Jump to content
Abigail Carrington

[1837/1838] Sometimes you need to get lost before you find your way

Recommended Posts

Vrijdag 21 september 1837

 

Abigail Carrington keek twijfelend om zich heen en draaide zich toen terug om naar Harold. Het idee was geweest dat de Klassenoudsten van Griffoendor de eerstejaars een rondleiding zouden geven, maar ze was één seconde afgeleid geweest door een middeleeuws harnas wat een grappig dansje deed en toen waren ze de groep kwijtgeraakt! Harold had gezegd dat hij wist waar ze waren, maar nu waren ze al twintig minuten aan het lopen en hadden ze nog steeds niemand gezien. 

 

“Ik denk dat we naar rechts moeten” zei Abby, die haar vinger in die richting van de T-splitsing wees en toen naar Harold keek. “Ik weet zeker dat ik dat schilderij daar al eens eerder heb gezien en volgens mij ben ik hier toen rechts gegaan!” Ze sloeg haar armen over elkaar. Misschien was ze dan nog niet heel lang op Zweinstein, maar op zich had ze altijd wel een goed geheugen voor dit soort dingen! Daarbij was ze met haar koetsje ook nooit verdwaald. Maar Zweinstein zat zo ingewikkeld in elkaar, met zoveel gangen die allemaal hetzelfde leken en de trappen die ook nog eens verschoven, dat het lastig was te oriënteren. Daarbij wist ze het niet zeker, maar het leek alsof zelfs de harnassen steeds van plek verwisselden! 

 

Toch wilde ze Harold ook niet kwijtraken, want dan was ze helemaal alleen in dit kasteel. En hij had de afgelopen twintig minuten de leiding gehad. Aarzelend zette ze een aantal passen in richting die haar de juiste leek. “Kom je?”

 

OOC: Met Gian <3

Share this post


Link to post
Share on other sites

Eh, ja, in alle eerlijkheid: Harold schaamde zich dood dat hij was verdwaald, hij schaamde zich dood dat hij was verdwaald voor de ogen van een meisje en hij schaamde zich al helemaal dood dat hij de weg niet terug had gevonden en zij in plaats daarvan de weg leek te vinden. En dat terwijl ze net drie weken op Zweinstein zat terwijl hij hier al een jaar (en drie weken) rondliep! En in dat jaar (en drie weken) was hij maar twee keer verdwaald en die ene keer was vooral omdat een stomme pukkelhoofd van Ravenklauw hem de verkeerde kant op had gewezen. Expres.

 

"Natuurlijk," boog hij maar een beetje, vastbesloten om te doen alsof ze alleen maar Abigail's weg zouden volgen omdat het beleefd was, niet omdat hij echt geen idee meer had zo onderhand op welke verdieping ze waren. Eigenlijk betwijfelde hij zelfs stiekem of ze überhaupt nog op Zweinstein waren, want het uitzicht kwam hem echt niet meer bekend voor. "Zal ik voorgaan?" vroeg hij maar voor de zekerheid. "Je weet eigenlijk nooit of er monsters in Zweinstein zitten..." En juffrouw Carrington mocht dan ook wel een Griffoendor zijn, ze was alsnog wel een meisje en hij was een Silvershore. 

 

"Vindt u het eigenlijk leuk?" vroeg hij, terwijl hij even een blik wierp op de gang voor hen. "Op Zweinstein?" 

 

Smalltalk terwijl je oplet of er geen monsters zijn. 

Share this post


Link to post
Share on other sites
Posted (edited)

“Monsters?” herhaalde Abigail kritisch, terwijl ze Harold even perplex aankeek en hem toen alsnog voor liet gaan. In haar verbazing kwam een lichte noot van Amerikaans accent naar boven welke ze had opgepikt van haar vader, broer en zus, maar ze herstelde zich snel. “Ik wist niet dat er monsters op Zweinstein waren. Mijn broer beweerde wel dat… maar hij heeft niet eens op Zweinstein gezeten, dus ik geloofde hem niet.” Ietwat behoedzamer trippelde ze achter Harold aan, haar ogen nu links en rechts over de harnassen bewegende. Misschien waren die wel gevaarlijk! 

 

“Je mag wel ‘je’ zeggen. U, bedoel ik. U mag wel ‘je’ zeggen. Als u straks uw leven voor mij opoffert voor de monsters, dan kan ik achteraf in elk geval beweren dat we in zulke mate kennissen waren dat we elkaar tutoyeerden” sprak Abigail zachtjes giechelend om zichzelf. Ze was heus wel de strakke, Engelse formaliteiten geleerd door haar mama, maar het voelde vreemd om die ook hoog te houden als ze zich niet op een Foulkes-Davenport familiefeestje bevond, omringd door haar familieleden en in het gezelschap van een jongen. Als ze erover nadacht, zou ze zich waarschijnlijk niet eens alleen in zijn gezelschap mogen bevinden... al was hij een Klassenoudste. Maar wat deed iemand in dit soort gevallen? Zeker als er monsters actief waren, ging ze echt niet alleen op pad! Ze had haar toverstaf wel bij zich, maar het voelde nog steeds een beetje vreemd om het houten stokje te gebruiken. 

 

“Ik vind het wel leuk” knikte ze, nu langzamer in haar pas omdat ze aan het zoeken was naar eventuele monsters waar Harold zich voor zou kunnen werpen. “Maar ik mis mijn mama en papa en Douglas en Caroline wel... mijn oudere broer en zus. En mijn hond, Pebbles.” Ze zuchtte even. Vooral Douglas had het erg druk gehad met de ministersverkiezingen toen zij naar Zweinstein was vertrokken, dus ze had haar meest favoriete broer in de wereld veel minder gezien dan ze had gehoopt. En een jaar op Zweinstein was lang.. gelukkig mocht ze naar huis in de Kerstvakantie. Abigail trok haar blik van een gevaarlijk uitziend schilderij af en keek Harold nieuwsgierig aan. “En jij?”

 

Edited by Abigail Carrington

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Oh ja," knikte Harold driftig, want natuurlijk zaten er monsters op Zweinstein! "Er zijn zoveel geheime gangen en plekjes waar ze zich kunnen verstoppen... De leraren krijgen ze er heus niet allemaal uit." Vooral niet als er leraren waren zoals stomme Scott Evergreen, de meest sullige leraar ter wereld, die helemaal niets kon, behalve zijn tante ten huwelijk vragen. Harold had daar helemaal geen moeite mee hoor, nee, zeker niet, hij vond Scott en Zaira prachtig bij elkaar passen! "Maar ze zijn niet echt gevaarlijk, hoor," suste hij een beetje. "Anders hadden ze ons hier nooit naar school laten gaan! Maar soms laten ze ons gewoon schrikken. Als een soort van boeman." 

 

Maar dan geen boeman. Of zo.

 

Harold was niet echt van plan geweest om zijn leven voor haar op te offeren. Hij wilde haar wel redden, hoor, echt waar, maar zijn eigen leven voor haar opofferen ging hem een tikje te ver. Toch grijnsde hij naar haar en knikte hij. "Oké, dan zullen we maar tutoyeren." En ze was best aardig, hoor! Voor zover hij haar tot nu toe had leren kennen.

 

"Oh ja, dat snap ik wel," knikte hij serieus naar haar. "Ik mis mijn mama ook en mijn kleine broertje Stephen. Douglas en Caroline zijn jouw broer en zus?" De naam Douglas Carrington kwam hem ergens bekend voor, maar hij wist niet precies waar... "En de rest van mijn familie mis ik ook, mijn oom en tante... Hoewel mijn tante nu verloofd is met professor Evergreen, dus misschien dat ze op Zweinstein komen wonen als ze eenmaal zijn getrouwd..." Dat maakte het bijna waard. Maar niet helemaal.

 

"Hier naar rechts, denk ik?" 

Share this post


Link to post
Share on other sites

“Oh, wow..” sprak Abigail ietwat huiverig, die bij de volgende bocht stopte en de hoek omkeek, nieuwsgierig naar de monsters die zich daar zouden kunnen verstoppen. “Ik had wel al geesten gezien, maar nog geen monsters! Welke heb jij allemaal gezien? Of ga je niet zo vaak op monsterjacht?”

 

Monsterjacht. Dat klonk als iets engs… maar ook wel iets wat ze zou willen proberen – maar niet in haar eentje! Misschien konden ze een keer met een groepje gaan; Griffoendors waren nergens bang voor, toch?

 

“Oh, heb je een klein broertje?” Abby glimlachte vrolijk. “Douglas en Caroline zijn mijn broer en zus.. of nuja, eigenlijk halfbroer en zus. Mijn vader is in Engeland opnieuw getrouwd, dus mijn mama is Brits. Maar zij zijn allemaal Amerikaans.” Ze deed nog enkele stappen vooruit, voordat ze stil bleef staan en Harold aankeek. “Is jouw tante verloofd met een professor? Misschien krijg je nu wel allemaal hoge cijfers!” Het meisje volgde Harold en keek ietwat sceptisch de gang in waar de jongen naar rechts wilde slaan. Het was overal zo leeg en stil… hoe gingen ze nu ooit weer de weg terug vinden! “Denk je niet dat die gang dood loopt?”

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Ik heb eens een weerwolf gezien!" pochte Harold. "Nou ja, niet in wolf-versie... Maar je kon wel echt zien dat het een weerwolf was, hoor! Hij had allerlei littekens op zijn gezicht en een heel lelijk pak aan." En een gebrek aan gevoel voor stijl was natuurlijk ook monsterlijk. Er was een vierdejaars of zoiets die echt met de meest rare combinaties rondliep! Echt vreselijk, vond Harold, die streng opgevoed was met het idee van wat je als man wel of niet mocht dragen. "We hebben stenen naar hem gegooid tot hij wegrende, want zo'n type moet je helemaal niet rond hebben lopen!" En oké, dat was bij zijn eigen huis in de buurt en samen met wat buurtjongens, maar maakte dat echt uit? Een weerwolf was een weerwolf.

 

"Ja, Stephen," knikte hij naar haar. "Wow, Amerikaans?" Dat was zo ver weg! "Mijn oom gaat af en toe op reis naar Amerika, maar zijn vrouw komt uit Rusland." Ah, de heerlijke tijd dat Amerika en Rusland elkaar nog niet haatten en ik daar dus geen grappen over kan maken in mijn post </3. "Waar woonde je vader in Amerika?" Hij had ooit gehoord van Boston en New York en Washington. Oh en New Orleans! "Engeland is wel leuker, hoor," knikte hij naar Abigail. "Hier heb je Zweinstein!" En Amerika had ook een toverschool, maar dat vond Harold met al zijn twaalfjarige wijsheid maar een slap aftreksel.

 

"Ja," zuchtte hij. "Maar die hoge cijfers haal ik wel zelf, hoor, daar heb ik hem niet voor nodig." Ew, iets met professor Evergreen te maken hebben... Nee, dank je wel!

 

"Denk je?" Twijfelend wierp hij een blik in die gang. "Nee, daar is een deur!" Dat deuren geen doorgangen waren had Harold op dit moment geen interesse in. "Volgens mij zit die nooit op slot." Hij rende er naar toe, maar eh... Helaas. De deur zat op slot.

 

"Stomme deur," mopperde hij boos en hij rommelde extra hard aan de deurklink. "Ga open!" 

Share this post


Link to post
Share on other sites

“Echt waar?” sprak Abigail onder de indruk, terwijl ze Harold met grote ogen aankeek. Een weerwolf! Nee, die wilde je inderdaad niet hebben rondlopen. En toch voelde ze ergens wel medelijden voor de weerwolf, want het was toch ook wel zielig als er stenen naar je werden gegooid. Maar misschien moest hij dan maar in het bos blijven! Weerwolven hadden niets te zoeken tussen de mensen

 

“Uit Boston” sprak Abby zoetjes, die het laatste woord met een overdreven Amerikaans accent uitsprak en Harold lachend aankeek. “Ik vind Engeland ook leuker. Maar ik ben van de zomer in Amerika geweest en het was geweldig! Heel groot… en ik heb mijn toverstaf daar gekocht.” Ah, Amerika… ze had er zolang van gedroomd en toen ze eindelijk gingen, na die lange boottocht, was het letterlijk een droom geweest die uitkwam. Maar haar papa had ook weer niet zo heel veel tijd voor haar gehad en ze had haar broer en zus gemist, alleen in de hotelkamer met niets dan haar poppen om zich te vermaken. Het moest vreemd zijn om een leraar als familielid te hebben, maar in ieder geval was je dan, ook op Zweinstein, nooit alleen! Dat was wel weer een voordeel.

 

Abby trippelde achter Harold aan en keek naar de deur. “Is daar niet een spreuk voor?” vroeg ze voorzichtig, want ze had wel eens van zo’n spreuk gehoord. “Volgens mij leren we die pas volgende week…” Oh, wat een stomme timing om te verdwalen! Ze sloeg haar armen over elkaar en keek Harold uitdagend aan. “Als je zulke hoge cijfers haalt, dan mag je wel eens laten zien wat je kan!”

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Ja, echt waar!" knikte Harold enthousiast, want het was wel één van de betere verhalen die hij had om te vertellen, hoor. Tenminste, een verhaal die hij nooit aan zijn moeder of familie zou vertellen, want ze vonden het vast niets dat hij in de buurt was geweest van een weerwolf en dan zou hij moeten beloven dat hij in vervolg naar binnen zou rennen... alsof hij zich achter zijn moeders rokken moest verstoppen zodra er iets engs was! Nee, hij was toch volwassen? Daar had hij helemaal geen zin in!

 

Mooi, Abigail vond Engeland ook leuker, wat altijd fijn was als mensen wisten hoe of wat. Stel je voor en ze vonden Engeland vreselijk! Dan moest hij Abigail vanaf nu stom vinden en ergens vond hij dat wel een beetje zonde, hoor. Een klein beetje. "Echt?" vroeg hij verbaasd. "Een Amerikaanse toverstok?" Hij wierp een blik op haar toverstok, maar eigenlijk zag het er uit als een gewone, normale toverstok. "Hij lijkt niet echt speciaal..." fronste hij erna. Teleurstellend, hoor.

 

Dus, die deur. "Een deur geeft toch niet om hoge cijfers," mompelde hij chagrijnig, want als het nu verkeerd ging of als de deur extra magisch was afgesloten geloofde Abigail hem nooit meer! Maar toch, hij stak zijn toverstok uit en concentreerde zich op het slot. "Alohomora!" En de deur gleed netjes open! Harold grijnsde van triomf, tot hij zag wat er in de kamer stond en hij geschrokken Abigail naar achteren duwde. Stiekem was hij trots op zichzelf dat hij het niet uitgilde. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

“Hij heeft een kern van Wampus-kattenhaar” sprak Abby trots, die even met haar toverstaf zwaaide en giechelde toen er zilveren sterren uitschoten. “Papa heeft me ook meegenomen naar een magische dierentuin om er een te zien. De Wampuskatten zijn heel groot! En heel mooi.” Ze knikte, half wegdromend bij het idee van de grote, zilverharige katten. “Maar volgens mij zijn er geen in de dierentuin van Londen. Als we groot zijn wil ik er wel een aan je laten zien?” Ja, als ze later groot waren… ze kon haast niet wachten. Misschien zou ze wel in Amerika gaan wonen! Al hing het er een beetje vanaf wat mama, papa, Douglas en Caroline zouden gaan doen – die kon ze toch ook niet al te lang missen.

 

“Wauww…” zwijmelde Abby goedkeurend, terwijl ze verrukt in haar handen klapte toen het Harold lukte de deur te openen, waarbij ze bijna haar staf liet vallen. “Jij moet wel heel goed zijn in bezwerin-“ Maar op dat moment werd ze ruwhandig door Harold aan de kant geduwd en geschockeerd staarde ze de jongen aan. “Wat…”

 

Ze gluurde langs Harold heen. De ruimte die hij net met zijn spreuk had geopend was in duisternis gehuld. In het midden van de ruimte stond een groot object, twee of drie keer zo groot als zijzelf, gehuld in juten doeken. Geschrokken staarde Abby haar nieuwe vriend aan. “Wat is dat?” fluisterde ze, terwijl ze op haar tenen stond om over Harold's schouder te kijken. “Denk je dat het ons gaat aanvallen?”

 

Ze wachtte twee seconden… vijf seconden… twaalf seconden…. twintig seconden…

 

Maar er gebeurde niets.

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Nou, het bleek allemaal wel mee te vallen... hij had alleen maar iets in de schaduwen gezien en dacht dat het bewoog, maar het bleken gewoon een paar doeken te zijn die een beetje heen en weer bewogen in de tocht. Eronder zou vast wel iets zitten, maar het bewoog niet. Man, wat was hij toch een mietje... alleen omdat hij plotseling iets in de schaduwen had gezien! Iedereen zou hem vast uitlachen als ze dat zouden horen, zijn oom zou vast teleurgesteld zijn hoofd schudden, zijn grootvader zou zijn wenkbrauwen fronsen, Zaia zou hem proberen te troosten...

 

"Ik dacht dat ik iets zag," zei hij koppig en hij liet met een korte lumos een straal licht verschijnen. "Ongedierte of zoiets... er zit vast wel een rat ergens." Hij scheen een beetje in de hoekjes, maar uiteindelijk moest hij toch zijn lichtstraal laten vallen op wat er dan ook onder die doeken zat. "Ik denk niet dat het iets gevaarlijks is, anders had het vast wel bewogen..." Voorzichtig schuifelde hij een stapje vooruit en hij stak zijn linkerwijsvinger uit waarmee hij in de doeken porde. "Er zit iets onder," zei hij. Ja, duh. "Voelt alsof het van hout is..." Hij twijfelde even, maar begon toch maar aan de doeken te trekken, tot ze op de grond vielen.

 

Wat volgde was Harold die zijn toverstok ook uit zijn vingers liet glippen, terwijl hij met open mond naar de spiegel staarde die tevoorschijn was gekomen. Als je goed op zou letten zou je zien dat hij zijn uiterste best deed om niet te huilen.

 

Zijn vader... hij zag zijn vader... 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now


  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×