Jump to content
Elara Burrows

[1837/1838]We are no longer family, unless something changes

Recommended Posts

September 1837

 

Met hevige buikpijn was Elara op de trein gestapt. Ergens wilde ze dolgraag weer naar school, want Zweinstein was nu eenmaal haar tweede thuis. Ze wist echter ook dat haar de nodige confrontaties stonden te wachten. Haar verloofde.. Er liep een rilling over haar rug. Ze kon niet aan dat woord denken zonder er misselijk van te worden. Haar verloofde was daar ook. Sinds ze van haar broer te horen had gekregen dat ze verloofd was met Ashton Vane, had ze zich ziek en verraden gevoeld. Dante was haar redder in nood geweest, ook al was hij stomdronken geweest. Hij had haar weg gehaald bij de Grahams edn aardoor had ze de verloving en het gemis van haar familie van zich af kunnen zetten. Tot nu.

 

Ashton zou ze uiteindelijk toch een keer tegen komen. hetzij in de lessen of daarbuiten. Nu was dat nog niet eens haar grootste probleem. James was haar probleem. En Galahad waarschijnlijk ook. Ze had hen beide een hoop uit te leggen, maar het liefst wilde ze haar broers niet onder ogen komen. Galahad zou het niet begrijpen en James zou haar alleen maar pushen om die verloving te accepteren. Nou dat ging ze dus echt niet doen. Ze wist nog niet hoe, maar als de dag ooit zou komen dat ze werkelijk ging trouwen, dan zou ze wel een manier vinden om eronder uit te komen. Misschien kon Raine haar helpen. Oh god, Raine. Ze zou hem voor het eerst weer zien. Eenmaal bij Dante had ze hem een uitgebreide brief geschreven, maar het was heel wat anders om hem weer onder ogen te komen. Ze schaamde zich voor haar verloving terwijl ze juist zo gek was op haar vriendje.

 

Er stonden haar zoveel obstakels te wachten op school, dat ze zich daadwerkelijk goed ziek had gevoeld. Ze weigerde echter naar de ziekenzaal te gaan, aangezien haar broer haar daar prima kon opzoeken. Hij zou vast en zeker op de uitkijk hebben gestaan toen de horde scholieren het kasteel bestormden. De brunette had het echter voor elkaar gekregen om door de menigte te glippen en haar slaapzaal in te vluchten. Op dat moment was ze heel blij dat ze een meisje was, want daardoor kon James niet in haar slaapzaal komen en Galahad ook niet. Ze had het eindfeest over geslagen, zoals ze wel vaker haar maaltijden oversloeg de laatste tijd. Ze had gewoonweg geen honger. Maar zelfs Elara wist dat ze niet eeuwig James kon ontwijken. Op een bepaald moment zou ze hem toch tegen het lijf lopen. Ze weigerde hem echter zelf op te zoeken.

 

De eerste ontmoeting sinds lange tijd was zoals ze voorspeld had. Toen ze oog in oog kwam te staan met haar broer, verstijfde ze. Haar afstandelijke houding zei voldoende, waardoor ze het onnodig vond om een woord tegen hem te spreken. Ze had hem niets te zeggen, tenzij hij nu per direct zou zeggen dat de verloving één grote vergissing was en ze dus vrij was om te gaan en staan waar ze wilde. Ze had haar nieuwe achternaam nog steeds niet aangenomen. Wat een eer, ze mocht zich een Graham noemen voor korte tijd. Daarvoor in ruil moest ze wel even trouwe met die idioot van een Vane. Op deze manier wilde ze absoluut geen Graham zijn, het was tenslotte pure chantage. Een erfenis van haar vader. "Tenzij u me komt vertellen dat de verloving verleden tijd is, heb ik u niets te zeggen, Lord Graham", zei ze stijfjes, formeel. Zolang ze maar afstandelijk deed, dan kon ze het gemis van haar familie ook niet toe laten. Want zolang die verloving daadwerkelijk in de weg stond, wilde ze geen deel uitmaken van welke familie dan ook. "Als u nu zo vriendelijk me door te laten. Ik heb een afspraak". Met Raine, maar dat hoefde James niet te weten.

 

OOC: Prive!

Share this post


Link to post
Share on other sites

De afgelopen maanden waren verschrikkelijk zwaar geweest. James had zich schuldig gevoeld en getwijfeld. Deed hij hier goed aan? Moest hij maar haar naam riskeren? De familienaam riskeren? Om iets te stoppen wat ze zo afschuwelijk leek te vinden? Tegelijkertijd was hij ook boos. Boos door haar ongegronde puberale verwijten. Ze had het nog niet eens geprobeerd. Misschien viel Ashton Vane wel mee, wanneer ze hem eenmaal had leren kennen! Dat wist ze nu toch nog niet. Als het echt niet klikte en echt een ramp zou worden, dan zouden ze daar vast altijd nog een mouw aan kunnen passen. Maar nu... Nu wees ze het al af, voordat ze er zelf ook een beetje inzet voor had gedaan. Ze moest ooit toch trouwen?

 

Natuurlijk wist James van de afspraak die Elara met hun vader had gehad, maar ze hoefde niet van school nu... en het huwelijk was pas als ze van school af was? Dat was nog een best goede deal, niet? Trouwen uit liefde was zo'n zeldzaam gegeven... Daar moest je je hoop niet op inzetten. James had geluk gehad, hoewel hij in oorsprong ook niet verliefd was op Igraine toen hij haar ten huwelijk had gevraagd. Ze hadden gewoon een klik gehad en hij had in haar iemand gezien met wie hij kon samenwerken. Dat was het belangrijkste. De rest kwam vanzelf. Elara werd langzaam volwassen. Hoewel het niet leuk was misschien, kon ook zij er niet onderuit dat daar gewoon verantwoordelijkheden bij kwamen kijken. En haar eerste verantwoordelijkheid was een goede man van goede afkomst trouwen... 

 

Nu, op dit moment, was hij met al die dingen niet bezig. Voor nu zag James Elara weer voor het eerst, nadat ze zomaar was weggelopen, nadat ze hun grote ruzie hadden gehad. Hij liep naar haar toe. Hij wilde haar gedag zeggen en vragen hoe het met haar ging, maar die woorden stokten in zijn keel. Elara was hem voor met spreken en het voelde alsof zijn hart een duik maakte in een ijsbad. 

 

"Elara..." Zijn stem was gevuld met pijn en verdriet, heel subtiel was op de achtergrond zelfs een subtiele trilling te horen. James' gezichtsuitdrukking sloot aan bij zijn stem. Zijn ogen stonden verdrietig, somber en hij zuchtte bijna onmerkbaar. De man deed een stapje opzij. "Natuurlijk, miss Burrows, te laat komen is zeer onwenselijk voor een dame als u." Nee, dat bedoelde hij niet als een sneer. 

 

Maar potverdriedubbeltjes... Hij liet zich niet gewoon wegsturen en aan de kant schuiven door zijn zusje! 

 

"Laat mij u escorteren naar uw afspraak. Dan weten we zeker dat u daar zonder verdere tegenslagen of oponthoud arriveert." James glimlachte voorzichtig en bood Elara zijn arm. "Mag ik informeren naar hoe het met u gaat, miss?" Ze leek wat bleker dan de vorige keer dat hij haar had gezien en wat meer ingevallen wangen en ogen te hebben, maar misschien was dat de lichtval hier in het kasteel, of speelden zijn verbeelding en verwachting hem parten. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Alleen al de manier waarop James haar naam zei, brak haar hart. Elara wilde hem zo graag vergeven, zo graag weer haar grote broer terug. Ze kon het echter niet toestaan zolang de verloving in de weg stond. Ze ging niet trouwen, daar was ze zeker van. Al moest ze alles wat ze had weer inleveren en desnoods op straat leven. Ze slikte moeilijk bij die gedachte. Ze kon tenminste weer bij Dante terecht, maar niets was meer hetzelfde. Ze had na jaren eindelijk haar biologische familie gevonden en ze was veel van hen gaan houden. Kon ze, als het moment daar was, daadwerkelijk haar keuze door zetten en de Grahams voorgoed achter zich laten in ruil voor haar vrijheid? Dante had de oplossing ook niet, behalve drank. Sommige dingen veranderden nooit.

 

Het meisje weigerde haar eigen gemis en verdriet toe te laten, al zou het later, als ze alleen was, zeker eruit komen. Ze keek naar haar broer, hard en onvergefelijk. Hij ging dan wel een stap opzij, maar wilde haar ook naar haar afspraak brengen. Ze zweeg, dacht even na. Kon het haar nog wat schelen als hij haar nu met Raine zag? Dat ze verliefd was, een vriendje had? Wat maakte het nog uit? Maar ze wilde geen olie op het vuur gooien. Als James echt kwaad wilde, kon hij haar nog altijd van school halen. Als dat gebeurde was ze verder van huis en dus nam het meisje geen enkele risico.

 

"Dat hoeft niet", snauwde ze. "Blijkbaar ben ik volwassen genoeg om verloofd te zijn, dus kan ik ook prima naar mijn eigen afspraak", spuwde ze. Oh, wat was ze dat woord gaan haten. "Het enige oponthoud ben jij". Ze liet de formele woorden en houding maar varen. Ze was nog altijd te boos en gekwetst om het lang vol te houden. De krullenbol haalde haar schouders op. "Het gaat uitstekend", loog ze. "Echt, ik ben zoooo gelukkig". Sarcasme droop van haar stem, maar het kon haar weinig schelen. Net zoals het haar niets kon schelen, op dit moment, dat ze James kwetste. Hij had iets onvergefelijks gedaan. Hij had de macht om deze waanzin te stoppen, maar dat had hij geweigerd. Ze moest het maar gewoon proberen. Ja, vast. En als het niet werkte, mocht ze zeker weten  gaan scheiden. Niet dus. "En wat mij betreft ben ik geen dame. Ik ga liever terug naar het weeshuis of ik leef nog liever op straat zonder een naam, dan dat ik dat verdomde huwelijk door zet". Ze sloeg haar armen koppig over elkaar en keek hem fel aan. "Ik meen nog altijd wat ik toen zei. Ik wil niets met de Grahams te maken hebben als deze idiote beslissing niet terug gedraaid wordt. Ik neem echter aan dat je reputatie nog altijd belangrijker is dan ik?".

Share this post


Link to post
Share on other sites

Zijn actie haar te willen begeleiden hielp niet echt. Had hij haar dan gewoon weg moeten laten gaan? Moest hij doen wat ze zei? Natuurlijk wilde hij haar wensen wel respecteren, binnen het redelijke, maar misschien had hij ergens gehoopt dat ze stiekem wilde dat hij wat meer moeite deed en dat hij op zijn manier liet zien dat hij wel echt graag met haar omging. Het leek echter allemaal een beetje averechts te werken. Ze ging op dit moment zelfs tegen hem tekeer. Ze gedroeg zich verschrikkelijk ongepast en onbeschoft. James fronste en probeerde te bedenken hoe hij het beste kon reageren. Bij elke gewone leerling hadden ze nu strafwerk gekregen en hadden ze de komende uren op zijn kantoor mogen doorbrengen om strafregels te schrijven. Dit was echter zijn zusje en ze stonden nu privézaken te bevechten op de gang. Dat was verre van wenselijk. 

 

"Galahad is ook al verloofd en die zou ik nog niet volwassen willen noemen," bracht James er wat stijfjes tegenin. "En met hoe jij je nu gedraagt..." Was ook allesbehalve volwassen, maar dat was vast niet tactisch om te zeggen. 

 

"Elara!" James klonk geschokt. "Houd je in... Loop mee. Naar mijn kantoor. We gaan dit niet hier op de gang bespreken. Dit is schandalig. Dit kun je echt niet maken." Hij klemde de kaken op elkaar. "Je afspraak moet nu maar wachten. Zo hoor je niet met mij, met een familielid, met een schoolinspecteur, met wie dan ook om te gaan." Hij voelde op het moment dat hij het zei al dat het verkeerd was om zijn functie te benoemen. Hij pakte echter toch gewoon haar arm. "Ik wil geen piep meer horen tot we op mijn kantoor zijn." Anders  dwong ze hem echt om haar strafwerk te geven of op zijn minst dat ze extra lessen etiquette moest volgen. "Probeer een beetje af te koelen." Want dat zeggen tegen iemand hielp...

 

James kwam in beweging en probeerde Elara zo te sturen dat ze meeliep. Ondertussen probeerde hij zichzelf ook weer bij elkaar te raken. Elara's woorden waren verschrikkelijk kwetsend. Ze had hem echt heel erg weten te raken. Hij wilde niet dat ze zo over hem dacht. Begreep ze dan niet een klein beetje in welke positie hij nu zat? Het was niet eerlijk dat ze nu deed alsof hij de slechterik was in haar levensverhaal. Want dat was hij niet. Toch?

Share this post


Link to post
Share on other sites

Het leek voornamelijk of de twee wel langs elkaar heen aan het praten waren. Elara kon en wilde simpelweg niet de kant van haar broer zien. Het voelde voor haar altijd nog als verraad. Uiteraard had haar vader dit allemaal geregelt, maar James had dit kunnen stoppen. Ze had hem gesmeekt dit te stoppen en hij had het er maar op gehouden dat ze het ‘moest proberen’. Dit was niet gewoon even een nieuwe hobbie die je ging uitproberen en dat wist James dondersgoed. Elara had zo haar uiterste best gedaan om een goede dochter, zus en leerling te zijn en nog hadden ze hen verraden. Maar ze mocht zichzelf dan wel even een Graham noemen. Totdat ze getrouwd was.

 

“Galahad is een kind”, beet ze terug. “die begrijpt vast nog niet eens wat verloven en trouwen inhoud”. Misschien gaf ze haar broertje nu niet genoeg krediet, maar dan nog. Hij leefde in zijn eigen wereldje van ridders en jonkvrouwen in nood. Wat wist hij nu al van het echte leven? “En hoe ik me gedraag, dat heb je aan je vader en jezelf te danken. Jullie hebben me verraden”. Ze had e rmoeite mee om haar tranen te bedwingen, maar ze stond hie rmidden in d ehal. Bovendien gunde ze haar broer niet het genoegen om haar te zien huilen en ho eellendig ze zich werkelijk voelde. Had hij die hele verloving maar af moeten blazen.

 

Het meisje voelde haar woede alweer opborrelen, maar ze wist zich in te houden. Woedend stampte ze voor haar broer uit naar zijn kantoor en gooide de deur open. Zodra hij de deur achter hen dicht liet vallen wierp ze hem een nijdige blik toe. “Ik weet niet waarom ik hier ben, hoor, maar wij hebben niets meer te bespreken. Mijn afspraak wacht, dus tenzij je wilt bespreken hoe we die armzalige vertoning vamn een verloving afkappen, heb ik geen andere reden om mijn afspraak te laten wachten”. Zeker niet omdat ze veel liever in het gezelschap van Raine verkeerde dan van wie dan ook. De rest van de wereld kon wat haar betreft naar de hel lopen.

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Maakt het uit of iemand het wel of niet goed begrijpt? Of het telt? Dan zou ik net zo goed kunnen zeggen dat jij niets van de hele situatie begrijpt. Dus dat jouw reactie en jouw mening er ook niet toe doet." James gaf deze repliek echter pas toen ze binnen in zijn kantoor waren, want hij vreesde een plaatselijke ontploffing. Hij vouwde de armen over elkaar. "Niet dat ik dat werkelijk zou zeggen, want je mening is belangrijk voor je. Ik ben echter in de veronderstelling dat je niet eerlijk bent. Je geeft het geen kans. Je bent puberaal en je bent boos op vader en dat krijg ik nu te ontgelden en je gaat volledig in het verzet."

 

James haalde diep adem en probeerde zijn geduld te bewaren met zijn zusje. Dat lukte al niet meer helemaal, want hij zei allemaal dingen waarbij hij normaal gesproken heel eenvoudig op zijn tong had gebeten. "We zijn hier, Elara, omdat je me behandelt alsof je een of andere zwerfkat bent, die ook nooit maar 'een seconde heeft nagedacht over manieren en etiquette. Natuurlijk mag je boos zijn, maar dat kan ook op een beleefde en respectvolle manier, want dat ontbreekt er bij jou nu aan alle kanten aan." Hij schudde zijn hoofd, duwde de knokkels van zijn vuist tegen het hout van zijn bureau. 

 

"Daarbij... Hoe kan ik het je duidelijk maken? Een verloving afkappen is niet... Dat brengt heel veel schade met zich mee. Ja, natuurlijk ook voor de familie, maar vooral voor jou... Je zal  door veel mensen dan met de nek worden aangekeken. Er komen roddels. Je bent misschien op plekken niet meer welkom, of je wordt stiekem uitgelachen." James wreef over zijn voorhoofd. "Het is toch je droom om een Terzieler fokkerij te beginnen? Zoiets, als het niet netjes gebeurd, kan je klanten kosten... Grote namen gaan je mijden." Hij zuchtte, keek haar aan, keek haast wanhopig. "Ik probeer je alleen maar te beschermen..."

Share this post


Link to post
Share on other sites

 Ja, het maakte wel degelijk uit of iemand haar begreep. Nee, ze wilde James niet begrijpen. Elara had zo haar uiterste best gedaan om zichzelf te bewijzen. Om te laten zien dat ze wel degelijk iets van een dame kon zijn. Als ze zich niet verbeterde, haar cijfers niet beter werden en ze zich niet gedeisd hield, dan zou ze van school gehaald worden en uitgehuwelijkt worden. Dát was de afspraak geweest. Zij had zich eraan gehouden, maar haar vader niet. James destijds wel, totdat hun vader was overleden. Toen leek hij de rol maar al te graag op zich te willen nemen om haar in de armen van Ashton te duwen. Dat kon het meisje simpelweg niet accepteren en niet begrijpen.

 

“Goed, gewoon even voor het effect dan”, mopperde ze. “Stel dat ik dit een kans geef en dat huwelijk werkt niet voor on sbeiden. Zou je me dan laten scheiden?”, vroeg ze haar broer. “Dan heb ik het bed gedeelt met iemand die ik ronduit afschuwelijk vind en dan? Dan ben ik een gescheiden vrouw. Dat doet de reputatie van de familie zeker wel goed? Ik mag mezelf voor nu even een Graham noemen, maar na dit schooljaar moet ik me Vane gaan noemen”. Ze spuwde de woorden vol afschuw. Dat was toch wel haar grootste nachtmerrie, één die ze het liefst wilde vergeten. Helaas werd ze er iedere dag mee geconfronteerd. Ergens vond ze het jammer dat ze geen ring had gekregen, want die had ze graag naar haar broer willen smijten om te zeggen dat hij erin kon stikken. Of Ashton, dat mocht ook.

 

Elara zuchtte diep, probeerde haar woede en frustratie in de hand te houden en sloot even haar ogen. Ze schudde haar hoofd. “Je snapt het niet... Die terzielerfokkerij kan ik sowieso wel vergeten. Denk jij werkelijk dat zijn famili emij gewoon laat werken? Ik denk eerder dat ze me thuis houden en ik verplicht kinderen op de wereld moet zetten”. De rillingen liepen over haar rug bij die gedachten. Oh, ze wilde ooit heus wel kinderen, maar met iemand van wie ze hield en wanneer zij er klaar voor was. Niet met een afschuwelijk iemand die ze niet kon uit staan en alleen maar omdat het verplicht was. “Jij hebt makkelijk praten! Jij hebt het getroffen met Igraine, maar raad eens? Niet iedereen heeft zoveel geluk als jullie”. Het huilen stond haar inmiddels nader dan het lachen, maar ze probeerde wanhopig haar tranen in te houden. “het kan me niet schelen of ik stiekem uitgelachen wordt of dat ik ergens niet welkom ben of dat mijn reputatie niets voorstelt”, riep ze uit terwijl ze de tranen toch niet meer tegen kon houden. Ze begon te snikken. “Ik ben opgegroeit zonder reputatie en ik kan best zonder. Ik wil gewoon... Ik wil gewoon niet dat iemand mijn leven bepaalt. Ik heb altijd keihard gewerkt in d everonderstelling dat ik zelf ooit mijn eigen zaak kon op zetten, dat ik zelf kon bepalen met wie ik trouw en dat hebben jullie mij afgenomen”. Ze keek hem beschuldigend aan door haar tranen heen. “Ik wordt liever door de halve wereld uitgekotst, maar dat ik wel gelukkig ben, dan dat ik vast zit aan iemand die ik haat en de rest van mijn leven ongelukkig ben”. Dus nee, ze gin gniet trouwen. Al ging James op zijn kop staan. Maar als hij deze hele idioterie niet afblies, dan kwam hij er wel achter op de bruiloft, ooit. Ze zou gewoon niet op komen dagen, dat had ze al besloten.

Share this post


Link to post
Share on other sites

“Elara…” James schudde zijn hoofd en humde. “Als je hem leert kennen en het klikt echt niet en er is geen enkele mogelijkheid dat het beter gaat worden, dan kunnen we de verloving altijd nog verbreken. Dan hoef je niet eens met hem te trouwen.” Hij haalde diep adem en masseerde zijn voorhoofd met duim en wijsvinger. “Dus dan is er nog geen bed gedeeld.” Hij keek haar een beetje gefrustreerd aan. “en natuurlijk is een gescheiden vrouw niet goed voor de familie… Maar dat is een verbroken verloving ook niet. Het is…” Hij sloeg de armen nu weer over elkaar. James was niet op zijn gemak en bleef dus van houding veranderen. “Ik had het liever ook allemaal nog wat langer uitgesteld…” Alleen daar had vader anders over gedacht.

 

“We hebben het er nog wel over…”, zei James wat ongelukkig. Elara begon te huilen en hoewel hij boos op haar was en gekwetst door haar woorden, kon hij dit nu toch ook weer niet laten gebeuren. Waar was Igraine als je haar nodig had? Het werd inmiddels toch wel een noodsituatie. Hij wilde haar al bijna gaan troosten, maar toen keek ze hem door haar tranen fel aan en kwam er weer een stroom aan verwijten. Hij was de tel kwijt geraakt hoe vaak ze al tegen hem was uitgevallen dit afgelopen kwartier.

 

“Dat haten zal wel meevallen,” mompelde hij een beetje. Hij keek haar peinzend aan. “Kom, je hoeft toch niet zo overstuur te raken… Je bent nog niet getrouwd… Beloof nou gewoon dat je het…even een serieuze kans geeft… tot de kerst… en als… Als je er dan nog zo over denkt, dan gaan we de opties opnieuw bespreken… en de gevolgen…”

 

James liep nu toch maar naar haar toe en legde voorzichtig een hand op Elara’s schouder. “Ik kan toch ook niet direct na vaders dood meteen al zijn beslissingen terugdraaien… En we hebben nog even. Geen paniek… Ik… ik laat je heus niet trouwen met iemand die je haat…”

 

"Knuffel?" Hij fluisterde het woord bijna.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Geïrriteerd rolde Elara met haar ogen. “Ik heb al jaren les met hem en het klikte vanaf het begin al niet”. Waarom leek  James dat nu gewoon niet te willen zien? Hij bleef er maar over door drammen en dat bewees voor haar nog maar eens dat zijn familienaam belangrijker was dan haar geluk. Nou, dan ging ze wel voor haar eigen geluk zorgen en dan zou ze zich niets meer aantrekken van die hele familienaam die ze geweigerd had aan te nemen. Elara geloofde sowieso niets van James zijn woorden en dat hij de verloving zou verbreken, want dan had hij dat vast allang gedaan. Ze zat er dus aan vast, maar zo gemakkelijk ging ze niet toegeven. Ze zou alles op alles zetten om eronder uit te komen.

 

“We hebben het er al een hele tijd over gehad”, riep ze gefrustreerd uit. Ze had bijna zin om met haar voeten te stampen, maar dat zou haar broer alleen maar weer munitie geven dat ze  zelf ook nog niet volwassen was. Ze liet dat dus ook maar even achterwege. “Het valt helemaal niet mee! Heb je hem al eens gezien? Er staat nog net geen ‘Asociaal’ op zijn voorhoofd. We zijn allebei gek op Fabeldieren, maar er is totaal geen connectie. Ik wil hem niet en hij wilt mij niet. Waarom wordt het dan toch door onze strot geduwt?”. Vanwege de familienaam, reputatie en al die andere onzin. In haar opinie dus geen goede redenen.

 

James legde een hand op haar schouder, mompelde dat ze nog wel even hadden en dat hij haar niet liet trouwen met iemand die ze haatte. Zopnieuw geloofde ze hem niet. Vervolgens ha dhij nog het lef ook om te vragen om een knuffel. De krullenbol stapte achteruit, weg bij haar broer vandaan. “Nee”. Stiekem, heel stiekem, was het wel verleidelijk om weer eens ouderwets met haar broer te knuffelen. Hij had het er nooit zo op gehad, maar hij leek er aan gewend te zijn geraakt. Het was ook haar manier van affectie naar hem toe geweest. Ze kon het echter niet toestaan, want dan zou hij denken dat ze het met hem eens was. “Je kunt deze beslissing makkelijk terug draaien, maar je wilt het gewoon niet. Het heeft geen zien om de opties en gevolgen opnieuw te bespreken. Je weet precies hoe ik erover denk en hoe het ervoor staat. Ik weiger mee te doen aan deze facade”. Ze draaide zich resoluut om en liep vervolgens naar de deur. “Mocht je van gedachten veranderen en de verloving verbreken, dan weet je me te vinden. Anders kun je jezelf de moeite besparen en heb ik je niets te zeggen. ”. En met die woorden sloeg ze de deur achter zich dicht. Ze had zin om te schreeuwen, maar besloot zich in te houden en gewoon van haar momenten met Raine te genieten. Ze moesten nog stiekem doen, maar eigenlijk begon ze steeds minder om die reputatiezooi te geven. Haar vader had het allemaal verpest en James ging er gewoon mee door. Ze wist niet of ze haar broer dat ooit zou kunnen vergeven.

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Nee, maar je bent nu ouder. Je hebt nu een andere invalshoek. Misschien ontdek je nog wel overeenkomstige interesses... of in ieder geval een niveau van wederzijds respect en een goede samenwerking...", probeerde James nog in te brengen, maar Elara was alles behalve voor rede vatbaar. Hij schudde zijn hoofd. Hij wist gewoon niet hoe hij haar ook maar een beetje kon laten begrijpen wat er aan de hand was en waarom het belangrijk was. 

 

Het werd alleen maar erger. Zijn zusje was werkelijk een donderwolk. "En als je hem op dezelfde manier benaderd, zoals je nu met mij praat, vind ik het niet zo gek dat jullie nog helemaal geen klik hebben!" Als ze zo met alle potentiële kandidaten praatte, dan was het wonder als niet iedereen heel erg hard wegrende. "Je kan toch op zijn minst beschaafd zijn!" Maar nee, het was hopeloos. Ze was een puberale driftkikker. 

 

James keek gekwetst toen Elara onder zijn hand vandaan stapte, weigerde hem te knuffelen. Hij sloeg zijn ogen neer, terwijl ze verder praatte. De discussie leek weer van voren af aan te beginnen... Behalve dan dat zijn zusje nu werkelijk bij hem vandaan liep en zei niet met hem te maken willen hebben totdat de verloving verbroken was. "We hebben het erover met kerst," zei hij zo streng als hij kon opbrengen, maar op dat moment smakte de deur dicht en hij vroeg zich af of ze het nog had gehoord. 

 

Hij ging haar niet achterna. 

 

De man plofte neer op zijn bureaustoel en sloot zijn ogen. Hij voelde zijn neus prikken en hij liet een zucht ontsnappen. Hij had het zo verschrikkelijk verpest. Hoe had het zover kunnen komen? Het hoofd zijn van de familie was lastig. Ondanks dat het nog onder werktijd was, schonk James zichzelf een whisky in. Hij zou vandaag hier op Zweinstein niets meer doen... Misschien moest hij straks maar naar huis... Al wilde hij er ook nu nog niet over praten met Igraine... Hij moest maar zien hoe het de komende maanden zou lopen en anders kwam de kerstvakantie snel genoeg. 

 

[OOC: topic done!] 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now


  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×