Jump to content
Chase Bennett

[1837/1838] Running with the thieves

Recommended Posts

9 november 1837

 

‘Claude?’ Chase klopte nog een paar keer op de deur, chagrijnig, en vroeg zich af of het het waard zou zijn om de deur open te breken. Ze zou vast doen alsof het allemaal uitsluitend zijn schuld was, want dat was het altijd, snap je, hij moest gewoon begrip tonen voor hoe ontzettend zwaar zij wel het niet had nu ze met hem getrouwd was en hij moest alles slikken, anders was hij onredelijk, ook al sloot ze hem buiten en weigerde ze de deur open te doen. Ugh. Rotwijf. ‘CLAUDE?’ probeerde hij nog een keer.

 

Het enige wat hij hoorde, echter, was het gonzende gebrek aan antwoord. Boos keek hij naar de deur, net alsof het nu wel ineens de hint zou vatten. En wat moest hij nu precies doen? Hopen dat ze over een paar uur wel de deur zou opendoen? Terug naar de slaapzaal in Zwadderich gaan? Ja, dat was ook echt geen walk of shame in de verkeerde zin. Of… hij slenterde naar Hawks appartement, en ja, best, een sleepover was gay en zo, maar wegrennen van je vrouw was vast wel mannelijk genoeg. Behalve dat meneer net zo goed voor zijn deur stond. ‘Claude wil me niet binnenlaten,’ meldde Chase, een blik op de tweede gesloten deur werpend waar hij nu voor stond.

 

OOC: Privé met Gianna! <3

Share this post


Link to post
Share on other sites

Chase was chagrijnig, Hawk was woedend. Waar haalde Titiana in vredesnaam het lef vandaan om hem buiten te sluiten? Het was zijn appartement! Oké, oké, technisch gezien het appartement van Zweinstein, maar alsnog, was hij niet de man in huis? Had hij het hier niet voor het zeggen? Hoorde Titiana niet gewoon bezig te zijn met zich aan zijn mening te voegen? Wilde ze niet dat hij en hij vooral gelukkig was? Nou, blijkbaar niet, want hij stond hier nu voor een dichte deur.

 

"Dat verklaart," bromde hij boos tegen Chase. "Claude is altijd bezig met Titiana te verpesten." En dus was het Claude's schuld dat Titiana zich zo misdroeg. "Laat me er NU IN!" brulde hij naar de deur, maar de deur bleef nog steeds dicht, hoe veel hij er ook naar schreeuwde, aan rommelde, tegen schopte. "Was Claude altijd al zo... opstandig?" Want vroeger mocht hij haar wel, maar nu... "Wat is er gebeurd?" 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Aan de ene kant wilde Chase Claude verdedigen, want , het was vast niet Claude die de boel opstookte, nee, het was vast Titiana (hij kende haar voor geen meter, kende haar als Claudes vriendin die zijn tijd met haar in beslag nam en ew) of Emile (maar Emile verpestte alles, dus vast ook het open-deurbeleid in de Cornwalltoren) of… wist hij veel. Iemand. Richard? Adore? Blanche? Iemand. Of misschien ze allemaal tegelijkertijd en misschien moest hij ze stuk voor stuk het raam uitgooien om de boodschap duidelijk te maken. Misschien dat dan, dan de Claude die hij kende terug zou komen en misschien dat het allemaal dan opgelost zou zijn.

 

‘Emile,’ besloot hij, chagrijnig. ‘Sinds die gast hier zit, doet ze niets anders dan overal moeilijk over doen.’ Zijn blik dwaalde af naar de gesloten deur, die alleen maar dicht bleef, wat Hawk ook deed. Ugh. Vrouwen. ‘Volgens mij is hij ook bij háár geweest, hoor,’ voegde hij eraan toe, met een knikje naar het appartement dat bij deze verboden terrein voor hen beiden bleek. ‘Vroeger waren ze allebei gewoon… oké.’

 

Dacht hij. Of misschien was hij gewoon te nostalgisch naar toen Claude simpelweg verliefd op hem was geweest.

 

‘Heb je al magie gebruikt op die deur?’

Share this post


Link to post
Share on other sites

Emile. "Oh ja, die jongen met wie eh..." Eh, ja, die jongen waar Claude blijkbaar seks mee had in de gymzaal. Ja, die jongen, ja, wilde Chase vast aan herinnerd worden. Hij grijnsde maar een beetje ongemakkelijk en sloeg Chase op zijn schouder, als een soortement van ultieme vraag naar vergiffenis door middel van geweld. Niet dat Hawk ooit een andere manier had om zijn emoties te uiten.

 

Boos? Geweld.

Blij? Geweld.

Spijt? Geweld.

Verdriet? Geweld. 

Geil? Geweld.

 

Ik heb overigens een hekel aan het woord geil, maar je moet het er maar mee doen.

 

"Hij kan maar beter niet bij Titiana langs zijn geweest," gromde Hawk, want dat Emile met Claude naar bed ging was nog tot daar aan toe (hoewel Hawk wel jaloers was. Oh ja! Jaloers? Geweld.), maar hallo, hij moest wel met zijn klauwen van Hawk zijn vrouw afblijven?! Het was Hawk zijn vrouw! Dat ging gewoon om respect! En we doen nu even niet alsof Hawk soms masturbeert bij de gedachte aan Claude. 

 

Margaux, sorry voor deze post.

 

"Nee," zei hij sarcastisch tegen Chase. "Ik zat er alleen naar te staren in de hoop dat hij vanzelf open ging, oké?"

 

... Eigenlijk was dat precies wat hij had gedaan. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ja, die Emile, ja. Voor ze die gast had leren kennen, had Claude hem gewoon overal heen gevolgd en was ze alleen maar boos op hem geworden als hij haar niet genoeg aandacht schonk. Toen, toen had hij dat irritant gevonden, maar God… Hij zou meer doen dan hij tegen Hawk zou toegeven om daarnaar terug te gaan, geloofde hij, gewoon dat algehele concept van dat hij de belangrijkste persoon was in Claudes leven en ze alleen maar meer van hem wilde in plaats van dat ze hem buiten zijn eigen appartement sloot omdat ze dat toevallig kon of zo.

 

Hij rolde met zijn ogen. ‘’t Zou niet de eerste keer zijn,’ antwoordde hij. Dat… was nergens op gebaseerd, maar dat hoefde ook niet, niet echt, want er was hier geen factcheck en sowieso was niets in deze situatie ergens op gebaseerd, dus wat zou het. ‘Misschien zit hij nu wel bij haar, gaat het daarom niet open of zo,’ voegde hij eraan toe, gefrustreerd dat hij de enige was wiens vrouw publiekelijke affaires had (hallo???? Kon Titiana niet even tonen dat zij de ergste van de twee was en zijn ego herstellen????) (Geen zorgen, Chase, Claude steekt jou niet neer, dus yay voor jou) en ook dat ze de hele school per se moesten rondgaan. Wees er minstens subtiel over. ‘Je kan de deur proberen op te blazen,’ suggereerde hij, vervolgens.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Chase stelde Hawk niet gerust en half was Hawk ergens daar een tikje gekwetst over, maar toen bedacht hij zich dat mensen gerust stellen iets voor vrouwen was, mannen deden dat niet, mannen maakten elkaar alleen maar bozer, zo hoorde het dus en dus was Chase nu een goede vriend aan het zijn, in plaats van een vreselijke vriend. "Wat een klootzak," gromde Hawk. "Die vent moeten we echt eens op gaan zoeken en in elkaar slaan." Leuke mannenhobby.

 

"Oh, goeie!" riep Hawk en met een flinke spreuk later die zijn oortrommels een klein tikje geweld aandeden liep hij over de rokende deur heen zijn appartement in. "WAAR HEB JE HEM VERSTOPT?!" brulde hij rond, zonder überhaupt te kijken of Titiana wel thuis was. "WAAR IS DIE GORE KLOOTZAK?!" 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Chase had altijd goede ideeën, al zei hij het zelf (en hij was over het algemeen ook de enige die het zei, maar ah, wat maakte dat uit, ken uzelve en dat soort onzin) en met enige tevredenheid bij het zien van het geweld (er was iets bevredigends aan, aan het lawaai en de kapotte deur en het algeheel concept van kapot) volgde hij Hawk, terwijl hij zijn instemming met het in elkaar slaan van Emile luidkeels liet blijken. Werd ook weer eens tijd, hoor.

 

Ook al kwam het dan voort uit de mogelijkheid dat Emile zijn jachtterrein had uitgebreid. Het resultaat kwam op hetzelfde neer.

 

Geërgerd, echter, kwam Titiana alleen tevoorschijn (nu ja, wat zei dat, vreemdgangers kwamen heus niet hand in hand naar je toe om hun zonden te bekennen, hè, CLAUDE, soms lieten ze het viavia weten, hè, CLAUDE). ‘Noem je kind eens geen “gore klootzak”!’ siste ze hem toe. ‘En hij is in zijn wieg.’ Ze sloeg haar armen over elkaar. ‘En ga die deur herstellen.’

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hawk had zo onderhand echt een hekel aan Titiana. Had hij al langer, verrassend, iets over dat hij nog niet had willen trouwen maar nu wel aan haar vast zat, maar dat ze op dit soort momenten net deed alsof hij de idioot was kon hij niet uitstaan. "Ik heb het niet over Lion!" siste hij verontwaardigd terug, want hij zou nooit zijn zoon een gore klootzak noemen?! Wel een mietje, maar dat gaf niet, daar werden mannen stevig van. "Ik wil weten waar je Emile hebt verstopt?! Of met wie je dan ook vreemd bent gegaan! Wat geeft je überhaupt dat recht?" Hij sloeg zijn armen over elkaar, maar bedacht vervolgens dat Chase hier was. 

 

"Hey, ga kijken of je iemand kunt vinden, dan houd ik Titiana wel hier!" 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Verbijsterd keek Titiana naar Hawk, een mengeling van verontwaardiging en verbazing, en dat was allemaal heel leuk en ik zou hier vast over kunnen uitweiden, maar Chase vond het zelf niet zo ontzettend boeiend. Een vrouw hadden die het niet nauw nam met haar huwelijksgeloften was heel kut en zo, hij wist er alles van, maar Hawk huwelijk was Hawks huwelijk en hij wilde best knikken en langs Titiana gaan om zijn missie te gaan uitvoeren, maar wat hij ermee deed, was aan hem.

 

Hij hield zich niet echt bezig met dat Titiana ontplofte – al was het moeilijk om niet te horen. ‘IK GA NIET VREEMD!’ gilde ze, in de hoop dat het krijsen een invloed zou hebben op de situatie en zo, je weet wel, de manieren waarop meisjes zichzelf uit dit soort dingen probeerden te babbelen. ‘JE KAN ME NIET GEWOON “HIER HOUDEN” EN HEM DAAR ONS APPARTEMENT LATEN DOORZOEKEN, DAT SLAAT NERGENS OP, JIJ BENT GEWOON EEN KLOOTZAK DIE NIET WEET HOE HIJ EEN SLEUTEL MOET GEBRUIKEN EN DAN MAAR COMPLOTTHEORIEËN VERZINT EN IK HAAT JE!’

 

(Titiana negeerde dat ze de deur gebarricadeerd had omdat ze geen zin in hem had gehad, oké, ‘t was niet haar schuld dat hij niet lief genoeg gevraagd had of ze hem binnen kon laten.)

 

Chase, echter, kon niet negeren dat hij nergens iemand zag, buiten dat kind dat in zijn bedje lag te slapen en dit meer gewend scheen te zijn dan zijn beide ouders elkaar gewoon waren, en kwam terug, enigszins teleurgesteld dat er niet echt iemand was. ‘Ik vind hem niet,’ meldde hij, heel plichtsbewust. ‘Ze heeft hem vast verstopt!’

 

Want meisjes gingen altijd vreemd.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ja, ja, Titiana haatte hem, wat verrassend, wat nieuw. Ergens stak het hem natuurlijk wel, want hoezo haatte ze hem, wat gaf haar dat recht, ze hoorde van hem te houden want hij was haar man, maar Titiana was altijd al een slechte vrouw, dus hij rolde gewoon met zijn ogen en bleef netjes voor haar staan zodat ze niet Chase kon achtervolgen.

 

Alleen jammer dat Chase niets kon vinden. "Hoezo, je vindt hem niet?" vroeg hij verontwaardigd. Niet dat hij aan Chase twijfelde, maar het was toch belachelijk dat Titiana slim genoeg was om haar scharrel te kunnen verbergen in dit appartement? "Misschien is hij met een bezem het raam uit gesprongen..." Hij fronste boos naar Titiana. "Dat is MIJN bezem!" 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now


  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×