Jump to content
Sign in to follow this  
Felicia Harding

[1837/1838] Back in the game

Recommended Posts

axTLE3V.png

 

Donderdag 21 september 1837 - 's middags - Thomasin's kantoortje

 

"Ah, fijn, je bent er nog!" begroette Felicia, als Vasilisa, Thomasin Hastings. Teveel namen, werd ingewikkeld, je begrijpt vast wel wat ik bedoel. Ze pruilde even naar Thomasin, op die manier die Vasilisa zo goed kon en Felicia nu naadloos kon imiteren. Blijft ingewikkeld. "Ik dacht even dat ik verdwaald zou raken in dit kasteel!" Ze gebaarde vaag naar de buitenwereld. Tja, Felicia mocht deze hallen dan wel vreselijk goed kennen, maar Lissa had ooit maar een half jaar hier doorgebracht, niet eens elke dag, en dus hoorde ze de boel niet zo goed te kennen.

 

"Ik dacht dat het misschien leuk zou zijn om een wandeling te maken!" legde ze eindelijk uit wat ze hier kwam doen, terwijl ze nieuwsgierig een blik wierp door het kantoortje heen. "Lichaamsbeweging is natuurlijk goed, maar het is zo saai om het in je eentje te doen en je bent de enige die een beetje in de buurt woont." Al was de wandeling van Zweinsveld naar Zweinstein niet zo kort als je zou denken. Maakte niet uit, Felicia hield van lichaamsbeweging en dus moest haar personage als Vasilisa het daar maar mee doen. 

 

"Hoe bevalt het eigenlijk om leraar te zijn? Is dat niet veel werk?" 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Haar lessen waren al een paar uur afgelopen, maar Thomasin had wat huiswerk nagekeken, verder gewerkt aan haar lesplan en u ze hier toch even rustig zat, was ze ook wat aan het doen voor haar onderzoek. Ze was twee dagen in de week op Zweinstein en dan bleef ze er vaak wel ietsje langer dan nodig was. Het was vaak gewoon gezellig met Irwin, ze had haar sociale contacten en dan was haar leven even wat groter dan thuis de brave huisvrouw te zijn. Al was dat ook niet helemaal waar, want ze had nog de damesclub en...

 

Over de damesclub gesproken... Wel, wel, als dat niet misses Silvershore was. Ze vond de vrouw niet bijzonder aardig, een beetje onbetrouwbaar, maar och, ze had ook geen hekel aan de vrouw. Daarom glimlachte ze haar vriendelijk toe, schreef ze snel haar zin af, droogde de inkt en ruimde toen de perkamenten op. "Goedemiddag Vasilissa, hoe maak je het?" 

 

"Ik heb wel een kaartje voor je anders? Dat zegt ook of je naar links of naar rechts moet? Ik heb hier een reserve liggen voor Irwin... heer Foulkes-Davenport, je hebt vast wel van hem gehoord? Niet dat hij het in het kasteel kwijtraakt, maar je weet wel... verstrooid." En het was fijn dat Lissa Thomasin dus had uitgekozen omdat ze dichtbij woonde en niet omdat ze Thomasin nu zo verschrikkelijk graag mocht dat ze graag wat extra moeite deed. Moest ze daar wat van zeggen? Dat dat opviel? Of nog even wachten, totdat ze zeker wist dat het niet een eigen en verkeerde interpretatie was? Ze koos nog even te wachten. "Een wandeling heel graag. Had je iets in gedachten? Of zal ik je het terrein van Zweinstein laten zien? Heb je het Zwerkbal-stadium wel eens gezien? Er is geen wedstrijd vandaag, dus vast rustig en het uitzicht is waanzinnig."

 

Thomasin lachte zachtjes. "Oh ja, het is wel veel werk, maar ik ben heel erg graag bezig. Ik hou ervan veel te doen te hebben. Al heb ik het sinds de kleine wel iets rustiger met werk, maar goed, nu wordt er thuis natuurlijk meer verwacht en ik wil geen dingen half moeten doen door tijds- of energiegebrek. Heb je interesse om ook te doceren, Vasilissa? Ik geloof dat er nog wel wat vacatures waren? Of anders kijk je een keertje mee?" Ze deed dat voorstel helemaal niet enkel en alleen om een beetje te plagen. Mocht ze echter ja zeggen, dan zou Thomasin haar met alle plezier een dag op sleeptouw nemen. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

axTLE3V.png

 

"Ah, nee," wuifde Felicia het kaartje weg. "Ik kom hier toch niet zo vaak." Het was moeilijk om te doen alsof je verdwaald was in een plek die je heel goed kende, maar ze was niet van plan om elk vrij moment in Zweinstein rond te gaan hangen, dank je wel. Ze had niet bepaald een groot gevoel voor nostalgie en het was alleen Thomasin waar ze voor was gekomen, niet Zweinstein zelf. "Maar het is vriendelijk aangeboden, hoor," glimlachte ze. Het was soms best lastig om Lissa te zijn, aan de ene kant moest ze redelijk arrogant spelen, maar dan ook weer niet te. Maar zelfs Lissa had altijd op een fragiele balans gezeten tussen gepast gedrag en eerlijk gezegd redelijk onbeleefd gedrag. Ze was verwend en verwaand.

 

"Oh, ja, het zwerkbalstadium!" Blegh, saai ding. Ja, oké, goed uitzicht, maar dan kon je beter een toren beklimmen. "Ben ik inderdaad nog nooit geweest." Ze haakte haar arm in die van Thomasin en liet Thomasin de weg naar buiten kiezen. "Speelde jij zwerkbal op school?" vroeg ze nieuwsgierig. "Ik heb wel eens op een bezem gezeten, maar alleen voor een pleziertochtje, nooit iets gevaarlijks." Ze kon het zich al voorstellen, Lissa op een bezem... Vast één die niet hoger dan twee meter ging en ook niet al te snel. "Het is een beetje... onvrouwelijk, niet waar?" Ze trok een gezicht, alsof onvrouwelijke dingen vreselijk waren.

 

Echt, Thomasin vroeg haar of ze lerares wilde worden? Felicia trok even een wenkbrauw op. "Goh... Daar heb ik nooit over nagedacht, eigenlijk." Ze betwijfelde dat zelfs als Lissa interesse had gehad, de Silvershores het oké zouden vinden als ze lerares werd. Alsjeblieft, zeg. "Maar ik denk het niet. Ik heb thuis al genoeg te doen." Ze glimlachte naar Thomasin. "Niet iedereen is even goed in zoveel tegelijkertijd te doen." 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Snel werd het kaartje weer opgeborgen en als reserve bewaard voor Irwin. Dat was waarschijnlijk ook wel beter, als ze eerlijk was. En Thomasin was erg eerlijk. Het was altijd die balans tussen beleefdheid en eerlijkheid, maar goed, zolang Lissa niet zou vragen wat Thomasin ergens echt van dacht en ze ook niet al te gespecificeerde dingen wilde weten, dan moest het in principe wel goed moeten kunnen gaan, zonder dat Thomasin in gewetenswroeging kwam als ze niet gewoon de onverdoezelde waarheid sprak. 

 

Arm in arm liepen de dames in de richting van het stadium. Ze lachte zachtjes. "Nee, ik speelde zelf niet. Daar had ik geen tijd voor. Ik was al klassenoudste, leidde een duelleersclub, had een boekenclub met een vriend in Ravenklauw, wilde mijn eigen sport -schermen voor dreuzels- bijhouden en nog genoeg andere projecten. En ik was toen wat..." Ze denkt na en zoekt het juiste woord, "makkelijker te verleiden tot uitdagingen. Dus ik spendeerde ook regelmatig wat tijd in de ziekenzaal." Och, die keer dat ze bij hoog en laag had beweerd dat ze echt wel tot in de top van de knotwilg had kunnen klimmen... Dat was maar net goed gegaan. Nog steeds werkte de zin 'ik denk niet dat je zus en zo kan' als een soort rode lap op een stier. Of een variatie op die zin. 

 

Dat op een bezem zitten misschien niet zo vrouwelijk was, was eigenlijk nog nooit opgekomen als reden om de sport niet uit te oefenen. "Misschien niet. Maar tijdens wedstrijden is men er over het algemeen toch niet mee bezig of je er vrouwelijk, of mannelijk, uitziet. Je moet gewoon goed je taak in het team uitvoeren." Ze moest misschien haar mond houden nu, maar ze kon het niet. "Daarbij vind ik 'vrouw zijn' of er 'onvrouwelijk' uitzien geen reden om niet iets te doen waarbij je passie ligt of waar je goed in bent. We moeten ons als vrouwen niet zo tweederangs weg laten zetten. We zijn tot minstens evenveel in staat en misschien nog wel meer." Ze glimlachte vluchtig. "Maar ik weet dat ik een excentrieke mening heb", verzachtte ze het nog maar een beetje. 

 

Thomasin knikte en humde. "Ja, och, dat is een zegen en een vloek hoor. Ik word onrustig en ongedurig als ik te weinig om handen heb. Mijn man zal het af en toe vast een beetje zwaar met me hebben." Al was het maar vanwege haar koppigheid. "Maar is er niet iets, al is het dan geen baan, een hobby, die je graag uit zou voeren, maar waarbij je je nu geremd voelt? Door wat anderen er wel niet van kunnen vinden?"

Share this post


Link to post
Share on other sites

axTLE3V.png

 

Hoe langer Thomasin doorpraatte, hoe blijer Felicia werd dat Thomasin en Vasilisa elkaar nooit echt goed hadden gekend, want dat betekende dat ze zonder al teveel problemen een vriendschap met Thomasin zou kunnen opbouwen die anders onmogelijk was geweest omdat ze zich niet kon voorstellen dat Lissa deze jongedame ooit zou hebben gemogen. Het enige nadeel aan dit alles was precies dat: juist omdat Lissa Thomasin niet zou mogen zou Felicia ook bij Thomasin uit de buurt moeten blijven. Dus eh... Ja. Hoe ging ze dat oplossen?

 

Door het probleem eerst maar te negeren en te proberen een balans te vinden tussen Vasilisa en Felicia. Zou vast wel lukken, toch?

 

"Ach, je had het druk!" zei ze verbaasd. "Ik wist niet dat school zo intens kon zijn!" Ze humde even in zichzelf. "Klassenoudste, wat is dat ook alweer? Mijn neefje, Harold Silvershore, is laatst Klassenoudste geworden, maar ik moet toegeven dat ik het niet echt helemaal begrijp..." Eén van Lissa's karaktereigenschappen waar Felicia echt vanaf wilde was dat Lissa kwaad was op alles dat ze niet direct begreep. Vermoeiend, hoor, om overal kwaad op te worden. "Het is wel een belangrijke positie, begreep ik." 

 

Felicia dwong haar gezicht in een verbaasde uitdrukking, waarmee ze de glimlach die ze eigenlijk op haar gezicht wilde hebben verdoezelen. "Goh, ja," knikte ze maar, "het is een mening die ik niet vaak hoor." Dat was zo'n beetje de meest beleefde manier waarop Felicia Lissa's gedachten kon uiten. "Maar als we alles zouden moeten doen... wat moeten de mannen dan doen! Ik zie mijn liefste man geen kleding herstellen." Niet dat Lissa dat deed, daar hadden ze kleermakers voor. Maar toch, het was een stereotypisch vrouwelijk beeld: met een naald in haar hand.

 

"Ik was vroeger dol op het houden van huisdieren," zuchtte Felicia dramatisch. "Ik had heel wat honden en katten, maar mijn man is allergisch." Ze fronste. "Telt dat?"

 

Nee, dat telde niet. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Eigenlijk wist Thomasin niet zo goed waarom Vasilissa nu precies háár kwam opzoeken. Het was niet alsof ze nu zo'n denderende klik met elkaar hadden en Thomasin het idee had dat de twee echt goede vriendinnen konden worden. Lissa was best wel oppervlakkig en eigenlijk ook best wel dom. Gelukkig vroeg de vrouw niet wat Thomasins mening over haar was, want anders zou er zo in één keer een vete ontstaan tussen de Silvershores en de Foulkes-Davenports en dat mocht natuurlijk nooit de bedoeling zijn.  

 

"Ja, ik had het druk. Ik heb het altijd druk." Thomasin glimlachte vriendelijk. "Dat vind ik prettig. Ik hou mezelf graag bezig. Anders word ik alleen maar ongedurig en daar word ik vast geen gezelliger mens van. Dan krijgt mijn echtgenoot het nog zwaar," grapte ze half. Ze vreesde echter wel dat er toch wel een kern van waarheid in deze woorden zat. "En Klassenoudste is en functie die je deelt met een aantal anderen. Dan ben je vooral aanspreekpunt voor andere leerlingen, je lost kleine ruzies op, je patrouilleert over de gangen 's nachts om te zien of iedereen wel op tijd naar bed is, je ondersteunt het afdelingshoofd. Je mag strafwerk geven en punten geven of aftrekken. Het is best een verantwoordelijkheid. Daarboven staat weer de hoofdmonitor en die coördineert ook weer de Klassenoudsten en heeft ook nog hun taken en die zullen bijvoorbeeld ook leraren aanspreken als er problemen zijn en dat soort dingen. Is het een beetje te volgen? Vast lastig als je nooit zelf op de school hebt gezeten."

 

Waarom zouden mannen geen kleding kunnen herstellen? Er waren overigens genoeg mannelijke kleermakers. "Ik ken toevallig een kleermaker in Edinburgh, een tip van Irwin Foulkes-Davenport, en dat is echt een van de beste die ik ooit ben tegengekomen. En dat is, toevallig, een man. Dus in dat geval laat ik heel graag een man mijn kleding herstellen." Sorry Vasilissa, maar Thomasin had geen zin in dat stereotypische gedoe...twee kanten op. Zij vond ook dat Armand gewoon moest helpen met de opvoeding en dat zij verstand moest hebben van financiën. Al moest ze eerlijkheidshalve wel toegeven dat sinds ze getrouwd was, Thomasin wel het kasboek en dergelijke aan Armand had overgelaten. De leiding over het landgoed verder dan weer niet, al merkte ze wel dat dat langzamerhand ook wat meer bij hem kwam te liggen. Och, de uiteindelijke verdeling maakte niet uit, als je de klus maar geklaard kreeg en je iemand niet een taak ontzei puur op basis van geslacht. 

 

Ehh.. "Nee, dat was niet helemaal wat ik bedoelde." Thomasin glimlachte vriendelijk. "Maar wat voor huisdieren had je? En waarom nu niet meer?" Dat was misschien een beter gespreksonderwerp om op door te gaan. Ondertussen waren ze al het kasteel uitgewandeld en liepen ze nu in de frisse lucht over het terrein. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

axTLE3V.png

 

Felicia was het helemaal met Thomasin eens: Vasilisa was inderdaad oppervlakkig en dom, net als zo'n beetje negenennegentig procent van alle vrienden die Lissa had, dus was het echt zo raar dat ze Thomasin op kwam zoeken? Hm, misschien wel... maar ze gooide het er maar op dat de twee wel in dezelfde kringen rondwandelden en Lissa wel vaker de neiging had om met andere vrouwen rond te lopen. Mogelijk eerder om ze om te praten om aan Vasilisa's kant te komen staan in het leven, maar ach.

 

"Oh ja, ik vind het zelf ook heel fijn om druk te zijn, hoor," knikte Felicia, hoewel dat meer een Felicia-eigenschap dan een Vasilisa-eigenschap was. Maar toch, Vasilisa had ook nooit echt vaak stilgezeten in een hoekje terwijl de rest van de wereld haar voorbij ging. Ze vulde alleen vooral haar dagen met... andere dingen. "In je eentje thuis zitten is ook zo niets... Dus ik vind het leuk om veel langs te gaan bij andere mensen en af en toe wat te winkelen!" Klonk dit al eh... productief? Jeetje, wat moest Thomasin wel niet van haar denken! "Gelukkig valt er ook altijd veel te regelen voor de damesclub," glimlachte Felicia.

 

"Ach!" knikte ze, "Dat is inderdaad best een verantwoordelijkheid voor zo'n kleine jongen!" Maar Harold zou het vast goed doen, hoor. Hij was wel een beetje chaotisch, maar leek zich in het algemeen keurig te gedragen. "Maar dat betekent vast dat hij het heel goed doet, niet waar? Als ze die verantwoordelijkheid aan hem geven? En geen zorgen, hoor, volgens mij heb ik je uitleg prima begrepen." En tja, Felicia was wel bekend met het concept klassenoudste, dus ze kon makkelijk de overgebleven vakjes invullen. Ze was er zelf nooit één geweest, maar ze had vrienden (en een vriendje) gehad die klassenoudsten waren.

 

Oh jee, dat was blijkbaar een onderwerp die niet helemaal goed was gevallen. Felicia trok zachtjes haar wenkbrauwen op. Ze was het met Thomasin eens, hoor, maar dat betekende niet dat Lissa dat ook was. "Ach, voor een beroep is wel wat anders, niet waar?" suste ze een klein beetje, hoewel ze wist dat dit argument ook nergens op sloeg. "Als je ervoor getraind hebt..." Misschien beter om het hier maar niet over te hebben. Het was een onderwerp waar Felicia nooit eerlijk over kon zijn en ze wilde niet dat zij en Thomasin ruzie kregen.

 

"Ik had twee honden en twee katten," glimlachte ze en ze probeerde diezelfde verliefde blik op haar gezicht te krijgen als die Lissa altijd kreeg als ze het over haar dieren had gehad. "Maar mijn man was erg allergisch... We probeerden het wel een tijdje, met wat drankjes en zo, omdat hij weet hoeveel die dieren voor me betekenen, maar uiteindelijk was het toch beter om ze aan een goede vriendin te geven." Ze zuchtte diep. "Gelukkig kan ik ze altijd nog bezoeken, maar ik mis ze wel heel erg." Zelf vond Felicia het een opluchting dat de dieren weg waren, hoe had ze in vredesnaam twee honden en twee katten kunnen laten denken dat ze echt Vasilisa was? Zo simpel was dat allemaal niet, dieren konden daar toch een stuk wantrouwiger over doen. "Heeft u ooit huisdieren gehad?" 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Deze vrouw was verschrikkelijk... Verschrikkelijk saai en oppervlakkig. Ze vond totaal andere dingen belangrijk dan Thomasin en het was moeilijk om te doen alsof ze heel erg geïnteresseerd was in het gesprek. Als Thomasin echter de balans opmaakte, dan was beleefd glimlachen voor nu belangrijker dan een andere familie te schofferen. Beleefd zijn was altijd goed en dat zou ze zonder gewetenswroeging kunnen volhouden, mits Vasilissa maar nergens vroeg wat ze ergens werkelijk van vond of dacht. "Thuiszitten is inderdaad niets," bevestigde ze, want dat was iets waar ze het onomstotelijk mee eens was. "En wat wordt de activiteit van komende maand?", vroeg ze met wat meer interesse. "Als je eens hulp nodig hebt, dan moet je het zeggen hoor. Daar kan ik vast wel wat tijd voor vrij maken." Thomasin was lid van de club en dus was het voor haar ook een verplichting om zo nu en dan te helpen.

 

"Dat betekent zeker dat hij het heel goed doet en dat zijn medestudenten vertrouwen in hem hebben. Zodra er kandidaten zijn, mogen de andere leerlingen in de afdelingen stemmen en Harold heeft de verkiezing tot Klassenoudste dus gewonnen. Dat is zeker een prestatie en mag hij heel erg trots op zijn." Thomasin glimlachte. "Zeker al zo jong, dan is het een geboren leider." Of de andere kandidaten waren gewoon echt helemaal niets. Zweinstein was niet meer helemaal van de kwaliteit die het geweest was.

 

Vasilissa was echt... haar tegenpool. Thomasin klemde de lippen op elkaar en zei maar niets meer over het onderwerp over het verschil in wat mannen en vrouwen konden doen. Natuurlijk waren er bepaalde dingen, die op een bepaalde manier hoorden en zaten sommige dingen heus wel vast aan het gender, maar dat ging dan meer over wat je wel behoorde te doen en niet wat je per definitie niet zou kunnen.

 

"Ach ja, dat lijkt me wel moeilijk. Zeker honden en katten zijn toch altijd een belangrijker onderdeel in het leven dan de meeste andere dieren." Althans, in de hogere kringen. Bij een boer was een hond er om het erf te bewaken en een kat om muizen te vangen. Dan waren ze vooral nuttig en minder een soort harige baby's. "Ik heb paarden, er lopen wel wat katten op het terrein en uiteraard wat uilen op zolder." Maar dat was toch anders dan op de manier dat Vasilissa huisdieren had gehad. "Kun je paardrijden? Dan zouden we wel eens een ritje kunnen maken?"

Share this post


Link to post
Share on other sites

axTLE3V.png

 

Sorry hoor, Thomasin, Felicia deed haar best! Maar ja, Vasilisa was ook vreselijk. Ze was saai en koppig en oppervlakkig en gemeen en al die eigenschappen moest Felicia nu op de juiste manier toepassen in het leven, wat niet zo makkelijk ging als je zou denken, vooral als je zelf een beetje het tegenovergestelde was. Maar ja, soms moest je opofferingen maken om in leven te blijven en dit was er één van.

 

"Oh, het is geen grote activiteit," glimlachte Felicia. "Het is een kleine cursus bloemschikken." Ze haalde haar schouders op. "Ik heb het zo druk gehad de afgelopen tijd, dat ik eigenlijk geen gelegenheid heb gehad om iets groters te organiseren." Dat zou ze later wel regelen, als ze een beetje aan dit soort dingen gewend was. Gelukkig had ze de zwangerschap om dat als excuus te kunnen gebruiken, daar kon ze vast nog wel het rest van het jaar en de eerste helft van volgend jaar mee doen. Handig, hoor. "Maar misschien zou je het weer eens een maand kunnen overnemen?" vroeg ze, een klein beetje smekend. "Als je de tijd hebt, natuurlijk." 

 

Hulp werd altijd gewaardeerd.

 

"Ach, wat vreselijk goed om te horen!" Ze glimlachte enthousiast, alsof Harold's prestaties haar inderdaad wat uit konden maken. Oh, dat was heus wel zo, hoor, het was een aardige jongen, maar ze had eigenlijk nooit tijd met hem doorgebracht... Ze was al van Zweinstein af toen hij erop kwam en haar vakanties waren altijd met andere afspraken gevuld. Maar als Lissa moest ze natuurlijk wel wat aandacht aan de jongen besteden. Yay. 

 

Het onderwerp gelijkheid tussen mannen en vrouwen was gelukkig eindelijk afgesloten, dus nu hoefden ze alleen verder te brabbelen over huisdieren, natuurlijk een onschuldig onderwerp. Tot het plotseling over paardrijden ging. "Ja, ik kan inderdaad paardrijden," beaamde Felicia, hoewel dat een leugen was. Ja, Lissa kon paardrijden, Felicia absoluut niet. "Voorlopig zou ik echter niet op een paard durven te klimmen," haar hand daalde even naar haar buik voor de visuele onderstreping van het niet uitgesproken argument, "maar volgende zomer kunnen we vast wel een momentje vinden!" 

 

In die tijd kon ze vast wel een excuus vinden om nooit meer in de buurt van een paard te hoeven komen. 

 

"Ach, is dat het zwerkbalstadium?" knikte ze naar het juiste gebouw. "Wat zitten die ringen hoog! Is dat wel veilig?" 

Share this post


Link to post
Share on other sites

“Oh, bloemschikken. Wat leuk. Word er dan ook aandacht besteed aan de betekenis van de bloemen en de betekenis van bloemen in combinatie met elkaar? Wist je dat een oranje lelie betekent dat je een hekel aan iemand hebt? Het is een ideaal middel voor subtiele communicatie onder de neuzen van onze echtgenoten. Al hou ik zelf van wat vriendelijkere berichtgeving.” Thomasin glimlachte en moest op haar tong bijten om niet te zeggen dat ze dacht dat Vasilissa vast liever de gemene steken onder water wilde weten.

 

Een vraag om hulp sloeg Thomasin uiteraard niet af. Zeker niet als het haast smekend gebeurde. Het feit dat deze vrouw zo liet doorschemeren hulp nodig te hebben, betekende heel wat. “Oh, natuurlijk. Ik zal eens kijken of ik nog leuke activiteiten weet. We zouden altijd een wijn- of likeurproeverij kunnen organiseren, maar dan is het wel belangrijk te verifiëren wie er allemaal aan kunnen deelnemen.” Met een clubje van getrouwde vrouwen was er namelijk altijd wel eentje zwanger. “Dan is een chocolade-proeverij vast veiliger.”

 

“Waar heb je het zo druk mee?”, vroeg Thomasin geïnteresseerd en misschien zouden wel meerdere hulpvragen nu naar voren komen rollen. Dat vond ze niet erg. Dat maakte dit ‘babbeltje’ tenminste nog een beetje nuttig.

 

Nou, de eerste zwangere van de damesclub was al snel gevonden. Dat ging makkelijker dan verwacht. “Dat snap ik… Je bent in verwachting? Wat leuk. Gefeliciteerd. Hoe lang al? En geen zorgen. Ik zal het stil houden. Dat is aan de aanstaande ouders, uiteraard.” Thomasin zou werkelijk niets tegen iemand zeggen. “Hoe reageerde je echtgenoot?”

 

Thomasin knikte. “Ja, klopt. Spelen ze in Rusland ook Zwerkbal? Of hebben ze daar een andere nationale sport?”, vroeg ze nieuwsgierig. “En veilig… er vallen wel eens gewonden, maar gelukkig heeft Zweinstein een goede magische ziekenboeg. Dus over het algemeen herstelt iedereen snel. Al zijn hersenschuddingen door Beukers wel riskant. Dat heb ik me laten vertellen, althans. Ik kan niet zeggen dat de sport tot mijn gebied van expertise behoort.”

 

Nu ze het toch over Rusland hadden… “Mis je het erg? Je thuisland?”

Share this post


Link to post
Share on other sites

axTLE3V.png

 

Dit was eigenlijk wel ietwat onhandig voor iemand die opgevoed was als spion, maar Felicia had er tot nu toe nooit bij stilgestaan dat bloemschikken ook wel eens wat te maken kon hebben met verborgen berichten. "Echt?" vroeg ze nieuwsgierig. "Goh, dat wist ik niet... Dan moet ik maar op zoek naar een leraar die ons dat kan leren!" Ineens had ze er ook echt een stuk meer interesse in, maar de potentie van bloemschikken voor het versturen van verborgen berichten had zeker zo zijn nut. "Ah, een chocolade-proeverij is een goed idee, wie houdt er nou niet van chocolade?" Ze glimlachte dankbaar naar de vrouw, blij dat er tenminste iemand was die zo vriendelijk reageerde op een vraag om hulp. Sommige anderen van Lissa's vrienden waren nogal... zelfzuchtig. 

 

Waar Felicia druk mee was? Wennen aan een heel nieuw leven, dat vooral, maar dat kon ze natuurlijk niet zo uitleggen. "We zijn net verhuisd," legde ze uit. Morgana zij dank voor dat excuus. "Dus dat vraagt natuurlijk om nieuwe meubels, veel organiseren, alles opnieuw inrichten..." Ze zuchtte even. "Vermoeiend, hoor." En vooral nu dit haar eerste keer was als leider van een huishouden.

 

"Dank je wel!" glimlachte Felicia stralend, hoewel dat meer voor het spel was dan dat ze zich daadwerkelijk stralend voelde. "Nog niet zo lang," wuifde ze, "sinds juni, dus nog maar een paar maanden. Maar pfoeh, die eerste maanden kunnen vermoeiend zijn, hoor!" Gelukkig dat dit (hopelijk) de enige keer was dat ze zwanger hoefde te zijn, het was niet iets waar Felicia naar uit keek om vaker te doen. "We maken er geen geheim van, hoor, dus het is niet erg als je het anderen verteld!" Graag zelfs. Hoe meer mensen wisten van haar zwangerschap, hoe beter het werkte als excuus voor elk beetje vreemd gedrag. "Oh, mijn echtgenoot was blij! We hebben een paar jaar gewacht, maar het voelde nu als een goed moment om aan kinderen te beginnen." Het perfecte moment, eigenlijk.

 

"Oh vast wel wat mensen, vooral mannen, natuurlijk, maar bij ons is vooral de jacht erg belangrijk. Sommigen jagen zelfs op draken! Heel gevaarlijk, natuurlijk, dus alleen echte waaghalzen doen daar aan mee." Ze lachte even. "De rest houdt het bij wat onschadelijkere dieren, hoor. Mijn broer zelf is dol op het jagen op hippogrieven." Maar om dat nou een nationale sport te noemen... dat was natuurlijk iets anders. "Oh ja," knikte ze. "Rusland is een prachtig land en ik mis mijn familie natuurlijk. Ik bezoek ze vaak." Helaas.

 

"Jouw man kwam ook uit het buitenland, toch? Canada?" 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Met een geamuseerd lachje knikte Thomasin. "Ja, echt. Dit moet je natuurlijk wel onder ons vrouwen houden, anders dan blijft er weinig over van het subtiel berichten naar elkaar sturen en communicatie van vrouwen onderling, zonder dat onze mannen het doorhebben." Ze glimlachte. "Ach, al is het natuurlijk heel erg onschuldig, maar zo heeft een vriendin een keer een etentje kunnen redden, omdat met haar bloemen een van de gastes duidelijk maakte dat er sprake was van een allergie, waardoor de gastvrouwe zich die informatie op tijd herinnerde en het menu kon aanpassen. En zo werd dan niemand in verlegenheid gebracht. Als dat niet nodig is, dan is het ook beter om dergelijke situaties te voorkomen nietwaar." Het kwam bij Thomasin niet op dat je het ook voor heel andere en een stuk minder aardige boodschappen kon gebruiken. De vrouw deed niet aan roddelen en vergat zo nu en dan wel eens dat dat wel de favoriete hobby was van veel andere dames uit haar kringen. "Ik weet wel een goede lerares. Ik zal je een brief sturen met haar naam en contactgegevens. Dan zal ik meteen ook een boekje voor beginners mee sturen." Dat ging vooral over de kleuren en de betekenis van bloemen in het algemeen. Een niveau hoger was het uiteraard wanneer je hele boeketten ging combineren. 

 

"Oh, ik begrijp het volkomen. En dan kan je zomaar drie uur in slaap vallen, onbedoeld en ben je je halve dag kwijt. Gaat het een beetje? Erg misselijk? Of moe? Of vallen de kwalen van de eerste maanden wel mee? En gelukkig ben je dan niet hoogzwanger tijdens een hittegolf. Daar zullen je enkels en vingers blij mee zijn." Thomasin glimlachte Vasilisa vriendelijk toe. "verder zal ik je alle oncharmante en verschrikkelijke verhalen over zwangerschap besparen. Je hebt vast al voldoende aan het hoofd. Wil je mijn draaiboek? Van hoe ik alle voorbereidingen voor de komst van Gabriel heb voorbereid? Misschien ben ik wat perfectionistisch hoor, maar het gaf me wat rust."

 

"Het jagen op draken? Wat gevaarlijk... Dat lijkt me toch verschrikkelijk, dat je man misschien nooit meer terugkomt van een uitje met zijn vrienden."Dan was het jagen op een hert of een zwijn toch veiliger... en een zwijn kon al dodelijk zijn als je dronken en dwaas genoeg was, in ieder geval in de dreuzelwereld. Dus een draak... Dit was niet iets wat ze Armand zou aanmoedigen om te gaan doen. "Nee, gelukkig, dat de meesten het bij de veiliger dieren houden. Daarbij is het misschien ook beter als het een nuttig dier is? Wat je daarna kan opeten of waarvan je de huid of andere materialen kan gebruiken?" Nu was dat bij draken ook wel, maar... op een bepaalde manier waren draken heel intelligent en dus vond Thomasin het zieliger wanneer een draak het haasje was, dan wanneer het een konijn betrof. 

 

"Ja, klopt." Thomasin glimlachte en knikte. "Maar al twee van zijn neven zijn ook verhuisd naar Engeland en er woonde hier al familie. Dus we gaan soms wel terug, voor een paar dagen, maar dat valt relatief mee. Ik denk dat de cultuur daar wel minder verschilt met de onze, dan de verschillen tussen Rusland en Engeland?" Thomasin begon weer de route terug naar het kasteel in te zetten. Het was koud. "Moest je zelf erg wennen toen je hier kwam wonen? Wat zijn eigenlijk de grootste merkbare verschillen? Of waar je tegenaan loopt? Dat zit misschien juist wel in de kleine dingen?"

Share this post


Link to post
Share on other sites

axTLE3V.png

 

Felicia glimlachte bij het verhaal van Thomasin, alsof het niet het meest saaie verhaal ter wereld was. Sorry Thomasin, dat ligt natuurlijk niet aan jou, maar Felicia was nog niet echt ingesteld op een leven waarbij je allerlei feestjes en etentjes moest organiseren en het dan beschamend was als iemand allergisch was en er geen rekening mee was gehouden bij het menu. Ja, dat was natuurlijk wel fijn, als je niets verkeerds binnen kreeg, maar het was ook een beetje... saai. "Ah, hartstikke fijn, dank je wel," glimlachte ze echter wel dankbaar en ze klopte even op Thomasin's hand om die dankbaarheid nog een beetje extra uit te kunnen drukken. "Ik kijk er naar uit!" En dat deed ze ook wel, zolang ze maar niet alleen berichten mocht sturen en lezen over allergieën.

 

Oh jeetje, Thomasin had behoorlijk veel vragen over haar zwangerschap, meer dan Felicia had verwacht, maar het was natuurlijk logisch, gezien ze nog niet zo lang geleden zelf was bevallen. "Het is vermoeiender dan ik had verwacht," gaf Felicia ietwat aarzelend toe. "Het voelt heel erg alsof ik mezelf niet meer ben." Haha... "Met de misselijkheid valt het gelukkig wel mee." Maar het hakte er toch iets meer in dan Felicia had verwacht, hoewel dat misschien ook de vermoeiende combinatie vormde met dat ze ineens iemand anders moest spelen en een heel ander leven moest leiden. Dat was niet simpel. "Oh, eigenlijk zou dat wel interessant zijn." Ze glimlachte dankbaar. "Ik heb natuurlijk wel mijn schoonfamilie, maar mijn eigen familie woont in Rusland, dus hen kan ik niet zo makkelijk om hulp vragen..." En sowieso voelde dat ongemakkelijk.

 

"Ach, met het klagen over het nut ervan moet je bij de mannen maar niet aankomen," lachte Felicia hartelijk. "Het gaat ze nou eenmaal om de sport en hoe gevaarlijk hoe beter dan, niet waar?" Vooral in Rusland, waar het ego hoog meetelde... In Engeland waren de mannen wat rustiger, gelukkig, maar dan had ze bij Eric al meer dan genoeg om zich zorgen over te maken (deed ze weinig, hij was goed in wat hij deed) zonder dat hij ook nog eens begon met jagen. "Maar het bont bewaren ze vaak, natuurlijk." Je moest je vrouw toch af en toe een nieuwe bontjas cadeau doen?

 

"Hmm, het grootste verschil..." Dat was lastig te bepalen. Felicia had de eerste paar jaren van haar leven ook veel rondgereisd, maar Engeland was altijd op de één of andere manier haar thuis geweest. Het was anders geweest voor Lissa... "Ik denk dat ik dan vooral het spreken van Russisch mis. Het Engels is zo'n andere taal..." Ze maakte even een wegwuivend gebaar. Felicia had door dat ze alweer langzaam terugwandelden naar het kasteel, waar ze blij om was, want ze moest straks ook nog terug naar Zweinsveld... Een pittige wandeling. "Ik kan me goed uitdrukken in het Engels, maar het is toch anders... Dat is wel het grootste verschil." Ze glimlachte even weemoedig.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Het moet geen verrassing zijn dat Thomasin niet écht doorhad dat Felicia het een saai onderwerp vindt. Ze vond het zelf namelijk wel erg boeiend, daarbij was ze toch redelijk naïef en zou ze het zelf hebben gezegd als ze het saai vond. Daarom ging ze er vanuit dat een gesprekspartner dat ook zou doen en dus was het voor de vrouw makkelijk zich in het onderwerp te verliezen en uitgebreid allerlei mogelijkheden te vertellen en voor Felicia suffe anekdotes uit de kast te halen. Zou Thomasin het overigens wel door hebben gehad, dan zou ze in dat geval denken dat Vasilissa - want ze dacht nog steeds de verwende Russische vrouw voor zich te hebben- gewoon weer eens geen smaak had en haar verveelde, onuitstaanbare zelf was. "Oh, geen probleem. Ik help je graag." En daarmee was dat onderwerp afgedaan. 

 

Thomasin knikte begrijpend. "Oh, ja, vertel mij was. Ik kon die eerste paar maanden overal in slaap vallen. Ik zal best wat mensen hebben beledigd, door niet op een feestje te verschijnen, maar dat is dan maar niet anders in die eerste periode," vertelde de vrouw hartelijk. "Tegen reisziekte heb je trouwens tabletten tegen de misselijkheid. Die helpen ook bij zwangerschapsmisselijkheid, want het is vast door een man bedacht dat dat alleen in de ochtend is, en dat is ook perfect veilig voor je baby." Dus daarvan zou Lissa zich vast een heel stuk beter gaan voelen. "Ik zal het logboek meesturen met het boek over 'de taal van bloemschikken'."

 

"Ja...", zei ze hoofdschuddend. "Mannen... Geen wonder dat ze statistisch korter leven dan vrouwen..." Ze deden gewoon een heleboel hele domme dingen. 

 

"Dat kan ik heel goed begrijpen. Dat gevoel heb ik soms al als ik in Schotland ben, in plaats van in Engeland. Als ze snel spreken en je het nauwelijks kan verstaan... Het idee dat je dan dingen moet missen of toch minstens de situatie niet volledig begrijpt..." Dat moest een hele moeilijke situatie zijn. "Maar dat gaat met de tijd vast langzaam beter?", probeerde ze er nog maar iets van een positieve draai aan te geven. "En het helpt vast dat je hier al veel vriendinnen hebt gemaakt?" Want blijkbaar rekende ze Thomasin al tot haar vriendinnen... En als het zo gemakkelijk was, dan rekende deze vrouw vast de hele wereld tot haar vriendinnen. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

axTLE3V.png

 

Felicia lachte zachtjes. "Oh ja, dat vind ik op dit moment wel het vervelendste, hoor, al die feestjes waar ik niet heen kan!" Ze kreeg het zelfs voor elkaar om niet al te sarcastisch te klinken, gelukkig, want Felicia had feestjes altijd wel leuk gevonden, maar degenen waar Lissa naar ging waren vaak zo... saai. Je dronk alleen maar champagne, probeerde zo min mogelijk te eten en besteedde de rest van je tijd met smalltalk of elkaar afkatten achter iemands rug om. En dat dan elke avond weer opnieuw... Om gillend gek van te worden. "Oh fijn! Ik zal er zeker een aantal van aanschaffen." Reisziekte, wie had dat ooit aan elkaar gekoppeld... Slimmere mensen dan Felicia.

 

"Oh ja," knikte ze vriendelijk terwijl ze zachtjes kneep in Thomasins arm. "Wat moet een mens zonder vrienden! Je zou je maar gaan vervelen. Het helpt inderdaad." Ze glimlachte lief, want ja, het hielp wel... maar niet als alle vriendschappen gebaseerd waren op een leugen. Nou ja, had ze eerder gedaan, dus wat maakte het nou uit. "Hoe meer Engels ik spreek, hoe makkelijker het op zich ook wordt. Voor je het weet verleer ik het Russisch!" Zou dat een angst zijn die Lissa daadwerkelijk had gehad? Ze had nooit dat soort gedachten opgeschreven in een dagboek, dus Felicia vond het soms moeilijk om Lissa echt te doorgronden. Ze begreep de oppervlakkige persoonlijkheid, maar de diepgaande gedachten... Alles wat haar motiveerde... dat was weg. En zou ook nooit meer terugkomen.

 

"Ah, daar zijn we alweer." Ze knikte naar de ingang. "Nou, ik kijk er naar uit om het logboek te lezen, je hebt er vast vreselijk veel informatie in gestopt. Misschien dat we binnenkort weer kunnen wandelen?" 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Dat iemand ooit alle feestjes zou kunnen missen... Thomasin ging naar de meeste van de feestjes toe, want je kon het nu eenmaal niet maken om al te vaak je gezicht niet te laten zien. Hoewel... Irwin ging ook nooit. Dus blijkbaar kwam je er toch redelijk mee weg, maar van een vrouw had men toch wat andere verwachtingen en als Thomasin geen goed excuus had, dan kon ze het ook aan zichzelf niet verantwoorden niet te gaan. Dankzij Rosie was er altijd wel een oppas voor Gabriel en het lag dus ook een beetje aan Armands werk en aan haar eigen werk of ze tijd had om te gaan. Zin en energie waren geen harde vereisten... Je moest nu eenmaal gewoon gaan. Punt. Zeker wanneer het feestje ter ere van iets was... En men vond altijd wel een reden om een feestje te vieren.

 

"Volgens mij verleert men de moedertaal nooit zo snel. Je zal hoogstens de woorden voor bepaalde subtiliteiten niet meer snel precies weten, maar als je een dergelijk woord dan weer hoort, dan komt het vast boven wat het betekende. Ik zou me er niet zo druk om maken. Je zou natuurlijk altijd aan Ravenklauw hier het vak Russisch kunnen doceren? Misschien zijn er wel geïnteresseerden en het zou de communicatie met de magische school in Rusland op den duur wel kunnen verbeteren?" Thomasin glimlachte vriendelijk. "Al is dat misschien iets wat je pas na de bevalling op wilt pakken? Je hebt nu al zoveel aan je hoofd." En Thomasin wist ook niet hoe goed Lissa het zou doen als professor. Zolang Lissa echter niet vroeg hoe Thomasin dacht dat ze het zou doen, dan hoefde ze deze onaardige waarheid nog niet meteen te vertellen.

 

Voor de deur namen de twee afscheid. Thomasin beloofde uiteraard het logboek te versturen en dat deed ze ook daadwerkelijk dezelfde week nog. Of het het begin was van een fijne vriendschap? Waarschijnlijk niet... Maar een beleefde verplichting en omgang met een lid van de familie Silvershore, dat was haar contact met Lissa natuurlijk wel... Al moest Thomasin toegeven dat met deze wandeling de vrouw haar nog best was meegevallen. De waarheid achter de huidige situatie zou Thomasin natuurlijk nooit zelfs maar vermoeden.

 

[OOC: Topic done.]

Share this post


Link to post
Share on other sites
Guest
This topic is now closed to further replies.
Sign in to follow this  

  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×