enkel hijzelf waar hij zich zorgen over moest maken als het ging om de wraak van Owain Cadwgan; het was ook Evangeline, en wellicht daarnaast nog anderen die vooralsnog in zoete onwetendheid verkeerden; Josephine, Owen… met het verkrijgen van de zware, gouden ring om zijn vinger, maar voornamelijk met het vaderschap, was speeltijd over en moesten er volwassen beslissingen worden gemaakt. Hij moest redden wat er te redden viel. En wie weet, wellicht bevatte het kaartenhuis wel een troefkaart…

 

En als hij bij de pakken neer ging zitten, dan had hij sowieso verloren.

 

Keane was echter niet zo’n snelle denker en al helemaal geen held in zelfreflectie; en dus, toen hij zich zo’n twee à drie sigaretten later eindelijk weer omdraaide had hij eigenlijk half verwacht dat Evangeline reeds zou zijn vertrokken. Ondanks dat hij haar niet kon zien zonder dat zijn hart een sprong maakte, zou dat toch ergens een opluchting zijn geweest; uitstel, in Keane’s ogen, was nooit iets slechts. Maar nee; ze stond er nog en voor een moment keek de Burggraaf haar aan, zijn gezichtsuitdrukking ontdaan van boosheid maar nu vooral vermoeid. Zonder iets te zeggen stapte hij op haar af en pakte hij haar hand.

Kom” mompelde hij, voordat hij haar mee de kamer uittrok en de deur voorzichtig achter hen sloot om Owen niet weer wakker te maken. Zachtjes sloop hij over de overloop richting de muziekkamer, waar hij Eva naar binnen liet. Voor een moment twijfelde hij, voordat hij met zijn toverstaf op de klink tikte en de deur met een klik in het slot viel. Ondanks dat er nog een vuur nasmeulde in de grote haard, was het koud en donker in de kamer. Keane liep langs zijn cello, waar hij voor een moment uit gewoonte zijn hand over het donkere hout liet glijden, voordat hij naar de boekenkast bij het raam stapte. Voor een moment kneep hij zijn ogen tot spleetjes, waarna hij een ingewikkelde set rytmische tikken met zijn staf op verschillende boekenkaften begon te geven. Na de serie, klaarblijkelijk tevreden, borg hij zijn staf weer op en stapte hij wederom op Eva af. “Volg mij, wees niet bang” fluisterde hij in het halfduister van de kamer, voordat hij haar mee richting de haard trok, de gloeiende embers ontwijkende en erdoorheen stapte; maar niet om gebruik te maken van het haardnetwerk. In plaats daarvan duwde hij de stenen achterzijde van de haard open, welke toegang gaf tot een knusse kamer, wat rommeliger ingericht dan de rest van het huis. De ruimte had geen ramen, maar in plaats daarvan hing er een groot schilderij van de groene heuvels van het Graafdom Radnorshire in Wales. Keane veegde vlug wat vroege modellen muziekdoosjes en stapels papier gevuld met zorgvuldig neergekrabbelde muzieknoten terzijde, voordat hij twee glazen pakte en zowel zichzelf als Evangeline een goed glas dure, Welshe whiskey inschonk. Hij duwde de schouw weer dicht, zwaaide een keer met zijn toverstaf om enkele dikke kaarsen en het haardvuur aan te steken zodat ze niet zouden bevriezen en zakte neer in een van de luxe fauteuils. Hij nam een slok en liet de volle, goudkleurige drank over zijn tong glijden, voordat hij zijn blik verschoof naar Eva.

 

Dit… is stukken beter” verzuchte de Burggraaf, de stilte verbrekende. Even zweeg hij wederom, maar hij toen hij Eva’s blik vragend de ruimte zag gaan grijnsde hij opgelaten. “Ik.. ik heb dit voor ons laten bouwen na ons gesprek op… nuja. Er zijn geen 100% garanties dat het… veilig is, maar het is een stuk veiliger dan op een andere plek, denk ik zo. Als het goed is weet niemand hier vanaf en ik heb de ontwerper voldoende betaald om.. nuja.” Keane haalde zijn schouders op. “Ik wilde het aansluiten op het haardnetwerk, zodat jij…" Zijn blik gleed onwillekeurig naar het bed in de hoek van de kamer, voordat hij vlug nog een slok whisky nam. "...maar ik weet nog niet of ik dat aandurf. De registers zijn in te zien op het Ministerie. Als je me echter iets wilt vertellen, dan kan het denk ik het beste.. hier.”

 

Dat de kamer alleen al niet zijn baby met Josephine als de spreekwoordelijke olifant in de kamer presenteerde, deed daarnaast ook al heel wat voor zijn gemoedsrust.

 

Edited by Keane Cadwgan

Share this post


Link to post
Share on other sites

Keane was zo stil dat Evangeline zich voor een moment afvroeg of hij wel had begrepen wat ze net tegen hem had gezegd. Of hij wel besefte wat ze hem duidelijk probeerde te maken, want momenteel leken de woorden volledig langs hem heen te gaan. Ze had op zijn minst wel een reactie verwacht. Wat dan ook. Een sneer, een zachte opmerking terug, maar kwam niets. Helemaal niets. Waarom zei hij nou niets terug? Ze probeerde hier verdomme haar hart te openbaren en hij keerde haar gewoon de rug toe. Evangeline moest zich inhouden om niet op hem af te rennen, die stomme sigaret uit zijn mond te trekken en de grond in te stampen en hem eens even heftig door elkaar te schudden. Haar vingers tintelden ervan, maar ze kneep haar handen samen en in plaats daarvan probeerde ze de tijd te gebruiken om zichzelf weer een beetje bij elkaar te rapen, terug de Evangeline te worden die ze de afgelopen maanden was geweest. Die alleen huilde als ze alleen was en die met opgeheven hoofd de rest van de wereld probeerde te trotseren, alsof er niets aan de hand was. En ondertussen probeerde ze te bedenken wat ze nog meer kon doen of zeggen om werkelijk Keane's aandacht te krijgen. 

 

Ze ging in ieder geval niet weg. Natuurlijk ging ze niet weg. Ze was hier gekomen met een doel en het minste was het kon doen was dat doel voltooien. Dus liet ze Keane haar gewoon bij de hand nemen en de kamer uit sleuren. Hij zag er iets kalmer uit, niet meer zo boos als daarnet en Eva hoopte dat dat een goed teken was. "Ik ben niet bang." fluisterde ze vastberaden en ze kneep zachtjes in zijn hand. Want als hij haar ergens mee naartoe nam was het bijna altijd beter dan waar ze vandaan kwamen. Terwijl Keane de ruimte waar ze in terecht kwamen op orde bracht, nam Eva de tijd om verwonderd rond te kijken. Ondanks dat het een afgesloten ruimte was, voelde het niet alsof je werd opgesloten. Het schilderij gaf iets weids aan de kamer, alsof je er zo doorheen kon stappen en dan plotseling heel ergens anders was. Eva stapte er op af om het van dichtbij te kunnen bewonderen. "Het is perfect," glimlachte ze en ze draaide zich terug naar hem om, griste het glas whisky van de tafel. "Dankje." Want hij had dit toch een beetje voor haar, voor hun, gebouwd en het voelde veiliger dan elke plek waar ze de afgelopen weken was geweest. 

 

Met een zucht liet ze zich in de fauteuil tegenover hem zakken. Blijkbaar had hij inderdaad niet helemaal begrepen waar ze het over had, maar in ieder geval wilde hij nu wel luisteren. Dat was iets, een begin. Eva knikte, tuurde even twijfelend naar het glas whisky in haar hand en nam toen toch maar een grote slok. "Oke." Ze kon dit, dit was waar ze voor gekomen was. Maar waar moest ze beginnen? Of moest ze maar meteen met de deur in huis vallen? "Ik ben degene die het uit heeft gemaakt met Charlie, niet andersom, in tegenstelling tot wat iedereen denkt," besloot ze de situatie eerst maar op te helderen. "Ik heb hem niets verteld, over ons of wat dan ook. Ik heb hem een brief geschreven en toen ben ik gewoon... weggegaan. Hij begrijpt er vast niets van. We maakten wel veel ruzie, maar het was nou ook weer niet zo erg." Gespannen plukte ze wat aan een los draadje van haar ochtendjas. "Ik weet dat het nogal een laffe manier is om het met iemand uit te maken via een brief, maar ik durfde niet met hem er over te praten. Ik was bang dat ik hem de waarheid zou vertellen." Haar blik verharde een beetje. "Het is beter als hij het niet weet."

 

"Misschien moet ik het je laten zien, in plaats van het vertellen."

 

Evangeline nam nog een slok whisky om zichzelf de nodige moed in te drinken, zette het glas terug neer op het tafeltje en kwam weer overeind. Tot nu toe had ze haar best gedaan om alles maar te verbergen, om haar groeiende buik te verstoppen onder brede jurken en dikke stoffen (en dat ging nu nog prima) maar het werd tijd dat ze open kaart met Keane ging spelen. Ze trok de linten van haar ochtendjas los en liet de warme, dikke stof wat langs haar schouders naar de grond glijden. 

 

Hopelijk kreeg hij niet meteen een appelflauwte, want ze had geen idee hoe ze weer uit deze kamer moest komen. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Voor ze ook maar iets had kunnen zeggen stond Keane al overeind. Evangeline staarde hem met grote ogen aan, nieuwsgierig naar zijn reactie. Het was toch ook wel een beetje spannend, om dit zomaar te vertellen, want eigenlijk had ze geen idee wat voor reactie ze precies kon verwachten. Ze hadden het nooit echt hardop veel over kinderen gehad, dat deed je niet als je toekomst zo onzeker was. Maar het zag er niet verkeerd uit, zoals hij meteen overeind schoot en haar vast pakte, waardoor een warm gevoel zich door haar lichaam verspreidde. Behalve dan... dat hij de verkeerde conclusie had getrokken. 

 

"Wat?" Verward liet Eva haar blik over Keane's bezorgde gezicht glijden. Ze had veel ruzie gemaakt met Charlie, vooral de dagen vlak voordat het uit ging en sommige waren wel een beetje uit de hand gelopen maar ze waren niet zo... ze waren niet echt fysiek, want zo was Charlie niet en zeker niet tegen haar. Tenminste, zo was hij nooit geweest. Ze had geen idee hoe hij zou reageren als het nieuws van haar zwangerschap ooit naar buiten kwam en eigenlijk wilde ze het ook niet weten. Een gebroken hart kon mensen domme dingen laten doen. "Nee, nee!" ratelde ze vlug en ze schudde wild met haar hoofd, waardoor haar rode krullen op en neer deinsden. "Dat is het niet. Hij heeft me geen pijn gedaan." Keane was zo dichtbij nu dat het moeilijk was om helder na te denken. 

 

"Ik ben zwanger," flapte ze er plotseling in één keer uit en Evangeline's blik schoot razendsnel naar beneden en toen weer omhoog. Voorzichtig legde ze haar hand op de kleine bolling van haar buik. 

 

Wauw, dat was de eerste keer dat ze het hardop gezegd had. Het voelde raar en tegelijkertijd, voelde het ook best wel goed. 

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Haar aanwezigheid maakte hem zo warm vanbinnen, alsof ze zijn eigen persoonlijke kacheltje was. Keane keek haar aan, bezorgdheid nog steeds in zijn blik. Charlie had haar geen pijn gedaan. Maar wat was er dan gebeurd? Was het iemand anders geweest? De Hertogen? Het was toch niet… toch niet zijn grootvader? Ietwat bezorgd zette hij nog een stap dichterbij, uit een soort pretentie tot troost maar half ook omdat hij zijn verlangen niet langer kon beheersen. De opgedroogde tranen op haar wangen, haar volle lippen… als hij nog even zou wachten met haar zoenen dan zou hij uit elkaar barsten van begeerte, hij wist het zeker. 

 

Tenminste, totdat Evangeline hem datgeen vertelde wat zijn aderen plotsklaps in ijs deed veranderen.

 

Zwanger??? 

 

Onwillekeurig liet Keane zijn blik naar beneden glijden, naar de kleine ronding van haar middenrif. Nu ze het hem had verteld, vroeg hij zich af of het hem niet eerder had moeten opvallen – maar eerlijk gezegd was hij meer bezig geweest met de gezwollen rondingen die zich daarboven bevonden. Ietwat verbluft deed hij weer een stapje achteruit, zijn blik gericht op haar buik, voordat deze terugflikkerde naar haar gezicht. Het duurde even voordat hij zijn stem had gevonden, de kleur weggetrokken uit zijn gezicht.

 

“Van… van… van… hèm? Maar waarom zou je dan niet… niet… trouwen?”

 

Want van wie anders kon het zijn?

 

Edited by Keane Cadwgan

Share this post


Link to post
Share on other sites

En daar was het dan, de realisatie die tot hem begon door te dringen. Evangeline probeerde zichzelf een houding te geven, maar het voelde toch een beetje ongemakkelijk hoe Keane nu naar haar aan het staren was. 

 

"Nee! Niet van hem." Oh kom op zeg Keane. "Van jou natuurlijk." Misschien dat ze dat wat rustiger had moeten brengen, want eerlijk gezegd zag hij er plotseling nogal bleek uit, alsof hij een beetje in shock verkeerde, maar hij zei het zelf. Het was helemaal niet logisch dat ze zwanger zou zijn van Charlie en het dan uit zou maken. Wie deed dat nou? "Van die avond... op je huwelijksfeest toen we... je weet wel." En haar verlovingsfeest, maar haar verloving deed er niet meer toe. Die was over en het zou nooit meer goed komen. Niemand zou zich ooit nog met haar willen verloven, tenzij je heel, heel veel geluk had, zoals Paige, maar daar hield Eva maar geen rekening mee. Die kans was zo klein.  

 

"Het kan niet Charlie's kind zijn," ging ze verder, de wanhoop zachtjes flikkerend in haar ogen. "Ik ben uberhaupt nog nooit met hem naar bed geweest." Zou Keane dat geloven? In hun eigen relatie hadden ze zich natuurlijk nooit aan de regel "geen seks voor het huwelijk" gehouden, maar dat was anders. Keane was toen verloofd met Gaia, dus Eva had gedacht dat er uberhaupt nooit een huwelijk. En anders hadden ze het vast alsnog wel gedaan, maar die gedachte probeerde Eva voor nu maar even te negeren, want dat zou haar zaak niet helpen. "Echt waar, geloof me. Het is jouw kind. Daarom kan ik niet met hem trouwen." 

 

Het was logisch, zo logisch. Dat kon Keane hopelijk toch ook wel inzien? 

Share this post


Link to post
Share on other sites

“Van mij… natuurlijk?” herhaalde Keane haar woorden zwakjes, terwijl hij haar aanstaarde alsof ze hem zojuist in een goudvis en terug had getransfigureerd (al deden zijn grote ogen en open mond er niet bepaald op wijzen dat de transfiguratie terug daadwerkelijk was gelukt). Misschien had Eva al enkele maanden aan het idee kunnen wennen, maar ze overviel er Keane nogal mee en de jongen zag er dan ook zo bleek uit dat het leek alsof hij ieder moment ter aarde zou kunnen storten. Hij slikte, maar zijn keel was rauw en nietsziend deed hij een poging zijn glas whisky te vinden. Toen zijn lege hand deze echter niet op het tafeltje vond gaf hij op en vond hij voldoening bij het vastgrijpen van de stoelleuning voor wat houvast. De gebeurtenissen op het huwelijksfeest… hoe zou hij die avond kunnen vergeten? Het was nagenoeg het enige waar hij de afgelopen maanden daadwerkelijk mee bezig was geweest. Hij wilde zich niet voorstellen dat ze dat soort… dingen ook met Charlemagne had gedaan, dat ze zich zo aan de jongen had gegeven. En toch… hij kon zich niet voorstellen dat… ze hadden het maar één keer gedaan!

 

“Hiervoor ben je nooit zwanger geworden” bracht hij met enige moeite uit, zijn blik terugbrengend naar het meisje. “Weet je niet zeker dat je… dat je niet gewoon heel veel aardbeientaartjes hebt gegeten?” Misschien was ze gewoon dik, dat zou alles verklaren! Want als je niet gelukkig was dan ging je veel eten, en wie zou er ooit gelukkig kunnen zijn in een verloving en aanstaand huwelijk met Charlemagne Gordon-Lennox? “Ik bedoel, aardbeientaartjes zijn ook wel erg lekker.” En dat ze wat wat aangekomen betekende niet dat ze ook gelijk zwanger was! Hij boog zich wat naar haar toe. "Het hoeven natuurlijk niet alleen aardbeientaartjes te zijn" ging hij verder, alsof dit een geheel plausibele verklaring was. "Ik bedoel... vanille pudding, slagroomsoezen, citroencake, crème brûlée, toffee koeken, chocoladefudge... ik kan nog wel even door gaan. En dat alles te vinden in de keukens van Gordon Castle. En het is niet alleen dat ik dat weet." Keane knikte haar begrijpend toe, alsof hij zich geheel haar situatie kon inbeelden. "Ik heb het zelf ook ondervonden!" Hij schonk haar een waterige grijns. "Maar met wat training is het er zo weer af, hoor." 

 

Edited by Keane Cadwgan

Share this post


Link to post
Share on other sites

Nee, daar had Keane inderdaad een goed punt. Hiervoor was ze nooit zwanger geworden en dat terwijl zich toch echt eh, genoeg momenten hadden aangediend. Maar hiervoor was ze tenminste voorzichtig geweest en had ze altijd maatregelen genomen. Maatregelen die hard nodig waren geweest, bleek maar weer. "Ik nam altijd van die drankjes," legde ze uit. "Maar daar ben ik mee gestopt nadat het uit was." Die dingen waren duur oke. En je kon ze ook wel zelf maken maar... tja, waarom zou ze? "Het was niet alsof ik ze toen nog nodig had en het stond nou ook niet echt op mijn planning dat we spontaan seks gingen hebben op je feest dus sorry hoor dat ik niet echt was voorbereid." Natuurlijk kon Keane er ook niet veel aan doen, maar het irriteerde haar een beetje dat het volledig haar verantwoordelijkheid zou zijn geweest. Keane had er duidelijk ook nooit bij nagedacht waarom het eerder wel altijd goed was gegaan. 

 

Maar wat hij toen suggereerde sloeg werkelijk alles! Evangeline knipperde een paar keer met haar ogen en wierp Keane een verontwaardigde blik toe. "Pardon?" siste ze, de irritatie merkbaar in haar stem, zeker toen hij maar door bleef gaan over wat voor eten ze allemaal wel niet serveerden op Gordon Castle. Oh dus omdat ze thuis misschien niet zoveel te besteden had ging hij er maar vanuit dat ze zich helemaal had volgepropt nu ze daar eindelijk de kans voor had? Werkelijk? "Ik ben niet dik!" spuwde ze boos en ze besloot gebruik te maken van het feit dat hij zich wat naar voren had gebogen om hem met haar vuist een stomp tegen zijn schouder te geven. Hopelijk was het hard genoeg om hem terug uit de taartjeshemel te krijgen en weer op aarde te laten landen. "Niet alles in de wereld draait altijd maar om aardbeientaartjes. En als je me nog één keer dik noemt dan verander ik je in een pudding voor je ook maar aardbeientaartje kan zeggen." Nu was aardbeientaartje ook wel een lang woord, maar dat was alleen maar goed, want dat gaf haar een beetje de tijd. 

 

"Ik ben zwanger, niet dik. Het was niet mijn bedoeling oke, ik wilde dit ook niet... maar het is gebeurd."

Share this post


Link to post
Share on other sites

Keane moest, ondanks zichzelf, toch wel een beetje grinniken toen ze zo beledigd reageerde op zijn aardbeientaartjes-theorie, al verdween dat weer wat toen hij een stomp op zijn arm te verduren kreeg. “Pas op, in dit formaat ken je je eigen kracht niet” grijnsde hij schertsend, gewoon omdat hij het niet laten kon, voordat hij achteruitsprong voordat ze hem nogmaals een tik kon geven. De dingen die ze beweerde waren echter niet geheel om te lachen; desalniettemin pakte hij met hernieuwde pit zijn glas op en keek haar aan, de spanning wat doorbroken. Hij nam een diepe teug en overwoog haar woorden, proefde ze op zijn tong, ze wegende voor wat ze waard waren.

 

“Dus jij zegt… jij beweert, moet ik zeggen, dat je die drankjes niet hebt genomen, wij onze enkele misstap hebben begaan en dat dat ene moment consequenties heeft gehad die je niet van voorhand had kunnen voorzien? En daarna zat je vast in je verloving met Charlemagne, hadden jullie ruzies die tussen de lakens niet goed werden gemaakt en ben je vervolgens na het achterlaten van een brief bij hem vertrokken, van de radar verdwenen voor alle zoekende uilen van de media en van mij, om een week later voor mijn deur weer te verschijnen?” Zijn toon was ietwat sceptisch en de blik die hij haar schonk deed daar niet heel veel voor onder. Hij nam nog een slok. “En nu, als je al echt zwanger bent, heb je niets meer – geen huwelijkskansen, geen toekomst… Ik bedoel, ik heb een hekel aan de jongen, maar het is wel een toekomstige hertog. Een betere huwelijkspartner kan iemand, nuja.. zeker van jouw stand, excusez-moi, zich eigenlijk niet wensen.” Even zweeg hij, voordat hij zich naar de kast begon te bewegen om zijn glas bij te vullen. 

 

“Het spijt me Eva” sprak hij, nadat hij het volle glas aan zijn lippen had gezet en een nieuwe teug had genomen. “Maar ik vind het geen plausibel verhaal. Er zijn zoveel uitwegen die je had kunnen nemen om jezelf te redden, zoveel manieren om de situatie voor alle betrokken partijen op te lossen – waarom zou je het zover laten komen? Er worden wel vaker zwangerschappen vroegtijdig afgebroken; niet altijd is de bruid nog maagd voordat de ring door haar bruidegom aan de vinger wordt geschoven. En je had de tijd aan jouw kant! Dus… waarom? Waarom dit, waarom nu?” Of was het een uit de hand gelopen grap? Maar nee; het zou te cru voor woorden zijn om haar te betichten van een grap in deze serieuze zaken. Daarnaast was er voor Charlie weinig te lachen. Hij leunde tegen de tafel terwijl hij zijn blik over haar heen liet glijden. Was ze echt zwanger? Het was een buikje, dat was waar… maar hoe kon hij het zeker weten?

 

“En misschien nog wel het belangrijkste..” Keane zuchtte en bestudeerde voor een moment de gouden trouwring aan zijn vinger. Eens was een ongewenste zwangerschap wellicht de uitkomst geweest; maar nu was het te laat, te beladen. “Als het al waar is, wat wil je dan van mij?”

 

Edited by Keane Cadwgan

Share this post


Link to post
Share on other sites

Nou, ze was in ieder geval emotioneel genoeg om daadwerkelijk zwanger te zijn – dat bewees zich maar. Keane negeerde het ietwat benauwde gevoel in zijn borst toen hij Eva even zag haperen maar verbeet zich, niet bereid zich nu al over te geven aan sentiment Waarom ze zou liegen over iets wat haar leven compleet zou ruineren? Nuja… wist hij veel. Er waren vast genoeg redenen te bedenken; als je het hem zou vragen, was alles beter dan een leven met Charlemagne Gordon-Lennox (ondanks dat er een paradox te vinden was als je dit statement vergeleek met zijn uitspraak van zojuist, want inderdaad, financieel en waar het de sociale ladder betrof had ze zich geen betere huwelijkspartner kunnen wensen). Wellicht had Evangeline echter ingezien dat daadwerkelijk alles beter was dan dat, dat niemand ter wereld het met Charlie uit zou houden, iets wat ze tot dit moment klaarblijkelijk niet tot zich had laten doordringen – Keane was nog steeds stellig overtuigd dat Eva hem had willen straffen door zich op die manier aan zijn oetlul van een zwager te verbinden; met liefde had het toch zeker niets te maken gehad. En waarom dan, als ze zich in die uitzichtloze positie bevond, in de onmogelijke situatie dat ze ook nog eens zwanger was en op andere gronden haar verloving niet meer kon ontduiken, gewoonweg doen alsof Charlemagne’s kind de zijne was? Het was een goed genoege uitvlucht om gemakkelijk haar voorgaande keuzes teniet te doen, doch ietwat risicovol als hij haar zou weigeren. Desalniettemin leek ze ervan overtuigd geweest dat hij zomaar toe zou happen en een eventueel kind wat wellicht niet aan hem toebehoorde zonder enig gemor tot het zeventiende levensjaar zou onderhouden; begreep ze niet hoeveel problemen dit voor hem zou meebrengen?

 

“Een baby die ‘toevallig’ op mij lijkt, zou toch geen slecht begin zijn om je claims te ondersteunen” wierp Keane haar tegen, die zijn armen over elkaar vouwde en haar onbereidwillig aankeek. Maar toen kwam de aap pas echt uit de mouw, en met iets van shock en ongeloof in zijn ogen zette hij zijn whiskeyglas terug op tafel om het niet uit zijn handen te laten spatten. Geld?” herhaalde hij zwakjes, want Eva had hem nog nooit om geld gevraagd, ondanks dat hij haar vaak genoeg wat had toegeschoven. En niet alleen hij; ook Josephine had er een handje van gehad. Was ze werkelijk zo wanhopig? Zijn gedachten dwaalden direct af naar alles wat er over haar in de kranten werd gezegd, al die verhalen over de Lennoxen als Golddiggers… was dat dan toch echt waar, na al die jaren dat hij Eva al kende? Hij zei er niets over, maar zijn gedachten aan het woord lagen duidelijk op zijn gezicht geschreven en afstandelijk rechtte hij zijn rug wat, klaarblijkelijk teleurgesteld en zelfs een beetje geknakt in het beeld wat hij van Eva had opgebouwd, het hoge vaandel waar hij haar al die jaren in had gedragen… Had Dani dan toch gelijk gehad?

 

“Ik kan je niet zomaar geld geven, als dat is waar dit om draait” sprak hij kortaf. “Als je geld wilt, dan mag je ervoor werken.” In zijn theater, waar ze manager van was – al was dat een claim die wellicht enige revisie benodigde, zeker na dit gebeuren en het feit dat ze al weken haar taken niet had uitgevoerd. 

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now


  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×